Η λίμνη της Γαλιλαίας δεν είναι υδάτινη επιφάνεια, είναι εσχατολογική επιμονή. Υπόσχεση που δεν μπορεί να ανακληθεί, διότι προηγείται της γλώσσας. Αν η έρημος είναι το πεδίο της φωνής, αυτή η λίμνη είναι η μήτρα του ρήματος – όχι του λόγου· του ρήματος, όπως αυτό εκφέρεται στον χρόνο, και όμως δεν ανήκει σ’ αυτόν. Είναι μια στιγμή κατά την οποία ο χρόνος διαρρηγνύεται, όχι με δραματικό θόρυβο, αλλά με την ήσυχη ακρίβεια του νυστεριού, και η αιωνιότητα διαφεύγει από τη σχισμή ως πράξη.

Εκείνοι που αγωνίζονται για τον επιούσιο δεν διανοούνται ότι αυτό το αγωνιώδες επαναλαμβανόμενο «σήμερον» τους καθιστά θεατές της ίδιας κίνησης που διέκοψε ο Χριστός όταν στάθηκε και μίλησε. Όχι στους πολλούς· στους λίγους, σε δύο, σε τέσσερις, ίσως σε έναν κάθε φορά. Και ο λόγος του δεν ήταν ούτε επιχείρημα ούτε μεταφορά. Ήταν προστακτική –όχι βίαιη, αλλά αναπόφευκτη–, όπως εκείνο το παλιό ρήμα: «Δεῦτε ὀπίσω μου, καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων» (Ματθ. 4,19). Δεν υπήρξε προετοιμασία· δεν υπήρξε εξήγηση· και όμως, υπήρξε απόκριση.

Αυτό δεν ήταν θεατρική χειρονομία ούτε κήρυγμα υψηλού ήθους· ήταν ρήξη. Και η ρήξη δεν ήταν ψυχολογική· ήταν οντολογική. Ό,τι μέχρι τότε αποτελούσε το δίκτυο του βίου –τα δίχτυα, το πλοίο, ο πατέρας– παραμερίστηκε χωρίς φασαρία, χωρίς σκέψη, διότι ο Λόγος όταν μιλάει, δεν επιτρέπει λογισμούς. Ο Χριστός δεν ήλθε να συζητήσει· ήλθε να διακόψει. Και αυτό ακριβώς είναι που απουσιάζει από την πίστη μας σήμερα. Δεν είναι η απουσία του προσώπου Του, είναι η απουσία της απόκρισης. Ή, για να είμαι ακριβέστερος, η αντικατάσταση της απόκρισης με μία αίσθηση αυτοεπιβεβαιωτικής συμμετοχής – ένα ηθικολογικό διαδικτυακό κουκλοθέατρο, όπου αντί για την εγκατάλειψη των πάντων, υψώνουμε το βλέμμα σε οθόνες και καθρεφτιζόμαστε στους ψηφιακούς ρυθμούς της εικαζόμενης ευσέβειας.

Η εντολή έγινε ρητορική. Το «ἠκολούθησαν αὐτῷ» (Ματθ. 4,20) έγινε ερμηνευτική στρατηγική, όχι βίωμα. Κι ο πατέρας –ο πατέρας, που στα πρώτα λόγια εγκαταλείφθηκε– αναδύεται ξανά ως επινόηση, ως βιογραφικό δεδομένο, ως ταυτότητα. Ποια δίχτυα άφησες εσύ; Ποιο πλοίο;

Η πρόκληση του Ευαγγελίου δεν είναι πρόσκληση σε μια ηθική κοινότητα με διακριτικά μέλη. Είναι ρωγμή στη φυσική σειρά, ριζική ανατροπή του τρόπου με τον οποίο το εγώ δομείται – και επιβεβαιώνεται. Κι όμως, πόσοι μετατρέψαμε αυτή τη ρωγμή σε πηγή κοινωνικής υπεροχής; Πόσοι ντύσαμε τη σιωπή της πίστης με το ένδυμα της υπερηφάνειας; Και κάθε φορά που η κλήση γίνεται μέσο –όχι μόνο μέσο προβολής, αλλά ακόμη χειρότερα: εργαλείο για επιβολή, ένδειξη αγιότητας, μηχανισμός αναπαραγωγής ενός συστήματος– η φωνή Του πνίγεται, όχι στη βία του κόσμου, αλλά στον καθωσπρεπισμό των «ευσεβών».

Τότε, δεν πρόκειται για μαθητεία, αλλά για προδοσία. Μια ήπια, σταδιακή, καθημερινή σταύρωση – όχι ηρωική ούτε μαρτυρική. Απλώς, εξυπηρετική. Το μαχαίρι δεν εισχωρεί στον τύπο των ήλων, αλλά στα χαρτιά του γραφείου· όχι στο σώμα Του, αλλά στην καρδιά του ευαγγελίου. Και όσοι το διαπράττουν, συχνά μοιάζουν περισσότερο με καλά εκπαιδευμένους υπαλλήλους, παρά με ανθρώπους που εγκατέλειψαν τα δίχτυα τους.

Ποιος λοιπόν ακολουθεί; Εκείνος που διατηρεί το σχήμα της πίστης, αλλά δεν αποδέχεται την απώλεια που αυτή προϋποθέτει; Εκείνος που έχει μετατρέψει το Ευαγγέλιο σε ζήτημα αισθητικής; Πόσο εύκολα στιγματίζεται η «ακατάλληλη» γυναίκα, το «μη επαρκώς μετανοημένο» σώμα, η παρουσία που διακόπτει την ομοιομορφία του ναού. Όμως Εκείνος δεν παραμένει μέσα. Στέκεται έξω – στη βροχή. Στο πρόσωπο του πρόσφυγα, της γυναίκας που γλίτωσε από την κακοποίηση, του ανέργου που ψάχνει απλώς μια πόρτα ανοιχτή.

Η Εκκλησία, αν έχει λόγο υπάρξεως, τον έχει ως ξενώνας για πληγωμένους. Δεν είναι χώρος τελειότητας, είναι λουτρό καθαρμού. Και η μαθητεία δεν είναι θέση· είναι στάση. Δεν είναι ύψος· είναι κλίση. «Ὁ δε μείζων ὑμῶν ἔσται ὑμῶν διάκονος». Όχι επιτηδευμένα, αλλά έμπρακτα. Το νίψιμο των ποδιών δεν είναι τελετουργία· είναι αποκάλυψη της φύσης της βασιλείας. Αν η αποστολή είναι ακόμη λέξη που λέγεται με σοβαρότητα, δεν μπορεί να σημαίνει επιβολή. Δεν μπορεί να είναι το χαρτοφυλάκιο μιας πολιτιστικής υπεροχής. Ούτε ένα πρόγραμμα μεταφοράς αξιών. Είναι η απλή, σχεδόν αόρατη πράξη του να σταθείς πλάι στον άλλο χωρίς να του ζητήσεις να σου μοιάσει. Να αναγνωρίσεις στο βλέμμα του το δικό σου παρελθόν, πριν γίνει μνήμη. Να του προσφέρεις νερό· όχι επειδή εκείνος διψά, αλλά επειδή εσύ κάποτε διψούσες. Να του πλύνεις τις πληγές, όχι επειδή είσαι γιατρός, αλλά επειδή κάποτε κάποιος καθάρισε τις δικές σου. Αυτή είναι η αλιεία των ανθρώπων. Όχι να τους μαζέψεις σε καθαρά δίχτυα· αλλά να τους βγάλεις από τη σκοτεινή τους λίμνη. Όχι να μετρήσεις κεφάλια σε στατιστικές· αλλά να γνωρίσεις ψυχές με την οικειότητα της σιωπής. Όχι να προσφέρεις απαντήσεις· αλλά να σταθείς δίπλα στην ερώτηση. Όχι να μιλήσεις για πίστη· αλλά να τη ζήσεις ως πράξη κοινής ανάσας. Πίστη, δηλαδή, που μετριέται με ποτήρια νερού και φέτες ψωμιού. Όχι με παλμούς ρητορικής.

Ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας δεν θα το έλεγε καλύτερα· ούτε απλούστερα: «Τοῦτο πρῶτον πίε, φησὶ, ταχύ ποίει… δέχεσθε τὸ κήρυγμα τὸ σωτήριον».[1] Η ταχύτητα δεν είναι σπουδή· είναι αναγνώριση της στιγμής. Όχι του καιρού γενικά, αλλά της καιρικότητας του νυν: το τώρα που δεν θα επαναληφθεί. Η απόκριση δεν σηκώνει μελλοντολογίες. Είναι όπως η αυγή – είτε σε βρίσκει ξύπνιο, είτε όχι.

Η μαθητεία δεν είναι αποδοχή κανόνων· δεν είναι εγγραφή σε σχολή· δεν είναι συμμόρφωση. Είναι έξοδος. Όχι ηρωική, αλλά υπαρξιακή. Η μετάβαση από την αυτάρκεια στην προσφορά. Από την ψευδαίσθηση του ελέγχου στη βεβαιότητα της αγάπης. Όχι μιας αγάπης ασαφούς, αλλά εκείνης που θυσιάζεται – με το σώμα, με τον χρόνο, με την απώλεια. Και που στο τέλος γνωρίζει ότι μόνο αυτό που έχει ήδη δοθεί μπορεί να σωθεί.

Ό,τι κρατάς, χάνεται. Ό,τι δίνεις, παραμένει.

Η αληθινή ταυτότητα του ανθρώπου δεν βρίσκεται μέσα του. Δεν είναι το σύνολο των αναμνήσεών του ούτε η ψυχολογία του. Είναι η σχέση του με τον Άλλο – πρώτα τον Θεό, έπειτα κάθε «άλλον» που γίνεται εικόνα Του. Γι’ αυτό και κάθε βήμα που κάνει πίσω Του είναι βήμα προς το Πάθος. Όχι ως σκηνοθεσία εσωτερικής εξύψωσης, αλλά ως κάθοδος. Προς τον Γολγοθά. Εκεί όπου η σιωπή γίνεται κραυγή και το σκοτάδι αφήγηση.

Μόνο μέσα από τη νύχτα περνά κανείς στην Ανάσταση. Όχι ως ιδέα. Ως εμπειρία.

Και εκεί, στην άκρη της θυσίας, δεν υπάρχει πια θεωρία. Υπάρχει μόνο ποίηση – όχι με λέξεις, αλλά με το αίμα της καρδιάς. Μια γραφή όχι σε χαρτί, αλλά στα χέρια που ακουμπούν τα χέρια του άλλου. Ένας στίχος όχι προς αποστήθιση, αλλά προς ζωή. Ένας ψαράς που δεν συλλαμβάνει αλλά λυτρώνει.

Επίσκοπος Μελιτηνής Μάξιμος Παφίλης

________________________________________

[1] Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, Τα Εὑρισκόμενα Πάντα, ἐν Patrologiae Cursus Completus: Series Graeca, ἐπιμ. Jacques-Paul Migne, τ. 70 (Paris: J.-P. Migne, 1864), 248.

Ιστότοπος για την εικόνα: agiosharalabos.blogspot.com

————————–

«The Empty Nets»

Maximos Pafilis, Bishop of Melitene (translation from the original Greek text)

The lake of Galilee is not a watery surface, it is an eschatological persistence. A promise that cannot be revoked, because it precedes language. If the desert is the field of the voice, this lake is the womb of the verb – not of the word; of the verb, as it is uttered in time, and yet does not belong to it. It is a moment in which time is ruptured, not with a dramatic clamour, but with the quiet precision of the scalpel, and eternity escapes from the fissure as an act.

Those who struggle for their daily bread do not conceive that this agonisingly repetitive “today” makes them spectators of the same motion that Christ interrupted when he stood and spoke. Not to the many; to the few, to two, to four, perhaps to one each time. And his word was neither argument nor metaphor. It was an imperative – not violent, but inescapable –, like that old utterance: “Come, follow me,” Jesus said, “and I will send you out to fish for people” (Matthew 4:19). There was no preparation; there was no explanation; and yet, there was a response.

This was not a theatrical gesture nor a sermon of high morality; it was a rupture. And the rupture was not psychological; it was ontological. Whatever until then constituted the network of life – the nets, the boat, the father – was set aside without fuss, without thought, because the Word when it speaks, permits no thoughts. Christ did not come to discuss; he came to interrupt. And this is precisely what is absent from our faith today. It is not the absence of His person, it is the absence of the response. Or, to be more precise, the replacement of the response with a sense of self-affirming participation – a moralistic online puppet show, where instead of the abandonment of everything, we raise our gaze to screens and are reflected in the digital rhythms of presumed piety.

The command became rhetoric. The words “they…followed him” (Matthew 4:20) became a hermeneutic strategy, not a lived experience. And the father – the father, who in the first words was abandoned – re-emerges as an invention, as a biographical datum, as an identity. What nets have you left? What ship?

The challenge of the Gospel is not an invitation to a moral community with distinguished members. It is a crack in the natural order, a radical overturning of the way in which the ego is structured – and affirmed. And yet, how many of us have transformed this crack into a source of social superiority? How many have dressed the silence of faith in the garment of pride? And every time the call becomes a means – not only a means of projection, but even worse: a tool for imposition, an indication of sanctity, a mechanism for the reproduction of a system – His voice is drowned, not in the violence of the world, but in the propriety of the “pious”.

Then, it is not a matter of discipleship, but of betrayal. A gentle, gradual, daily crucifixion – neither heroic nor martyred. Merely, serviceable. The knife does not penetrate the mark of the nails, but the papers of the office; not His body, but the heart of the gospel. And those who perpetrate it, often seem more like well-trained employees, than like people who abandoned their nets.

Who then follows? He who maintains the form of faith, but does not accept the loss that it presupposes? He who has transformed the Gospel into a matter of aesthetics? How easily the “unsuitable” woman is stigmatised, the “insufficiently repentant” body, the presence that disrupts the uniformity of the temple. But He does not remain inside. He stands outside – in the rain. In the face of the refugee, of the woman who escaped from abuse, of the unemployed man who is simply looking for an open door.

If the Church has a reason for existence, it is as a hospice for the wounded. It is not a place of perfection, it is a bath of purification. And discipleship is not a position; it is a stance. It is not height; it is an inclination. “The greatest among you will be your servant” (Matthew 23:11). Not affectedly, but in practice. The washing of the feet is not a ritual; it is a revelation of the nature of the kingdom. If the mission is still a word that is spoken with seriousness, it cannot mean imposition. It cannot be the portfolio of a cultural superiority. Nor a programme for the transfer of values. It is the simple, almost invisible act of standing beside the other without asking him to resemble you. To recognise in his gaze your own past, before it became memory. To offer him water; not because he is thirsty, but because you once were thirsty. To wash his wounds, not because you are a doctor, but because once someone cleansed your own. This is the fishing for people. Not to gather them in clean nets; but to pull them out of their dark lake. Not to count heads in statistics; but to know souls with the intimacy of silence. Not to offer answers; but to stand beside the question. Not to speak of faith; but to live it as an act of a shared breath. Faith, that is, which is measured in glasses of water and slices of bread. Not in pulsations of rhetoric.

Saint Cyril of Alexandria would not have said it better; nor more simply: “Drink this first, he says, do it quickly… receive the saving proclamation” (Gr. Τοῦτο πρῶτον πίε, φησὶ, ταχύ ποίει… δέχεσθε τὸ κήρυγμα τὸ σωτήριον).[1] Speed is not haste; it is recognition of the moment. Not of time in general, but of the timeliness of the now: the now that will not be repeated. The response does not brook futurology. It is like the dawn – whether it finds you awake, or not.

Discipleship is not the acceptance of rules; it is not enrolment in a school; it is not conformity. It is an exodus. Not heroic, but existential. The transition from self-sufficiency to offering. From the illusion of control to the certainty of love. Not of a vague love, but of that which is sacrificed – with the body, with time, with loss. And which in the end knows that only that which has already been given can be saved.

Whatever you keep, is lost. Whatever you give, remains.

The true identity of man is not found within him. It is not the sum of his memories nor his psychology. It is his relationship with the Other – first God, then every “other” who becomes His image. That is why every step he takes behind Him is a step towards the Passion. Not as a staging of inner exaltation, but as a descent. Towards Golgotha. There where silence becomes a cry and the darkness a narrative.

Only through the night does one pass to the Resurrection. Not as an idea. As an experience.

And there, at the edge of the sacrifice, theory no longer exists. There is only poetry – not with words, but with the blood of the heart. A writing not on paper, but on the hands that touch the hands of the other. A verse not for memorisation, but for life. A fisherman who does not capture but redeems.

Maximos Pafilis, Bishop of Melitene, is cited.

________________________________________

[1] Cyril of Alexandria, Ta Heuriskomena Panta [The Complete Findings], in Patrologiae Cursus Completus: Series Graeca, edited by Jacques-Paul Migne, vol. 70 (Paris: J.-P. Migne, 1864), 248.

Διεθνής επιστημονική μελέτη με επικεφαλής ερευνήτρια του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, προτείνει μία νέα προσέγγιση στον υπολογισμό πρόβλεψης σεισμικού κινδύνου ενώ αναλύει την επαναληψιμότητά μεγασεισμών (Μ>6) σε ενεργά ρήγματα παγκοσμίως.

Παράλληλα η μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό Journal of Geophysical Research – Solid Earth, αναδεικνύει τη σημασία της παλαιοσεισμολογίας στην κατανόηση του φαινομένου των σεισμών και επιχειρεί να κατανοήσει καλύτερα τη σεισμική ωριμότητα (και συμπεριφορά) των ρηγμάτων ”χτίζοντας”’ και αναλύοντας μία παγκόσμια βάση δεδομένων από 900 μεγάλους (Μ>6) προϊστορικούς και ιστορικούς σεισμούς που διέρρηξαν την επιφάνεια του Γης τα τελευταία περίπου 80.000 χρόνια σε πέντε τεκτονικά ενεργές περιοχές του πλανήτη – μεταξύ αυτών και η Ελλάδα.

Όπως εξηγεί στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η κύρια ερευνήτρια του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών και επικεφαλής της ερευνητικής προσπάθειας, Δρ. Βασιλική Μουσλοπούλου, εξετάζεται ουσιαστικά η ”σεισμική ωριμότητα” πολλών ενεργών σεισμικών ρηγμάτων παγκοσμίως κι επιδιώκεται η κατανόηση της μελλοντικής συμπεριφοράς τους, όχι όμως για να ”προβλέψει” τον επόμενο μεγάλο σεισμό (αυτό είναι αδύνατον), αλλά για να συμβάλει στο να δημιουργηθούν πιο αξιόπιστα μοντέλα πρόβλεψης σεισμικού κινδύνου παγκοσμίως. Σύμφωνα με την ερευνήτρια, οι γεωσεισμολόγοι (earthquake geologists), γνωρίζουν ότι οι σεισμοί παράγονται από θραύση πετρωμάτων κατά μήκος ενεργών ρηγμάτων. Οι μεγαλύτεροι από αυτούς (μέγεθος >6) διαρρηγνύουν την επιφάνεια του εδάφους, αφήνοντας το αποτύπωμά τους στο ανάγλυφο.

Το αποτύπωμα αυτό, όπως τονίζει η Δρ. Μουσλοπούλου, δύναται να μελετηθεί και να μας δώσει χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με το μέγεθος και την ηλικία των ισχυρών προϊστορικών σεισμών που φιλοξενήθηκαν από ένα συγκεκριμένο ρήγμα, δηλαδή, την σεισμική ιστορία του ρήγματος. «Το χρονικό διάστημα μεταξύ δύο διαδοχικών ισχυρών σεισμών σε ένα ρήγμα αντιστοιχεί σε έναν σεισμικό κύκλο, ενώ η συχνότητα των ισχυρών σεισμών (σεισμικών κύκλων) στο συγκεκριμένο ρήγμα, ονομάζεται ”ρυθμός επανάληψης”. Αυτές οι δύο παράμετροι βρίσκονται στην καρδιά της ανάλυσής μας. Γνωρίζοντας πότε συνέβη ο τελευταίος ισχυρός σεισμός σε ένα ρήγμα, και τη μέση διάρκεια του σεισμικού του κύκλου, έχουμε κάποια ένδειξη για το πότε ενδέχεται να συμβεί ο επόμενος μεγάλος σεισμός», υπογραμμίζει.

Με εικοσαετή εμπειρία στο πεδίο της Γεωσεισμολογίας η κυρία Μουσλοπούλου επισημαίνει τη σημασία που έχει η παλαιοσεισμολογία ως εργαλείο για την επέκταση του χρονικού παραθύρου καταγραφής ισχυρών σεισμών ανά ρήγμα, από μερικές δεκάδες χρόνια (που προσφέρουν οι ενόργανες μετρήσεις) σε δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Στην παρούσα μελέτη, όπως εξηγεί, ανέτρεξαν πίσω περίπου 80.000 χρόνια – κάτι το οποίο όπως αναφέρει είναι ιδιαίτερα σημαντικό, επειδή, κατά μέσο όρο, οι ισχυροί σεισμοί γεννιούνται από ένα ενεργό ρήγμα ανά χρονικές περιόδους που ξεπερνούν κατά πολύ την ζωή μας, τις ενόργανες μετρήσεις μας, ή τις ιστορικές μας καταγραφές. «Συνεπώς, για να κατανοήσουμε πώς συμπεριφέρονται τα ρήγματα σε διαφορετικές περιοχές του κόσμου, αν υπάρχουν γενικοί νόμοι που διέπουν τη σεισμική τους δράση ή σε τι οφείλονται οι διαφορές τους, θα πρέπει να στηριχτούμε στην ”τέχνη” της ”παλαιοσεισμολογίας”.

Για την παρούσα έρευνα, για την οποία συνεργάστηκαν επιστήμονες από Ελλάδα, Νέα Ζηλανδία και Αυστραλία, συγκεντρώθηκαν τα καλύτερα διατηρημένα ”αρχεία” ισχυρών σεισμών ανά ρήγμα, στις πιο σεισμογενείς περιοχές της Γης, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων ρηγμάτων που έχουν ”σπάσει” σε ιστορικούς χρόνους. Τα αποτελέσματα της έρευνας, όπως υπογραμμίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η επικεφαλής ερευνήτρια, «δείχνουν ότι η πλειοψηφία των ρηγμάτων που μελετήθηκαν δεν είναι ακόμα ”ώριμα” για να δώσουν ισχυρό σεισμό – με εξαίρεση την Καλιφόρνια, όπου πολλά ρήγματα έχουν καθυστερήσει σημαντικά να ”σπάσουν”, σε σχέση με τη μέση διάρκεια του σεισμικού τους κύκλου». Επιπλέον, διαπίστωσαν ότι η χρήση του μέσου ρυθμού επανάληψης μεγάλων προϊστορικών σεισμών ανά ρήγμα, ”προβλέπει” αρκετά ρεαλιστικά τον χρονισμό (timing) του τελευταίου ισχυρού ιστορικού σεισμού στα περισσότερα (80-100%) ρήγματα της Ελλάδας, της Νέας Ζηλανδίας, της Ιαπωνίας, της Καλιφόρνιας και της περιοχής Basin and Range των ΗΠΑ.

Επομένως, σύμφωνα με την κυρία Μουσλοπούλου, «για να κατανοήσουμε καλύτερα τη μελλοντική συμπεριφορά των ρηγμάτων παγκοσμίως και να δημιουργήσουμε πιο αξιόπιστα μοντέλα πρόβλεψης σεισμικού κινδύνου, προτείνουμε ότι οι επιστήμονες θα πρέπει να εξετάζουν το χρονικό διάστημα ανάμεσα στον προτελευταίο και στον τελευταίο μεγάλο σεισμό ανά ρήγμα -δηλαδή έναν πλήρη σεισμικό κύκλο στη ζωή του ρήγματος- αντί να βασίζονται μόνο στον χρόνο που έχει περάσει από τον πιο πρόσφατο ισχυρό σεισμό – όπως γίνεται τώρα. Αυτή η προσέγγιση αντικατοπτρίζει πιο πιστά τα μοτίβα σεισμικής δραστηριότητας που παρατηρούμε στα ρήγματα σε πολλές διαφορετικές περιοχές του κόσμου – με εξαίρεση την Καλιφόρνια».

Η σημασία της έρευνας για την Ελλάδα

Όσον αφορά την Ελλάδα, η έρευνα δείχνει ότι, αν και τα παλαιοσεισμολογικά δεδομένα στη χώρα μας είναι λιγοστά και εστιάζουν κυρίως σε ρήγματα που έδωσαν ισχυρούς σεισμούς πρόσφατα, είναι υπερπολύτιμα αφού συνέβαλαν στην εξαγωγή συμπερασμάτων για την επαναληψιμότητα των σεισμών παγκοσμίως.

«Η σεισμική συμπεριφορά των ρηγμάτων της Ελλάδος αναφορικά με την επαναληψιμότητα των ισχυρών προϊστορικών σεισμών, παρουσιάζει παρόμοια χαρακτηριστικά με εκείνα των ρηγμάτων σε στις υπόλοιπες περιοχές που μελετήθηκαν παγκοσμίως – με εξαίρεση την Καλιφόρνια. Διαπιστώσαμε, επίσης, ότι σχεδόν όλοι οι ισχυροί ιστορικοί σεισμοί στην Ελλάδα συνέβησαν (λίγο-πολύ) τότε που τους περιμέναμε – εννοώ εκ των υστέρων, κοιτώντας πίσω στον χρόνο και με βάση τη μέση διάρκεια του σεισμικού κύκλου του κάθε ρήγματος που έσπασε. Παράλληλα, παρατηρήσαμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ρηγμάτων στην Ελλάδα για τα οποία έχουμε αρχεία προϊστορικών σεισμών, είναι εκείνα που έχουν ήδη ”σπάσει” πρόσφατα (στους ιστορικούς χρόνους)», σημειώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κυρία Μουσλοπούλου ενώ προτρέπει την επιστημονική κοινότητα στην Ελλάδα να αποκωδικοποιήσει την σεισμική ιστορία των ενεργών ρηγμάτων που δεν έχουν δώσει ισχυρούς σεισμούς στους ιστορικούς χρόνους, γιατί έτσι θα μπορέσουμε να εντοπίσουμε εκείνα που είναι ”ώριμα” (ή και ”υπερώριμα”) για θραύση στο κοντινό μέλλον.

Όπως τονίζει η Ελλάδα αν κι έχει πάρα πολλά ρήγματα, έχει μελετηθεί η σεισμική ιστορία σε λιγότερο από το 10% αυτών.

«Αυτό αφήνει πολλά περιθώρια για βελτίωση αναφορικά με συλλογή προϊστορικών δεδομένων ισχυρών σεισμών στην Ελλάδα, που είναι ο μόνος δρόμος για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε καλύτερα ποια ρήγματα είναι κοντά σε θραύση και πόσο μεγάλοι θα είναι οι σεισμοί που θα γεννηθούν, καθώς όλα τα ρήγματα δεν δίνουν το ίδιο μεγάλους σεισμούς. Παρότι είμαστε μία από τις πιο πλούσιες σε ισχυρούς σεισμούς χώρες του κόσμου, ταυτόχρονα είμαστε και η χώρα με τις λιγότερες καταγραφές προϊστορικών σεισμών και τη σχετικά ελλιπή καταγραφή των ενεργών ρηγμάτων της πατρίδας μας», υπογραμμίζει η κυρία Μουσλοπούλου.

Σύμφωνα με την ίδια, χρειάζεται να καταγραφούν όλα ή όσο το δυνατόν περισσότερα από τα ενεργά ρήγματα στον χερσαίο και θαλάσσιο χώρο της Ελλάδος ενώ προτεραιότητα επίσης χρειάζεται να δοθεί και στη μελέτη εκείνων των ρηγμάτων που είναι κοντά σε πόλεις και έχουν μεγάλο μήκος.

«Θα πρέπει να καταγράψουμε τη σεισμική ιστορία όσο περισσότερων ενεργών ρηγμάτων μπορούμε για να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε patterns, δηλαδή σεισμικές συμπεριφορές, και συγκεκριμένα ποια ρήγματα είναι κοντά σε θραύση. Δεν υπάρχει πρόγνωση, ούτε είμαστε κοντά σε κάποια πρόγνωση. Ωστόσο μπορούμε να βελτιώσουμε τον υπολογισμό της σεισμικής επικινδυνότητας ανά περιοχή και πού βρίσκονται οι πιο σημαντικές σεισμικές πηγές», υπογραμμίζει.

Παράλληλα η μελέτη ανέδειξε επίσης και το ζήτημα της εφαρμογής μοντέλων ”τύπου Καλιφόρνιας” στα ελληνικά δεδομένα (αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο), η οποία σύμφωνα με τους συντελεστές της έρευνας πιθανόν εισάγει μεροληψία και σφάλματα στην προσπάθεια υπολογισμού σεισμικού κινδύνου . «Η νέα μελέτη προσφέρει μια ευκαιρία να επανεξεταστεί αυτή η προσέγγιση», σημειώνει η κυρία Μουσλοπούλου.

Επιπλέον, μία εφαρμογή σε πρακτικό επίπεδο που θα μπορούσε να έχει η έρευνα, όπως τονίζει, είναι στους συντελεστές δόμησης των κτιρίων. «Αυτοί υπολογίζονται βάσει της σεισμικής επικινδυνότητας κάθε περιοχής. Ο τρόπος με τον οποίο υπολογίζεται τώρα η σεισμική επικίνδυνότητα ενδεχομένως να αλλάξει. Και αυτό να φέρει κάποιες αλλαγές, αν εφαρμοστεί, στους οικοδομικούς κώδικες που έχει θεσπίσει η Ελλάδα», σημειώνει και προσθέτει ότι δεδομένα της έρευνα θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν και στον τομέα της ασφάλισης έναντι των σεισμών.

«Οι ασφαλιστικές εταιρίες υπολογίζουν αυτά τα ασφάλιστρα που πληρώνει ο κάθε ιδιώτης βάσει της σεισμικής επικινδυνότητας. Ο τρόπος που προτείνουμε θα φέρει κάποιες αλλαγές στον τρόπο που υπολογίζουμε τον σεισμικό κίνδυνο κάθε περιοχής, οπότε αυτό μετά τροφοδοτεί κάποια άλλα ζητήματα, όπως τους συντελεστές δόμησης που είναι ο αστικός σχεδιασμός», επισημαίνει.

«Η παρούσα μελέτη ανοίγει έναν διάλογο με τη διεθνή επιστημονική κοινότητα»

Η μελέτη που εκπονήθηκε έτυχε θετικής υποδοχής από ειδήμονες σεισμολόγους στην Καλιφόρνια, μία περιοχή που πρωτοπορεί στην έρευνα για τους σεισμούς και τα ενεργά ρήγματα. Έτσι, όπως τονίζει η κυρία Μουσλοπούλου, ανοίγεται ένας όμορφος διάλογος με τη διεθνή επιστημονική κοινότητα – ένας διάλογος που έως τώρα δεν ήταν εφικτός, καθώς επικρατούσε η αντίληψη ότι τα δεδομένα εκτός Καλιφόρνιας ήταν ελλιπή ή δεν είχαν κατανοηθεί σωστά.

«Η έρευνα αυτή, που έγινε κυρίως στην Ελλάδα, απέδειξε ότι, στην πραγματικότητα, τα δεδομένα της Καλιφόρνιας είναι εκείνα που αποτελούν την εξαίρεση. Οι Έλληνες επιστήμονες όχι μόνο έδειξαν ότι μπορούν να ηγηθούν έρευνας υψηλού επιπέδου, αλλά ότι είναι ικανοί να αμφισβητήσουν κατεστημένες αντιλήψεις και επιστημονικά μοντέλα. Τα αποτελέσματά μας μπορούν να βοηθήσουν τους επιστήμονες που ”χτίζουν” μοντέλα εκτίμησης σεισμικού κινδύνου στην Ελλάδα (αλλά και διεθνώς) να προσαρμόσουν τις μεθόδους τους στη νέα αυτή προσέγγιση – δηλαδή, να χρησιμοποιούν πλήρεις (κλειστούς) σεισμικούς κύκλους ως βάση για την πρόβλεψη μελλοντικών σεισμικών γεγονότων», επισημαίνει και καταλήγει:

«Οι Καλιφορνέζοι υποδέχθηκαν με ιδιαίτερα θερμό τρόπο τα αποτελέσματα αυτή της μελέτης επειδή, για πρώτη φορά, συγκεντρώθηκαν τα καλύτερα διαθέσιμα παλαιοσεισμολογικά δεδομένα από όλο τον κόσμο (συμπεριλαμβανομένων περιοχών με πολύ διαφορετική τεκτονική συμπεριφορά), αναλύθηκαν με προσοχή, και εντοπίστηκαν συσχετίσεις που δεν ήταν αναμενόμενες. Αν και κάποια από τα αποτελέσματα ”αμφισβήτησαν” κατεστημένες αντιλήψεις, που μέχρι τώρα τροφοδοτούσαν μοντέλα σεισμικού κινδύνου παγκοσμίως, οι συνάδελφοι από τις ΗΠΑ καλωσόρισαν τα νέα αποτελέσματα.

Συνολικά, ειδήμονες γεωσεισμολόγοι και σεισμολόγοι από την Καλιφόρνια, τη Νέα Ζηλανδία και την Ιαπωνία επαίνεσαν τη δουλειά, δηλώνοντας ότι ανοίγει νέους δρόμους προς την καλύτερη κατανόηση των ρηγμάτων και σεισμών παγκοσμίως».

* Επισυνάπτονται φωτογραφίες που παραχωρήθηκαν από την ερευνήτρια του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών Βασιλική Μουσλοπούλου.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Όταν πριν δέκα ημέρες ξέσπασε ο πόλεμος ανάμεσα στο Ισραήλ και στο Ιράν, όλοι οι οικονομικοί αναλυτές θεώρησαν σίγουρο,  ότι είναι θέμα χρόνου να προκληθεί τεράστια οικονομική αναταραχή παγκοσμίως . Όντως, σχεδόν αμέσως άρχισαν να καταγράφονται αυξήσεις στις διεθνείς αγορές, στην τιμή του πετρελαίου. 

Στη δε εγχώρια αγορά, κάποιοι θεώρησαν ότι βρέθηκε πρόσφορο έδαφος για κερδοσκοπία. Υπήρξαν μάλιστα πρατήρια καυσίμων που ανέβασαν τις τιμές, χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος. Ούτε είχαν προβεί σε νέα παραλαβή καυσίμων, που τα είχαν αγοράσει ακριβότερα. Η χώρα βρέθηκε μπροστά σε μια πιθανότατη έκρηξη τιμών, αφού οποιαδήποτε αύξηση της τιμής των καυσίμων θα προκαλούσε αλυσιδωτές επιπτώσεις στην κατανάλωση και την καθημερινότητα της κοινωνίας.

Τότε, πρωί πρωί Σαββάτου 14 Ιουνίου, ο υπουργός Ανάπτυξης, Τάκης Θεοδωρικάκος,  βρέθηκε στους δρόμους ο ίδιος, μαζί με συνεργεία της Διυπηρεσιακής Μονάδας Ελέγχου Αγοράς (ΔΙΜΕΑ) κι έγιναν συνεχείς έλεγχοι  σε 202 πρατήρια πώλησης υγρών καυσίμων στην περιοχή της Αττικής. Παράλληλα, υπήρξε επικοινωνία για την κινητοποίηση των περιφερειών που έχουν την αρμοδιότητα για τις υπόλοιπες περιοχές της χώρας.

Αποτέλεσμα της άμεσης κινητοποίησης και της δημοσιότητας που προκλήθηκε, ήταν η αποφυγή κύματος αδικαιολόγητων ανατιμήσεων και ο περιορισμός των παραβάσεων σε χαμηλά επίπεδα. Σε 38 περιπτώσεις που εντοπίστηκαν να έχουν παραβιάσει το όριο στο πλαφόν κέρδους, με βάση τα κέρδη του Δεκεμβρίου του 2021, επιβλήθηκαν  τα προβλεπόμενα από τη νομοθεσία πρόστιμα.

Σήμερα, συμφώνως με στοιχεία του Παρατηρητηρίου Τιμών Υγρών Καυσίμων η μέση τιμή της απλής αμόλυβδης βενζίνης ανέβηκε στις 19 Ιουνίου σε μέσα επίπεδα στα 1,752 ευρώ ανά λίτρο από 1,737 ευρώ που ήταν στις 13 Ιουνίου. Δηλαδή η μέση τιμή κρατήθηκε, αφού η αύξηση της τάξης 0,015 του ευρώ, θα μπορούσε να συμβεί και σε περίοδο χωρίς πόλεμο!

Η αλήθεια είναι ότι το υπουργείο Ανάπτυξης επέδειξε ισχυρά κι άμεσα αντανακλαστικά κι αυτά τα καρπώθηκαν οι καταναλωτές. Οι δε έλεγχοι , όπως δείχνει η καθημερινότητα και το ρεπορτάζ, συνεχίζονται με αμείωτη ένταση κι οι υπηρεσίες του υπουργείου Ανάπτυξης βρίσκονται συνεχώς σε εγρήγορση και παρεμβαίνουν όπου απαιτείται.

Πρέπει να τονιστεί κι αυτό: Κανένας δεν μπορεί να προβλέψει την εξέλιξη των τιμών στα καύσιμα, αφού κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την έκβαση της νέας ανάφλεξης στη Μέση Ανατολή. Σήμερα, όμως, για να μη κρίνουμε μόνο τα αρνητικά των πολιτικών, το υπουργείο Ανάπτυξης ήταν «άγρυπνο»! Όπως είχε συμβεί προς όφελος μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας, όταν οι ασφαλιστικές εταιρείες επιχείρησαν να αλλάξουν τους όρους ισόβιων συμβολαίων των καταναλωτών κι ο Θεοδωρικάκος απέτρεψε την αυθαιρεσία.

Αν ρωτήσει κάποιος εκατό συμπολίτες μας για το ζήτημα των αγροτικών και κτηνοτροφικών επιδοτήσεων στη χώρα μας, εκατόν ένας θα απαντήσουν ότι είναι μια ιστορία σκοτεινή, αν όχι βρόμικη. Και δη εδώ και δεκαετίες. Από το περίφημο… «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά» που έθρεψε τον συνδικαλιστικό μαξιμαλισμό των κομμουνιστών και λοιπών  «στρατηγών του κάμπου», ως τις αγελάδες των Κρητικών που βόσκουν εδώ κι εκεί μέχρι τον Έβρο, την Ήπειρο και την Πελοπόννησο….

Ποιος δεν ξέρει, ποιος δεν ήξερε; Κι όλοι σιωπούσαν, βολεμένοι. Τα ψηφάκια βλέπετε… Κι έρχονται που λέτε, δυο τύποι που δεν πήραν επιδοτήσεις στην Κρήτη, ενώ έβλεπαν τους διπλανούς τους να πλουτίζουν και…. κάρφωσαν τ’ ανείπωτα. Κι η Ευρώπη έψαξε και βρήκε… Και σκόνταψε η εισαγγελέας σε πολιτικά πρόσωπα.

Έτσι, ακούστηκε, έτσι ειπώθηκε, ουδείς ξέρει κάτι περισσότερο, αφού η δικογραφία είναι ακόμη στον δρόμο από τις Βρυξέλλες. Απλά η Ευρωπαία εισαγγελέας εκ Ρουμανίας, φρόντισε να διαρρεύσει τα σχετικά περί πολιτικών προσώπων και δη σε «πράσινα» ώτα. Πρώην συντροφικά.

Κακοδιαχείριση, λέει, στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Κι έρευνα που ξεκινά από το 2007 και φτάνει στο σήμερα. Θα μπορούσε να ξεκινά η έρευνα από το 1982 και να ανοίγει κυκλώματα διαφθοράς, πολιτικούς με στραβά μάτια και δισεκατομμύρια!  Προς το παρόν πάντως, ουδείς γνωρίζει τι έχει συμβεί, αναφορικά με πολιτικά πρόσωπα. Κι έχουν προκύψει ερωτήματα:

Α. Γιατί, επί παραδείγματι αναφέρονται δημοσίως οι Βορίδης κι Αυγενάκης, αφού ουδείς έχει δει τι γράφει το ευρωπαϊκό πόρισμα;

Β. Υπάρχουν στη δικογραφία, όπως λέγεται κι ακούγεται, τηλεφωνικές συνομιλίες υπαλλήλων κι εκπροσώπων αγροτικών οργανώσεων;

Γ. Υπάρχουν πολιτικών προσώπων;

Δ. Πόσο σαφής ή ασαφής νομικά είναι η όποια διάσταση αφορά πολιτικά πρόσωπα;

Ε. Επειδή κάποιοι νομίζουν ότι προήλθαν από παρθενογένεση, αληθεύει ότι πρόσωπο του στενού περιβάλλοντος κορυφαίου πολιτικού αρχηγού που σήμερα κουνάει το δάκτυλο, είχε δηλώσει τμήμα του αεροδρομίου Ηρακλείου, ως βοσκοτόπι;

Αυτά και πολλά άλλα θα διευκρινιστούν το προσεχές διάστημα. Όμως, όπως και νάναι, θα βρεθούμε πάλι μπροστά σε μια νέα αντιπαράθεση όλων με όλους. Θα έχουμε νέες κραυγές, νέες «βουλευτομαχίες», νέο σήριαλ με τα δικά του επεισόδια. Κι επειδή στο ζήτημα αυτό ΔΕΝ υπάρχουν αναμάρτητοι προκειμένου να ρίξουν πρώτοι τον λίθο του αναθέματος, θα έχουν πλάκα τα επεισόδια υποκρισίας… Το έλεγε άλλωστε ο μακαρίτης Πάγκαλος… μαζί τα φάγαμε…

ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ 21/6/2025

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ: «Εμείς, ο πόλεμος και οι τούρκοι»

REAL NEWS:  «Σε συναγερμό για όλα τα ενδεχόμενα»

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: «Η λύση για τη δόμηση σε μικρούς οικισμούς»

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: «Αυξήσεις έως 13,5% σε 200.000 μισθωτούς»

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: «Το Ιράν, εμείς και η Τουρκία»

Documento: «ΟΠΕΚΕΠΕ: ΔΙΑΛΟΓΟΙ-ΦΩΤΙΑ «Βγάλε φωτογραφίες με λιόδεντρα και θα πάρεις επιδότηση»»

EΣΤΙΑ: «Μαύρη τρύπα στην πλειοψηφία της ΝΔ: 7 «Σπαρτιάτες» έσωσαν την δεδηλωμένη!»

ΤΟ ΒΗΜΑ: «ΤΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ ΡΙΣΚΟ ΔΟΚΙΜΑΖΕΙ ΤΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΕΣ – ΟΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ Ποιος πληρώνει τον λογαριασμό»

ΜΠΑΜ στο ρεπορτάζ: «ΤΟ ΝΕΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΘΡΙΛΕΡ ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ «ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ» ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ – ΣΚΟΥΤΕΡΗ»

KONTRANEWS: «Η μπόχα των σκανδάλων προκαλεί πολιτική ασφυξία στο Μαξίμου»

ΤΟ ΠΑΡΟΝ: «Κ.ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΚΑΙ ΑΝΤ.ΣΑΜΑΡΑΣ ΣΕ ΚΟΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΡΑΒΑΝΕ ΤΟ ΧΑΛΙ στον Μητσοτάκη»

Ο ΛΟΓΟΣ: «Εβδομάδα πληρωμών για συντάξεις και επιδόματα – Τρίτος γύρος συνομιλιών Ρωσίας – Ουκρανίας – Στα στενά του Ορμούζ 180 ελληνόκτητα πλοία»

Η ΑΥΓΗ: «Από τα Τέμπη στον ΟΠΕΚΕΠΕ Καβγάς υπουργών για το σκάνδαλο»

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: «Ο… ΒΑΡΙΔΗΣ βυθίζει τον Μητσοτάκη»