Κι ύστερα μου λένε κάποιοι, ότι ο Ανδρουλάκης δεν έχει πάθει… ΣΥΡΙΖΑ. Λίγες ώρες πριν τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς κι επειδή τα συνθήματα κι οι πορείες στους δρόμους, οι αφισοκολλήσεις σε κολώνες της ΔΕΗ και τοίχους, είναι παλιομοδίτικα, σκέφτηκε να γιορτάσει την εργατιά με πρόταση τετραήμερης εβδομαδιαίας απασχόλησης, χωρίς μείωση μισθού. Σαν πυροτέχνημα που λάμπει για δευτερόλεπτα και μετά αφήνει καπνό.
Αντί να σκούζει με τον Κουτσούμπα και τον Φάμελο «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» ή «η 1η Μάη δεν είναι αργία, είναι του λαού η απεργία», κρατώντας κόκκινα γαρύφαλλα, σκέφτηκε να πρωτοτυπήσει. Μόνο που η πρωτοτυπία του μοιάζει με φτηνό ριμέικ παλιού έργου.
Είπαμε όμως. Γίνεται ΣΥΡΙΖΑ, αντιγράφει τον ΣΥΡΙΖΑ. Την πρόταση αυτή την είχε παρουσιάσει ο Τσίπρας το 2020, στην πρότασή του… για «Ελλάδα 2021». Η ηχώ του χθες βαφτίζεται σχέδιο για το αύριο.
Φωνή λαϊκισμού. Δηλαδή, Ανδρουλάκης = ΣΥΡΙΖΑ! Μια εξίσωση πολιτικής παρακμής.
Προσέξτε: Σε κάποιες χώρες όντως το εφαρμόζουν κάποιες ιδιωτικές εταιρείες, μα με …κρατική επιχορήγηση. Ακόμη και στη χώρα μας ισχύει κάτι τέτοιο και το εφαρμόζουν κάποιες επιχειρήσεις, μα αυτό είναι δικαίωμά τους, βούλησή τους και σε τελική ανάλυση ΔΕΝ βλάπτει την Οικονομία. Όντως υπάρχει πιλοτική εφαρμογή σε Καναδά. Νορβηγία, Σουηδία και Γερμανία, χωρίς αισιόδοξα αποτελέσματα. Πουθενά δε, ΔΕΝ είναι υποχρεωτικό και δια νόμου. Αλλά εδώ πουλάνε όνειρα με ξένα λεφτά.
Όμως, αν είναι να επιδοτείται το μέτρο, είναι δώρο άδωρο. Υποτίθεται ότι αν συμβεί, θα συμβεί για να αυξηθεί η παραγωγικότητα. Αν είναι να επιδοτείται από τους φόρους των άλλων εργαζομένων, τι νόημα έχει; Κι ας μη ξεχνάμε ότι το ταμείο της αυταπάτης πάντα πληρώνεται από άλλους.
Είναι λαϊκισμός του Ανδρουλάκη, υπό την ανάσα του Τσίπρα που νιώθει στο σβέρκο του. Κι είναι μια πρόταση που μπορεί να αποβεί επικίνδυνη και να οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε νέα κρίση και νέες περιπέτειες. Πρόταση μαθητευόμενων… Mega μάγων του περιβάλλοντος του προέδρου του ΠαΣοΚ. Τη συνδέουν δε με το δημογραφικό! Λες κι αν ένα ζευγάρι δουλεύει λιγότερες ημέρες, θα του αρκεί για να κάνει παιδιά! Ή λες κι οι παππούδες μας που έκαναν πολλά παιδιά, δούλευαν …τέσσερις ημέρες…
Μιλάμε για επιτομή ανευθυνότητας. Φαντασιώσεις εφηβικών χρόνων με τη γροθιά υψωμένη… Λίγο πριν κλείσουμε 20 χρόνια από την χρεοκοπία της χώρας, κάποιοι δεν κατάλαβαν το παραμικρό. Πετάνε από μια αρλούμπα κι όποιον πάρει ο χάρος. Ο ένας, λέει, θα ξανακάνει τη ΔΕΗ κρατική κι αμφισβητεί την νέα στρατηγική της θέση στην Ευρώπη, ο άλλος ότι θα φορολογήσει σκληρά τις τράπεζες, έρχεται τώρα κι η 4ήμερη εργασία χωρίς μείωση αποδοχών. Η αγορά ακούει και παγώνει.
Και γιατί 4ήμερη παρακαλώ; Γιατί όχι 3ήμερη με δυο ημέρες ρεπό; Ποιος ξέρει, μπορεί να μεριμνήσει η Ζωή ή ο Βελόπουλος γι αυτό; Στον διαγωνισμό δημαγωγίας πάντα υπάρχει επόμενος γύρος.
Προσέξτε: Ο Ανδρουλάκης μας λέει, ότι με το 4ήμερο θ αυξηθεί η παραγωγικότητα. Μα κάποιος πρέπει αν του πει ότι η παραγωγικότητα στην εποχή μας ΔΕΝ εξαρτάται από τις ώρες εργασίας, αλλά από το περιβάλλον εργασίας. Από τις υποδομές, τα ψηφιακά και τεχνολογικά δεδομένα και τα χαρακτηριστικά που διαθέτει κάθε επιχείρηση. Από το είδος μηχανημάτων που διαθέτει και την καθετοποιημένη παραγωγή που αντιστοιχεί σε 40 ώρες (5 ημέρες) εργασίας. Αν αυτή μειωθεί κατά 8 ώρες ή μια ημέρα, τότε η παραγωγικότητα θα μειωθεί και δεν θα αυξηθεί όπως λέει ο Ανδρουλάκης. Άρα, οι επιχειρήσεις θα αναγκαστούν να προσλάβουν κι άλλο προσωπικό, με νέα έξοδα, χωρίς αύξηση των εσόδων…. Κι αυτό θα δημιουργήσει προβλήματα με τις τράπεζες, με τους επενδυτές και τόσα άλλα… Αλυσίδα είναι αυτά. Κι είναι μοιραίος ο προβληματισμός, αναφορικά αν τόσα χρόνια μετά τη χρεοκοπία, στη Χαριλάου Τρικούπη, έχουν καταλάβει τι μας συνέβη. Και δη με την πολιτική αφέλεια κι ανοησία… Όταν η άγνοια ντύνεται πρόγραμμα, η ζημιά παραμονεύει. Εξ ου κι οι πρώτες αντιδράσεις ήρθαν από το εσωτερικό του ΠαΣοΚ και δη τον Παύλο Γερουλάνο.
Εν κατακλείδι: Ξαναφέρνουν τις παλιές καταστροφικές πολιτικές, ενώ τορπιλίζουν ακόμη και το ήρεμο επενδυτικό κλίμα. Φαντάζονται πράγματα με ανύπαρκτα χρήματα.
Μαθητευόμενοι μάγοι με πολιτικές και οικονομικές παραισθήσεις. Σκιές του χθες που απειλούν το αύριο, τη βιωσιμότητα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και τελικά θα οδηγήσουν με λουκέτα και απώλεια θέσεων εργασίας…
