Κινητοποιούνται όλο και περισσότερο οι παρέες θαυμαστών του Κώστα Καραμανλή, συνοδοιπόρων του στην καταστροφική διακυβέρνηση της χώρας, συνταξιδιωτών του στους …προβληματισμούς του για τον Μητσοτάκη και απόμαχων από την ενεργό πολιτική. Στις κινητοποιήσεις τους αυτές, τα βρίσκουν όλα μαύρα. Κάτι αναμενόμενο, αν αναλογιστεί κάποιος τη συνολική στάση τους, από τις ευρωεκλογές κι ύστερα.
Μαύρα τα ελληνοτουρκικά, στα οποία ισχυρίζονται ότι ο Μητσοτάκης κάνει παραχωρήσεις στους Τούρκους. Όταν τους ρωτά κάποιος να πούνε
μια παραχώρηση του Μητσοτάκη, εισπράττει… άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε. Στην πολιτική, όμως, οι καταγγελίες χωρίς αποδείξεις μοιάζουν με επιταγές χωρίς αντίκρισμα και σε καθιστούν αναξιόπιστο.
Όσες φορές τίθεται στη συζήτηση το επιχείρημα της τεράστιας ενίσχυσης της Άμυνας της Ελλάδας τα τελευταία επτά χρόνια και της υπεροχής έναντι των γειτόνων ή τίθεται προς συζήτηση το γεγονός ότι η Ελλάδα έστειλε δυνάμεις της να προστατεύσουν την Κύπρο, ακούσαμε ότι …αυτό ήταν αυτονόητο. Αυτονόητο μπορεί να ήταν, αλλά εδώ και δεκαετίες δεν το είχε κάνει κανένας άλλος. Ούτε οι …πατριωτικές κυβερνήσεις Καραμανλή και Σαμαρά…
Μαύρα, κατ’ εκείνους, τα πάντα. Κι ας τους τίθενται χειροπιαστά δεδομένα περί του αντιθέτου. Όπως της επιστροφής εκατοντάδων χιλιάδων νέων που είχαν φύγει από τη χώρα. Όπως της «τερατώδους» μείωσης της ανεργίας. Της ανάκτησης της επενδυτικής βαθμίδας. Των υψηλών ρυθμών ανάπτυξης. Της δημιουργίας του gov που άλλαξε τη ζωή των Ελλήνων, αφού αντί για ουρές στα γκισέ υπηρεσιών, οι πολίτες εκδίδουν πιστοποιητικά, δηλώσεις και ιατρικές συνταγές μέσω διαδικτύου.
Τους αναφέρει κάποιος, ότι η πάταξη της φοροδιαφυγής σε σημαντικό βαθμό, μαζί με τους ρυθμούς ανάπτυξης, δίνουν τη δυνατότητα να μειώνεται ο ΕΝΦΙΑ, ο φόρος στα μερίσματα κι οι εισφορές εργαζομένων, ενώ καταργήθηκε ο φόρος αλληλεγγύης. Τους αναφέρεται ότι αυξήθηκαν μισθοί και κορυφαίοι διεθνείς κολοσσοί (όπως η Microsoft, η Amazon και η Pfizer) έχουν δημιουργήσει πλέον κέντρα και υποδομές στην Ελλάδα.
Τους γίνεται μνεία, ότι η Ελλάδα έχει πια ισχυρό αποτύπωμα στα διεθνή φόρα κι ότι αυτή η κυβέρνηση έχει καταστήσει τη χώρα κορυφαίο ενεργειακό άξονα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, ειδικά με τη δημιουργία του κάθετου άξονα. Τους λένε. ότι με τις ΑΟΖ στα δυτικά, μεγάλωσε η κυριαρχία της χώρας.
Εκείνοι τον χαβά τους…. Σαν να ακούγεται ρεφραίν από τραγούδι του Καζαντζίδη, μαύρα και μίζερα όλα.
Μα όταν κάποιος είναι προκατειλημμένος για δικούς του και μη αντικειμενικούς λόγους, τότε βλέπει μόνο συννεφιά, ενώ ακόμη κι ο ήλιος, τού φαίνεται φωτορύπανση.
Μ αυτά και μ’ εκείνα, συνειδητοποιείς ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν αποφασίσει -για λόγους που δεν διασαφηνίζουν- να γυρίσουν τη χώρα πίσω. Ίσως γιατί εκεί αισθάνονται πιο άνετα. Εκεί όπου οι ευθύνες ξεθωριάζουν και οι μύθοι γίνονται βιογραφικά. Τότε που οι ίδιοι άνθρωποι δεν έβγαζαν άχνα για όσα συνέβαιναν στην τετραετία 2015-2019, όταν διακυβεύτηκε ακόμη και το ευρωπαϊκό κεκτημένο της χώρας κι εκείνοι είχαν συστήσει άτυπα τη Δεξιά συνιστώσα της Αριστεράς.
Δεν ξέρω αν όλοι αυτοί μιλάνε εξ ονόματος του Καραμανλή ή αυτοπροσδιορίζονται αυλικοί του κι αναζητούν τρόπους επιστροφής τους. Στην πολιτική, άλλωστε, υπάρχουν πολλοί που δανείζονται ξένα ονόματα επειδή το δικό τους δεν συγκινεί κανέναν.
Η πραγματικότητα όμως είναι, ότι πολλοί υπουργοί του Καραμανλή, φέρονται να συμπορεύονται με τον Σαμαρά, εναντίον της ΝΔ.
Κι η ουσία είναι ότι ο Καραμανλής δεν τους αποκηρύσσει και τους επιτρέπει να δημιουργούν εντυπώσεις.
Ναι, είναι κατανοητό ότι ο Καραμανλής έχει πολλές ασχολίες, άλλωστε εργάζεται σκληρά ως πρόεδρος των καπνοπαραγωγών, άρα δεν μπορεί ν’ ασχολείται με τον κάθε απόμαχο. Ακόμη κι αν ο ίδιος έχει γίνει φίλος με τον Σαμαρά -εδώ λέγεται το… βρε πώς αλλάζουν οι καιροί- και τον θαυμάζει ως «γνήσιο πατριώτη»….
Η πολιτική, όμως, έχει χιούμορ. Συχνά ενώνει εκείνους που κάποτε δεν αντάλλασσαν ούτε βλέμμα.
Όμως, στην υπόθεση του υπό δημιουργία κόμματος Σαμαρά, ο Κώστας Καραμανλής οφείλει να βγει μπροστά, να τοποθετηθεί και κυρίως να νουθετήσει τους τύπους της αυλής του. Γιατί, όταν οι αυλικοί μιλούν περισσότερο από τον βασιλιά, κάποια στιγμή θα θεωρήσουν -αν δεν το κάνουν ήδη- ότι μπορούν να τον υποκαταστήσουν.
Ξέρετε κάτι; Ο Καραμανλής είχε πάντα ισχυρότατα τα αντανακλαστικά της αυτοπροστασίας. Μέσω αυτών έχει καταφέρει να μη λογοδοτήσει ποτέ για την έκρηξη των δημοσίων δαπανών της κυβερνητικής του θητείας. Ή της έλλειψης μέριμνας απέναντι στη διαφαινόμενη τότε κρίση. Ή στην αναξιοπιστία των στοιχείων που έστελνε στην ΕΕ.
Επαναλαμβάνουμε όμως, ότι δεν μπορεί να σιωπά πια. Ούτε να μην αποδοκιμάζει όσους μιλούν για λογαριασμό του ή διαρρέουν θελήσεις του… Όπως αυτή που τον φέρει να είναι απών από τη ΔΕΘ τον Σεπτέμβριο, όταν η ΝΔ θα μπαίνει στην τελική ευθεία για την τρίτη συνεχή νίκη της και την τρίτη κυβερνητική θητεία.
Εν κατακλείδι: Κάποια στιγμή η σιωπή παύει να είναι στάση. Γίνεται μήνυμα. Και στην πολιτική, τα μηνύματα διαβάζονται ακόμη κι όταν δεν γράφονται.
