Κατά την διάρκεια κοινοβουλευτικής συζήτησης μεταξύ του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του προέδρου του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος-Κινήματος Αλλαγής Νίκου Ανδρουλάκη, ο και πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας υπενθύμισε ορθώς στον συνομιλητή[1] του, πως ήσαν η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αυτή που έσπευσε να αναγνωρίσει το Ισραήλ, τον Απρίλιο του 1990, 42 χρόνια μετά την ίδρυση του (1948).
Το συγκεκριμένο επιχείρημα που χρησιμοποίησε ο πρωθυπουργός φαντάζει και είναι η λογική και όχι η λογικοφανής κατάληξη μίας στέρεας και καλά δομημένης επιχειρηματολογίας, η οποία στηρίχθηκε στην ανάδειξη στην επιφάνεια και στην άσκηση κριτικής στην έκδηλη φιλο-Παλαιστινιακή και φιλο-Αραβική στάση και πολιτική των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 1980 και προσωπικά του τότε πρωθυπουργού, Ανδρέα Παπανδρέου.[2]
Σε αυτό το πλαίσιο, δύναται να αναφέρουμε πως υπήρξε τόσο έκδηλος και ασυγκράτητος ο «φιλο-Παλαιστινισμός» του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, για να παραπέμψουμε στην ανάλυση του Pierre-Andre Taguieff, ώστε, όχι μόνο απέφυγε να αναγνωρίσει το Ισραήλ, αλλά, και να θέσει στο τραπέζι το ενδεχόμενο της αναγνώρισης του, ‘κάποια στιγμή.’
Αυτού του τύπου η ρητορική ή αλλιώς, η επιχειρηματολογία η οποία διανθίζεται με ιστορικού τύπου αναφορές (είναι ίδιον του καλού ρήτορα να κάνει λελογισμένη και σωστή χρήση ιστορικών παραδειγμάτων στις ομιλίες του), είναι αρκετά πιθανό και να ‘γειώσει’ τον συνομιλητή, ο οποίος, εκεί που δεν το περίμενε, μπορεί να ψάχνει με ποιον τρόπο θα απαντήσει, και να τον φέρει σε θέση ‘άμυνας’, (σε δύσκολη θέση) με την σιωπή να καθίσταται κάτι παραπάνω από διαθέσιμη γλωσσικά, επιλογή,[3] και, επίσης, να τον μπερδέψει τόσο (αποτέλεσμα εκνευρισμού), ώστε αυτά που λέει ως απάντηση να μην παράγουν νόημα.
Υπό αυτό το πρίσμα, θα πούμε πως ο από το 2021 αρχηγός του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής ήρθε σε θέση ‘άμυνας’ μετά τις στοχευμένες αναφορές του πρωθυπουργού, δυσκολευόμενος ακόμη και να υπερασπιστεί το ‘ιερό τοτέμ’ τόσο του ιδίου όσο και πολλών στελεχών του ΠΑΣΟΚ: Ήτοι, τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Κομβική στιγμή για να φθάσει ο Νίκος Ανδρουλάκης στο σημείο να υιοθετήσει μία γλωσσικά αμυντική στάση, ήσαν η υπό μορφή ερώτησης διατύπωσης του πρωθυπουργού προς τον συνομιλητή του: Πόσο ισορροπημένη[4] υπήρξε η εξωτερική πολιτική των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου την δεκαετία του 1980, την στιγμή όπου ο ίδιος, επενδύοντας στην φιλο-Παλαιστινιακή στάση (και στον διαρκή εκθειασμό του Γιάσερ Αραφάτ, θα προσθέσουμε εμείς), αρνούνταν κατηγορηματικά να αναγνωρίσει το Ισραήλ;’
Εξέλιξη η οποία συν τοις άλλοις, κατέτασσε την Ελλάδα στην ίδια κατηγορία με εθνικιστικά και αντι-Εβραϊκά Αραβικά καθεστώτα. Στην ίδια κατηγορία με το αυταρχικό, θεοκρατικό, Ιρανικό καθεστώς.
Εφόσον εντός κοινοβουλευτικής-γλωσσικής συζήτησης τέθηκε αυτό το ιστορικό γεγονός, ο συνομιλητής, δηλαδή ο Νίκος Ανδρουλάκης έρχεται αντιμέτωπος με το ‘κακό παρελθόν’ του κόμματος του οποίου το οποίος ο ίδιος δεν ήθελε να κληθεί να το διαχειριστεί ενώπιον ενός ικανού ομιλητή ή ρήτορα όπως είναι ο πρωθυπουργός. Τι να πει; Πως να υπερασπιστεί αυτό το παρελθόν που συνδέεται με τον πολιτικό στον οποίο ομνύει διαρκώς ως ‘αναμορφωτή της Ελλάδας’;
Ο πρωθυπουργός δεν διακατέχεται από κάποιου είδους «αρνητισμό»,[5] απέναντι στον Νίκο Ανδρουλάκη, σύμφωνα με την διατύπωση των Σαμαρά & Παπαθανασόπουλου.
Δηλαδή, δεν διακατέχεται από εμπάθεια τέτοια εναντίον του αρχηγού του τρίτου σε δύναμη κοινοβουλευτικού κόμματος, ώστε να αισθάνεται περίπου ως ‘φυσιολογική’ την υιοθέτηση μίας επιθετικής[6] στάσης απέναντι του.
Όπως είχε πράξει και τον Μάρτιο του 2022, λίγο μετά την έναρξη της Ρωσικής στρατιωτικής εισβολής στην Ουκρανία, όταν, απευθυνόμενος προς τον Γενικό Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος Δημήτρη Κουτσούμπα, είχε διανθίσει τα πολιτικά κατά βάση επιχειρήματα του με την χρήση ιστορικών τεκμηρίων[7] που αποδεικνύουν την γενοκτονική πολιτική που εφάρμοσε το Σοβιετικό-Σταλινικό ολοκληρωτικό καθεστώς στην Ουκρανία (‘Γολομοντόρ’ είναι ο όρος στην Ουκρανική γλώσσα που αποδίδει την καταστροφή που βίωσαν οι Ουκρανοί πολίτες από την βίαιη πολιτική κολεκτιβοποίησης που ακολούθησε ο Στάλιν), καθιστώντας τον Γενικό Γραμματέα του ΚΚΕ έκθετο και εκνευρισμένο,[8] έτσι και τώρα, αντλεί ένα παράδειγμα από την πρόσφατη πολιτική ιστορία της χώρας.
Με στόχους το να τεκμηριώσει την επιλογή του (η ‘Ελλάδα τίθεται αταλάντευτα στο πλευρό του Ισραήλ’), να υπερασπιστεί το πολιτικό παρελθόν του πατέρα του, να καταδείξει τα αδιέξοδα που δημιούργησε η εξωτερική πολιτική των κυβερνήσεων Παπανδρέου, και, τελευταία άλλα όχι έσχατο, να καταδείξει τις ευκαιρίες που προέκυψαν μετά την αναγνώριση του Ισραήλ από την Ελλάδα. Ευκαιρίες σχετικές με την εξέλιξη και την εμβάθυνση των διμερών σχέσεων.
Όπως μπορεί να συναχθεί εκ της συζήτησης και της στάσης Ανδρουλάκη, ο ίδιος δεν είχε παρακολουθήσει τότε την αντιπαράθεση του πρωθυπουργού με τον Δημήτρη Κουτσούμπα, με τον πρωθυπουργό να του προσφέρει ένα ‘μάθημα’ περί ιστορίας και ρητορικού ύφους και ήθους.
Και το ‘μάθημα’ ήσαν σκληρό και για τον ίδιο τον Νίκο Ανδρουλάκη, και για τους βουλευτές του Κεντροαριστερού πολιτικού κόμματος: Δεν μπορεί, στο βωμό ενός κάποιου ‘προοδευτισμού,’ να ‘υπερασπίζεσαι όλες τις επιλογές του Ανδρέα Παπανδρέου.’
