Το πολυαναμενόμενο, για όλη την οικογένεια, πέμπτο κεφάλαιο του αγαπημένου animation «Toy Story» κυριαρχεί ανάμεσα στις συνολικά πέντε πρεμιέρες του επταήμερου. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει ακόμη μία σάτιρα για τον πλούτο, δυο ψυχολογικές ταινίες τρόμου και ένα ιρανικό δράμα. Σε επανέκδοση το αριστουργηματικό «Ψυχώ» του Άλφρεντ Χίτσκοκ και η πολυαγαπημένη «Αμελί».
Toy Story 5
(“Toy Story 5”) Ταινία κινουμένων σχεδίων, αμερικάνικης παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Άντριου Στάντον. Με βαριά κληρονομιά, το δημοφιλές κινηματογραφικό φραντσάιζ συνεχίζει την πορεία του, ανανεώνοντας συνεχώς τα θέματά του, τους προβληματισμούς του, τις ιδέες του και διατηρώντας πάντα την εγγυημένη παραγωγή της Pixar και βεβαίως τη διανομή της Disney.
Έτσι, περίπου 30 χρόνια από την πρώτη ταινία και επτά από την τελευταία, ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης και καθοριστικός για την Pixar Άντριου Στάντον («Ψάχνοντας τον Νέμο»), αναλαμβάνει και τη σκηνοθετική ευθύνη, ενός κινηματογραφικού εμβλήματος, έχοντας ως φωνές στη διάθεσή του, ονόματα, όπως οι Τομ Χανκς, Τιμ Άλεν, Τζόαν Κιούζακ, Γκρέτα Λι, Γουάλας Σον και Κιάνου Ριβς. Στην προηγούμενη ταινία, το στόρι περιστρέφεται γύρω από την ενηλικίωση και την αντιφατικών συναισθημάτων, κοινωνικοποίηση, ενώ εδώ έρχεται το παγκόσμιο πλέον πρόβλημα της εθιστικής κυριαρχίας της οθόνης.
Ο Γούντι, ο Μπαζ, η Τζέσι και η υπόλοιπη αγαπημένη παρέα επιστρέφουν σε μια νέα περιπέτεια, όπου τα παιχνίδια έρχονται αντιμέτωπα με τη σύγχρονη τεχνολογία. Όταν η Λίλιπαντ, ένα έξυπνο tablet με «επαναστατικές» ιδέες για το τι χρειάζεται η Μπόνι, εισβάλλει στη ζωή τους, τα παιχνίδια αρχίζουν να φοβούνται πως ίσως δεν έχουν πλέον θέση στον κόσμο της. Μέσα σε αυτή τη νέα πρόκληση, ο Γούντι και ο Μπάζ επανενώνονται για να αποδείξουν πως η φιλία, η φαντασία και το παιχνίδι δεν ξεπερνιούνται ποτέ.
Η ιστορία μοιάζει απλοϊκή και ως έναν βαθμό είναι, καθώς ένα «έξυπνο» τάμπλετ, έρχεται να υποκαταστήσει τη φιλία, το παραδοσιακό παιχνίδι, τη φαντασία, να επιβάλει το «σωστό» στη διαπαιδαγώγηση, να απομακρύνει το παιδί από τον γονιό και η απάντηση σε αυτή την απειλή είναι η επιστροφή σε όλα αυτά που βάλλονται από την τεχνολογία και τις έξυπνες συσκευές.
Όμως, είναι ο ιδιαίτερος σκηνοθετικός και σεναριακός τρόπος προσέγγισης και η φροντίδα της παραγωγής, η δουλειά στις λεπτομέρειες, το βάθος των χαρακτήρων, το χιούμορ και η μετρημένη δόση νοσταλγίας, που κάνουν τη διαφορά. Όλα λειτουργούν σαν χειροποίητο ρολόι, παρά την ψηφιακή δημιουργία, που δεν είναι μία αντίφαση με το θέμα της ταινίας, αλλά περισσότερο μια υπενθύμιση για τη σωστή και μετρημένη χρήση της τεχνολογίας, αν και θα μπορούσε να ληφθεί και ως δικαιολογία για το γιγαντιαίο εμπορικό κομμάτι της εταιρείας παραγωγής.
Η ταινία, προβάλλεται και μεταγλωττισμένη στα ελληνικά με τις φωνές των Άλκη Κούρκουλου, Γιώργου Λιάντου, Άριελ Κωνσταντινίδη, Βασίλη Παπαστάθη, Μυρτώ Φαραζή, Αφροδίτη Κατσαρού, Ορέστη Τζιόβα, Παντελή Καναράκη κα.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Όταν ένα έξυπνο tablet με «επαναστατικές» ιδέες για το τι χρειάζεται η Μπόνι, εισβάλλει στη ζωή της αγαπημένης παρέας, τα παιχνίδια αρχίζουν να φοβούνται πως ίσως δεν έχουν πλέον θέση στον κόσμο της.
Θανάσιμα Πλούσιος
(“How to Make a Killing”) Θρίλερ, βρετανικής παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Τζον Πάτον Φορντ, με τους Γκλεν Πάουελ, Μάργκαρετ Κουόλεϊ, Τζέσικα Χένγουικ, Μπιλ Καμπ, Ζακ Γουντς, Εντ Χάρις κα. Περισσότερο ένα χαλαρό θρίλερ, με σατιρικές νύξεις για τον κόσμο του πλούτου και της αριστοκρατίας, παρά μία μαύρη κωμωδία, όπως διαφημίστηκε, η ταινία του Τζον Πάτον Φορντ. Διασκεδαστική, με τις καλές στιγμές της και την ίντριγκά της, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να συγκριθεί με την αγγλική κλασική, πνευματώδη, ξέφρενη, κωμωδία «Ο 13ος Κληρονόμος», απ’ την οποία εμπνεύστηκε ο σκηνοθέτης.
Το φιλμ, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ενδεικτικό παράδειγμα των τεράστιων διαφορών μεταξύ του σπουδαίου μεταπολεμικού βρετανικού σινεμά και του σημερινού διαδικαστικού κινηματογράφου. Απ’ τη μια το περίτεχνο ανατρεπτικό σενάριο, η εμπνευσμένη και γεμάτη αυτοπεποίθηση σκηνοθεσία, οι ανεπανάληπτες ερμηνείες (ρεσιτάλ Άλεκ Γκίνες) και απ’ την άλλη ένα προϊόν επαρκώς κατασκευασμένο. Ωστόσο, με τα σημερινά δεδομένα, η ταινία του Πάτον δεν είναι για πέταμα, καθώς προσφέρει ένα σκάρτο διωράκι ψυχαγωγίας και ορισμένες σκέψεις για το «που πάνε τα λεφτά» (πάντα στα λεφτά) και ως που μπορεί να φτάσει ένας μεγαλωμένος ως αστός για τα χρήματα (στον φόνο).
Ο Μπέκετ, με καταγωγή από την πάμπλουτη οικογένεια των Ρέντφελοου, θα βρεθεί μακριά από τα μεγαλεία, καθώς η γέννησή του είναι και ο λόγος που η μητέρα του θα εκδιωχθεί από τον πατριάρχη της οικογένειας. Ο λόγος, ότι είναι ένα παιδί παράνομης σχέσης, με έναν ασήμαντο μουσικό. Έτσι, θα βρεθεί ως παιδί ανάμεσα στην εργατική τάξη του Νιου Τζέρσεϊ, με την πρόωρα χαμένη μητέρα του να του εξασφαλίζει μόρφωση, αριστοκρατικό στιλ και κάποιες γνωριμίες και να του υπενθυμίζει συνεχώς ότι πρέπει να διεκδικήσει τη ζωή που του αρμόζει. Η περιφρόνηση που δέχεται ως νέος και ειδικά από έναν παιδικό του έρωτα, θα του βάλει την ιδέα να καταστρώσει ένα δολοφονικό σχέδιο, για να απαλλαγεί από τα εννέα μέλη της οικογένειας που στέκονται εμπόδιο στην κληρονομιά του.
Καλοκουρδισμένο, με μικρές δόσεις χιούμορ και αρκετή ραδιουργία από τον ήρωα, το φιλμ κάνει τις περισσότερες φορές επιφανειακές νύξεις για τον μεγάλο πλούτο: ανόητοι, ατάλαντοι, μεγαλομανείς και επιδεικτικοί αλαζόνες, ζουν μέσα στη χλιδή – κληρονομικό δικαίωμα – και στο σκοτάδι, με αποκλειστικό σκοπό της ζωής του τη διατήρηση του χρήματος και της εξουσίας, ο πατριάρχης. Ο σκηνοθέτης, ολοκληρώνει επαρκώς την ταινία του – στο μεγαλύτερο μέρος ως εξιστόρηση των γεγονότων από τον ήρωα, αποφεύγοντας να σκάψει λίγο βαθύτερα στο θέμα του, εκτός αν εκλάβουμε ως έμπνευση το φινάλε και πως τα πολλά, μα πάρα πολλά χρήματα, οδηγούν σε μια χρυσή φυλακή.
Ο Γκλεν Πάουελ, πολύ αμερικανάκι για τον ρόλο, το παλεύει αλλά δεν μπορεί να ξεφύγει από την επιδερμική ερμηνεία, η Μάργκαρετ Κουόλεϊ ως φαμ φατάλ, πολύ γρήγορα προδίδει τον πρόστυχο επικίνδυνο χαρακτήρα της, ασθενική μοιάζει η Τζέσικα Χένγουικ, ως ηθικό στοιχείο της υπόθεσης, ενώ ο Εντ Χάρις, στον σκοτεινό ρόλο του πατριάρχη, προσπαθεί με την εμπειρία του να ανταπεξέλθει στον προχειρογραμμένο του χαρακτήρα.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Αποκηρυγμένος από τη γέννησή του από την απίστευτα πλούσια οικογένειά του, ο Μπέκετ Ρέντφελοου δεν θα σταματήσει πουθενά για να διεκδικήσει την κληρονομιά του, όσοι συγγενείς κι αν σταθούν εμπόδιο στο δρόμο του.
Εμμονή
(“Obsession”) Ταινία τρόμου, αμερικάνικης παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Κάρι Μπάρκερ, με τους Μάικλ Τζόνστον,Ίντε Ναβαρέτε, Κούπερ Τόμλινσον, Μέγκαν Λόουλες, Άντι Ρίχτερ κα. Πριν λίγες εβδομάδες είχαμε τον 20άρη Κέιν Πάρσονς, με το «Backrooms» και τώρα τον 27χρονο Μάικλ Τζόνστον, ακόμη έναν YouTuber που έρχεται να βάλει φωτιά στα τόπια και στον κινηματογραφικό τρόμο, με την «Εμμονή» του. Μια ταινία ψυχολογικού, μεταφυσικού τρόμου, που κόστισε περίπου 800.000 δολάρια και έχει φέρει ήδη στους δημιουργούς του πάνω από… 150 εκατομμύρια και έχει κάνει ειδικά το νεανικό κοινό, να παραμιλά. Το φιλμ, που διακρίνεται για την έντονη ατμόσφαιρα ανησυχίας, βασίζεται πάνω σε μία πιασάρικη ιδέα για τις ερωτικές σχέσεις πάθους, που χωρίς την αγάπη, εξελίσσονται τοξικά έως και εφιαλτικά σε και στο γνωστό «πρόσεχε τι εύχεσαι».
Ο Μπερ εργάζεται σε ένα δισκοπωλείο μαζί με την παιδική του φίλη, Νίκι, για την οποία τρέφει κρυφά αισθήματα. Ανήμπορος να της εκφράσει όσα νιώθει – και πιστεύοντας πως εκείνη δεν αισθάνεται το ίδιο – αποφασίζει να της κάνει ένα ξεχωριστό δώρο. Σε ένα παράξενο κατάστημα ανακαλύπτει το μυστηριώδες «One Wish Willow», ένα αντικείμενο που υπόσχεται να πραγματοποιήσει μία και μοναδική ευχή. Ο Μπερ εύχεται η Νίκι να τον αγαπήσει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο στον κόσμο. Η ευχή πραγματοποιείται, αλλά όχι όπως το φανταζόταν. Η αγάπη της Νίκι μετατρέπεται σταδιακά σε μια επικίνδυνη εμμονή. Καθώς γίνεται ολοένα πιο κτητική και ασταθής, ο Μπερ συνειδητοποιεί πως κάποιες ευχές μπορούν να μετατραπούν στον χειρότερο εφιάλτη.
Η ατμόσφαιρα και η κλιμάκωση της αγωνίας, του ωμού τρόμου και της ιδέας να αντικατασταθεί ο έρωτας με τον παραλογισμό και τη φρίκη, όπως και η αποφυγή των διαδεδομένων κλισέ είναι στα ατού της ταινίας, που, ωστόσο, χάνει αρκετά στην ανάπτυξη των χαρακτήρων και ιδίως των δεύτερων, καθώς και σε ορισμένες ερμηνείες που δεν είναι πειστικές. Δεμένο το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, εντάσσεται αρμονικά στο συναισθηματικά φορτισμένο και βαρύ κλίμα της ταινίας, η οποία διαθέτει και ορισμένες πραγματικά καλογυρισμένες σκηνές τρόμου, απ’ αυτές που ξεχωρίζουν εμφανώς από τον σωρό του είδους.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Αφού σπάει το μυστηριώδες «One Wish Willow», το οποίο λέγεται ότι μπορεί να εκπληρώσει μία και μοναδική ευχή, ο αθεράπευτα ρομαντικός Μπερ εύχεται η παιδική του φίλη Νίκι να τον αγαπά περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Η ευχή του πραγματοποιείται, όμως τελικά καλύτερα ας πρόσεχε…
Leviticus
(“Leviticus”) Ταινία τρόμου, αυστραλιανής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Άντριαν Κιαρέλα, με τους Τζο Μπερντ, Στέισι Κλάουζεν, Μία Βασίκοβσκα, Σάνον Μπέρι, Νίκολας Χόουπ, Γιούεν Λέσλι κα. Ακόμη μία ταινία τρόμου από έναν νέο σκηνοθέτη, αυτή τη φορά από την Αυστραλία, που μπορεί να μην κάνει το σουξέ της «Εμμονής», να μη διαθέτει σκηνές φρίκης και ωμότητας, αλλά είναι αρκετά πιο περιεκτικό, διεισδυτικό και ενίοτε ανατριχιαστικό. Ο Άντριαν Κιαρέλα, κάνει ένα δυναμικό ντεμπούτο, εντυπωσιάζοντας τους θαμώνες του φεστιβάλ στο Σάντανς και εξασφαλίζοντας παγκόσμια διανομή, με τη διεισδυτική του ματιά πάνω στη σχέση δυο αγοριών και τα κοινωνικά στερεότυπα, τη θρησκευτική τιμωρία, τη μετατροπή της καταπίεσης σε τρόμο.
Δυο έφηβοι, ο Ναΐμ και ο Ράιν, ασφυκτιούν από τον τρόπο ζωής στη μικρή απομονωμένη, βαθιά θρησκευόμενη, πόλη της αυστραλιανής επαρχίας. Τα δυο αγόρια έρχονται πολύ κοντά και όταν η ερωτική τους έλξη γίνεται αντιληπτή, η ενήλικη κοινότητα επιστρατεύει έναν «θεραπευτή», για να τους φέρει στον «ίσιο δρόμο». Αντί, όμως, να εξομαλυνθούν τα πνεύματα, μία βίαιη δαιμονική οντότητα απελευθερώνεται και αρχίζει να τους καταδιώκει, παίρνοντας τη μορφή τη μορφή του προσώπου που επιθυμούν περισσότερο – ο ένας τον άλλο.
Η τελετουργία προσηλυτισμού, με τη μεταφυσική της διάσταση, μετατρέπει την επιθυμία σε τέρας, μία καλή έμπνευση από τον ταλαντούχο σκηνοθέτη, που με τόλμη συνδυάζει τον απαιτητικό εφηβικό ρομαντισμό με τον ψυχολογικό, υπερφυσικό τρόμο, παραδίδοντας μία αλληγορία για το τραύμα των θεραπειών μεταστροφής και της θρησκευτικής ομοφοβίας – όπου παραπέμπει και ο τίτλος από το τρίτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης. Εδώ, ο τρόμος δεν είναι μεταφορά, αλλά κοινωνικός μηχανισμός που αποκτά σάρκα και μορφή, καθώς οι δυο ήρωες αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν κυριολεκτικά τον εαυτό τους, τα αισθήματά τους και την κοινωνική κατακραυγή.
Η κλειστοφοβική φωτογραφία, το γεμάτο ένταση σάουντρακ, που συνεισφέρει στη συνεχή αίσθηση απειλής, τα ξαφνιάσματα τρόμου, το μεθοδικό ντεκουπάζ και η χημεία των δυο πρωταγωνιστών, που περνούν με ευκολία από την τρυφερότητα στη φρίκη, τονώνουν συνεχώς το ενδιαφέρον, παρά τις όποιες ευκολίες στην ύπαρξη της υπερφυσικής οντότητας και κάποιων κλισέ σκηνών, αλλά και το αμήχανο βεβιασμένο φινάλε.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ.. Σε μια μικρή και απομονωμένη πόλη της Αυστραλίας, δύο έφηβοι, ο Ναΐμ και ο Ράιν, πρέπει να ξεφύγουν από μια βίαιη, αόρατη δύναμη που παίρνει τη μορφή του προσώπου που επιθυμούν περισσότερο – ο ένας τον άλλον.
Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες:
Το Άρωμα των Αναμνήσεων
(“The Scent of Memories”) Δυνατό ψυχολογικό δράμα, από τη μεγάλη ιρανική κινηματογραφική σχολή, που έρχεται στη χώρα μας με καθυστέρηση τριών χρόνων από την πρεμιέρα του. Σκηνοθετημένο λιτά από τον Χαντί Μογαχνταμντούστ, το φιλμ χτίζει ένα βαθιά ανθρώπινο πορτρέτο, με εσωτερική ένταση, όπου ο χρόνος λειτουργεί ως καταλύτης και η προσωπική ευθύνη ως αναπόφευκτη συνθήκη.
Ένας άνδρας, εγκλωβισμένος ανάμεσα στον φόβο και την αδυναμία του να αναλάβει ευθύνη, έρχεται αντιμέτωπος με το παρελθόν και το παρόν του. Συνειδητοποιώντας τη φθορά του χρόνου, καλείται να ολοκληρώσει τα ανολοκλήρωτα και να αποφασίσει αν θα συνεχίσει να κρύβεται ή αν θα σταθεί απέναντι στη ζωή.
Μία στοχαστική, αργών ρυθμών, ταινία για τη δύναμη της μνήμης και της επίδρασής της στο παρόν, χωρίς εντυπωσιασμούς, τρικ ανατροπών ή υπερβολικές δραματοποιήσεις, στηριγμένη στον πλούτο των συναισθημάτων, τις σιωπές και τα απλά της ζωής.
Πρωταγωνιστούν οι Μοσταφά Ζαμάνι, Χόντα Ζεϊνολαμπεντίν, και Κούρος Ταχάμι.
Ψυχώ
(“Psycho”) Εμβληματικός τίτλος, ταινία ορόσημο για τον κινηματογραφικό τρόμο, αριστοτεχνική σκηνοθεσία, υποδειγματικό σενάριο, καθηλωτικοί χαρακτήρες, όλα στην εντέλεια. Το κλασικό θρίλερ τρόμου, που γύρισε το 1960 ο Χίτσκοκ, σε αποκατεστημένη κόπια, έρχεται για μια ακόμη φορά στα θερινά σινεμά. Η Μάριον, έχοντας βαρεθεί τη ζωή που κάνει, κλέβει 40.000 δολάρια από το αφεντικό της και κατευθύνεται στην Καλιφόρνια οδικώς, για να συναντήσει τον εραστή της, αλλά στα μισά του δρόμου, καταβεβλημένη από την κούραση, σταματά σε ένα απόμερο μοτέλ. Ιδιοκτήτης και μόνος εργαζόμενος είναι ένας ντροπαλός νεαρός, ο Νόρμαν Μπέιτς…
Αριστουργηματικά δομημένη ταινία, που σπάει κανόνες, όπως της γραμμικής αφήγησης, τη δολοφονία της πρωταγωνίστριας από το πρώτο μισό ή το πρωτόγνωρο πυρακτωμένο μοντάζ σκηνών φρίκης, δημιουργεί μία πρωτόγνωρη ατμόσφαιρα αγωνίας και φόβου και αξιοποιεί στον μέγιστο βαθμό το ψυχαναλυτικό σενάριο, γύρω από τις νευρώσεις, τον ευνουχισμό, την αμαρτία και τον καταπιεσμένο πόθο. Ο Άντονι Πέρκινς θαυμάσιος, στον ρόλο που τον σημάδεψε για πάντα, όπως και το κοινό, έξοχες οι Τζάνετ Λι και Βέρα Μάιλς, αθάνατη η μουσική του Μπέρναρντ Χέρμαν, ενώ ο Τζον Ράσελ στη φωτογραφία και ο Τζορτζ Τομασίνι στο μοντάζ, κάνουν πραγματικά θαύματα.
Η φημισμένη τρίλεπτη σκηνή της σφαγής στην ντουζιέρα, με τις 78 λήψεις και τα 52 κοφτερά κοψίματα, αποτελεί μάθημα έμπνευσης και τεχνικής, αν και το φινάλε είναι σίγουρα ότι πιο ανατριχιαστικό υπάρχει στη μεγάλη οθόνη.
Αμελί
(“Amelie”) Υπέροχη, γλυκύτατη γαλλική, ρομαντική κομεντί, με την ονειροπαρμένη γκαρσόνα Αμελί, η οποία έχει ένα δικό της τρόπο να κάνει ευτυχισμένους τους ανθρώπους, με τη μεγάλη της καρδιά, σκηνοθετημένη δεξιοτεχνικά από τον Ζαν Πιέρ Ζενέ. Ένα κινηματογραφικό παραμύθι, πιστό στον γαλλικό ρομαντισμό, που διακατέχεται από τον αναζωογονητικό αέρα της νουβέλ βαγκ και μια αθεράπευτη αισιοδοξία. Συμπληρώνοντας 25 χρόνια από την πρεμιέρα της, η ταινία που έκανε τεράστια επιτυχία σε όλο τον κόσμο και κατέστησε σταρ την Οντρέ Τοτού (γεννημένη γι’ αυτόν τον ρόλο), σε επετειακή επανέκδοση και με αποκατεστημένη κόπια. Το χαρισματικό καστ συμπληρώνουν οι Ματιέ Κασοβίτς, Ρουφύς, Λορέλα Κραβότα, Σερζ Μερλέν, Ζαμέλ Ντεμπούζ Κλερ Μοριέ κα.
Φωτογραφία από την ταινία «Toy Story 5» – Πηγή Φωτογραφίας: Feelgood Entertainment
ΑΠΕ-ΜΠΕ/Χάρης Αναγνωστάκης
