Ένα χρόνο μετά το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, στην επέτειό του, οι αντιδράσεις ήταν το άναμμα καντηλιών στο σημείο της φρίκης, κάποιες δηλώσεις συγγενών και αναφορές στα ΜΜΕ. Μια τυπική, βολική μνήμη.
Δυο χρόνια μετά το τραγικό δυστύχημα, ξαφνικά όλη η κοινωνία θυμήθηκε τα Τέμπη. Και να οι συναυλίες με εισιτήριο (τα έσοδα ήταν να πάνε στις οικογένειες των θυμάτων, μα δεν πήγαν), να οι κραυγές και τα αναθέματα μέσα στη Βουλή και στα φιλόξενα κανάλια της ολιγαρχίας, να κι οι συγκεντρώσεις με συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων! Η θλίψη έγινε event, η οργή έγινε προϊόν και το πένθος πολιτικό εργαλείο.
Χθες, τρίτη επέτειο από το δυστύχημα, είχαν απεργία για τα Τέμπη τα Μέσα μαζικής μεταφοράς και τα πλοία. Αλλά όλοι αυτοί δεν είχαν απεργία στην επέτειο του πρώτου χρόνου, που το χώμα στους τάφους ήταν νωπό και τα δάκρυα έτρεχαν ακόμη. Μετά …κινητοποιήθηκαν!
Αυτή είναι η πραγματικότητα. Ένα χρόνο μετά την τραγωδία ασχολήθηκαν ελάχιστοι, δυο χρόνια μετά έγινε του… ξυλόλιου! Όχι από συνείδηση, αλλά από σκοπιμότητα. Περίεργο, μα όμως ελληνικό…
Το πρόβλημα είναι ότι τα Τέμπη έγιναν για κάποιους ναυαρχίδα των πολιτικών και προσωπικών τους φιλοδοξιών. Καρυστιανού γαρ. Για κάποιους άλλους, έγιναν θάλασσα αλίευσης ψήφων. Βελόπουλος, Κωνσταντοπούλου και σχεδόν σύσσωμη η Αριστερά. Μέχρι και το ΠαΣοΚ ταυτίστηκε μαζί τους… Ένα νεκροταφείο ιδεών πάνω σε έναν πραγματικό τόπο νεκρών.
Θα μπορούσε κάποιος να μιλήσει για ξετσίπωτες καταστάσεις. Για την απόλυτη εκμετάλλευση. Για άκρατο λαϊκισμό! Για ψέματα! Για παιδαριώδεις ανοησίες των ΜΜΕ! Για μια βιομηχανία αγανάκτησης που δούλεψε με απίστευτη ένταση.
Η Καρυστιανού ορκιζόταν ότι δεν θα πολιτευθεί. Τελικά πολιτεύεται! Τη σπρώχνει ο κόσμος, λέει. Τραβάτε με κι ας κλαίω.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου πήγε ένα-δυο-εκατό βήματα πιο κάτω τις θεωρίες συνωμοσίας του Βελόπουλου, τις έντυσε με κραυγές και είδε τα ποσοστά του κόμματός της να εκτοξεύονται! Ο λαϊκισμός όταν συναντά το μικρόφωνο γίνεται επάγγελμα. Κι έκτοτε κάνει ό,τι περνά από το χέρι της για να συντηρεί ψηλά το θέμα και να αποκομίζει οφέλη. Πότε με τον Πάνο Ρούτσι και τις σέλφι στο Σύνταγμα, πότε με τις νομικές διαδικασίες και τις επιθέσεις κατά πάντων…
Ταυτοχρόνως, εμπειρογνώμονες κι «εμπειρογνώμονες» έκαναν παρελάσεις από τα πρόθυμα ΜΜΕ και από εκπομπές-ντροπές, έλεγαν ό,τι τους κατέβαινε. Τα περισσότερα αποδείχτηκαν ανοησίες… Αλλά η ζημιά είχε γίνει. Κάποιοι όμως έγιναν διάσημοι και κάποιοι άλλοι κέρδισαν και χρήματα. Χώρια που ζητούσαν από τα θύματα ποσοστό 15-20% επί των χρημάτων που θα επιδίκαζε η Δικαιοσύνη ως αποζημίωση…
Ξέρετε και κάτι άλλο; Όλοι αυτοί πυροβολούσαν -ακόμη το κάνουν- τους θεσμούς, την αλήθεια και τελικά συσκότιζαν παρά φώτιζαν την υπόθεση. Κάποιοι μάλιστα, με απόλυτη κατάχρηση εισαγγελικού στόμφου.
Επίσης, δεν πρέπει να αφήσουμε ασχολίαστη τη συνολική στάση της Αριστεράς απέναντι στην Καρυστιανού. Μέχρι πριν λίγους μήνες, τη θεωρούσαν σάρκα εκ της σαρκός τους. Την περιφέραν εδώ κι εκεί να επιτίθεται στην κυβέρνηση. Από τον Έβρο ως την Κρήτη και το Ευρωκοινοβούλιο. Είναι χαρακτηριστικό ότι κάποιοι Αριστεροί (δημοσιογράφοι, βουλευτές και στελέχη γενικώς κι αορίστως) πρότειναν να αναλάβει η Καρυστιανού την… πρωθυπουργία της χώρας!!! Μιλάμε για φαιδρότητα!
Τελικά, αποδείχτηκε ότι η Καρυστιανού συνομιλούσε με παρακμιακά πρόσωπα της Δεξιάς-Δεξιάς κι όταν άνοιγε το στόμα της εξέφραζε απόψεις Μεσαίωνα. Τα δε Μοναστήρια «σφάζονται» ποιο θα την στηρίξει περισσότερο… Από την πρόοδο στον σκοταδισμό με συνοπτικές διαδικασίες.
Οι Αριστεροί που λαΐκισαν ασυστόλως με το πρόσωπό της έχασαν τη λαλιά τους, κατάπιαν τη γλώσσα τους. Και τώρα… τραβάνε τα μαλλιά τους.
Τα Τέμπη λοιπόν έχουν δύο εκφάνσεις.
Η μία είναι αυτή που εκφράζεται σε νομικό και θεσμικό επίπεδο. Ο Πλακιάς, ας πούμε, κι οι συγγενείς που δεν έπαιξαν θέατρο και δεν εκμεταλλεύθηκαν το συναίσθημα της κοινωνίας. Χωρίς φωνές, χωρίς κάμερες, χωρίς παζάρια.
Η άλλη είναι αυτή που παίζει μπάλα με τον λαϊκισμό και την πολιτική φαυλότητα. Η Καρυστιανού και η Κωνσταντοπούλου με την Αριστερά. Οι θεωρίες συνωμοσίας και τα προσωπικά οφέλη για τα Τέμπη μπερδεύονται με τις… εκτρώσεις και τα εθνικά μας θέματα! Ένας ιδεολογικός αχταρμάς για πολιτικούς και πνευματικούς μικρόνοες.
Διαγωνισμός συμφερόντων, διανθισμένος με φαιδρότητα, λαϊκισμό και πολιτική φαυλότητα… το πένθος έγινε ατζέντα τους!
Τι να πει κάποιος. Όσο μερικοί χοροπηδάνε επάνω στα φέρετρα για ψήφους, ποσοστά και τηλεοπτικό χρόνο, τόσο αποδεικνύεται ότι το μεγαλύτερο δυστύχημα δεν έγινε στις ράγες, αλλά μέσα στην κοινωνία μας.
