Εδώ και πολλά χρόνια, στην κοινωνία των σκεπτόμενων ανθρώπων, υπάρχει ένα πλειοψηφικό ρεύμα που αντιτάσσεται στο φθοροποιό- αν όχι καταστροφικό σταυρό προτίμησης. Αποτελεί μνημείο διαφθοράς, εθίζει πολιτικούς και ψηφοφόρους στο αλισβερίσι προσωπικής εξυπηρέτησης, σε συνδυασμό με την εξασφάλιση εκλογής. Κάνε μου, να σε ψηφίσω, ψήφισέ με να σου κάνω…
Πολλοί, θεωρούσαν ότι τα παραδοσιακά ρουσφέτια -αλητείες πολιτικών από τα χρόνια του Κωλέττη- θα τελειώσουν αφού η διαδικασία εισαγωγής στο δημόσιο ελέγχεται πια από το ΑΣΕΠ. Όντως είναι έτσι, μα αυτό είναι ελάχιστο. Υπάρχουν ή εφευρέθηκαν τόσα και τόσα νέα κανάλια. Άλλωστε, στο κράτος της πολυνομίας και των εξυπηρετήσεων, όλοι χρειάζονται τον βουλευτή τους. Ακόμη κι εκείνοι που δεν γνωρίζουν πού είναι η Χίος ή η Ορεστιάδα, μα εκεί… έχουν βοσκοτόπια και κτηνοτροφικές εκτάσεις! Όταν υπάρχουν τα διαθέσιμα εργαλεία και κατάλληλοι ενδιάμεσοι, είναι δυνατόν να μη χρησιμοποιηθούν; Κι αν δεν υπάρχουν… δημιουργούνται.
Στην ιστορία του ΟΠΕΚΕΠΕ κάποιοι έπεσαν από τα σύννεφα, σαφώς υποκριτικά. Ακούσαμε κι ακούμε διάφορα, μέχρι κι έναν βουλευτή να λέει ότι δεν μπορεί να πάει σ’ ένα χωριό στην Κρήτη, αν δεν φτιάξει την υπόθεση. Προφανώς λόγω της οργής των ψηφοφόρων του που παρανομούσαν και κάτι τους «κολλούσε» τη δουλειά!!
Είναι σαφές. Ο σταυρός προτίμησης, σταυρώνει την ηθική, τη διαφάνεια, τη δημοκρατία και την κοινωνία. Οδηγεί στη φαυλότητα. Σε πλήρη αντίθεση από τον κατάλογο (λίστα), που καταργεί σε μεγάλο βαθμό τις εξαρτήσεις. Ειδικά αν συνοδεύεται από μονοεδρικό σύστημα εκλογής των βουλευτών, δηλαδή μικρές εκλογικές περιφέρειες μιας έδρας κι εκλογή ενός ΜΟΝΟ βουλευτή σε καθεμιά. Όλα τα κόμματα θα έχουν από έναν υποψήφιο και θα εκλέγεται αυτός του κόμματος που θα έρχεται πρώτο. Με αυτόν τον τρόπο θα κοπούν μαχαίρι οι προσωπικές εξυπηρετήσεις.
Εδώ προκύπτει το σοβαρό ερώτημα: Και ποιος θα ορίζει τον υποψήφιο;
Η απάντηση είναι απλή. Ο πρόεδρος του κόμματος.
Ας μη ξεχνάμε ότι είναι νομιμοποιημένος από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους ή και εκατομμύρια, που τον ψηφίζουν στις εκάστοτε εσωκομματικές εκλογές, άρα εξ ορισμού διαθέτει την νομιμοποίηση να το πράξει.
Όμως, υπάρχει κι η εναλλακτική λύση. Η εσωκομματική δημοκρατία, με την εκλογή του υποψηφίου σε τοπικά κομματικά δημοψηφίσματα. Όπου ο πρώτος υποψήφιος, θα είναι η πρόταση της κοινωνίας προς τον πρόεδρο του κόμματος.
Είναι και κάτι ακόμη: Ο κατάλογος (λίστα) και το μονοεδρικό σύστημα, σπάνια δεν οδηγεί σε μονοκομματικές -άρα σταθερές- κυβερνήσεις. Ο ψηφοφόρος ψηφίζει το κόμμα που θέλει να τον κυβερνήσει, δεν εκλέγει βουλευτές αναλόγως των ρουσφετιών που κάνουν… Δεν εκλέγει ακόμη και «φελλούς»! Έχουμε δει τόσα και τόσα…
Προφανώς κάτι περισσότερο θα γνωρίζουν χώρες που αρνούνται τον σταυρό προτίμησης. Εκτός από το Ηνωμένο Βασίλειο, οι εξής χώρες εφαρμόζουν ή έχουν στοιχεία του συστήματος μονοεδρικών περιφερειών:
- Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής: Κάθε εκλογική περιφέρεια εκλέγει ένα μόνο βουλευτή στο Κογκρέσο.
- Καναδάς
- Ινδία
- Αυστραλία (σε ορισμένες πολιτειακές εκλογές και στη Βουλή των Αντιπροσώπων, με προτιμησιακή ψήφο)
- Νέα Ζηλανδία (μικτό σύστημα, με μονοεδρικές και λίστα)
- Γαλλία (δύο γύρων, με μονοεδρικές)
- Ιαπωνία
Είναι σαφές λοιπόν ότι το μονοεδρικό σύστημα με κατάλογο (λίστα) και μικρές μονοεδρικές, «πυροβολεί» στην καρδιά τη διαφθορά. Χώρια ότι διασώζει το κύρος πολιτικών και πολιτικής.
Ας το συζητήσουμε. Η αλλαγή είναι δύσκολη, αλλά αναγκαία. Ας δούμε σιγά σιγά ένα σύστημα που υπηρετεί τη Δημοκρατία και την κοινωνία, όχι τους μεσάζοντες τους…
