Με μεγάλη συμμετοχή κατοίκων της περιοχής και πολύωρο διάλογο, πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση ιστορικών βιβλίων του Ημαθιώτη δημοσιογράφου και συγγραφέα Αλέκου Χατζηκώστα στη Φυτειά το Σάββατο 29/8.
Συγκεκριμένα παρουσιάστηκαν τα βιβλία «Η Ημαθίας στον 20ο αιώνα. Στιγμές της ιστορίας της» και «Οι επικηρυγμένοι αγωνιστές». Στην εκδήλωση ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε το γεγονός ότι ήταν παρόντες απόγονοι αγωνιστών για τους οποίους γίνεται αναφορά στο βιβλίο «Οι επικηρυγμένοι αγωνιστές στην Ημαθία του Εμφυλίου»
Για τα βιβλία μίλησε ο Γιάννης Τσαναξίδης οικονομολόγος και περιφερειακός σύμβουλος Κ. Μακεδονίας με τη Λαϊκή Συσπείρωση που ξεκίνησε αναφερόμενος στη χρονική συγκυρία των 80 χρόνων από τη δημιουργία και δράση του ΔΣΕ, καθώς και τα συμπεράσματα από την εποποιία αυτή. Στη συνέχεια σημείωσε ότι το βιβλίο «Οι επικηρυγμένοι αγωνιστές στην Ημαθίας του εμφυλίου» αναφέρεται σε αυτούς που πολέμησαν τον κατακτητή, γλύτωσαν από τις σφαίρες αυτών και των συνεργατών τους αλλά ως «ανταμοιβή» κυνηγήθηκαν από το μεταπολεμικό κράτος και τους μηχανισμούς τους ως «ληστές».
Αναφέρθηκε στην προσφορά του ΚΚΕ, του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ στην αντίσταση του λαού μας, ενώ για την μεταπολεμική κατάσταση σημείωσε: «…Ακόμη και μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας και παρά το γεγονός ότι τα αστικά κόμματα εναλλάσσονταν στην κυβέρνηση, σταθερότητα αστικού καθεστώτος δεν μπορούσε να υπάρξει. Ο λαός, στη μεγάλη του πλειοψηφία, ήταν συσπειρωμένος στο ΕΑΜ και το ΚΚΕ. Το καθεστώς της άρχουσας τάξης πάσχιζε να βάλει θεμέλια, αποκτώντας όχι λαϊκά ερείσματα, αλλά με την τακτική του τσακίσματος της ηγεσίας του και κυρίως των κομμουνιστών, που βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα τότε για μια λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα.
Το κεφάλαιο στην Ελλάδα δεν είχε άλλο δρόμο….Οι διωγμοί χιλιάδων ΕΑΜιτών και ΕΛΑΣιτών, που αναγκάστηκαν να βγουν στα βουνά και άλλοι να πάρουν το δρόμο της πολιτικής προσφυγιάς (Μπούλκες και αλλού), η αθώωση και οργανική ενσωμάτωση των ταγματασφαλιτών και όλων των υπόλοιπων δοσιλογικών οργανώσεων στους ένοπλους και διοικητικούς μηχανισμούς του κράτους, η παρουσία χιλιάδων του βρετανικού στρατού στην Ελλάδα και μετά το 1945, όλα αυτά και άλλα μαζί αποτελούσαν όρους για την καπιταλιστική ανασύνταξη και ανασυγκρότηση, μετά από τις μεγάλες καταστροφές του πολέμου, τη «μαύρη» αγορά και τις άλλες συνέπειες…»
Και αφού αναφέρθηκε σε πλευρές του βιβλίου κατέληξε στη σύνδεση με τις εξελίξεις του σήμερα: «…Στη σημερινή δύσκολη διεθνή κατάσταση, που χαρακτηρίζεται από αυξανόμενες κρίσεις του καπιταλιστικού συστήματος, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να διδαχθούμε από το παρελθόν. Είμαστε μάρτυρες ότι η ιστορία σήμερα γίνεται όλο και περισσότερο ένα είδος “θεάτρου” πολέμου. Οι απόπειρες παραποίησης της ιστορίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του σοσιαλισμού όπως τον γνωρίσαμε είναι αυξανόμενες και σημειώνονται όχι μόνο από μεμονωμένους ιστορικούς και σε μεμονωμένες χώρες, αλλά συντονισμένα από ιμπεριαλιστικά κέντρα, χώρες, διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς. Είναι απαραίτητο να ενωθούν οι προσπάθειές μας για να αντιταχθούμε στην εξύμνηση του ναζισμού και τις εκδηλώσεις του νεοναζισμού, για να αποτραπεί η παραχάραξη της Ιστορίας και η αναθεώρηση των αποτελεσμάτων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μην ξεχνάμε πως πάντα οι ιστορικές παραποιήσεις του παρελθόντος συνδέονται με την πολιτική των ιμπεριαλιστικών κέντρων που φοβούνται τις ταξικές εξεγέρσεις του μέλλοντος…»
Από την πλευρά ο Αλέκος Χατζηκώστας στάθηκε ιδιαίτερη στην αγωνιστική παράδοση του χωριού, αλλά και στις αναφορές στα βιβλία του γι’αυτή, σημείωσε ότι τα ιστορικά του βιβλία αλλά και τα άρθρα του όλα αυτά τα χρόνια σκοπό έχουν να δώσουν «φωνή σε αυτούς που χρόνια τους την είχαν στερήσει, ενώ είναι και ένας φόρος τιμής γι’αυτούς που αγωνίστηκαν για τη λευτεριά της πατρίδας μας και την κοινωνική της προκοπή». Σημείωσε ακόμη με αφορμή την επέτειο τερματισμού του ένοπλου αγώνα του ΔΣΕ στην πολύμορφη προσπάθεια αλλοίωσης του γεγονότος αυτού και σε τοπικό επίπεδο- μέσω διαφόρων σελίδων στα ΜΚΔ- όπου κάνουν λόγο «για τα εγκλήματα των κομμουνιστών» ή για τον χαρακτηρισμό των κομμουνιστών απλά ως «πατριώτες».
Αναφέρθηκε γενικότερα για τις «μάχες μνήμης» που σήμερα διεξάγονται με διάφορες μορφές και στόχο έχουν να μην μάθει ιδιαίτερα η νέα γενιά για την πραγματική ιστορία τοπικά και πανελλαδικά. Σημείωσε με παραδείγματα την προσπάθεια απόκρυψης-αλλοίωσης- διαστρέβλωσης γεγονότων της τοπικής ιστορίας της δεκαετίας του ’40, καθώς και αναφέρθηκε αναλυτικά στο πλαίσιο αυτό, για την ΕΔΕ που προκλήθηκε (2024) από την Ελληνική Λύση και τη Ν.Δ εξαιτίας της επίσκεψης της κόρης του ΤΣΕ και δικής του σε ΓΕΛ της Ημαθίας. Αναφέρθηκε στις τέλος δυσκολίες γραφής του συγκεκριμένου βιβλίου, το οποίο αφιερώνεται σε όσους «πάλεψαν ορθοστατούντες και ορθοβαδίζοντες για μια άλλη ριζικά διαφορετική κοινωνία» , αλλά και την ανάγκη συμπλήρωσής του με πλήρη βιογραφικά στοιχεία των αγωνιστών που αναφέρονται σ’αυτό.
