Όταν διάβασα την είδηση ότι ένας τρόφιμος στο Δαφνί στραγγάλισε τον συγκάτοικό του αμέσως δεκάδες εικόνες πετάχτηκαν στο κεφάλι μου.
Εικόνες εγκατάλειψης, μοναξιάς, απόγνωσης. |
Των έγκλειστων, των συγγενών, των εργαζομένων.
Πάντα το Δαφνί ήταν αυτό που το δημοσιογραφικό κλισέ περιγράφει τέλεια: αποθήκη ψυχών.
Στην αποθήκη βάζουμε κάτι που κάποτε ίσως ήταν πολύτιμο, και έχει περάσει η λάμψη του. Το έχουμε εκεί μέχρι που το ξεχνάμε και το βρίσκουμε σε κάποιο αναγκαστικό, συνήθως, ξεσκαρτάρισμα.
Για το Δαφνί, οι εργαζόμενοί του έχουν δώσει μεγάλες μάχες για να μετατραπεί σε ένα ίδρυμα για ψυχικές ασθένειες που να πληροί τα ελάχιστα δεδομένα για αξιοπρεπή περίθαλψη και διαβίωση. Αγώνες που συχνά λοιδωρήθηκαν, από τα κατά καιρούς παπαγαλάκια που γλύφουν την εξουσία και προσπαθούν να περάσουν στην κοινή γνώμη μια εικονική πραγματικότητα που δε θα θίγει την εκάστοτε εξουσία.
Το ΕΣΥ αποψιλώνεται. Συστηματικά και μεθοδικά προς χάριν των ιδιωτικών συμφερόντων που και στην υγεία έχουν βρει το eldorado τους.
Εκείνο που έχει αξία να σκεφτούμε είναι ότι όταν ένα κράτος δεν φροντίζει τους αδύναμους είναι επικίνδυνο και για όσους νομίζουμε ότι είμαστε “δυνατοί”…
Γιάννης Καφάτος
