Η παραίτηση του Θανάση Αυγερινού από την επικοινωνιακή ευθύνη του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Η κρίση στις σχέσεις τους υπέβοσκε εδώ και κάποιες εβδομάδες, ενώ το τελευταίο διάστημα λειτουργούσε παράλληλο Γραφείο Τύπου στο κόμμα, πέραν από εκείνο του Αυγερινού. Κι είναι χαρακτηριστικό ότι ο ίδιος, χωρίς να έχει παραιτηθεί από το προσωρινό Πολιτικό Συμβούλιο του κόμματος, αναφέρθηκε σε ύποπτους και φυτευτούς συμβουλάτορες των διαδρόμων, που είναι πάντα πρόβλημα για οποιονδήποτε συλλογικό σχηματισμό…
Η παραίτηση Αυγερινού είναι η πλέον ηχηρή απ’ όσες έχουν υποβληθεί το τελευταίο διάστημα, αφού οι διαγκωνισμοί είναι συνεχείς, ανάμεσα σε πρόσωπα που έχουν σπεύσει να ενταχθούν στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού . Οι αναφορές κάνουν λόγο για συνεχείς καυγάδες, ενώ κι ο υπερσυγκεντρωτισμός της Μαρίας Γρατσίας δημιουργεί εντάσεις και τελικά παραιτήσεις.
Προσέξτε κι αυτό: Πλην των τριών κορυφαίων συνεργατών της Μαρίας Καρυστιανού που αποχώρησαν (Θανάσης Αυγερινός, Βασίλης Κοκοτσάκης- Αθανάσιος Παπανικολάου), έχουν αποχωρήσει χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες, ο πρώην βουλευτής του ΠαΣοΚ Θανάσης Οικονόμου και ο Αθανάσιος Τζουγανάτος, πρώην στέλεχος της «Νίκης». Επίσης, σιωπηλά έχει απομακρυνθεί και ο δικηγόρος Δημήτρης Παναγιωτόπουλος που είχε συνοδεύσει την αρχηγό στον Άρειο Πάγο, για την κατάθεση της ιδρυτικής διακήρυξης του κόμματος. Τι σημαίνουν αυτά; Σημαίνουν ότι ένα κόμμα που εμφανίστηκε για να…κυβερνήσει, όπως έλεγε η πρόεδρός του, έχει πάρει τον δρόμο της κατιούσας. Κι όπως αναφέρουν μελετητές των δημοσκοπήσεων και των τάσεων της κοινής γνώμης, οι προβλέψεις διαφαίνονται δυσοίωνες. Κι η αλήθεια είναι, ότι εκεί που οι δημοσκόποι «έτριβαν τα μάτια τους» με τα διψήφια ποσοστά που αρχικά έβλεπαν για το κόμμα της Καρυστιανού, τώρα τη βρίσκουν να δίνει μάχη για την έκτη θέση! Με πτωτική τάση…
Δεν είναι λίγοι μάλιστα, που ισχυρίζονται ότι η «Η σιωπηλή Μαντόνα Μαρία, θα έχει το πολιτικό τέλος του Στέφανου Κασσελάκη»…
Βλέπετε, πότε οι θέσεις για τις αμβλώσεις, πότε οι υπερσυντηρητικές θέσεις της, πότε άκαιρα ερωτήματα για την εξωτερική πολιτική (όπως …γιατί δεν έβαλε …βέτο ο Μητσοτάκης στη σύνοδο του ΝΑΤΟ) και πρωτίστως η σιωπή σε κορυφαία ζητήματα, καθιστούν το έδαφος κατηφορικό για το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού.
Έτσι φαίνεται ότι επαναλαμβάνεται ένα παλιό έργο, που έχουμε παρακολουθήσει επανειλημμένως στο πρόσφατο και στ’ απώτερο παρελθόν. Ένα νέο κόμμα που…πετάει αρχικά και μετά…καταρρέει με ή χωρίς κρότο.
Οι υψηλές δημοσκοπικές επιδόσεις των πρώτων εβδομάδων για την Καρυστιανού, δημιούργησαν την απατηλή εντύπωση, ότι γεννιόταν ένας νέος πολιτικός πόλος. Εξ ου κι οι δηλώσεις ευφορίας (Μάιος 2026) που ανέφεραν ότι: «Στόχος μας είναι η εξουσία, να είμαστε πρώτο κόμμα».
Ωστόσο, η δυναμική αυτή αποδείχθηκε περισσότερο προϊόν συγκυρίας και κοινωνικής φόρτισης, παρά αποτέλεσμα οργανωμένης πολιτικής πρότασης. Όταν το αρχικό συναίσθημα άρχισε να υποχωρεί, ήρθαν στην επιφάνεια κορυφαίες πολιτικές αβελτηρίες αλλά κι η έλλειψη συνεκτικού πολιτικού λόγου. Έτσι, οι μεγάλες προσδοκίες, όπως γρήγορα εμφανίστηκαν, τόσο γρήγορα μετατράπηκαν σε απογοήτευση, γκρίνια και κατήφορο.
Το βέβαιο λοιπόν είναι, ότι οι συνεχείς παραιτήσεις στελεχών από το κόμμα της Καρυστιανού, σε συνδυασμό με τη διαρκή δημοσκοπική του υποχώρηση, δείχνουν ότι η αρχική δυναμική φαίνεται να μειώνεται, αν όχι να εξαντλείται. Άλλωστε, ένα κόμμα δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στην οργή ή στον συμβολισμό, χρειάζεται συνοχή, σαφές πολιτικό σχέδιο, σοβαρές θέσεις και πολιτική διείσδυση στην κοινωνία. Δεν αρκούν οι εξάρσεις συναισθήματος ή οργής. Πολύ περισσότερο όταν οι όποιες θέσεις εκφράζονται, έχουν ως αφετηρία κόμματα με υπερσυντηρητικά χαρακτηριστικά και μη συμβατά με τον πολιτικό ρεαλισμό.
Εν κατακλείδι: Έχουμε να κάνουμε με άλλο ένα κόμμα του ενός προσώπου, που ξεκίνησε με αέρα απ’ τα ψηλά και τελικά άρχισε να κατηφορίζει. Και μάλιστα νωρίς νωρίς. Κι όταν αρχίζει ο κατήφορος, δύσκολα ανακόπτεται… Πολύ δύσκολα…
