Στις 30 Μαρτίου, απολύθηκε από τις τάξεις των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων ο πρόεδρος του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, Στέφανος Κασσελάκης, μετά από συνολικά 15 ημέρες στρατιωτικής θητείας.

Σε αυτό το πλαίσιο, δύναται να αναφέρουμε πως η απόλυση του θέτει τις βάσεις ώστε το κόμμα του οποίου ηγείται και που δεν κέρδισε τις εντυπώσεις κατά την διάρκεια της πρόσφατης κοινοβουλευτικής συζήτησης με αφορμή την πρόταση δυσπιστίας που υπέβαλλε το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα-Κίνημα Αλλαγής, να χαράξει την στρατηγική του εν όψει ευρωεκλογών.
Με τα μέλη του να καλούνται επίσης να επιλέξουν ποιοι θα είναι οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές του κόμματος.[1]
Θεωρητικώ τω τρόπω, θα επισημάνουμε πως δεν έχουν διακρίνει μέχρι στιγμής κάποια συγκεκριμένα δείγματα γραφής ως προς την στρατηγική που θα ακολουθήσει το κόμμα εν όψει των ευρωεκλογών της 9ης Ιουνίου.
Η παρουσίαση του ευρωπαϊκού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία έλαβε χώρα σε ειδική εκδήλωση την Πέμπτη 14 Μαρτίου, επισκιάστηκε επικοινωνιακά από την κατάταξη του επικεφαλής του στον στρατό την επόμενη ημέρα.
Και, πέραν του επικοινωνιακού σκέλους, επρόκειτο περί εκδήλωσης που αφορά το πρόγραμμα και μόνο αυτό, και όχι το πως θα πορευθεί ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τις ευρωεκλογές. Το που θα εστιάσει προκειμένου να ανταπεξέλθει στον σκληρό πολιτικοϊδεολογικό ανταγωνισμό με την Νέα Δημοκρατία και με το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής του Νίκου Ανδρουλάκη.[2]
Ο πολίτης πια Στέφανος Κασσελάκης (ήσαν τόσο σύντομη η διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας, ώστε αμφιβάλλουμε κατά πόσον απώλεσε την ιδιότητα του πολίτη), υιοθετεί, προς ώρας τουλάχιστον, αμφίσημες θέσεις, θυμίζοντας μας την ανάλυση του Μ. Έντελμαν, σύμφωνα με τον οποίο, «μόνο η αμφισημία και όχι η ακριβολογία, μπορεί να αυξήσει τη δημοφιλία ενός υποψηφίου∙ και χάρη στη δημοφιλία και όχι χάρη στην ιδεολογία, ο ηγέτης μπορεί να υπηρετεί τα συμφέροντα του κόμματος του».[3]
Αυτό ακριβώς πράττει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος διατυπώνει άλλοτε αμφίσημες και άλλοτε ‘μισές’ θέσεις, ενώ παράλληλα, δεν διστάζει να αναιρεί ο ίδιος θέσεις εκπεφρασμένες από κεντρικά στελέχη του κόμματος του.
Με στόχο όχι μόνο να «αυξήσει τη δημοφιλία του»,[4] δια της ‘θόλωσης’ των θέσεων και των προτάσεων του κόμματος του ώστε να μην δυσαρεστήσει κανέναν, αλλά, και να μετακινείται κατά το δοκούν, ανάλογα με το που κινείται κάθε φορά η φορά του κομματικού-πολιτικού ανταγωνισμού. Και τι σημαίνει κάτι τέτοιο;
Σημαίνει πως όταν σε πρώτο πλάνο τίθεται ο ανταγωνισμός ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής με ‘έπαθλο’ την δεύτερη θέση στις ευρωεκλογές, μπορεί να δηλώνει αρκούντως ‘Αριστερός’ και ‘πάντως πιο Αριστερός από το ‘δεξιόστροφο’ ΠΑΣΟΚ.’
Όταν μόνο στο επίκεντρο τίθεται ο ανταγωνισμός με την Νέα Δημοκρατία, μπορεί να επικαλείται, όχι την αριστερή-ριζοσπαστική παράδοση του κόμματος του, όσο το ό,τι αυτό εκπροσωπεί έναν ευρύτερο χώρο που ξεκινά από την Αριστερά, συμπεριλαμβάνει την Κεντροαριστερά (ή αλλιώς, το λεγόμενο ‘Προοδευτικό Κέντρο’ ), και φθάνει έως τις παρυφές της Νέας Δημοκρατίας.
Είναι εν τοις πράγμασι δύσκολο όμως να του επιφέρει εκλογική επιτυχία η τακτική της αμφισημίας, η οποία συμπληρώνεται από ενίοτε ισχυρές δόσεις λαϊκισμού (ο Στέφανος Κασσελάκης δεν διστάζει να αμφισβητήσει ένα από τα βασικά κεκτημένα της εκεί όπου ο κατά Κασσελάκης ‘λαός’, είτε είναι ο ‘κομματικός λαός’ είτε είναι ο ελληνικός[5] έχει ένα και μόνο ‘ιερό καθήκον’: Να ‘γκρεμίσει από τα βάθρα του τις διάφορες κάστες που τον ‘πνίγουν’ και δεν τον αφήνουν να εκφραστεί.’
















