Η ελληνική κοινωνία αυτήν την περίοδο, από ό,τι φαίνεται, τα πηγαίνει καλά και έχει αφήσει την οικονομική κρίση πίσω της. Ξέρετε πώς το καταλάβαμε; Όχι από την επιστροφή τής χώρας σε υψηλή επενδυτική βαθμίδα ή από τους χαμηλούς δείκτες ανεργίας, αλλά από τα μπλόκα των αγροτών στους δρόμους και από τις καταλήψεις στα πανεπιστήμια…

Όχι ότι κατά τη διάρκεια της κρίσης δεν υπήρχαν τέτοιου είδους κινητοποιήσεις. Υπήρχαν και μάλιστα στην αρχή της ήταν πολλές και έντονες. Από την περίοδο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ όμως κι έπειτα, η κοινωνία άρχισε να δείχνει σημάδια αποδοχής και των δικών της ευθυνών, οπότε και οι διαμαρτυρίες «εθιμικού χαρακτήρα», όπως π.χ. τα μπλόκα των αγροτών, άρχισαν να αραιώνουν σημαντικά.

Φέτος, ωστόσο, φαίνεται να επιστρέψαμε απότομα στα παλιά, καθώς οι κλασικές φοιτητικές διαμαρτυρίες ενάντια σε οποιαδήποτε προσπάθεια μεταρρύθμισης στην Παιδεία συνέπεσαν με τις κινητοποιήσεις των αγροτών ενάντια στις περικοπές των επιδοτήσεών τους. Έτσι, αρχίσαμε να θυμόμαστε πάλι τις παλιές καλές εποχές μίας Ελλάδας που πίστευε ότι ήταν τόσο εύπορη, που έψαχνε αφορμές για να σταματήσει να λειτουργεί. Ίσως φταίει και το γεγονός ότι φέτος οι καταλήψεις στα ΑΕΙ γίνονται Ιανουάριο, που είναι και ο αγαπημένος μήνας των αγροτών για κινητοποιήσεις.

Βλέπετε, συνήθως οι φοιτητικοί σύλλογοι διαμαρτύρονται σε μήνες όπως Οκτώβριος-Νοέμβριος ή Μάρτιος-Απρίλιος, που είναι ήπιος ο καιρός και δεν υπάρχει ιδιαίτερη διάθεση για μάθημα, ενώ οι αγρότες προτιμούν τον Ιανουάριο, που κάνει κρύο και δεν έχουν δουλειά στα χωράφια. Και αυτό, και οι μεν και οι δε, το λένε «αγώνα». Τον πραγματικό αγώνα εν τω μεταξύ τον δίνουμε όλοι οι υπόλοιποι, που πληρώνουμε τα έξοδα των φοιτητών μας και «τρώμε» χρόνο και χιλιόμετρα για να αποφύγουμε στο δρόμο τα τρακτέρ. Εάν αυτόν τον καιρό τύχαινε να έχουμε και καμιά γενική απεργία στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, θα ήταν σαν να γυρίσαμε δύο δεκαετίες πίσω. Τα ανοιχτά μπουζούκια τις καθημερινές θα έλειπαν μόνο…

Αν νομίζετε ότι υπερβάλλουμε, δείτε μόνο ποιο είναι το νούμερο ένα πρόβλημα της κοινωνίας μας αυτή τη στιγμή: Ο υψηλός πληθωρισμός. Μία κοινωνία ανησυχεί για το ύψος των τιμών είτε όταν βρίσκεται σε οικονομική ύφεση και δεν μπορεί να καταναλώσει είτε όταν καταναλώνει αρκετά και αντιμετωπίζει πληθωρισμό ζήτησης. Το ζήτημα της εγχώριας ακρίβειας βέβαια είναι πολυπαραγοντικό (εισαγωγές, μικρός ανταγωνισμός, πανδημία κ.α.), αλλά όταν πολλά νωπά ελληνικά προϊόντα πωλούνται ακριβά στην Ελλάδα και φθηνά στη Γερμανία, τη Γαλλία και άλλες χώρες με υψηλότερους μισθούς, τότε το κυριότερο πρόβλημά μας ως καταναλωτές είναι ότι συνεχίζουμε να τα αγοράζουμε μαζικά.

Για να μην παρεξηγηθούμε, δεν λέμε ότι οι Έλληνες καλοπερνάμε και γίναμε ξανά η χώρα που ήμασταν το 2000-2010. Λέμε ότι με το που αρχίσαμε να ανασαίνουμε και πάλι οικονομικά, δείχνουμε μία ανησυχητική τάση επιστροφής σε κακές συνήθειες. Και εάν δεν μπορούμε να αφήσουμε επιτέλους πίσω μας πρακτικές που μας κατακερματίζουν κοινωνικά, όπως είναι τα μπλόκα στους δρόμους ή οι καταλήψεις σε δημόσιους χώρους, δεν θα αναπτύξουμε ποτέ μία κοινωνία πολιτών που να μπορεί να αντιμετωπίσει πιο σύνθετα προβλήματα, όπως είναι η ακρίβεια βασικών αγαθών. Τούτων λεχθέντων, είναι αδιαμφισβήτητο ότι έχουμε βελτιωθεί αρκετά ως χώρα σε διάφορους τομείς, το έχουμε ξαναπεί. Ωστόσο, σε αυτό το πρώιμο στάδιο της εξέλιξής μας ως σύγχρονης κοινωνίας, μεγαλύτερο ζητούμενο κι από τη βελτίωσή μας είναι να μην έχουμε πισωγυρίσματα.

Τι να την κάνουμε, ας πούμε, την ελάχιστη βάση εισαγωγής στα ΑΕΙ, αν τα ίδια αυτά ΑΕΙ απαξιώνονται μονίμως από ανομία και καταλήψεις; Ή ποιο το νόημα να βελτιωθεί η δημοκρατία μας με την επιστολική ψήφο, αν είναι στην πρώτη δυσκολία να ανεβάσουμε πάλι τα ποσοστά αντισυστημικών πολιτικών δυνάμεων που απεχθάνονται τη δημοκρατία; Είναι, λ.χ., το νομοσχέδιο για τα ομόφυλα ζευγάρια σοβαρός λόγος για νέα άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων ή μήπως προλάβαμε και γίναμε καλομαθημένοι με μόλις τέσσερα χρόνια αξιοσημείωτης ανάπτυξης και ξεχάσαμε τους ΑΝΕΛ στην κυβέρνηση και τη Χρυσή Αυγή στη Βουλή;

Σε κάθε περίπτωση, για να εκσυγχρονιστεί μία κοινωνία – οποιαδήποτε κοινωνία – χρειάζεται χρόνο και κάποια πισωγυρίσματα είναι αναμενόμενα. Δεν πρέπει να έχουν διάρκεια όμως, αλλιώς θα γίνουν και πάλι καθεστώς. Με άλλα λόγια και χωρίς περιστροφές, τα μπλόκα των αγροτών πρέπει να σπάσουν και οι καταλήψεις στα πανεπιστήμια πρέπει να διαλυθούν. Άμεσα.

Άκουγα τον καταδικασμένο βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νίκο Παππά να ισχυρίζεται ότι είναι υπερήφανος για τη στάση των παιδιών στα πανεπιστήμια. Εννοώντας τους καταληψίες για να μην ιδρυθούν ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Η «Νέα Αριστερά» των Τσακαλώτου, Αχτσιόγλου και λοιπών ουτοπιστών, τάσσεται εναντίον των ιδιωτικών πανεπιστημίων και κατηγορεί τους εισαγγελείς που διέταξαν έρευνες για τις καταλήψεις, ότι … ποινικοποιούν την υπεράσπιση του κρατικού πανεπιστημίου. Δηλαδή, τάσσονται υπέρ των έκνομων πράξεων.

Το ΚΚΕ, το δικό του βιολί. Διαδήλωση, κατάληψη, κατάληψη, διαδήλωση και επαναστατική γυμναστική στην κοινωνία.

Τι μας λέει εν συνόλω η Αριστερά; Ότι συντάσσεται –αν δεν υποκινεί- την ανομία. Συντάσσεται με την κουκούλα μέσα στα πανεπιστήμια, με τη βία και διάφορες επαναστατικές ανοησίες που βαπτίζονται… αγώνες. Συντάσσεται και με τις θλιβερές μειοψηφίες που καταλαμβάνουν σχολές, κλείνουν πανεπιστήμια, εις βάρος των μεγάλων πλειοψηφιών.

Μαζί της και η πλειοψηφία των πρυτάνεων που αν και διαθέτουν το αυτοδιοίκητο των ιδρυμάτων τους, δεν τηρούν τον νόμο και δεν καλούν τις δυνάμεις του κράτους να πετάξουν εκτός τους παρανόμους.

Η Αριστερά δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα της. Πάντα κι εδικά μετά την μεταπολίτευση, η Παιδεία κι ειδικά τα πανεπιστήμια, ήταν ο προνομιακός της χώρος. Στον οποίο στρατολογούσε (ακόμη το κάνει) μέλη και στελέχη για το παρόν και το μέλλον.  Κι είναι άκρως υποκριτικό, αφού εκτός όλων των άλλων δεδομένων, στελέχη της και άνθρωποι που αντιτίθενται στα ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα, διδάσκουν και αμείβονται σε αντίστοιχα της Κύπρου και του εξωτερικού. Ή έχουν σπουδάσει στο εξωτερικό!

Είναι και το άλλο. Η Αριστερά αντιτίθεται στην ιδιωτική πανεπιστημιακή εκπαίδευση, όταν στην χώρα υπάρχει, λειτουργεί και «βασιλεύει» η ιδιωτική εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες. Από τον παιδικό σταθμό και το νηπιαγωγείο, μέχρι το Λύκειο, τα κέντρα ξένων γλωσσών και τα φροντιστήρια.  Προφανώς δεν είναι αντίθετη σ’ αυτά, αφού εκεί δύσκολα μπορεί να στρατολογήσει στελέχη.

Είναι κι αυτό. Η Αριστερά μιλάει για Παιδεία δυο ταχυτήτων. Με πτυχία που θα …αγοράζονται από οικονομικά ευκατάστατους. Μόνο που επιφανείς Αριστεροί σπούδασαν και σπουδάζουν σε ξένα πανεπιστήμια. Αγόρασαν τα πτυχία τους;  Αγοράζουν τα πτυχία τους οι φοιτητές στα κυπριακά, βρετανικά, αμερικανικά, γερμανικά πανεπιστήμια;

Χώρια που παιδεία δυο ταχυτήτων έχουμε και σήμερα. Χιλιάδες παιδιά φεύγουν ετησίως στο εξωτερικό για σπουδές, χωρίς να είναι παιδιά πλουσίων οικογενειών. Χιλιάδες παιδιά, επίσης, σπουδάζουν σε επαρχιακά πανεπιστήμια της χώρας, χωρίς οι οικογένειές τους να είναι πλούσιες, παρά μόνο κάνουν θυσίες – το σκατό τους παξιμάδι, λέει η σοφός λαός- για να αντιμετωπίσουν τα έξοδα και να τα μορφώσουν.

Ναι, θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε για την υστέρηση της Πολιτείας στην χρηματοδότηση της Παιδείας. Μα δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε με τις διαχρονικές ευθύνες της Αριστεράς  για τις συνεχείς καταστροφές των πανεπιστημίων, τους τραμπουκισμούς και την ανελευθερία που έχει επιβληθεί. Όπου η κόκκινη σημαία και η κουρελαρία είναι πιο ψηλά κι από τη γαλανόλευκη.  Ούτε μπορούμε να συμφωνήσουμε για τις λογής λογής συμφωνίες και ρουσφέτια της Αριστεράς με πρυτάνεις και καθηγητές. Ούτε μπορούμε να μιλάμε για άσυλο στο πρώτο τέταρτο του 21^ου  αιώνα, που ξευτιλίζει πια την έννοια της δημοκρατίας, αφού δεν χρειάζεται καν

Σκέφτομαι ότι μια βασική αιτία να μη πάει κάποιο παιδί σε κρατικό πανεπιστήμιο, είναι η Αριστερά. Που το απαξιώνει και δημιουργεί σε πάμπολλες οικογένειες τις σκέψεις να στείλουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά πανεπιστήμια, ακόμη και στο εξωτερικό…

Ναι, η Αριστερά και κυρίως το ΚΚΕ αποτελούν τους καλύτερους διαφημιστές των ιδιωτικών πανεπιστημίων… Δηλαδή, αυτών στα οποία  αντιτίθενται.

Η τυχερή επτάδα του ΠΡΟΤΟ:

1 7 6 3 6 9 0

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ                       ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ                     ΚΕΡΔΗ