Ο Τάσος Ταπεινόπουλος, διεθνολόγος και η σύζυγός του, γιατρός, είναι μέρος του φαινόμενου του brain-drain (κυκλική μετανάστευση επιστημονικού και τεχνολογικού ανθρωπίνου δυναμικού). Πριν από ενάμιση χρόνο άφησαν την Ελλάδα και τη Θεσσαλονίκη και ζουν στο Μπέρμιγχαμ, αναζητώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης για τους ίδιους και τα δύο μικρά παιδιά τους. Ο Τάσος εργάζεται ως  διαχειριστής συγχρηματοδοτούμενων έργων στο Birmingham City University (BCU). Πίσω όμως άφησε την ηλικιωμένη μητέρα του. Ευτυχώς η κυρία Μαρίκα, ποντιακής καταγωγής, είναι δυναμική και μπορεί να φροντίζει τον εαυτό της. Αν και ο αποχωρισμός δεν είναι εύκολος -“του είπα πέντε χρόνια αντέχω, για μετά …δεν ξέρω”- χαίρεται που βλέπει την οικογένεια του παιδιού της ευτυχισμένη.

Η (οικονομική και όχι μόνο) μετανάστευση ανθρώπων στην πιο παραγωγική τους ηλικία έχει και την άλλη όψη: αυτή των ηλικιωμένων γονέων, που τις περισσότερες φορές μένουν πίσω μόνοι. Κατά κανόνα είναι ο αποχωρισμός και η απόσταση που πονά, γιατί και οι δυο πλευρές έχουν ενδιαφέρον, αγάπη, νοιάξιμο.

“Πίσω στην Ελλάδα έχω αφήσει μια μάνα, τη Μαρίκα, είναι 77 ετών (κρύβει δύο χρόνια). Η μάνα μου, όταν της ανακοίνωσα πως θα φύγουμε άρχισε να ξεχνάει. Και πριν ξεχνούσε, αλλά αυτό το γεγονός επιδείνωσε αισθητά τη κατάσταση της. Πιστεύω πιο πολύ από το σοκ και την αλλαγή που θα έφερνε αυτό στη ζωή και την καθημερινότητά της” λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Τάσος Ταπεινόπουλος.

“Της μάνας μου της αρέσει η πόλη της, η γειτονιά της, οι φιλενάδες της, η εκκλησία της. Η μαμά μου είναι καλός και κοινωνικός άνθρωπος, ανοικτός χαρακτήρας, δεν θα ντραπεί να ζητήσει βοήθεια, να κάνει οτοστόπ, να ρωτήσει από ποιο χωριό είσαι. Η μαμά μου είναι Πόντια. Αυτό με κάνει να αισθάνομαι ασφαλής πως αν κάτι γίνει θα υπάρχει κάποιος να επιληφθεί άμεσα μέχρι να πάρω το πρώτο αεροπλάνο και να πεταχτώ να τη δω”.

  Συγκρουόμενα αυναισθήματα, ψυχικός πόνος και εκλογίκευση

Η μετανάστευση αποτελεί διαχρονικό και πολυδιάστατο φαινόμενο, ο ελληνικός λαός το έχει γνωρίσει από τον προηγούμενο αιώνα, τονίζει στο ΑΠΕ ΜΠΕ η ψυχολόγος MSc – ψυχοθεραπεύτρια, Άννα Καλυμνιού. “Η απόφαση της μετανάστευσης εγείρει έντονα συγκρουόμενα συναισθήματα, τόσο στα άτομα που μεταναστεύουν, όσο και σε αυτούς που μένουν πίσω: αφενός υπάρχει η ανάγκη και επιθυμία για μια καλύτερη ζωή και εξέλιξη και αφετέρου προκύπτει μια σημαντική απώλεια, ένας αποχωρισμός που εμπεριέχει θλίψη και ψυχικό πόνο”.

Η κα Καλυμνιού σημειώνει ότι ανακύπτει και στις δύο πλευρές το δίλημμα: “να είναι τα παιδιά κοντά στους γονείς τους, άνεργα και με αβέβαιο μέλλον ή μακριά, οικονομικά ασφαλή και με θετικές προοπτικές. Συχνά για τους γονείς που μένουν πίσω το δίλημμα αυτό πυροδοτεί ταυτόχρονα έντονο άγχος και αισθήματα αναξιότητας και ενοχής ότι δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν στο παιδί τους ένα αξιοπρεπές μέλλον. Μπροστά σε αυτό το δίλημμα αρκετοί ‘Ελληνες γονείς φαίνεται να υιοθετούν μία στάση κατανόησης και να προσαρμόζονται ευκολότερα σε μια τέτοια απόφαση των παιδιών τους, παρά τα συναισθήματα απώλειας που μπορεί να βιώνουν. Σε αυτό έχει συμβάλλει και η εξέλιξη των σύγχρονων μέσων συγκοινωνίας που έχει «ελαχιστοποιήσει» τις αποστάσεις καθώς και οι νέες τεχνολογίες και το διαδίκτυο που διευκολύνουν την επικοινωνία σε πραγματικό χρόνο, σε αντίθεση με ρεύματα μετανάστευσης προηγούμενων ετών, όπου για αυτούς ξενιτεύονταν ήταν αμφίβολο το αν και πότε θα έσμιγαν ξανά με τους ανθρώπους που άφηναν πίσω”.

«Τον έβλεπα πριν φύγει ήταν δυστυχισμένος, “μαμά δεν με πληρώνουν” μου έλεγε. Στεναχωρήθηκα πολύ που έφυγαν, όμως είναι καλά εκεί, πήγα τους είδα, ο γιος μου έχει φίλους, ωραία δουλειά, και η γυναίκα του επίσης, τα εγγόνια μου ζουν καλύτερα, χάρηκα.  Από την άλλη, όλες τις δουλειές εδώ, εφορίες, τράπεζες, τις έκανε ο Τάσος…» μονολογεί η κα Μαρίκα, μητέρα του Τάσου. Έχω ανιψιές, αν χρειαστώ κάτι έκτακτο θα τρέξουν, άσε που με βοηθούν και στις βιντεοκλήσεις!» σημειώνει.

 “Τα πράγματα γίνονται δύσκολα όταν έχει μείνει ένας γονιός και κυρίως όταν είναι ανήμπορος”

“Είναι πολύ σπάνιες οι περιπτώσεις εγκατάλειψης, τα παιδιά έρχονται συχνά, και παρακολουθούν στενά τους γονείς. Όσο για τους ηλικιωμένους, τα πράγματα γίνονται δύσκολα όταν έχει μείνει ένας γονιός και κυρίως όταν είναι ανήμπορος”, τονίζει η πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων του προγράμματος «Βοήθεια στο σπίτι» Κεντρικής Μακεδονίας, Ζωή Ιωακειμίδου, επισημαίνοντας ότι οι περισσότεροι επειδή βλέπουν τα παιδιά τους να είναι καλά εκλογικεύουν την πικρή νοσταλγία.

“Πολύ πριν την κρίση, ηλικιωμένοι γονείς έμεναν μόνοι τους κυρίως σε άγονες και ακριτικές περιοχές και χωριά αφού οι νέοι αναζητούσαν την τύχη τους στα αστικά κέντρα. Αυτό το παλιό ζήτημα έφτασε και στις αστικές περιοχές με την οικονομική κρίση, επίσης, λόγω αυτής, επιδεινώθηκε στα ακριτικά χωριά και δεν αφορά μόνον αυτούς που φεύγουν στο εξωτερικό”, σχολιάζει η πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων του προγράμματος «Βοήθεια στο σπίτι» Κ. Μακεδονίας, “και η εσωτερική μετανάστευση, όταν η απόσταση είναι σημαντική είναι το ίδιο επώδυνη”.

«Ως εργαζόμενοι στο πρόγραμμα “Βοήθεια στο σπίτι” έχουμε περιπτώσεις δύσκολες… Φροντίζουμε ηλικιωμένη, ο ένας της γιος πάρα πολλά χρόνια ζει σε άλλη ήπειρο, ο άλλος γιος είχε στήσει το σπιτικό του εδώ κοντά στους γονείς, είχε φτιάξει και σπίτι, αναγκάστηκε να φύγει στο εξωτερικό με την οικογένεια. Η γιαγιά έχασε και τον παππού και τώρα παρουσιάζει συμπτώματα Αλτσχάιμερ. Γιος έφυγε για δουλειά με την οικογένεια εντός Ελλάδας, η ηλικιωμένη μητέρα του, χήρα και με τον δεύτερο γιο ΑμεΑ έχει να αντιμετωπίσει και την δική της άνοια, έναν μικρό καθημερινό “γολγοθά”» σημειώνει η κ.Ιωακειμίδου.

   Καθημερινότητα και πρακτικές δυσκολίες

«Να σας πω μόνο ότι εγώ που εργάζομαι στη Δ. Ε. Δοϊράνης, οι πιο πολλοί που έχουν ηλικιωμένους γονείς έρχονται το καλοκαίρι και ούτε για μπάνιο στη θάλασσα δεν πάνε, δεν τους κάνει η καρδιά να φύγουν. Με τους περισσότερους ανθρώπους που ζουν μακριά έχουμε και επικοινωνία, είμαστε σε ανοικτή γραμμή, ανησυχούν. Για τους ηλικιωμένους η καθημερινότητα και τα πρακτικά είναι δύσκολα, μετακινήσεις, γιατροί, φάρμακα, δημόσιες υπηρεσίες και τράπεζες, συγκοινωνίες ειδικά σε μικρά χωριά, όλα αυτά τους δυσκολεύουν. Εμείς οι εργαζόμενοι στο “Βοήθεια στο σπίτι” προσφέρουμε όσο μπορούμε, ανά ειδικότητα, εξειδικεύοντας τις ανάγκες τους. Άλλοι χρειάζονται ψυχολογική στήριξη, σε άλλους γέροντες παρακολουθούμε την  κατάσταση της υγείας τους τους λέμε πότε πρέπει να πάνε σε γιατρό ή νοσοκομείο, δεν είναι λίγες οι φορές που τους συνοδεύουμε. Σε κάποιες περιπτώσεις έχουν ανάγκη από καθάρισμα στο σπίτι ένα μαγείρεμα, προσωπική υγιεινή, βασικά πράγματα» σημειώνει η πρόεδρος των εργαζομένων Κ. Μακεδονίας στο πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι». «Εισπράττουν αγάπη και νοσταλγούν τα παιδιά τους και δίνουν και σε εμάς τους εργαζόμενους αγάπη… Στην αρχή έρχονταν οι γιοι και οι κόρες και πολλοί τους έλεγαν “ελάτε να τα γνωρίσετε, αυτά είναι τα άλλα μας παιδιά”».

     Α. Καλυμνιού:  Οι καθοριστικοί παράγοντες στη γρήγορη προσαρμογή των ηλικιωμένων

Η  ψυχολόγος- ψυχοθεραπεύτρια Άννα Καλυμνιού επισημαίνει ότι δεν αντιδρούν όλοι οι γονείς με τον ίδιο τρόπο στην απόφαση των παιδιών τους να μεταναστεύσουν. “Παράγοντες που καθορίζουν τη στάση τους μπροστά σε αυτή τη μεγάλη αλλαγή είναι η προσωπικότητα των γονέων και η δυνατότητα προσαρμογής τους σε νέες καταστάσεις, η ηλικία και φάση ζωής τους (π.χ. όταν συμπίπτει με την έναρξη της συνταξιοδότησης συχνά υπάρχει μεγαλύτερη δυσκολία), η ύπαρξη προβλημάτων υγείας, ή ύπαρξη κοινωνικού/συγγενικού υποστηρικτικού πλαισίου, η πίστη προς το παιδί τους ότι είναι ικανό αλλά και η ικανότητα του παιδιού να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα και να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες που θα συναντήσει”, τονίζει μεταξύ άλλων η κ. Άννα Καλυμνιού.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Χρειάζεται μια συνολική και μακροπρόθεσμη πολιτική για ανάπτυξη, που να δημιουργεί προοπτικές, ώστε να προσελκύσει νέους που βρίσκονται εκτός Ελλάδας να επιστρέψουν», εκτιμά η ερευνήτρια του CERN, Δέσποινα Χατζηφωτιάδου, για την προοπτική ανάσχεσης της φυγής νέων επιστημόνων στο εξωτερικό (brain drain), αλλά και της επιστροφής αυτών που βρίσκονται εκτός Ελλάδας (brain gain). Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Αθηναϊκό- Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων εξηγεί πως η απόφαση επιστροφής στην Ελλάδα εξαρτάται κυρίως από το αν υπάρχουν θέσεις εργασίας, συναρτάται όμως και με την οικογενειακή κατάσταση του καθενός και το πώς έχει οργανώσει τη ζωή του.

Αναγνωρίζει, πάντως, ότι όσοι επιστρέφουν έχοντας ενσωματώσει άλλες κουλτούρες, νοοτροπίες, τρόπους δουλειάς και εμπειρίες που απέκτησαν στο εξωτερικό «μπορούν να έχουν έναν πολύ θετικό ρόλο στην αλλαγή της ελληνικής κοινωνίας». Αναφερόμενη στις επιτυχίες Ελλήνων επιστημόνων, που συμμετέχουν σε μεγάλα διεθνή πειράματα, σημειώνει πως αυτοί «μπορούν να καθοδηγήσουν και να προωθήσουν τους νεότερους, να τους βοηθήσουν να ενταχθούν σε ερευνητικές ομάδες, μπορούν ίσως να διασφαλίσουν χρηματοδότηση από προγράμματα και λόγω δικτύωσης και γνώσης των πραγμάτων να εξασφαλίσουν παραγγελίες για ελληνικές εταιρείες».

Σε ό,τι αφορά τους επόμενους σταθμούς στο «ταξίδι» της εξερεύνησης των απαρχών του Σύμπαντος απαντά ότι στη φυσική στοιχειωδών σωματιδίων ένα από τα αναπάντητα ως τώρα ερωτήματα είναι η φύση της σκοτεινής ύλης, όπου οι απαντήσεις αξιώνονται μέσα από την αναβάθμιση της φωτεινότητας του μεγάλου επιταχυντή αδρονίων, ενώ για τις ενδεχόμενες εκπλήξεις που επιφυλάσσει η έρευνα εξηγεί πως «είναι μέσα στο πρόγραμμα» και «θα είχαν εξάλλου και μεγάλο ενδιαφέρον και θα οδηγούσαν στη διατύπωση καινούριων θεωριών και μοντέλων».

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της συνέντευξης της Δέσποινας Χατζηφωτιάδου στη Σμαρώ Αβραμίδου για το ΑΠΕ-ΜΠΕ:

Ερ.: Φύγατε από την Ελλάδα πολύ πριν ξεκινήσει η συζήτηση για το brain drain. Είναι εύκολο να επιστρέψει κάποιος, όταν έχει χαράξει ρότα με συγκεκριμένους ακαδημαϊκούς ή επαγγελματικούς στόχους; 

Απ.: Εξαρτάται κυρίως από το αν υπάρχουν θέσεις εργασίας στην Ελλάδα. Με δεδομένο ότι δεν ανοίγουν πολλές θέσεις, δεν είναι πολύ εύκολο και συχνά είναι θέμα συγκυριών. Επίσης εξαρτάται και από το πώς έχει διαμορφωθεί η προσωπική ζωή και η οικογενειακή κατάσταση του καθενός, που συχνά κάνει δύσκολη την απόφαση επιστροφής.

Ερ.: Αναγνωρίζεται συχνά πως οι Έλληνες επιστήμονες έχουν πολύ καλή κατάρτιση. Σε όλα τα μεγάλα πειράματα, σε όλες τις μεγάλες ανακαλύψεις, συναντάμε και Έλληνες. Πέρα από τα αισθήματα εθνικής υπερηφάνειας ή και ικανοποίησης για την ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχουν τα ελληνικά πανεπιστήμια, οι διακρίσεις αυτές έχουν κάποιο πρακτικό αντίκρισμα για τη χώρα;

Απ.: Τέτοιες διακρίσεις σίγουρα εμπνέουν τους νέους, που βλέπουν τους παλιότερους που έχουν διακριθεί σαν παραδείγματα προς μίμηση.  Επίσης οι Έλληνες που διακρίνονται και βρίσκονται σε σημαντικές θέσεις μπορούν να καθοδηγήσουν και να προωθήσουν τους νεότερους, να τους βοηθήσουν να ενταχθούν σε ερευνητικές ομάδες. Μπορούν ίσως να διασφαλίσουν χρηματοδότηση από προγράμματα και λόγω δικτύωσης και γνώσης των πραγμάτων να εξασφαλίσουν παραγγελίες για ελληνικές εταιρείες κλπ.

Ερ.: Η κινητικότητα φοιτητών και καθηγητών είναι ζητούμενο, που τίθεται και σε επίπεδο κεντρικών ευρωπαϊκών πολιτικών, πχ μέσα από την πρόσκληση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη δημιουργία είκοσι «Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων» μέχρι το 2024. Πώς επιτυγχάνεται το brain gain σε ένα τέτοιο περιβάλλον; Ποια μπορεί να είναι η ανταγωνιστική ελληνική πρόταση; Είναι οι επιχειρήσεις, τα πανεπιστήμια, η Πολιτεία, που θα φέρουν τους νέους πίσω στην Ελλάδα; 

Απ.: Όλα αυτά, εφόσον μπορούν να προσφέρουν θέσεις εργασίας. Αλλά ακόμη κι αν ανοίγουν μεμονωμένες θέσεις, χρειάζεται μια συνολική και μακροπρόθεσμη πολιτική για ανάπτυξη που να δημιουργεί προοπτικές, ώστε να προσελκύσει νέους που βρίσκονται εκτός Ελλάδας να επιστρέψουν.

Ερ.: Πιστεύετε πως όσοι επιλέγουν να επιστρέψουν στην Ελλάδα φέρνουν εκτός από τα γνωστικά εφόδια που απέκτησαν στο εξωτερικό και έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης και δράσης, που δύναται να εμπνεύσει θετικές αλλαγές στη νοοτροπία της ελληνικής κοινωνίας, στο πώς αντιλαμβάνεται τη συνεργασία, τη δημιουργία, το επιχειρείν κλπ;

Απ.: Σίγουρα, η επαφή με άλλες κουλτούρες, νοοτροπίες και τρόπους δουλειάς ανοίγει τους ορίζοντες και όσοι επιστρέφουν στην Ελλάδα με αυτές τις εμπειρίες μπορούν να έχουν έναν πολύ θετικό ρόλο στην αλλαγή της ελληνικής κοινωνίας. Στο CERN για παράδειγμα, στα μεγάλα πειράματα συνεργαζόμαστε με ερευνητές, μηχανικούς και τεχνικούς από δεκάδες χώρες. Για να τα καταφέρουμε πρέπει να είμαστε ευέλικτοι, ανεκτικοί και τελικά να βλέπουμε τις διαφορές σαν κάτι απ’ το οποίο όλοι κερδίζουμε και όχι σαν εμπόδιο για τη συνεργασία.

Ερ.: Ποιοι είναι οι πιο «κοντινοί» επόμενοι σταθμοί στο «ταξίδι» της εξερεύνησης των απαρχών του Σύμπαντος; Το «ιερό δισκοπότηρο» των ερευνητών αφορά στη θριαμβευτική επιβεβαίωση -είτε και διάψευση- ήδη διατυπωμένων θεωριών ή μπορεί να επιφυλάσσει και αναπάντεχες εκπλήξεις και ανατροπές;

Απ.: Στον τομέα μας –τη φυσική στοιχειωδών σωματιδίων– ένα από τα αναπάντητα ως τώρα ερωτήματα είναι η φύση της σκοτεινής ύλης και ελπίζουμε να πάρουμε κάποια απάντηση μετά την αναβάθμιση της φωτεινότητας του μεγάλου επιταχυντή αδρονίων. Επίσης η κατανόηση του γιατί στο σύμπαν επικράτησε η ύλη σε σχέση με την αντιύλη.  Κατά τα άλλα, όπως τα λέτε, αναζητούμε την πειραματική επαλήθευση θεωριών – η την απόρριψή τους. Αλλά δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει η Φύση, οπότε και οι εκπλήξεις είναι μέσα στο πρόγραμμα– που θα είχαν, εξάλλου και μεγάλο ενδιαφέρον και θα οδηγούσαν στη διατύπωση καινούριων θεωριών και μοντέλων.

Ερ.: Η αναβάθμιση του μεγάλου επιταχυντή αδρονίων (LHC) στο CERN προχωρά παράλληλα με την έρευνα ενσωματώνοντας ό,τι νέο;

Απ.: Η αναβάθμιση της φωτεινότητας του LHC προχωράει κανονικά και παράλληλα γίνεται αναβάθμιση των πειραμάτων ώστε να μπορούν να εκμεταλλευτούν και να αξιοποιήσουν την αυξημένη στατιστική, άρα και τη μεγαλύτερη δυνατότητα ανακαλύψεων από το 2021 και μετά. Παράλληλα γίνεται ανάλυση των δεδομένων που έχουν συλλεχθεί τα προηγούμενα χρόνια μέχρι το τέλος του 2018.

* Η Δέσποινα Χατζηφωτιάδου ήταν ομιλήτρια στο 11ο Συνέδριο Φοιτητών Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη.  Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε φυσική στο Τμήμα Φυσικής του ΑΠΘ. Πήρε το διδακτορικό της από το ίδιο τμήμα το 1985, σ’ ένα πείραμα στον Δακτύλιο Αντιπρωτονίων Χαμηλής Ενέργειας (LEAR) του CERN. Υπηρέτησε ως επιστημονικός συνεργάτης και στη συνέχεια λέκτορας στον Τομέα Πυρηνικής Φυσικής και Φυσικής Στοιχειωδών Σωματιδίων του Τμήματος Φυσικής του ΑΠΘ. Τη διετία 1987-1989 ήταν fellow στο CERN, στον τομέα πειραματικής φυσικής και από τότε παραμένει στο CERN. Συμμετείχε στα πειράματα OPAL και L3 στο LEP, καθώς και σε ανάπτυξη ανιχνευτών. Από το 2000 συμμετέχει στο πείραμα ALICE, το πείραμα βαρέων ιόντων του LHC, όπου η ομάδα της είχε την υπευθυνότητα για τον σχεδιασμό, την κατασκευή και τη λειτουργία του ανιχνευτή Time Of Flight. Είναι επίσης συντονίστρια εκλαΐκευσης, επικοινωνίας και εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων (outreach coordinator) του πειράματος ALICE. Έχει θέση ερευνητή στο Εθνικό Ινστιτούτο Πυρηνικής Φυσικής στη Μπολόνια της Ιταλίας. Παράλληλα είναι συνδεδεμένη με το Centro Fermi (Rome). Το κεντρικό ερευνητικό του πρόγραμμα είναι το Extreme Energy Events (EEE) project, για τη μελέτη κοσμικής ακτινοβολίας με ένα σύστημα ανιχνευτών μιονίων εγκατεστημένων σε περισσότερα από 50 σχολεία σε όλη την Ιταλία, που έχει τόσο εκπαιδευτικό όσο και επιστημονικό στόχο. Έχει τον συντονισμό των δραστηριοτήτων του EEE project στο CERN.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Φωτιά και μπαρούτι! Σαϊτοπόλεμος! Ρουκετοπόλεμος! Μολότοφ!

Μπαλωθιές στην Κρήτη… Χαμός!

Στην Αθήνα, η αστυνομία έκλεισε μια ολόκληρη συνοικία για να γίνει… μολοτοφοπόλεμος!

Ένα κοριτσάκι έπαιζε στην αυλή του σπιτιού του και βρέθηκε να χαροπαλεύει επειδή ένας ανόητος πυροβόλησε στον «αέρα» για να γιορτάσει το Πάσχα!

Ένας άλλος συνάνθρωπός μας νεκρός από «σαΐτα» με μπαρούτι και φωτιά!

Χαμένα χέρια, μάτια, πόδια, ψυχές!

Ξέρετε κάτι; Το πρόβλημα δεν είναι μόνο στην Καλαμάτα ή στη Χίο. Είναι στο συλλογικό μας υποσυνείδητο που επιτρέπει στην βαρβαρότητα να επικαλείται

τις παραδόσεις. Είναι σε όλη την Ελλάδα το βράδυ της Ανάστασης!

Βαρβαρότητα κι ανοησία.

Όλα στο πνεύμα του εθίμου και της παράδοσης.

Απαγορευμένα δια νόμου, αλλά ποιος υπολογίζει το νόμο στη Ελλάδα;

Άκουγα αυτόν τον ηλίθιο δήμαρχο της Καλαμάτας (και υποψήφιο περιφερειάρχη Πελοποννήσου με τη Νέα Δημοκρατία) να ισχυρίζεται ότι «ο σαϊτοπόλεμος είναι καταγεγραμμένος στο DNA των Μεσσήνιων οπότε δύσκολα μπορεί να απαγορευτεί γιατί θα υπάρξουν αντιδράσεις»!!!

Τι είπε ο άνθρωπος; Ουσιαστικά είπε ότι οι αντιδράσεις που θα δημιουργηθούν είναι υπεράνω της ανθρώπινης ζωής! Είπε, επιπλέον, ότι δεν θ’ απαγορευθεί κάτι που ήδη απαγορεύεται! Κι όλοι (Κράτος, αρχές, αστυνομία) κάνουν τα στραβά μάτια! Όλοι παρανομούν που δεν εφαρμόζουν τον νόμο!

Και γιατί θα υπάρξουν αντιδράσεις αν επιχειρηθεί να καταργηθεί ο σαϊτοπόλεμος;

Επειδή, λέει, είναι έθιμο! Όμως, τι σόι έθιμο είναι αυτό να σκοτώνονται άνθρωποι; Να μένουν χωρίς άκρα ή μάτια;

Να το χέσω τέτοιο έθιμο.

Θα υπάρξουν αντιδράσεις, λέει!

Από ποιους; Από τους σουβλατζήδες – ταβερνιάρηδες- καφετζήδες των…  «σαϊτομάχων» ή «ρουκετομάχων» περιοχών! Επειδή δεν θα πηγαίνουν τουρίστες!

Το λέω, κυνικά κι ίσως χυδαία: Χεστήκαμε!

Κανένα έθιμο, πολύ περισσότερο βάρβαρο,  δεν είναι πιο σημαντικό από τη ζωή ενός ανθρώπου. Κι η Ελλάδα θρηνεί συστηματικά και κάθε χρόνο νεκρούς των… εθίμων και των…. παραδόσεων!

Όταν παίζεις με τη φωτιά, κάποιος θα καεί, όσα μέτρα ασφαλείας κι αν πάρεις. Στο κάτω κάτω της γραφής τι σχέση έχουν με τη θρησκευτικότητα και την κατάνυξη του Πάσχα, οι «πόλεμοι» της ανοησίας; Τι σχέση έχουν οι ανθρωποθυσίες με το… τουριστικό ρεύμα; Τι σχέση έχει ο θάνατος με την Ανάσταση και τη γιορτή; Πώς μπορεί να εντάσσεται στο …έθιμο ο ημιάγριος λεβέντης με την πέτσα απ’ το αρνί στο ένα χέρι και την κουμπούρα στο άλλο;

Όταν πολιτεία, τοπική αυτοδιοίκηση και αστυνομία επιτρέπουν σε «ερασιτέχνες δολοφόνους» να πυροβολούν αυθαίρετα και να σημαδεύουν με σαΐτες «αντίπαλα στρατόπεδα» τίποτα δεν δικαιολογεί την διαιώνιση των εθίμων της ασύμμετρης βαρβαρότητας.

Ούτε η νομιμοποίηση του θανάτου…

ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ 30/04/2019

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: «Άγριο παρασκήνιο με το Άγιο Φως»

ΕΘΝΟΣ: «Κάν’το όπως ο Πέδρο Σαντσεθ»

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: «Οι δύο αιτήσεις για πληρωμή αναδρομικών σε 110.000 απόστρατους»

ΕΣΤΙΑ: «Εθνικό έγκλημα με το Άγιο Φως! Οι άθεοι το παρέδωσαν στην Εκκλησία στο πεζοδρόμιο της στρατιωτικής βάσεως»

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: «Τα εγκλήματα που οδήγησαν τη ΔΕΗ στο χείλος του γκρεμού»

Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ: «Ισπανικό σάλπισμα με αντίκτυπο και στην Ελλάδα»

ΜΑΚΕΛΕΙΟ: ««Με χτύπησε για τον Κασιδιάρη»»

ΤΑ ΝΕΑ: «Συνταξιούχοι. Προεκλογικός εμπαιγμός εις βάρος τους. Μοιράζουν μισά αναδρομικά»

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: «Όλοι και όλες στις συγκεντρώσεις της Πρωτομαγιάς!»

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ: «Ο Τσίπρας βλάπτει και την οικονομία»

KONTRA NEWS: «Το κοινωνικό πακέτο που θα εξαγγείλει ο Αλέξης για να πάρει ανάσα ο λαός»

ESPRESSO: «Η σύντροφος του μπασκεμπολίστα Μ. Παπαμακάριου τον κάνει ξεφτίλα. Εγώ βιζιτα; Είσαι ζιγκολό & τζογαδόρος»

STAR: «Γέμισε τη λίμνη βαλίτσες με πτώματα»

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ

Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ:  «Μικρότερη ανάπτυξη μεγαλύτερο πλεόνασμα. Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων 2019: Υπερπλεόνασμα 4,7%, αύξηση ΑΕΠ 2,3%»