Μία από τις πιο «γεμάτες» κινηματογραφικές εβδομάδες των τελευταίων εβδομάδων ξεκινά απόψε, με εφτά πρεμιέρες, που θα διεκδικήσουν το εισιτήριο των σινεφίλ και όσων θέλουν να ξεσκάσουν.

Ξεχωρίζουν εμφανώς, για τους δικούς τους ευπρόσδεκτους λόγους, τα βραβευμένα φιλμ στις Κάννες «Ο Ήχος της Πτώσης» της Μάσα Σιλίνσκι, «Δύο Εισαγγελείς» του Σεργκέι Λόζνιτσα και «Κάποτε στη Γάζα» των αδελφών Νάσερ. Διασκεδαστικό το θρίλερ «Βοήθεια!» του Σαμ Ράιμι, ενώ το πρόγραμμα συμπληρώνουν δύο ταινίες τρόμου, το σίκουελ του γνωστού φραντσάιζ, «Κλείδωσες; Οι Άγνωστοι 3», του Ρένι Χάρλιν και «Επιστροφή στο Silent Hill», του Κριστόφ Γκανς, καθώς και το παιδικό animation «Διπλόδοκος το Δεινοσαυράκι» από την Πολωνία.

Ο Ήχος της Πτώσης

(«In die Sonne Schauen») Δραματική ταινία, γερμανικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Μάσα Σιλίνσκι, με τις Λένα Αρζεντόφσκι, Χάνα Χεκτ, Λουίζα Χέιερ, Λέα Ντρίντα, Γκρέντα Κράμερ κα.

Προκαλώντας έναν άκρατο ενθουσιασμό στο φεστιβάλ των Καννών, όπου κέρδισε το βραβείο της Επιτροπής, αλλά και πολλά άλλα βραβεία όπου κι αν προβλήθηκε, αυτή η δεύτερη – και υπερτιμημένη – ταινία της Μάσα Σιλίνσκι, φαντάζει σαν το «χρυσό δισκοπότηρο» για τους ένθερμους φεστιβαλικούς κύκλους.

Ομολογουμένως, η ταινία, με την πληθωρική και ευφάνταστη ματιά της σκηνοθέτιδας, έχει την αξία της, μία διαπεραστική γοητεία, με την ποιητική της ατμόσφαιρα και μια μοναδικότητα, καθώς ξεφεύγει από τα συνήθη δράματα για το διαγενεολογικό τραύμα – του να είσαι γυναίκα σε έναν ανδρικό κόσμο. Το θέμα της περιστρέφεται γύρω από ιστορίες για γυναίκες κάθε ηλικίας, χωρισμένες σε τέσσερις κεντρικές υποπλοκές, που μπλέκονται διαρκώς με έναν άναρχο τρόπο, απλωμένες σε διαφορετικές χρονολογίες του 20ου αιώνα και κοινό τόπο ένα αγρόκτημα στη γερμανική επαρχία.

Στην πρώτη ιστορία, που θα ολοκληρωθεί με την αρχή του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, η μικρή λευκόξανθη Άλμα, με μία έφεση στο μακάβριο, θα αφηγηθεί τα όσα είδε: Θανάτους, ακρωτηριασμούς, βία, μέχρι και φαντάσματα. Χρόνια μετά, η κόρη της Έρικα, θα πάθει εμμονή με το κομμένο πόδι του θείου της, ενώ στη δεκαετία του ‘80, η ανιψιά της τελευταίας, Αντζέλικα, βρίσκεται στη μέση των παρενοχλήσεων του θείου της και στην πιο πρόσφατη ιστορία, η έφηβη κόρη τής οικογένειας, που κατοικεί στο σπίτι καλεί μια καινούργια φίλη να μείνει για λίγο μαζί τους.

Συνδετικοί κρίκοι, σε μια μη γραμμική και αρκετά περίπλοκη αφήγηση, είναι τα κορίτσια και το βλέμμα τους αλλά και η κολλημένη βελόνα ενός δίσκου που έχει τελειώσει, καταδεικνύοντας διαρκώς τη φωτεινή και σκοτεινή πλευρά της ζωής, ενώ η φάρμα δείχνει να είναι η βάση του συνεχιζόμενου τραύματος όλων αυτών των κοριτσιών.

Τραύμα, που συνθέτεται από ιστορίες για δολοφονικές απόπειρες, δικαιολογημένες ως εργατικά ατυχήματα, παρθενορραφές, μητέρες που δεν γελούν ποτέ, διαχρονική καταπίεση, πνιγμούς, μικρές και όχι μόνο, στιγμές επιθυμίας, ηδονής και πόνου και όλα αυτά σε ένα ιστορικό πλαίσιο, που εκτείνεται μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη βαριά σκιά ενοχής ενός ολόκληρου έθνους.

Η Σιλίνσκι, έχοντας κινηματογραφικές αναφορές στον Τέρενς Μάλικ (και ειδικά στο «Δέντρο της Ζωής»), αλλά και στους Ντράγιερ και Χάνεκε («Λευκή Κορδέλα»), παραδίδει ένα άψογο εικαστικά φιλμ δυόμιση ωρών, με μικρές ιστορίες για τη μεγάλη εικόνα του γερμανικού ψυχοδράματος, με έξοχες ιδέες και στραβοπατήματα, αλλά και μια πολύπλοκη φόρμα και ελλειπτικό χαρακτήρα, που την καθιστούν ιδιαίτερα δύσκολη στη θέαση, κάτι που κουράζει με τη μεγάλη διάρκειά της και τη συνεχή βαριά της ατμόσφαιρα.

Η ταινία αποτελεί πράγματι ένα απρόβλεπτα δύσκολο, καλλιτεχνικό ρίσκο και μία κινηματογραφική εμπειρία, στην οποία συνωθούνται – πολλές φορές αχρείαστα – κινηματογραφικές σχολές, καλλιτεχνικά ρεύματα, διαφορετικές φόρμες, πλήθος χαρακτήρων και υποπλοκών, αρκετές φορές υπερβάλλοντας, προκειμένου να εντυπωσιάσει εμφαντικά. Κάτι που καταφέρνει σε έναν μεγάλο βαθμό και ιδίως με το πως κινηματογραφεί τις γυναίκες που ξόδεψαν τη ζωή τους υπό το σκληρό βλέμμα των ανδρών, αλλά και στο φινάλε, με την αίσθηση ανάτασης, που μεταδίδει και παραπέμποντας στον αυθεντικό γερμανικό τίτλο («Κοιτάζοντας τον Ήλιο»), δημιουργώντας ρήγματα σε μία αδυσώπητη ιστορία, όπου η καταπίεση και το κακό υπερτερούν του καλού.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Τέσσερα κορίτσια μεγαλώνουν σε απομονωμένη αγροικία στη βόρεια Γερμανία. Αν και ζουν σε διαφορετικές εποχές, οι ιστορίες τους αποκαλύπτουν όσα τις συνδέουν, θολώνοντας παρελθόν και παρόν.

Δύο Εισαγγελείς

(«Two Prosecutors») Δραματικό θρίλερ, γερμανογαλλικής και διεθνούς συμπαραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Σεργκέι Λόζνιτσα, με τους Αλεξάντρ Κουζνέτσοφ, Ανατόλι Μπέλι, Αλεξάντρ Φιλιπένκο κα.

Επιστρέφοντας σε άγριες εποχές και εν προκειμένω στη Σοβιετική Ένωση του 1937, στην καρδιά του «Μεγάλου Τρόμου», με τις εκτεταμένες εκκαθαρίσεις των εχθρών του κράτους από τον Στάλιν, ο σημαντικότερος Ουκρανός σκηνοθέτης Σεργκέι Λόζνιτσα, διερευνά εντυπωσιακά έναν καφκικό εφιάλτη, μία ιστορία διαφθοράς και γενικευμένου φόβου, καθρεφτίζοντας το παρόν.

Ο Λόζνιτσα («Το Πρόσωπο της Ομίχλης», «Η Δύναμη της Αλήθειας»), που αποβλήθηκε από την Ουκρανική Κινηματογραφική Ακαδημία, για την άρνησή του στο μποϊκοτάζ των ρωσικών ταινιών, ουσιαστικά φωτίζει, με το τελευταίο του φιλμ, τα όσα επικρατούν στην Ουκρανία τα τελευταία χρόνια, καυτηριάζοντας ταυτόχρονα τη στάση της Ρωσίας.

Και το κάνει, με έναν εξαίσιο τρόπο, ενθουσιάζοντας το κοινό στην πρεμιέρα της ταινίας στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Καννών, για το έντονο στοιχείο της αυθεντικότητας και τη μεταφορά μιας επώδυνης ιστορίας του παρελθόντος στη σύγχρονη πραγματικότητα.

Στη Σοβιετική Ένωση του 1937 και σε μια παγωμένη φυλακή, όπου συνωστίζονται υποσιτισμένοι κρατούμενοι, χιλιάδες επιστολές για απονομή χάριτος από φυλακισμένους που κατηγορήθηκαν ψευδώς από το καθεστώς, καίγονται σε ένα κελί. Μία απ’ αυτές, γραμμένη με αίμα, θα τραβήξει την προσοχή ενός ηλικιωμένου, στον οποίο έχει ανατεθεί η αγγαρεία της καταστροφής τους. Με κίνδυνο της ζωής του, ο φυλακισμένος γέροντας θα τη φυλάξει και θα τη δώσει σε έναν τοπικό εισαγγελέα. Η επιστολή ανήκει σε έναν εξέχοντα νομικό, που βρίσκεται στα πρόθυρα του θανάτου και ο νεοδιόριστος εισαγγελέας Κορνιέφ, που είναι ένας αληθινός πιστός στο κόμμα, θα βρεθεί μπροστά σε ένα ηθικό δίλημμα. Τρομοκρατημένος απ’ αυτά που αποκαλύπτει η επιστολή, αποφασίζει να διερευνήσει τις καταγγελίες του καταδικασμένου νομικού, παρά τα εμπόδια και τις απειλές, καθώς ο ιδεαλιστής Κόρνιεφ πιστεύει στο κράτος δικαίου, αλλά και πως θα ήθελε να μάθει και ο ίδιος ο Στάλιν τι συμβαίνει πραγματικά.

Ο ήρωας της ταινίας ζει το σισύφειο μαρτύριο, καθώς αναλαμβάνει μία τιτάνια αποστολή, βρίσκοντας μπροστά του έναν τοίχο δυσκολιών, που διαστέλλονται, με τις απειλητικές υποδείξεις, τις εσκεμμένες γραφειοκρατικές καθυστερήσεις, τις ύπουλες προειδοποιήσεις, τις τεχνικές της παράκαμψής του, βλέποντας μόνο αυτός τα βασανιστήρια κρατουμένων, τις κατασκευασμένες κατηγορίες, τις εξαναγκαστικές ομολογίες, τη διαφθορά των μυστικών υπηρεσιών. Και συνάμα τραγικό πρόσωπο, πέρα από την ειρωνεία ότι το ίδιο το κράτος καταδιώκει τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του και πώς ο Κόρνεβ πιστεύει ότι μπορεί να σώσει την επανάσταση, αφού δεν γνωρίζει το τέλος της ιστορίας του, κάτι που ο θεατής γνωρίζει εξαρχής.

Με σταθερή την κάμερα, ο Λόζνιτσα κινηματογραφεί με ακρίβεια την αρχιτεκτονική του τρόμου, είτε στη φυλακή, είτε στα περίκλειστα γραφεία της εξουσίας, με τη βοήθεια του έξοχου Ρουμάνου διευθυντή φωτογραφίας Όλεγκ Μούτου, δημιουργώντας έναν ασφυκτικό κόσμο εγκλεισμού και γραφειοκρατίας και με μια απαράμιλλη αυθεντικότητα, βοηθούμενη από τον γήινο βαρύ άψυχο χρωματισμό των εικόνων. Οι παρατεταμένες σιωπές, οι μεταλλικοί ήχοι, οι βασανιστικές αναμονές εντείνουν τη ζοφερή ατμόσφαιρα, αυξάνοντας με ακρίβεια την αίσθηση φόβου και αγωνίας, ταιριαστά με την εποχή, ενώ το αυστηρό ακαδημαϊκό κάδρο και η κλασικίζουσα μουσική επένδυση του Κρίστιαν Φερμπέικ προσδίδουν στην ταινία μία ξεχωριστή στιβαρότητα.

Κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για όσα έρχονται, ο Λόζνιτσα, με την παραβολή του καθρεφτίζει τη σύγχρονη εποχή, με την επιβολή του φόβου και την καλλιέργεια της υποταγής, αλλά και τη δύναμη ενός επίμονου, καλού και ηθικού ανθρώπου που θα έχουμε πάντα ανάγκη, προκειμένου να μπει τέρμα στους ακλόνητους διεφθαρμένους θεσμούς, που καλλιεργούν τους μηχανισμούς διατήρησής τους και την αποδυνάμωση των ανθρώπινων αντιστάσεων.

Ο Αλεξάντρ Κουζνέτσοφ δίνει ρεσιτάλ, με τη συγκρατημένη ερμηνεία του, ενώ πολύ καλή δουλειά έχει κάνει το κάστινγκ, με τους δεύτερους χαρακτήρες, που συμβάλλουν τα μέγιστα στην πειστικότητα της ταινίας.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Το 1937, ο νέος ιδεολόγος εισαγγελέας Κόρνεβ, λαμβάνει μία επιστολή από έναν ετοιμοθάνατο κρατούμενο που ισχυρίζεται ότι η μυστική αστυνομία διέπραξε δικαστική πλάνη. Ο Κόρνεβ, πιστός στο κόμμα,τρομοκρατείται από αυτά που αποκαλύπτει η επιστολή και αποφασίζει να τα διερευνήσει, αντιμετωπίζοντας διοικητικά εμπόδια στην πορεία.

Κάποτε στη Γάζα

(«Once Upon a Time in Gaza») Αστυνομική κωμωδία, παλαιστινιακής και διεθνούς συμπαραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Ταρζάν Νάσερ και Αράμπ Νάσερ, με τους Νάμπτερ Αμπν Αλί, Μάιντ Εΐντ, Ραμντί Μαγκντίσι κα.

«Γάζαγουντ»! Μπορεί τα γεγονότα των τελευταίων ετών να έχουν μετατρέψει τη Γάζα, αυτή τη στενή λωρίδα μαρτυρικής γης, σε συντρίμμια, οικοδομικά κουφάρια και τους Παλαιστίνιους, όσοι επέζησαν και πάλι ξεριζωμένους, αλλά η θρηνητική κατάληξη, έχει μια μακρά ιστορία.

Τα δίδυμα αδέλφια Ταρζάν και Αράμπ Νάσερ, που ανακαλύψαμε το 2020 με το έξοχο «Γάζα, Αγάπη μου», επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος και συγκεκριμένα στο 2007, με κάτι εντελώς διαφορετικό από συνήθη δράματα καταγγελίας. Μια ταινία που συνδυάζει, ορισμένες φορές απολαυστικά και σίγουρα με αρκετό ενδιαφέρον, το αστυνομικό θρίλερ με τη μαύρη κωμωδία αλλά και τις πολιτικές αναφορές με το… σπαγγέτι γουέστερν και ειδικά το «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος» του Σέρτζιο Λεόνε.

Η ταινία, που κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας στο Τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα στο φεστιβάλ Καννών, γυρισμένη στην Ιορδανία, εξαιτίας των γεγονότων, καταφέρνει να μην συντριβεί κάτω από τις εικόνες καταστροφής και θανάτου, υπενθυμίζοντας ότι παράλληλα με την τραγωδία υπάρχει πάντα και η ελπίδα.

Η ασφυκτική καταπίεση και οι βομβαρδισμοί στη Γάζα δεν διαταράσσει την καθημερινότητα του Οσάμα, που έχει ένα σαντουιτσάδικο και στο οποίο δουλεύει ο Γιάχα. Οι δυο τους ταυτόχρονα ασχολούνται με το εμπόριο ναρκωτικών χαπιών και έχουν να αντιμετωπίσουν έναν διεφθαρμένο αστυνομικό. Σε μια απροσδόκητη εξέλιξη, ο Οσάμα συλλαμβάνεται από την αστυνομία και εκβιάζεται για να γίνει πληροφοριοδότης. Λίγο αργότερα βρίσκεται δολοφονημένος, ενώ ο Γιάχα, δυο χρόνια μετά δέχεται πρόταση να πρωταγωνιστήσει σε μια ταινία υποδυόμενος έναν μάρτυρα του αγώνα.

Χρονικά τοποθετημένη σε μια εποχή που η Χαμάς κατακτούσε σιγά σιγά την εξουσία, το φιλμ τοποθετεί στο φόντο της ιστορίας την πολιτική – κοινωνική κατάσταση, την περικύκλωση από το Ισραήλ και τη βάναυση απομόνωση των Παλαιστινίων που συνεχίζουν να αντιστέκονται.

Ωστόσο, το στόρι επικεντρώνεται στη σχέση ανάμεσα στα τρία κεντρικά πρόσωπα, ρίχνοντας το βάρος στην ανδρική φιλία, τις ανθρώπινες αδυναμίες, την επιβολή της ισχύος, με ενέργεια, δράση και αρκετές ξεκαρδιστικές σκηνές, φανερώνοντας ότι το χιούμορ, μπορεί να είναι μια διέξοδος και μια μορφή ελπίδας.

Παρά την άνιση ανάπτυξη της, η ταινία των αδελφών Νάσερ είναι ιδιαιτέρως καλογυρισμένη, χωρίς διδακτισμούς, στόμφο και εξόφθαλμα μηνύματα, πετυχαίνοντας τους στόχους της, για όσα συμβαίνουν στον μαρτυρικό τόπο, παραδίδοντας έναν ύμνο στη ζωή που αντιστέκεται σε κάθε μορφή εξουσίας και καταπίεσης, ενώ διαθέτει και τρεις γλαφυρές ερμηνείες από τους τρεις πρωταγωνιστές.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Γάζα, 2007. Ο Γιάχια, ένας νεαρός φοιτητής, αναπτύσσει μια φιλία με τον Οσάμα, έναν χαρισματικό ιδιοκτήτη εστιατορίου με μεγάλη καρδιά. Μαζί αρχίζουν να διακινούν ναρκωτικά παράλληλα με τις παραδόσεις φαλάφελ, όμως σύντομα αναγκάζονται να αναμετρηθούν με έναν διεφθαρμένο αστυνομικό.

Βοήθεια!

(«Send Help») Θρίλερ, αμερικάνικης παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Σαμ Ράιμι, με τους Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, Ντίλαν Ο’Μπράιεν, Ξαβιέρ Σάμιουελ, Κρις Πανγκ κα.

Ο καθείς στο είδος του και ο Σαμ Ράιμι σε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα από πολλούς άλλους σκηνοθέτες στο Χόλιγουντ, τη διασκεδαστική μέχρι γκροτέσκο περιπέτεια, με εσάνς τρόμου, αλλά εδώ και με αρκετές νύξεις για την αιώνια μάχη γυναίκας – άντρα, αφεντικού – υπαλλήλου, εξουσιαστή – εξουσιαζόμενου.

Τέσσερα χρόνια μετά την τελευταία του ταινία και 13 χρόνια μακριά από τους ήρωες της Marvel, ο Ράιμι (τριλογία του «Spider-Man», «Οζ: Μέγας και Παντοδύναμος», «Evil Dead») βασισμένος σε μία απλοϊκή και συνηθισμένη ιστορία επιβίωσης – μια γυναίκα και ένας άνδρας είναι οι μοναδικοί επιζώντες ενός αεροπορικού δυστυχήματος σε ένα απομονωμένο νησί – στήνει ένα θρίλερ, όπου η απειλή δεν έρχεται από το νησί, ούτε από δαίμονες, αλλά από την τοξική εταιρική κουλτούρα. Μία διαδεδομένη συνθήκη στον κόσμο της εργασίας, που απογυμνώνεται και αποκαλύπτει τη βία των ιεραρχιών, τον μοντέρνο σαδισμό της εξουσίας, την ανθρωποφαγία, που πρέπει να τιμωρηθεί – ακόμη και ξεπερνώντας κάθε όριο.

Ο Μπράντλεϊ, προϊστάμενος σε μια εταιρεία, κάνει ό,τι μπορεί για να κάνει δύσκολη τη ζωή της υφισταμένης του Λίντα, ακόμη και με χυδαιότητες, προκειμένου να τη δει να υποφέρει. Σε ένα επαγγελματικό ταξίδι κι ενώ ο Μπράντλεϊ συνεχίζει την τυραννία της υφιστάμενής του, οι δυο τους θα γίνουν μάρτυρες μίας αεροπορικής τραγωδίας, καθώς θα είναι οι μόνοι επιζήσαντες σε ένα απομονωμένο ερημικό νησί. Ο τραυματισμένος Μπράντλεϊ, σύντομα θα καταλάβει ότι δεν έχει μόνο ανάγκη την υφιστάμενή του, στον αγώνα για την επιβίωσή τους, αλλά θα πρέπει και να υποταχθεί για να καταφέρει να επιζήσει από τα δικά της χέρια…

Το φιλμ, θα μπορούσε να ιδωθεί και ως μία χαλαρή – σκοτεινή – παραλλαγή και αντιστροφή της «Κυρίας και του Ναύτη» και της ταξικής μάχης, καθώς το στόρι δίνει την ευκαιρία στον Ράιμι να διηγηθεί τι συμβαίνει όταν η εξουσία δεν βασίζεται σε τίτλους και μία γυναίκα, το αουτσάιντερ, γίνεται το «αφεντικό» σε ένα ερημονήσι, γιατί έχει τις πραγματικές δυνάμεις για να επιβιώσει, να χειραφετηθεί. Να αποδείξει ότι η υποτίμησή της οφείλεται μόνο στο αίσθημα εξουσίας.

Βεβαίως, πάντα μιλάμε για ταινία του Χόλιγουντ και εκεί που ο σκηνοθέτης πρέπει να εμβαθύνει, είναι φανερό ότι πέφτει ο κόφτης της απλούστευσης και της εμπορικής αξίας του προϊόντος, της διασκέδασης του ευρύ κοινού, αλλά και κάποιες εύκολες λύσεις, που υποβαθμίζουν το τελικό αποτέλεσμα.

Πάντως, το φιλμ βλέπεται ευχάριστα, διατηρεί το σασπένς και τα διλήμματα μέχρι τέλους, ενώ η Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, σχεδόν εξαφανίζει τον συμπρωταγωνιστή της Ο’Μπράιεν, που εκτός από τον άχαρο ρόλο, δεν έχει και τις δυνάμεις να την «κοντράρει» ερμηνευτικά.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ.. Δύο συνάδελφοι μένουν αποκλεισμένοι σε ένα έρημο νησί – οι μόνοι επιζώντες μιας αεροπορικής τραγωδίας. Στο νησί πρέπει να ξεπεράσουν τα προσωπικά τους προβλήματα και να συνεργαστούν για να επιβιώσουν.

Κλείδωσες; Οι Άγνωστοι 3

(“The Strangers: Chapter 3”) Ταινία τρόμου, αμερικάνικης παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Ρένι Χάρλιν, με τους Μάντελιν Πετς, Γκάμπριελ Μπάσο, Φρόι Γκουτιέρεζ, Έμα Χόρβαθ, Ρίτσαρντ Μπρέικ κα.

Το δημοφιλές φραντσάιζ τρόμου, φτάνει στο τέλος του (;) με αυτή την πέμπτη ταινία και την ολοκλήρωση της τριλογίας που υπογράφει ο γνωστός, στους φαν του είδους, Ρένι Χάρλιν. Ένα φιλμ που φιλοδοξεί να κλείσει τους λογαριασμούς του με τους λάτρεις του φραντσάιζ, που άφησε ανικανοποίητους στα προηγούμενα δυο μέρη, τα οποία έδειχναν ανολοκλήρωτα και απλώς μία αποθέωση ενός σαδιστικού ξεσπάσματος αιματηρότατης βίας.

Ο Ρένι Χάρλιν («Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει», «Βαθιά Άγρια Θάλασσα»), που έχει χάσει την όποια αναγνώρισή του εδώ και χρόνια, θα γυρίσει σχεδόν ταυτόχρονα την τριλογία του, που οι παραγωγοί ήθελαν οι τρεις ταινίες να προβληθούν αμέσως η μία μετά την άλλη, αλλά αυτό δεν έγινε, απογοητεύοντας μεγάλο μέρος του κοινού της, δείχνοντας εν πολλοίς ασυνάρτητη και αποσπασματική.

Στο τρίτο κεφάλαιο, η Μάγια και οι άγνωστοι μασκοφόροι βρίσκονται σε μια αναπόφευκτη, ανελέητη τελική σύγκρουση. Μόνο που τώρα οι δολοφόνοι έχουν αποκαλυφθεί και η «Pin Up Girl» είναι νεκρή. Όπως φαίνεται, οι άγνωστοι μασκοφόροι θέλουν η Μάγια να γίνει μία από αυτούς. Ποιο μονοπάτι θα διαλέξει η Μάγια;

Παρά τις τεράστιες αδυναμίες της, η αρχική ταινία του 2008 κατάφερε να ενθουσιάσει ένα μεγάλο μέρος των φανατικών του είδους, να αποκτήσει φήμη ως μία από τις πιο ανατριχιαστικές εμπειρίες και να βάλει τις βάσεις για ένα ολόκληρο φραντσάιζ. Ωστόσο, με την τριλογία του, ο Χάρλιν θα γειώσει απότομα τους θεατές, καθώς αγνόησε κάθε κανόνα του είδους, αρκούμενος μόνο στην απόλαυση των αναίτιων φρικιαστικών φόνων.

Εδώ, το τσεκούρι κάνει τη δουλειά του και είναι το μόνο που διακρίνεται, καθώς παραμένει ένα ασυνάρτητο σίκουελ, με την φρικιαστική ωμότητα να δίνει και να παίρνει, σε ένα φιλμ που υποτίθεται ότι κατακρίνει την αναίτια, παράλογη βία της εποχής, ενώ στην πραγματικότητα αναδεικνύει την ηδονοβλεπτική εφαρμογή της στη μεγάλη οθόνη.

Με την ελπίδα ότι κλείσαμε τους λογαριασμούς μας με το φρατσάιζ τρόμου, το φιλμ του Χάρλιν, που πλέον απευθύνεται αποκλειστικά στους φαν του horror, δείχνει να εξαντλεί και όλα τα κλισέ αλλά και τις ταλαίπωρες φιγούρες, που παριστάνουν τους ηθοποιούς.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Δεσμευμένοι προς ένα τρομακτικό τέλος, η Μάγια και οι μασκοφόροι άγνωστοι βρίσκονται σε μια αναπόφευκτη, αδυσώπητη πορεία σύγκρουσης…

Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες:

Επιστροφή στο Silent Hill

(«Return to Silent Hill») Ακόμη μία ταινία τρόμου από τον σωρό, σε γαλλοαμερικάνικη παραγωγή (2025) και σε σκηνοθεσία του έμπειρου στο κινηματογραφικό horror Κριστόφ Γκανς («Η Αδελφότητα των Λύκων»). Βασισμένη στο δημοφιλές βίντεο γκέιμ τρόμου Silent Hill, της ιαπωνικής φίρμας Konami, η ταινία (επανεκκίνηση του φραντσάιζ) απευθύνεται αποκλειστικά στους φανατικούς του είδους καθώς ο Γκανς κάνει αγγαρεία σε ένα ασύνταχτο στόρι, που γρήγορα χάνει το ενδιαφέρον του.

Ο Τζέιμς, λαμβάνοντας ένα μυστηριώδες γράμμα επιστρέφει στο Σάιλεντ Χιλ, όπου ελπίζει να βρει την αγαπημένη του. Εκεί θα ανακαλύψει ότι η πόλη έχει αλλάξει και κάποια άγνωστη διαβολική δύναμη την έχει κάνει κόλαση. Αμφιβάλλοντας για την ψυχική του σταθερότητα, προσπαθεί να κατανοήσει την πραγματικότητα και ελπίζει να παραμείνει αρκετά δυνατός για να σώσει την αγαπημένη του.

Διπλόδοκος το Δεινοσαυράκι

(«Smok Diplodok») Παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων, πολωνικής παραγωγής του 2024, από τον αναγνωρισμένο σχεδιαστή κόμικς Ταμπάζ Μπαρανόφκσι. Ψηφιακό animation, με προχωρημένα σκίτσα, αλλά χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες, για τις περιπέτειες ενός μικρού, καλόκαρδου δεινόσαυρου, που χάνει μυστηριωδώς τους γονείς του και ξεκινά να τους βρει, σε μια συναρπαστική περιπέτεια. Μηνύματα για την οικογένεια, τη φιλία και τη συντροφικότητα και μεταγλώττιση στα ελληνικά, με τις φωνές των Βασιλική Σούτη, Βασίλη Παπαστάθη, Ανδρέα Ευαγγελάτου, Ακίνδυνου Γκίκα κα.

*Φωτογραφία από την ταινία «Ο Ήχος της Πτώσης» – Πηγή Φωτογραφίας: Cinobo

ΑΠΕ-ΜΠΕ/Χάρης Αναγνωστάκης