“Σπάνια ένας τόπος, όσο η παλιά Πλατεία Ολύμπου της Θεσσαλονίκης (που μετονομάστηκε το 1908 σε Πλατεία Ελευθερίας), συνδέει τόσο διαφορετικά γεγονότα που έλαβαν χώρα σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους.

Ελάχιστοι μπορούν να αντιληφθούν ότι η οικουμενική αντίληψη, η έννοια του πολίτη και η προσπάθεια μετεξέλιξης της κοινής κοινωνίας σε κράτος δικαίου θα συντριβούν εδώ από τον ακραίο μιλιταριστικό εθνικισμό. Ότι σ’ αυτή την πλατεία μια ομάδα εθνικιστών αξιωματικών του οθωμανικού στρατού άνοιξε το κουτί της Πανδώρας, απ’ όπου ελεύθεροι και κυρίαρχοι πια οι εθνικισμοί θα ξεχυθούν κατασπαράζοντας λαούς και έθνη. Ότι πίσω από τη σημερινή μορφή της πλατείας υπάρχει το Ολοκαύτωμα των Εβραίων, οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, οι Γενοκτονίες των χριστιανικών λαών της Ανατολής, η Μικρασιατική Καταστροφή. Ότι τα πρώτα σπέρματα του ναζισμού, στη νεοτουρκική του πρωτόλεια εκδοχή, θα εμφανιστούν στη Θεσσαλονίκη μετά το κίνημα του1908”

    «Ο Γερμανός πρεσβευτής στην Αθήνα Wangemheim έγραφε το 1909 στον αρχικαγκελάριο Bulow τι είπε ο Τούρκος πρωθυπουργός και υπουργός Στρατιωτικών αρχιστράτηγος Σεφκέρ πασάς για τη νέα κατάσταση: «Οι Τούρκοι έχουν αποφασίσει ένα εξοντωτικό πόλεμο εναντίον των χριστιανών της Αυτοκρατορίας. Θα αρχίσουν πρώτα μέσα στην Τουρκία, εκεί όπου ζει το μεγαλύτερο μέρος, και μετά έξω από την Τουρκία, εκεί όπου υπάρχουν εστίες αντίστασης».                                                   

                                                                                   Του ΒΛΑΣΗ ΑΓΤΖΙΔΗ  

      Ζήτημα χρόνου η οργάνωση  του εγκλήματος σε βάρος των χριστιανών της αυτοκρατορίας, τα κριτήρια δεν ήταν μόνο ρατσιστικά και οι θρησκευτικές πεποιθήσεις των υπηκόων, αλλά και οικονομικά, αφού το εμπόριο ελέγχονταν κυρίως από τους αλλόθρησκους της αυτοκρατορίας.

      Ο εντοπισμός και η προγραφή των θυμάτων, ήταν το αποτέλεσμα μιας καλά οργανωμένης προσπάθειας ετερόκλητων συμφερόντων, που ανέλαβε να διεκπεραιώσει το ονομαζόμενο «κίνημα των Νεότουρκων», αφού κατέλαβε την εξουσία το 1908.

     Βαρύς ο φόρος του αίματος που χύθηκε. Στον Ελληνισμό του Πόντου   αναλογεί μεγάλο μέρος, 350.000 εκτιμώνται οι Ελληνoπόντιοι που σφαγιάστηκαν από τους Νεότουρκους κατά την περίοδο 1916-1923.

      Η Βουλή των Ελλήνων το 1994 κήρυξε την 19 Μαΐου, ημέρα μνήμης και αλήθειας της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Η πράξη αυτή, αποτελεί την οφειλόμενη ενέργεια, προς τους προγόνους μας Έλληνες του Πόντου.

    Αποτελεί Ημέρα Δικαίωσης των Θυμάτων, ημέρα μνήμης των προγόνων μας, των  άταφων αδελφών νεκρών.

«…Όταν οι νεκροί μπορούν να γείρουν στο πλευρό τους και να κοιμηθούν δίχως παράπονο, ξέροντας πως δεν πήγε το αίμα τους του κάκου, είναι η Ειρήνη»     

                                                                                     Γιάννης Ρίτσος

 Βέροια 18/5/2016                                     Ουρσουζίδης Ν. Γιώργος

                                                                Βουλευτής Ημαθίας του ΣΥΡΙΖΑ

Όσοι τρώνε τέσσερις ή περισσότερες μερίδες πατάτες μέσα στην εβδομάδα, βραστές, τηγανητές, ψητές, πουρέ ή όπως αλλιώς μαγειρεμένες, αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο υψηλής αρτηριακής πίεσης, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.

Οι πατάτες είναι από τις τροφές με την μεγαλύτερη κατανάλωση παγκοσμίως. Η σχέση τους με την υπέρταση δεν είχε έως τώρα μελετηθεί επισταμένα.

Οι ερευνητές της Σχολής Δημόσιας Υγείας και της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, καθώς και του πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Brigham and Women της Βοστόνης, με επικεφαλής τη Λέα Μπόργκι, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό «British Medical Journal», ανέλυσαν στοιχεία για σχεδόν 187.000 άνδρες και γυναίκες, που δεν είχαν υπέρταση στην έναρξη της 20ετούς μελέτης.

Αποδείχθηκε ότι, σε σχέση με όσους τρώνε πατάτες λιγότερο από μια φορά τον μήνα, όσοι τρώνε τουλάχιστον τέσσερις φορές την εβδομάδα, έχουν αυξημένο κατά 11% κίνδυνο για υπέρταση αν οι πατάτες είναι βραστές ή ψητές, ενώ ο κίνδυνος είναι αυξημένος κατά 17%, αν οι πατάτες είναι τηγανητές.

Δεν διαπιστώθηκε κάποια ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα στα πατατάκια (τσιπς) και στην υπέρταση. Όσο κανείς αντικαθιστούσε τις πατάτες με μη αμυλούχα λαχανικά, τόσο μειωνόταν ο κίνδυνος υπέρτασης.

 Οι πατάτες έχουν υψηλό γλυκαιμικό δείκτη και μπορούν να αυξήσουν απότομα το επίπεδο του σακχάρου στο αίμα.

Σύνδεσμος για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://www.bmj.com/content/353/bmj.i2351

Παύλος Δρακόπουλος

Κοινό χαρακτηριστικό των μνημονίων – ένα του ΠαΣοΚ, ένα των Νέας Δημοκρατίας – ΠαΣοΚ κι ένα των ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ- αλλά και του προετοιμαζόμενου τέταρτου, είναι η «επιχείρηση» αποκατάστασης της δημοσιονομικής ανεπάρκειας , μέσω της αύξησης των φόρων.

Σχεδόν τίποτα ή ελάχιστα έχουν γίνει για την απαραίτητη μείωση των δαπανών και του ασθενούς κράτους.

Τα αποτελέσματα της ακολουθούμενης πολιτικής των φόρων, τα γνωρίζουμε όλοι.

Η χώρα κλυδωνίζεται σ’ έναν ατέλειωτο φαύλο κύκλο ύφεσης και αποεπένδυσης.

Η φοροδιαφυγή παραμένει αλώβητη ενώ τα κίνητρα επιχειρηματικής δράσης και επενδύσεων «πνίγονται» ανάμεσα στο φαύλο κράτος και τις φοροεπιδρομές.

Η δε έξοδος επιχειρήσεων που μεταναστεύουν για να βρουν καλύτερο επενδυτικό περιβάλλον βαίνει συνεχώς αυξανόμενη, κυρίως προς την Κύπρο και τη Βουλγαρία.

Κι εμείς;

Εμείς τον χαβά μας.

Θέλουμε να σωθούμε από το πνιγμό και… τραβάμε τα μαλλιά μας!

Εξακολουθούμε να διατηρούμε ένα κράτος όπου οι κρατικές δαπάνες αφορούν το 55% των συνολικών καταναλωτικών δαπανών της οικονομίας, ενώ είναι σε μεγάλο βαθμό εξαρτώμενο από εξωτερική χρηματοδότηση, της τάξεως των 12-14 δις Ευρώ ετησίως (περιλαμβανομένων και των ΕΣΠΑ).

Ε δεν πάει άλλο η αυταπάτη.

Ούτε της κυβέρνησης, ούτε μεγάλου μέρους της κοινωνίας.

Στην Ελλάδα απαιτείται –και δη χθες- ν’ αλλάξουμε οικονομικό μοντέλο.

Χρειάζεται να στηριχτούμε στη αναγέννηση της ιδιωτικής οικονομίας, όπου θα προσελκυστούν επενδύσεις και μέσω αυτών θέσεις εργασίας.

Ακόμη κι οι σημερινοί κυβερνώντες, παρά την αποστροφή τους στην επιχειρηματικότητα και την ιδιωτική πρωτοβουλία, δέχονται ότι χρειάζεται ένα τεράστιο οικονομικό σοκ.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό, όταν το κράτος είναι η «ιερή αγελάδα» κι όλοι οι άλλοι υπηρέτες του; Ενώ έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο;

Να το πούμε πιο απλά;

Όσο δεν συνειδητοποιούμε ότι δεν είναι χρήσιμο πλέον ένα σοβιετικού τύπου κράτος, αλλά ένα μικρό, ευέλικτο και παραγωγικό, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να δούμε φως στην άλλη άκρη του τούνελ.

Δυστυχώς στη χώρα μας ζούμε καθημερινά τη σαγήνη της αρρωστημένης γραφειοκρατίας.

Με υπηρεσίες και «εργαζομένους» που ηδονίζονται από το θρόισμα του χαρτιού και τους ήχους των συρραπτικών που ακούγονται ως απασφάλιση όπλου έτοιμου να πυροβολήσει την κοινωνία.

Με ντοσιέ γεμάτα αντιπαραγωγική χαρτούρα και τις υπογραφές του Α’, του Β’ του Γ’ προϊσταμένου, που συγκεντρώνονται για να τεθούν στο αρχείο.

Μια καταθλιπτική διαδικασία για όσους είναι εκτός της κρατικής εξουσίας και ηδονή σε όσους είναι πίσω από το τζάμι της.

Μια διαδικασία που δικαιολογεί απλώς την ύπαρξη του κράτους και την επιβάλλει βίαια.

Απλά ερωτήματα:

Για ποιον λόγο πρέπει να είναι δημόσιος υπάλληλος ο συμπαθής οδοκαθαριστής;

Για ποιον λόγο πρέπει να είναι δημόσιος  ο συμπαθής υπάλληλος που βάζει αριθμό πρωτοκόλλου στα έγγραφα;

Για ποιον λόγο πρέπει να είναι δημόσιος υπάλληλος ο τραπεζοκόμος στα νοσοκομεία ή ο «νερουλάς» της Βουλής ή οι χιλιάδες υπάλληλοι των ΔΕΚΟ και των ΟΤΑ ή ακόμη ακόμη κι οι ιερείς;

Να είναι ο γιατρός, ναι.

Ο δάσκαλος, ναι.

Ο στρατιωτικός, ο δικαστικός, ο τελωνειακός, ναι.

Αλλά όλοι οι άλλοι;

Και δεν αναφέρομαι σε πρόσωπα.

Αλλά σε υπηρεσίες.

Αν δεχθούμε ότι υπάρχουν δημόσια αγαθά που οφείλει να παρέχει το κράτος, θα πρέπει να δεχθούμε ότι το ίδιο κράτος θα πρέπει ή να τα παράγει ή τα χρηματοδοτεί.

Στην Παιδεία, επί παραδείγματι, το κράτος οφείλει να την παρέχει.

Γιατί λοιπόν να μη τη χρηματοδοτεί, όπως γίνεται στη Σκανδιναβία κι αυτή να παρέχεται από ιδιωτικούς φορείς και μάλιστα με αξιολόγηση των εκπαιδευτικών;

Να πούμε και κάτι ακόμη;

Το 2002 ο αριθμός των υπαλλήλων του στενού δημοσίου τομέα ήταν 400 χιλιάδες.

Το 2009 ήταν 770 χιλιάδες!

Έργο Νέας Δημοκρατίας δια χειρός Προκόπη Παυλόπουλου που διόρισε όλους τους συμβασιούχους!

Τουτέστιν αύξηση 92%.

Το 2015 ήταν 630 χιλιάδες, λόγω συνταξιοδοτήσεων, οι περισσότερες των οποίων προνομιακές., ακόμη και σε ηλικίες των 45 και 50 ετών!

Δηλαδή, μείωση 18% αναφορικά με το 2009 αλλά αύξηση 57% σε σχέση με το 2002.

Ερώτημα:

Τι περισσότερο προσφέρει το κράτος σήμερα αναφορικά με το 2002 και χρειάστηκε να διαλυθεί ο ιδιωτικός τομέας για να το συντηρεί;

Τι προσφέρει το δημόσιο ούτως ώστε να έχουμε φτάσει στο σημείο να γίνεται ακόμη και «δήμευση» περιουσιών ιδιωτών (ΕΝΦΙΑ, φόροι κλπ) για να το συντηρούν;

Ή μήπως αυξήθηκε η ποιότητα των υπηρεσιών;

Να πούμε κι άλλα;

Το 2015, το 32% των δημοσίων υπαλλήλων που βγήκαν στη σύνταξη ήταν κάτω των 55 ετών.

Η δε μέση σύνταξη που τους καταβάλλουμε σήμερα όλοι εμείς (οι σχεδόν συνομήλικοί τους που έχουμε την ατυχία να εργαζόμαστε στον ιδιωτικό τομέα) είναι 1.227 ευρώ.

Πόσο μπορεί να συνεχίζεται αυτό;

Πόσο μπορεί ο ιδιωτικός τομέας να συνεχίζει να τροφοδοτεί τον κρατικό –πελατειακό παραλογισμό και να καταβάλλει σχεδόν 7 δις ετησίως για συντάξεις «γήρατος» σε 471 χιλιάδες συνταξιούχους που είναι κάτω των 65 ετών;

Πόσο μπορεί ο ιδιωτικός τομέας να χρηματοδοτεί την εκκλησία (9.289 ιερείς, 230 εκ.) την ώρα που έχει ελλείμματα σε δασκάλους και γιατρούς;

Την ώρα, μάλιστα, που εκτός των εσόδων της εκκλησίας από την περιουσία της μπορεί να αυτοχρηματοδοτηθεί από την τέλεση μυστηρίων;

Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι θέλουμε μικρό κράτος.

Θέλουμε μείωση κρατικών δαπανών.

Θέλουμε πολιτικές που δεν θα στοχεύουν στην προάσπιση του πελατειακού συστήματος που «κτίστηκε» στην χώρα.

Κι επειδή η μείωση του κράτους οφείλει να γίνει ορθολογικά και συντεταγμένα και χωρίς πολλές παρεμβάσεις περικοπών σε Υγεία, Πρόνοια, Ασφάλεια και Παιδεία, υπάρχει πεδίο δόξας λαμπρό για να ξεκινήσουμε.

Ιδού μερικά απτά παραδείγματα:

1. Οι δημόσιοι οργανισμοί. Υπάρχουν διάφορες μετρήσεις και απουσιάζει μία ακριβής καταγραφή, όπως και μία σοβαρή αξιολόγηση του έργου τους. Σύμφωνα με ένα συμβιβαστικό υπολογισμό ανέρχονται σε 1.800, απασχολούν 90.000 υπαλλήλους και στοιχίζουν περίπου 3 δις ετησίως. Μία δραστική τομή θα απαιτούσε να κλείσει το 25%, να συγχωνευτεί το 25%, να ιδιωτικοποιηθούν όσοι είναι δυνατόν. Για τους απολυμένους θα υπήρχε πρόβλεψη για αποζημίωση μισθών 3 ετών στο 70% του βασικού τους μισθού και θα αφορούσε περίπου 35.000 υπαλλήλους, με εξοικονόμηση περίπου 1 δις Ευρώ.
2. Η μείωση κατά 30% όλων των προώρων συντάξεων όσων είναι κάτω των 65 ετών, που σήμερα αφορά 470.000 άτομα με ετήσιο κόστος περίπου 7 δις Ευρώ. Εξοικονόμηση 2 δις Ευρώ.
3. Οι λεγόμενες «αμυντικές δαπάνες». Συντηρούμε ένοπλο και πολιτικό προσωπικό παρόμοιου αριθμού με τον στρατό (επαγγελματικό) της Μεγάλης Βρετανίας, χώρας με εξαπλάσιο πληθυσμό και δεκαπλάσιο ΑΕΠ, ο οποίος μπορεί και κάνει πολεμικές επιχειρήσεις σε τρία μακρινά μέτωπα. Χρειαζόμαστε μία πλήρη ανατροπή που να μας δώσει έναν μικρό αξιόμαχο επαγγελματικό στρατό, αντίστοιχο των σημερινών πραγματικών απειλών που αντιμετωπίζουμε σε συνδυασμό με τις διεθνείς συμμαχίες στις οποίες συμμετέχουμε, ένα νέο καλύτερο αλλά και φθηνότερο σύνολο. Ακόμα και με την σημερινή απαρχαιωμένη δομή έχουμε αποδεχθεί με την συμφωνία του περυσινού Αυγούστου ότι μπορούμε να μειώσουμε κατά 500 εκατομμύρια τις δαπάνες του Υπουργείου Αμύνης. Μία πιο ενεργητική αναδόμηση θα μπορούσε να αποφέρει εξοικονόμηση πόρων 1 δις Ευρώ ετησίως.
4. Ο χωρισμός Εκκλησίας – Κράτους και η διακοπή της μισθοδοσίας των ιερέων της Ορδόδοξης Πίστης θα εξοικονομούσε 200 εκατομμύρια Ευρώ ετησίως.
5. Η οικονομική αυτοτέλεια της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με την απόδοση σε αυτήν της ευθύνης της είσπραξης του ΕΝΦΙΑ και της επιβολής άλλων τελών θα εξοικονομούσε ομοίως αρκετά πρόσθετα κονδύλια, ίσως της τάξεως των 300 εκατομμυρίων ετησίως, ενώ θα δημιουργούσε πολλαπλά οφέλη από την ενδυνάμωση της αρχής της επικουρικότητας και το πέρασμα νέων εξουσιών στο τοπικό επίπεδο.
6. Τα υπόλοιπα 500 εκατομμύρια θα αφορούν περικοπές κατά 10% των καταναλωτικών δαπανών των υπουργείων, που σήμερα έχουν ύψος περί τα 5,5 δις Ευρώ! Για ποιον λόγο, επί παραδείγματι, να σπαταλώνται σχεδόν 300 εκ. ευρώ ετησίως για …κρατική αλληλογραφία και δη στην εποχή της τεχνολογίας που το email έχει αντικαταστήσει φακέλους και γραμματόσημα;

Συμπερασματικά:

Πουλώντας κράτος δεν έρχεται η ανάπτυξη.

Πουλώντας καφέδες ο ένας στον άλλον δεν επιτυγχάνουμε ανάπτυξη.

Την επιτυγχάνουμε όμως, φτιάχνοντας και πουλώντας μηχανές του καφέ σε 30-40 χώρες εκτός Ελλάδας.

Θέλουμε;

Αμφιβάλλω!