Τα 7ο, 1ο, 5ο Δημοτικά Σχολεία Αλεξάνδρειας και οι σύλλογοι γοντέων και κηδεμόνων σας προσκαλούν στην Ενημερωτική Εκδήλωση με θέμα: 

“Ψυχοσωματικές επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στην οικογένεια, στις σχέσεις και στην ανάγκη να ονειρευόμαστε”.

Σήμερα Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 2020

Mε ένα ενδιαφέρον όσο και κατατοπιστικό των εξελίξεων άρθρο της που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ‘Μακεδονία,’ η Φανή Σοβιτσλή,[1] αναφέρεται σε ένα ουσιώδες πολιτικά ζήτημα, που άπτεται της ευρύτερης λειτουργίας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των Δήμων της χώρας που εν προκειμένω, εγγράφουν στο εσωτερικό τους ίδιους όρους μίας διαχείρισης της οικονομικής κρίσης που αναπαραγάγει το σημαίνον (Ernesto Laclau) της λιτότητας και της ‘ορθής’ (το ‘πνεύμα’ του ‘οικονόμου’) οικονομικής – δημοσιονομικής ρύθμισης.

Σε επίπεδο Τοπικής Αυτοδιοίκησης και της λειτουργίας της, η λιτότητα άτυπα ‘θεσμοποιείται’ επηρεάζοντας υπηρεσίες των Δήμων που σχετίζονται με την διαχείριση θεμάτων καθημερινότητας (βλέπε αποκομιδή των απορριμμάτων), σημασιοδοτεί την δυνατότητα αναζήτησης και εξεύρεσης οικονομικών-δημοσιονομικών ‘εργαλείων’ που δύνανται να υπερβούν το  πεδίο του κράτους πλησιάζοντας ‘εγγύτερα’ προς ό,τι θα αποκαλέσουμε υπερ-εθνικό ή διεθνικό πεδίο.

 Υπό αυτό το πρίσμα,  υπόδειγμα ενός ιδιαίτερου ‘εξευρωπαϊσμού’ ως προς την στρατηγική αναζήτησης κεφαλαίων να καθίσταται εμφανές στη λειτουργία του Δήμου Αθηναίων (επί Δημαρχίας Γιώργου Καμίνη) και του Δήμου Καρπενησίου και της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδος (θητεία Κώστα Μπακογιάννη),  προσιδιάζοντας προς τον επαναπροσδιορισμό της διοικητικής μεταρρύθμισης του ‘Καλλικράτη’ και του αντίκτυπου που αυτός ενείχε από την χρονιά εφαρμογής του, το 2010.

Ως προς αυτό το πλαίσιο, δύναται να διακρίνουμε, αφενός μεν τα χαρακτηριστικά που προσέλαβε (και προσλαμβάνει ακόμη) η διαδικασία των συγχωνεύσεων δήμων και περιφερειών (τοπικό επίπεδο), συγχωνεύσεις που συμβάλλουν στη συγκρότηση Δήμων ‘υβριδικών’ με εμφανείς ανισορροπίες ως προς την πληθυσμιακή σύνθεση των επιμέρους δημοτικών ενοτήτων (κεντρομόλος δυναμική ανάπτυξης), καθώς και ‘υπερ-Δήμων’ οι οποίοι και υποσκελίζουν δραστικά την έννοια και την δομή της τοπικής ‘κοινότητας’.

Εκεί πλέον επικρατεί η αντιστοιχία μεταξύ χαμηλών πόρων από τον διαθέσιμο τοπικό προϋπολογισμό και αποψιλωμένων αρμοδιοτήτων, και, αφετέρου δε, σημασιοδοτείται η ίδια η δυνατότητα της μετάβασης σε μία διαδικασία (ιστορική περίοδο κρίσης), λιτότητας και περικοπής δαπανών-πόρων που ισοδυναμεί, ως προς το εύρος λειτουργίας της, κατά τον Παναγιώτη Βασιλάκη «τοπικής διακυβέρνησης», με το επίδικο της  της χωρικής-στρατηγικής ανα-προσαρμογής των Δήμων στις νέες κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες να αναδύεται με έντονο τρόπο στη δημόσια σφαίρα.

Η  πολιτική της λιτότητας και σε επίπεδο Τοπικής Αυτοδιοίκησης ανα-πλαισιώνει την στρατηγική ανάπτυξης των Δήμων και τις κατευθύνσεις της, σχηματοποιεί το περίγραμμα μίας χωρικής πολιτικής που προτείνει ένα νέο μοντέλο στις σχέσεις μεταξύ της δημόσιας και ιδιωτικής σφαίρας και παράλληλα συναρθρώνεται με τους παρακάτω  άξονες.

Την εφαρμογή πολιτικών συμπράξεων μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) με σημείο αναφοράς τις τεχνικές μελέτες και εκτελέσεις έργων, την κάλυψη δαπανών του προϋπολογισμού για μία σειρά έργων που κυμαίνονται από έργα οδοποιίας έως κατασκευή συγκεκριμένων χώρων, την ‘διείσδυση’ της ιδιωτικής σφαίρας σε τομείς λειτουργίας των Δήμων όπως είναι ο τομέας της καθαριότητας[2] που περιλαμβάνει από τον καθαρισμό των δρόμων, κεντρικών και μη, έως την προμήθεια εξοπλισμού καθαριότητας (βλέπε προμήθεια απορριμματοφόρων που ‘καλύπτεται’ με τον μανδύα της κρισιακής ‘αλληλεγγύης’ και της ‘προσφοράς’ ιδιωτών), και την εργασία εργολαβικού προσωπικού, την ‘ψηφιοποίηση’ επιμέρους λειτουργιών με στόχευση την μείωση έως ελαχιστοποίηση του χρόνου της επαφής με το κεντρικό κράτος, την δυνατότητα σύναψης συνεργασιών των Δήμων ανά την επικράτεια της χώρας με φορείς της περιώνυμης ‘Κοινωνίας των Πολιτών’ και όχι μόνο.

 Οι ως άνω άξονες, εντάσσονται σε ένα ευρύτερο πλέγμα χωρικών μετασχηματισμών εν καιρώ κρίσης του εν Ελλάδι κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού, όπως και στη στρατηγική προσέλκυσης επενδύσεων που συνιστά την συγχρονική ‘λυδία λίθο’ από τις κυβερνήσεις, ως μείζονα προϋπόθεση εξόδου από την κρίση.

Τώρα, το  νέο χωρικό μοντέλο-υπόδειγμα που τίθεται σε εφαρμογή   επινοεί εκ νέου την λειτουργία των Δήμων, με την Φανή Σοβιτσλή να παρουσιάζει στο άρθρο της δύο χαρακτηριστικά σημεία εφαρμογής της λιτότητας σε επίπεδο Τοπικής Αυτοδιοίκησης τονίζοντας ταυτόχρονα και τον δυνητικό τους αντίκτυπο.

 «Πολιτική αυστηρής λιτότητας θα αναγκαστούν να εφαρμόσουν οι δήμοι της χώρας και το 2020, στερώντας από τους πολίτες αναγκαία έργα και υπηρεσίες, καθώς σύμφωνα με το προσχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού για τα οικονομικά των ΟΤΑ, τα έσοδά τους θα είναι και πάλι… συμπιεσμένα. Την ίδια ώρα, οι δήμοι θα πρέπει να ξεχάσουν αυτά που τους οφείλει το κράτος, αφού δεν γίνεται λόγος για την αποπληρωμή των παρακρατηθέντων εσόδων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια των ετών της κρίσης, τα οποία σήμερα έχουν φτάσει στα 27,5 εκατ. ευρώ.

 Όσον αφορά τις περίφημες επιχορηγήσεις, είναι επί της ουσίας οι θεσμοθετημένοι πόροι (ΚΑΠ), οι οποίοι όμως φαίνεται ότι δεν έχουν καμία διαφορά από αυτούς του τρέχοντος έτους (2019), αφού σύμφωνα με τα στοιχεία παραμένουν σταθερά χαμηλοί και την επόμενη χρονιά. Και αυτό, παρά την πρόβλεψη του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος για αύξηση των αποδιδόμενων πόρων στην αυτοδιοίκηση το 2020 σε σχέση με το 2019 κατά 234 εκατ. ευρώ. Επίσης θηλιά για τους ΟΤΑ αποτελεί το γεγονός ότι περιορίζεται δραστικά το εθνικό σκέλος του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) και άρα η χρηματοδότηση των τεχνικών προγραμμάτων των δήμων».

 Οι παρακρατηθέντες πόροι που στερούν από την Τοπική Αυτοδιοίκηση πολύτιμα έσοδα όσο και οι χαμηλοί πόροι που προβλέπονται από το πρόγραμμα των ‘Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων’ του Υπουργείου Εσωτερικών, δομούν έναν σφαιρικό ‘αστερισμό’ λιτότητας που μετασχηματίζει τους Δήμους σε ιδιότυπα ‘κέντρα’ προσφοράς των ‘απαραίτητων’ ή των ‘αναγκαίων’ που, εν προκειμένω, τείνουν σε μία συστηματική τους υποβάθμιση, όντας χώροι που εγγράφουν τους βαθυ-δομικούς μετασχηματισμούς, ‘μετακυλίοντας’ όχι την ‘ευθύνη’ ή το κόστος λειτουργίας αλλά το ‘πως’ λειτουργεί ένας Δήμος που δεν παύει να θέτει συγκεκριμένα προτάγματα πολιτικής.

 Σε αυτή την περίπτωση, λειτουργεί και πράττει η Τοπική Αυτοδιοίκηση ως τοπική ‘ενσάρκωση’ του λαού και του λαϊκού, ή, διαφορετικά τιθέμενο, φέρει την «ταυτότητα του λαϊκού», για να παραφράσουμε ελαφρά τον Ernesto Laclau;

 Λίγους μήνες μετά την πραγματοποίηση των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών του Μαϊου,  δύναται να συγκεραστεί η λιτότητα και οι συνέπειες που αυτή επιφέρει στην καθημερινή λειτουργία και πρακτική με την εφαρμογή πολιτικών εμβάθυνσης της Δημοκρατίας και ενίσχυσης μίας εξωστρέφειας που συνδέεται με συνέργειες με ευρωπαϊκούς Δήμους όσο και με τις προκλήσεις που θέτουν οι μετασχηματισμοί της εποχής της μετα-νεωτερικότητας; Δράσεις και πολιτικές αναπτύσσονται καθημερινά.

Αναφορές

1 Βλέπε σχετικά, Σοβιτσλή Φανή, ‘Σταθερά… λιτότητα στους δήμους. Ίδια με αυτά της τρέχουσας χρονιάς αναμένονται τα έσοδα και το 2020, με βάση το προσχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού,’ Εφημερίδα ‘Μακεδονία,’ 28/10/2019, https://www.makthes.gr/stathera-litotita-stoys-dimoys-241362.  Αυτό που τονίζεται εδώ, και στον τίτλο του συγκεκριμένου άρθρου, είναι η αναπαραγωγή της πολιτικής της λιτότητας με διακύβευμα την εφαρμογή της στο πεδίο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, και, περαιτέρω με την αναπαραγωγή της και με την δυσχέρεια που φέρει  προς ό,τι αξιο-θεμελιώνει τον  ‘φορτισμένο’ αντίκτυπο που ενέχει η λειτουργία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης προς το πεδίο του κοινωνικού, υπό την μορφή άσκησης κοινωνικών πολιτικών άμβλυνσης των συνεπειών της κρίσης. Την ιστορική περίοδο που διανύουμε, Δήμοι της χώρας έτειναν προς αυτή την κατεύθυνση προτάσσοντας το κοινωνικό,  συγκεκριμένες κοινωνικές-ταξικές απευθύνσεις και την συνακόλουθη χάραξη στοχευμένων πολιτικών άμβλυνσης των συνεπειών της κρίσης,  ως καθαυτό πολιτική-αυτοδιοικητική λειτουργία.

² Ακόμη και εντός των εκφάνσεων των πολιτικών λιτότητας, έλλειψης προσωπικού εργασίας στον τομέα της καθαριότητας και των δυνατοτήτων διαμόρφωσης συμπράξεων ‘Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα’ (ΣΔΙΤ), δύναται να διαμορφωθεί μία συστηματοποιημένη  στρατηγική καθημερινής διαχείρισης του συγκεκριμένου, ευαίσθητου τομέα, που θα προσομοιάζει προς την άσκηση επάλληλων πολιτικών που θα ενέχουν ένα ευδιάκριτο φιλο-περιβαλλοντικό στίγμα, θα υπενθυμίζουν την ‘αυταξία’ της αποκομιδής, της διαλογής στην πηγή και της ανακύκλωσης, θα ελαχιστοποιούν  την ιδιαίτερη πολιτικής ενός ‘μηδενικού αθροίσματος’ που αναπαριστά τα ‘απορρίμματα’ (τα ‘σκουπίδια’/ αρνητική σήμανση) ως ‘προϊόντα’ αποφυγής και απλής ‘εκδίωξης’ από το οικιακό περιβάλλον, ακόμη και με κάθε τρόπο, συμβάλλοντας στη ‘ζώσα’ δημιουργία των όρων μίας ‘διαφορικής εν-συναίσθησης’: ‘δεν είμαστε τα απορρίμματα μας, αλλά, αντιθέτως, διαλέγουμε τα απορρίμματα μας,’ αντιμετωπίζοντας στην πράξη την πολιτική της εργασιακής επισφάλειας. Μία στρατηγική αποκομιδής με έμφαση στην πραγματοποίηση συνεργειών και στην   ανακύκλωση έχει ήδη καταθέσει ο νεοεκλεγείς περιφερειάρχης Αττικής, Γιώργος Πατούλης. 

Την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου θα υπάρξει η πρώτη υπερπανσέληνος του 2020, καθώς η πανσέληνος θα συμπέσει σχεδόν -με διαφορά μιας μέρας- με την κοντινότερη απόσταση της Σελήνης από τη Γη, με αποτέλεσμα το φεγγάρι να φαίνεται κάπως μεγαλύτερο και πιο φωτεινό από ό,τι συνήθως. Φέτος θα υπάρξουν άλλες τρεις υπερπανσέληνοι.

Η πανσέληνος θα συμβεί στις 09:34 ώρα Ελλάδας της Κυριακής, ενώ το φεγγάρι θα φθάσει στο περίγειο της ελλειπτικής τροχιάς του, δηλαδή στην κοντινότερη απόσταση από τη Γη (360.461 χιλιόμετρα) το βράδυ της Δευτέρας (στις 22:28 ώρα Ελλάδας). Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι τόσο το βράδυ του Σαββάτου όσο και της Κυριακής η Σελήνη θα έχει την «τιμητική» της, εφόσον βέβαια ο καιρός κατά τόπους το επιτρέψει.

Στη Βόρεια Αμερική αυτή η πανσέληνος της χρονιάς ήταν γνωστή από παλιά ως «πανσέληνος του χιονιού» (επειδή συνήθως χιόνιζε πολύ τέτοια εποχή) ή «πανσέληνος της πείνας» (επειδή το κυνήγι ήταν δύσκολο λόγω του χιονιού και του κρύου) ή «πανσέληνος της αρκούδας» (γιατί έβγαινε…παγανιά).

Η Σελήνη ακολουθεί μια ελλειπτική τροχιά και η απόστασή της από τον πλανήτη μας δεν είναι σταθερή. Η μέση απόσταση Γης-Σελήνης είναι περίπου 384.400 χιλιόμετρα, αλλά αυξάνεται κατά 5% περίπου στο απόγειο (μέγιστη απόσταση) και μειώνεται κατά 5% στο περίγειο (ελάχιστη απόσταση). Στις 26 Φεβρουαρίου, που θα βρίσκεται στο απόγειο του, το φεγγάρι θα απέχει από τη Γη σχεδόν 406.300 χιλιόμετρα.

Ο όρος Υπερ-Σελήνη ή σούπερ-Σελήνη δεν είναι επίσημος αστρονομικός, αλλά δημιουργήθηκε από αστρολόγους. Έως τη δεκαετία του 1970 κανένας δεν μιλούσε για σούπερ-φεγγάρια και υπερ-πανσέληνους, οπότε ένας αστρολόγος εφηύρε τον όρο, ο οποίος «έπιασε» σιγά-σιγά.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τα  τελευταία δραματικά γεγονότα που εκτυλίχθησαν στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και κυρίως στη Λέσβο, αποδεικνύει για μια ακόμα φορά αφενός την έλλειψη πραγματικής βούλησης των ελληνικών κυβερνήσεων να επιλύσουν το θέμα και αφετέρου την επιτυχία του τουρκικού σχεδιασμού για άλωση των συγκεκριμένων νήσων.

    Ιδιαίτερα στην πόλη της Μυτιλήνης σημειώθηκε μια άριστα σχεδιασμένη και οργανωμένη εξέγερση των παράνομων μεταναστών που αποσκοπούσε στην κατάληψη νευραλγικών σημείων της πόλης, τον αιφνιδιασμό της αστυνομίας και την κατατρομοκράτηση του ντόπιου ελληνικού πληθυσμού. Οι «δυστυχισμένοι μετανάστες» υποστηριζόντουσαν από αλληλέγγυους, αναρχικούς και αντιεξουσιαστές, ενώ καθοδηγούντο από συγκεκριμένες ΜΚΟ και πιθανότατα από Τούρκους πράκτορες που έχουν διεισδύσει στο χώρο των «δυστυχισμένων».

        Οι μετανάστες προέβησαν σε σειρά βίαιων ενεργειών κατά του ελληνικού πληθυσμού, όπως εμπρησμούς, λεηλασίες, καταλήψεις σπιτιών και κάθε άλλης μορφή βιαιότητα, προκαλώντας αισθήματα φόβου και ανασφάλειας μεταξύ των μόνιμων κατοίκων. Κινήθηκαν σε προεπιλεγμένα διαφορετικά στρατηγικά σημεία της Μυτιλήνης με σκοπό να τα καταλάβουν, ενώ την ίδια στιγμή περικύκλωναν και αδρανοποιούσαν τις αστυνομικές δυνάμεις. Κατά τη συνήθη τακτική που χρησιμοποιείται από τους μουσουλμάνους στη Μέση Ανατολή έστειλαν μπροστά από τις δυνάμεις των ΜΑΤ τα γυναικόπαιδα, τα οποία με τη σειρά τους και την προσφιλή τους συνήθεια, ούρλιαζαν, έσπρωχναν και έφτυναν τους ακίνητους αστυνομικούς.

          Η όλη ενέργεια ήταν μια επίδειξη δύναμης των παράνομων μεταναστών, που θύμιζε περισσότερο στρατιωτική επιχείρηση παρά διαμαρτυρία. Δεν μπορούμε διαφορετικά να εξηγήσουμε πως προέβησαν με τέτοια ταχύτητα και ικανότητα σε απομόνωση ολόκληρων περιοχών παραλύοντας ουσιαστικά όλη την ευρύτερη περιοχή της πόλης της Μυτιλήνης. Ίσως να ήταν μια πραγματική άσκηση για να δοκιμάσουν τα αντανακλαστικά αντίδρασης των τοπικών δυνάμεων. Εκείνο που μπορούμε αβίαστα να συμπεράνουμε είναι ότι η δύναμη των «δυστυχισμένων» μπορεί σχετικά εύκολα να παραλύσει το νησί, να προκαλέσει γενικό χάος και εάν η όλη ενέργεια συνδυαστεί με κάποια απόβαση ενόπλων τμημάτων από τη αντίπερα όχθη, τότε πιθανότατα χάνεται και το νησί.

       Το να μεταφερθούν ένοπλες ομάδες φανατικών μουσουλμάνων ή να αποσταλούν όπλα στους ήδη διαβιούντες τζιχαντιστές στα ελληνικά νησιά, τους οποίους εμείς οι φιλάνθρωποι ονομάζουμε πρόσφυγες, είναι το μόνο εύκολο. Κάθε μέρα με την υποστήριξη των ΜΚΟ έρχονται δεκάδες βάρκες στα νησιά. Κανείς δεν ελέγχει τίποτα. Όποιος θέλει έρχεται μεταφέροντας ότι θέλει. Η ελληνική αστυνομία παραμένει άβουλη και απενεργοποιημένη, ενώ ο ελληνικός στρατός εκτελεί καθήκοντα θεραπαινίδας των μεταναστών, σύμφωνα με τις προσταγές των «ελληνικών» κυβερνήσεων.

       Όπως αποδείχθηκε, οι ΜΚΟ αποτελούν έναν από τους μεγαλύτερους εχθρούς του Ελληνισμού. Πιθανόν είναι ένα από τα σοβαρότερα όργανα της τουρκικής επεκτατικής πολιτικής. Η συμβολή τους σε μια προσπάθεια των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων να καταλάβουν ένα νησί είναι καθοριστική. Το απέδειξαν περίτρανα στα τελευταία επεισόδια, οργανώνοντας την μαζική εξέγερση των μουσουλμάνων μεταναστών. Τι να κάνουμε τις φρεγάτες και τα πολεμικά αεροσκάφη όταν ο εχθρός ευρίσκεται εντός των πυλών και κάνει ότι θέλει.

       Τεράστιες ευθύνες για τα τεκταινόμενα έχουν όλες οι τελευταίες κυβερνήσεις, που επέδειξαν και επιδεικνύουν ανικανότητα στο χειρισμό του όλου ζητήματος. Δυστυχώς όμως το μέλλον προδιαγράφεται ακόμα ζοφερότερο. Με μια αντιπολίτευση που υποστηρίζει τους παράνομους μετανάστες και μισεί κάθε τι το ελληνικό και με μια κυβέρνηση που μέλη της οικογένειας του πρωθυπουργού και υψηλόβαθμα στελέχη της ΝΔ προΐστανται ΜΚΟ, δεν έχουμε κανένα μέλλον.

       Λύσεις υπάρχουν αρκεί να υπάρχει θέληση. Οι μαζικές απελάσεις, ο πραγματικός περιορισμός των μουσουλμάνων μεταναστών και ο διαχωρισμός ανδρών και γυναικόπαιδων είναι μόνο μερικά μέτρα που θα πρέπει να ληφθούν άμεσα, αλλιώς χανόμαστε. Το ερώτημα όμως είναι ποια ελληνική κυβέρνηση θα το τολμήσει. Τα χειρότερα έρχονται.

Όπως έχει ήδη γράψει η Ιστορία, ο ΣΥΡΙΖΑ την πρώτη πενταετία της ελληνικής κρίσης γιγάντωσε τα ποσοστά του απευθυνόμενος αποκλειστικά στο συναίσθημα του εκλογικού κοινού. Από τις γελοίες υπερβολές τύπου «θα βαράμε το νταούλι και οι αγορές θα χορεύουν» μέχρι τις απαράδεκτες περί αυτοκτονιών και λιποθυμιών παιδιών στα σχολεία, έκανε το πιο εύκολο πράγμα που μπορεί να κάνει κανείς στην πολιτική: Λαΐκισε ασύστολα.

Μετά έγινε κυβέρνηση και αφού πέρασε τέσσερα και πλέον χρόνια στην εξουσία δεχόμενος το ένα χαστούκι μετά το άλλο από τη σκληρή πραγματικότητα της κρίσης, θα περίμενε κανείς ότι πλέον ξέρει καλύτερα. Τελικά δεν ξέρει… Πιστός στο αριστερό του γενετικό υλικό, ακόμα αντιλαμβάνεται την πολιτική σαν διαγωνισμό ευαισθησίας. Για το πρόβλημα των μεταναστών και των προσφύγων στα ελληνικά νησιά, ειδικότερα, έχει ξεκάθαρη άποψη για το πώς δεν λύνεται. Δεν λύνεται με τα ΜΑΤ, δεν λύνεται με κλειστά σύνορα, δεν λύνεται με κλειστά κέντρα φιλοξενίας, δεν λύνεται με φράχτες στη θάλασσα… Πέντε χρόνια εμπειρίας στην κυβέρνηση για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν αρκετά για να μας πει και μία ιδέα, έστω, για το πώς λύνεται. Προφανώς πιστεύει ότι στην προκειμένη περίπτωση η καλύτερη πολιτική είναι εκείνη που ασκούσε και ο ίδιος: να μην γίνει τίποτα.

Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ έγραφε στην Αυγή πριν λίγους μήνες πως «Οι ροές έχουν αυξηθεί δραματικά τους τελευταίους τρεις μήνες και οι εντάσεις στην Τουρκία επιδεινώνουν διαρκώς την κατάσταση. Δεν πρόκειται για προσωρινό, επιφανειακό πρόβλημα που λύνεται με κλειστά σύνορα και φράχτες.» (Η Αυγή, 19/10/2019, «Επίσκεψη στην κόλαση της Μόριας») Πολλά μπορεί να πει κανείς για την πολιτική κλειστών συνόρων, αλλά, όταν μιλάμε συγκεκριμένα για τις ροές, συγγνώμη, αλλά λύνονται και με κλειστά σύνορα και φράχτες. Δεν το λέμε εμείς, το λένε οι νόμοι της φυσικής.

Επίσης, ο ίδιος ευρωβουλευτής την προηγούμενη εβδομάδα κατέθεσε ερώτηση προς την Κομισιόν για το πλωτό φράγμα στη θαλάσσια περιοχή της Λέσβου, αναφέροντας μεταξύ άλλων ότι εμποδίζει την είσοδο για τους «προερχόμενους από εμπόλεμες ζώνες πρόσφυγες». Πολύ ευαίσθητος και μπράβο του, αλλά τόσο ο ίδιος, όσο και η Κομισιόν που εξετάζει κατά πόσο ο εν λόγω φράχτης παραβιάζει ανθρώπινα δικαιώματα, θα πρέπει να εξηγήσουν αν τελικά η Τουρκία θεωρείται ή όχι ασφαλής χώρα για πρόσφυγες. Η συμφωνία τής Ευρωπαϊκής Ένωσης με το καθεστώς Ερντογάν, μαζί με όλα τα ευρωπαϊκά χρήματα που του έχουν σταλεί για το ζήτημα, θεωρητικά έχουν ήδη απαντήσει στο ερώτημα. Αν είναι, όμως, να αναθεωρήσει η ΕΕ και τελικά δεν είναι ασφαλής η Τουρκία, ας μην της στέλνουμε χρήματα και ας ανοίξουμε η Ελλάδα μαζί με την υπόλοιπη Ευρώπη τα σύνορα για τους πρόσφυγες.

Να ξεκαθαρίσουμε δύο πράγματα εδώ: Πρώτον, τα ερμητικά κλειστά σύνορα δεν είναι η καλύτερη λύση, έχουμε αναλύσει την άποψή μας εξαντλητικά σε άλλα άρθρα (βλ. ενδεικτικά: GR POST, 03/10/2019, «Το μεταναστευτικό σε Ελλάδα και Ευρώπη», https://grpost.blogspot.com/2019/10/blog-post_3.html). Ωστόσο, το πρόβλημα έχει ξεπεράσει την Ελλάδα και, για να είμαστε ακριβέστεροι, έχει ξεπεράσει προ πολλού τα νησιά της. Σε αυτό το πλαίσιο, αν μπορούν ευρωπαϊκά κράτη να κλείνουν τα σύνορά τους στην Ελλάδα, τότε πολύ απλά μπορεί και η Ελλάδα να κλείσει τα σύνορά της στην Τουρκία.

Δεύτερον, δεν υπερασπιζόμαστε τον πλωτό φράχτη. Φαίνεται κακή ιδέα, ακόμα κι αν επεκταθεί πάνω από τα 2,7 χιλιόμετρα που είναι το τωρινό μήκος του. Υπερασπιζόμαστε τη δράση ως το αντίθετο της αδράνειας και της λογικής «τα περιμένω όλα από τους άλλους». Της λογικής, δηλαδή, που υπηρέτησε ο ΣΥΡΙΖΑ όσο ήταν στην κυβέρνηση και που, εδώ που τα λέμε, ακολουθεί παραδοσιακά η Ελλάδα όποτε τα βρίσκει σκούρα, από τις ελληνοτουρκικές κρίσεις προηγούμενων δεκαετιών μέχρι την τρέχουσα οικονομική κρίση που θέλαμε να μας σώσουν οι Ευρωπαίοι χωρίς να μεταρρυθμιστούμε. Αν χρειάζεσαι βοήθεια, πρώτα κάνεις ό,τι μπορείς ο ίδιος και η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται πως κάνει ό,τι μπορεί για να ξεχαστεί το καταστροφικό «δεν έχει σύνορα η θάλασσα» χωρίς να πνίγεται κόσμος στο Αιγαίο.

Κατά τα άλλα, καλές οι ευαισθησίες, χρειάζονται, αλλά μία κυβέρνηση εκλέγεται για να προσφέρει – ή έστω να δοκιμάζει – λύσεις σε πραγματικά προβλήματα και όχι για να θεωρητικολογεί. Αλλιώς η δημοσκόπηση δεν θα ρωτούσε «ποιος είναι καταλληλότερος για πρωθυπουργός», αλλά «ποιος είναι πιο ευαίσθητος»…