Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που οι αντίπαλοι δεν χρειάζεται να κάνουν απολύτως τίποτα. Αρκεί να παρακολουθούν. Γιατί υπάρχουν παρατάξεις που καταφέρνουν να γκρεμίζονται μόνες τους, μετατρέποντας την τραγωδία σε φάρσα και την πολιτική σε θέατρο του παραλόγου. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στην ελληνική Αριστερά.
Όσα συμβαίνουν εδώ και πάρα πολύ καιρό στον ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν την κορωνίδα της ξεφτίλας και κυρίως του αυτοεξευτελισμού. Αν υπήρχε ολυμπιακό άθλημα ξεφτίλας, θα διεκδικούσαν μετάλλιο.
Μιλάμε για πρόσωπα που έχασαν τη μπάλα, για ανθρώπους που ο Τσίπρας ως σύγχρονος «Στάλιν» υποβάλλει σε εκκαθαρίσεις. Κι εκείνοι κάνουν ό,τι μπορούν για να τρέξουν δίπλα του, μη τυχόν κι εξασφαλίσουν καμιά καρεκλίτσα αυλικού στην Αμαλίας, για το προσωπικό τους μέλλον, για την επιβίωσή τους. Άλλωστε, οι αρχές και οι αξίες, είναι μεν σπουδαίο πράγμα, αρκεί να μη στέκονται εμπόδιο στην καριέρα.
Βλέποντας σήμερα όσα συμβαίνουν στην Αριστερά, το μόνο που μπορεί να κάνει ένας λογικός πολίτης είναι να συνειδητοποιήσει πλήρως τους λόγους για τους οποίους ζήσαμε το χάος της περιόδου των πλατειών, των ασυναρτησιών και τελικά της περιόδου 2015-2019. Για ποιον λόγο περάσαμε μια θύελλα, αν κι αυτοί οι άνθρωποι είχαν υποσχεθεί την Άνοιξη.
Ναι, ο Τσίπρας έδωσε το σύνθημα κι οι σύντροφοί του ακολούθησαν την πρωτοβουλία του μέγιστου εξευτελισμού όλων και δη της «κυβερνώσας» Αριστεράς… Κι έφτασαν στο χάος! Και τις πολεμικές σκηνές ενός άκρως «αιματηρού» εμφυλίου. Με πρωταγωνιστές που διεκδικούν τα ίδια λάβαρα, αλλά διαφορετικά γραφεία.
Για σκεφτείτε: Στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν πρόεδρος ο Φάμελλος, που ουσιαστικά έλεγε στην κοινωνία «μη μας ψηφίζετε»!! Τύφλα νάχουν ο Ιονέσκο κι ο Σάμουελ Μπέκετ.
Για σκεφτείτε: Στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν κι είναι βουλευτές που πατάνε σε δυο βάρκες κι ουσιαστικά στηρίζουν άλλο κόμμα! Πόση ηθική ανωτερότητα επιδεικνύει αυτό; Πόσο ηθικό πλεονέκτημα;
Για σκεφτείτε: Πόσο μπορεί να τους φτύνει ο Τσίπρας κι εκείνοι να συνωστίζονται για να δέχονται προσβολές και ροχάλες; Πόσο μπορούν να ξεφτιλίζονται, περιμένοντας να περάσουν από το… καθαρτήριο; Όχι της Βεατρίκης στη «Θεία Κωμωδία» του Δάντη, αλλά της Κουφονικολάκου στην Αμαλίας…
Για σκεφτείτε: Ο Τσίπρας τους έβαλε αρχικά τον Κασσελάκη για να τους «τσιτώσει» και ν’ αναγκάσει να φύγουν μόνοι τους όσοι θεωρούσε ότι τον υπονόμευαν ως μεγάλο τιμονιέρη. Κι ύστερα τους οδήγησε σε μια μεγάλη περίοδο ασάφειας που τους εξαΰλωσε. Κι αφού τους στρίμωξε στον εξώστη, τους έβαλε στην ουρά μέχρι να αποφασίσει ποιους θα πάρει μαζί του και ποιους θα στείλει στην ανεργία. Σαν να μοιράζονται αριθμοί λοταρίας… Κι εκείνοι περιμένουν ένα γνέψιμό του και «σφάζονται» μεταξύ τους, αφού στην Κουμουνδούρου μένουν ακόμη μερικοί που θα πάνε μεν στην Αμαλίας, αλλά με την ψήφο τους θέλουν να διαμορφώσουν τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ. Και κάπως έτσι, εκεί που κάποτε υψώνονταν συνθήματα για μια «άλλη κοινωνία», σήμερα ακούγονται μόνο φωνές που εκστομίζουν κάτι ξώφαλτσα μπινελίκια…
Το σχεδόν βέβαιο είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ΔΕΝ θ’ απορροφηθεί ολοκληρωτικά από τους ελασίτες. Θα μείνει ένα μικρό κομμάτι με το κτίριο και την κρατική επιχορήγηση και θα κατέβει στις εκλογές. Μόνοι τους ή με συνεργασίες. Θα μείνουν εκείνοι που γνωρίζουν σίγουρα ότι δεν τους θέλει ο Τσίπρας. Μάλλον με διαρχία Πολάκη – Δούρου, τουλάχιστον προς το παρόν. Μέχρι να βγουν κι εκεί τα μαχαίρια.
Το βέβαιο είναι ότι όλη η Αριστερά -πόσο μάλλον όσοι απομείνουν στον ΣΥΡΙΖΑ- δεν σκοπεύουν να συνομιλήσουν με την πολιτική, όπως ισχυρίζονται, αλλά να προσπαθήσουν να επιβιώσουν πολιτικά… Είναι σαφές ότι η ιδεολογία μπορεί να περιμένει, η πολιτική επιβίωση όχι.
Στο μεταξύ, βρίζονται, πλακώνονται, αλληλοκατηγορούνται, διασύρονται, απαξιώνονται ακόμη περισσότερο, ταπεινώνονται και δείχνουν πόσο μικρά ανθρωπάκια ήταν εκείνα που παρά λίγο να κάνουν την Ελλάδα τριτοκοσμική χώρα…
Η πολιτική, όταν χάνει την αξιοπρέπεια, παύει να γράφει ιστορία και αρχίζει να γράφει ανέκδοτα. Και τότε, το χειρότερο δεν είναι ότι γελούν οι αντίπαλοι, είναι ότι κουράζεται να γελά όλη η κοινωνία.
