Ο Ανδρουλάκης, κάποια στιγμή, έγινε στόχος παρακολούθησης, ως ευρωβουλευτής. Δεν μάθαμε ποτέ για ποιον λόγο, δεν μάθαμε το παραμικρό. Συνήθως έτσι γίνεται. Η παρακολούθηση έγινε συμφώνως με όλες τις προβλεπόμενες νομικές διαδικασίες.
Όταν αποκαλύφθηκε το θέμα, το πιο απλό πράγμα που μπορούσε να κάνει ήταν να πάει στην ΕΥΠ και στη Δικαιοσύνη και να μάθει για ποιον λόγο έγινε αυτό. Ήταν σύμφωνο και το ΣτΕ, περί τούτου.
Αλλά η αλήθεια, βλέπετε, είναι συχνά λιγότερο βολική από τη διαρκή καταγγελία. Δεν το έπραξε κι έκτοτε δεν κάνει άλλη δουλειά από το να εμφανίζεται παντού θυμωμένος και να κάνει σημαία το συγκεκριμένο ζήτημα. Σαν να ανακάλυψε στην πολιτική οργή ένα μόνιμο επάγγελμα.
Πολλοί ήταν εκείνοι που έλεγαν και λένε, ότι ο Ανδρουλάκης, αφού δεν είχε άλλο πειστικό κι ουσιαστικό αφήγημα για τον τρόπο που θα κάνει καλύτερη τη ζωή των Ελλήνων, προτίμησε να ασχολείται με τις υποκλοπές. Διότι όταν λείπει το σχέδιο, περισσεύει συνήθως η αγανάκτηση.
Πολλοί ήταν κι εκείνοι που έλεγαν και λένε, ότι το συγκεκριμένο θέμα ΔΕΝ ενδιαφέρει την ελληνική κοινωνία, αφού αυτή έχει την κακή
συνήθεια ν’ ασχολείται με όσα αφορούν τη ζωή της κι όχι με όσα βολεύουν τα κομματικά επιτελεία. Μα το ΠαΣοΚ το κρατά ψηλά.
Ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ που κόπτεται για τους θεσμούς και θέλει να κυβερνήσει τη χώρα, δημοσιοποίησε ο ίδιος την απόρρητη συζήτηση και κατάθεση του διοικητή της ΕΥΠ! Πράξη που είναι αντιθεσμική και ποινικά κολάσιμη!
Κι εδώ η ειρωνεία ξεχειλίζει από μόνη της. Αυτό άραγε οφείλει να κάνει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Αυτός είναι ο σεβασμός προς τους θεσμούς που επιδεικνύει ο -υποτίθεται- εν δυνάμει πρωθυπουργός; Και πώς συμβαίνει αυτό όταν ο ίδιος και το κόμμα του εγκαλούν την κυβέρνηση, κάθε λίγο και λιγάκι, για δικά της θεσμικά ατοπήματα;
Είναι σαφές ότι η έλευση Τσίπρα κινητοποιεί τα αντανακλαστικά του Ανδρουλάκη και του ΠαΣοΚ, αλλά προς τις στέρνες του αντισυστημισμού. Μα το ΠαΣοΚ δεν ήταν ποτέ αντισυστημικό κόμμα, ούτε ο Ανδρουλάκης μπορεί να γίνει πιο… Τσίπρας από τον Τσίπρα ή πιο… Ζωή απ’ τη Ζωή. Ούτε το ΠαΣοΚ μπορεί να γίνεται… ΣΥΡΙΖΑ, αφού οι απομιμήσεις συνήθως προσβάλλουν πρώτα το ίδιο το πρωτότυπο κι έπειτα εκείνον που τις επιχειρεί.
Αλήθεια, όλοι αυτοί οι … αστέρες που έχει δίπλα του κι επιχειρεί να αναδείξει, δεν μπορούν να τον κατευθύνουν σωστά; Ή μήπως το πρόβλημα δεν είναι οι σύμβουλοι/βουλευτές, αλλά ο καθρέφτης στον οποίο κοιτάζονται;
Έχω την αίσθηση ότι το πρόβλημα, τελικά, δεν είναι αν ο Ανδρουλάκης θέλει να εμφανίζεται ως θεματοφύλακας των θεσμών. Το πρόβλημα είναι ότι οι θεσμοί δεν υπηρετούνται με επιλεκτική ευαισθησία, ούτε με πολιτικές α λα καρτ. Κι όσο το ΠαΣοΚ επενδύει περισσότερο στην οργή παρά στην πρόταση, τόσο θα απομακρύνεται από τον ρόλο της σοβαρής εναλλακτικής εξουσίας…
