Οι προκλήσεις του μετά τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022 τον κατέστησαν τον πιο… μισητό Αργεντινό στην Γαλλία. Αλλά στην χώρα του, θυμούνται τον τερματοφύλακα Εμιλιάνο «Ντιμπού» Μαρτίνεθ ως έναν αισιόδοξο και αποφασιστικό νεαρό, έναν γεννημένο ηγέτη κι΄ ένα πρότυπο συμπαίκτη.
Στην Γαλλία, είναι ο άνθρωπος που κραδαίνει το ομοίωμα του Κιλιάν Μπαπέ κατά την διάρκεια της θριαμβευτικής παρέλασης της «αλμπισελέστε» μετά τον θρίαμβο στο Παγκόσμιο Κύπελλο στο Κατάρ, αυτός που επέδειξε το τρόπαιο του καλύτερου τερματοφύλακά του στην VIP αίθουσα σαν φαλλό, και αποδοκιμάστηκε στο Théâtre du Châtelet στο Παρίσι κατά την διάρκεια της τελετής απονομής της «Χρυσής Μπάλας» του 2023.
Αυτός, που έσωσε την ομάδα του στον τελικό με μια υπέροχη απόκρουση στο τετ-α-τετ με τον Ραντάλ Κόλο Μουάνι, είναι ο πιο δημοφιλής παίκτης στην Αργεντινή μετά τον Μέσι, ένα είδωλο που θεωρείται κυρίως καλό παιδί. Κατά την διάρκεια της διαμάχης γύρω από το περιστατικό της «κούκλας», τα αργεντίνικα μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν ελεύθερα εικόνες του Μαρτίνεθ να παρηγορεί τον συντετριμμένο Μπαπέ μετά την ήττα.
Το πρόσωπό του κοσμεί αμέτρητες τοιχογραφίες και διαφημίσεις, και αυτό ισχύει ιδιαίτερα στην πατρίδα του, το Μαρ ντελ Πλάτα, ένα σημαντικό παραθαλάσσιο θέρετρο στις ακτές του Ατλαντικού. Ο πρώην προπονητής του, Χόρχε Πέτα, θυμάται ένα οκτάχρονο αγόρι που, παρά τις… προκλήσεις της παραλίας, δεν αποσπάσθηκε από τις δυσκολίες της προπόνησης και που ήδη ξεχώριζε για την αφοσίωση και το μαχητικό του πνεύμα.
Υπό την καθοδήγηση του Πέτα, έπαιξε για τις τοπικές ομάδες Ατλέτικο Ταγιέρες και Σαν Ισίντρο πριν δοκιμάσει την τύχη του στην πρωτεύουσα, πρώτα με την Ρίβερ Πλέιτ και στην συνέχεια με τη Μπόκα Τζούνιορς. Αλλά και οι δύο «γίγαντες» του αργεντίνικου ποδοσφαίρου τον απέρριψαν.
Χωρίς να αποθαρρύνεται, επέστρεψε στο Μαρ ντελ Πλάτα πιο αποφασισμένος από ποτέ. «Μου είπε, κόουτς μην ανησυχείς, την επόμενη φορά θα με επιλέξουν. Ήταν αυτός που με παρηγόρησε!» θυμάται ο Χόρχε Πέτα και συνεχίζει: «Ο Εμιλιάνο πάντα ξεχώριζε για την ψυχική του δύναμη. Οι αντιξοότητες τον ώθησαν. Η επόμενη φορά ήλθε όταν ήταν 12 ετών: μια δοκιμή στην Ιντεπεντιέντε, έναν άλλο «ιστορικό» σύλλογο στα προάστια του Μπουένος Άιρες. Εκεί, εντυπωσίασε τον Μιγκέλ Άνχελ Σαντόρο, έναν πρώην τερματοφύλακα και θρύλο του συλλόγου. «Αν το παιδί έχει τα πράγματά του μαζί του, μένει!», φέρεται να είπε.
Δύο ημέρες αργότερα, ο Εμιλιάνο Μαρτίνεθ άφησε την οικογένειά του και μετακόμισε στην πρωτεύουσα. Ο Πέτα θυμάται να μαθαίνει τις πρώτες του τεχνικές δεξιότητες σε μια πλατεία, χωρίς τέρμα ή δοκάρια: «Το γήπεδο του συλλόγου ήταν μακριά, οπότε συναντούσαμε τα αγόρια εκεί, σε μια φτωχή γειτονιά όπου ζούσαν οι περισσότεροι. Δύο φανέλες (στο έδαφος) σχημάτιζαν την εστία. Προπονούμασταν ακόμη και στην βροχή. Και διασκέδαζαν ακόμη περισσότερο στην λάσπη. Ο Εμιλιάνο ήταν πάντα ο πρώτος που ερχόταν και ο τελευταίος που έφευγε. Πάντα ήθελε περισσότερα», θυμάται ο προπονητής, ο οποίος έχει διατηρήσει επαφή με τον παίκτη της Άστον Βίλα.
Πολύ γρήγορα, διακρίθηκε και για την προσωπικότητά του. «Κατά την διάρκεια των αγώνων, ήταν σαν να είχες έναν δεύτερο προπονητή στο γήπεδο. Μιλούσε συνεχώς με τους συμπαίκτες του. Πραγματικά φλύαρος!», λέει ο Πέτα.
Το ύψος του για την ηλικία του προκαλούσε υποψίες από τις αντίπαλες ομάδες, καθώς «έπρεπε να δείξει την ταυτότητά του».
Ήταν στην Ιντεπεντιέντε όταν απέκτησε το προσωνύμιο «Ντιμπού» λόγω των φακίδων και των κοκκινωπών μαλλιών του, που θύμιζαν χαρακτήρα κινουμένων σχεδίων.
«Είχε τεράστιες δυνατότητες, αλλά έπρεπε να δουλέψει πολύ ως τερματοφύλακας», εξηγεί ο Σαντόρο. «Προσπάθησε να μιμηθεί τους συνομηλίκους του και όταν δεν μπορούσε, έκλαιγε. Αυτά τα δάκρυα σφυρηλάτησαν τον χαρακτήρα του».
Επειδή, όπως συμφωνεί ο προπονητής, ο Ντιμπού «είναι διαφορετικός λόγω της προσωπικότητάς του. Είναι θεμελιώδες για έναν τερματοφύλακα να ξέρει πώς να ξεπερνά τις περιστάσεις όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα είχε προγραμματίσει».
Το 2009, ο Μαρτίνεθ συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο U17 στην Νιγηρία. «Εκεί τον εντόπισαν οι ιθύνοντες της Άρσεναλ και του πρόσφεραν μια δεκαήμερη δοκιμαστική περίοδο στην Αγγλία», λέει ο Σαντόρο, ο οποίος τον συνόδευσε στην πρώτη του διεθνή διοργάνωση. Υπέγραψε στα 17 του στην ομάδα του Λονδίνου, αλλά δεν καθιερώθηκε αμέσως ως ο πρώτος τερματοφύλακας και χρειάστηκε να περάσει από αρκετές περιόδους δανεισμού πριν ακμάσει στην Άστον Βίλα από το 2020.
Στην οικογένεια, στην οποία ο Ντίμπου ήταν ο νεότερος, η μητέρα του καθάριζε σπίτια και ο πατέρας του εργαζόταν στο λιμάνι. Ο Εμιλιάνο φοίτησε στο καθολικό σχολείο La Sagrada Familia, όπου η δασκάλα τους, Αλεχάντρα Λεόν, τον θυμάται ως «έναν ευσυνείδητο και ευγενικό μαθητή, αλλά που είχε μόνο το ποδόσφαιρο στο μυαλό του».
«Μόλις χτυπούσε το κουδούνι για το διάλειμμα, έτρεχε κάτω από τις σκάλες κυλώντας μια μπάλα χαρτί, επειδή οι μπάλες απαγορευόντουσαν, και ήταν πάντα ο τελευταίος που επέστρεφε», θυμήθηκε μιλώντας στο γαλλικό πρακτορείομ ειδήσεων (AFP). Ο πατέρας του, Αλμπέρτο, που πήγαινε τον Ντίμπου στην προπόνηση, ερχόταν πάντα να τον πάρει νωρίς. Ενοχλημένη, η διευθύντρια τον ρώτησε μια ημέρα: «Ενδιαφέρεσαι περισσότερο για το ποδόσφαιρο παρά για το σχολείο;» «Φυσικά!» απάντησε ο πατέρας του…
Και προφανώς δικαιώθηκε…
ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΙΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ
ΦΩΤΟ ΕΡΑ
ΑΠΕ-ΜΠΕ
