«Η εμπέδωση της θρησκευτικής ελευθερίας πρέπει να γίνει πραγματικότητα παντού. Καμία κρατική ή θρησκευτική προτεραιότητα δεν επιτρέπεται να περιορίζει ή ακόμη περισσότερο να απαγορεύει την ελεύθερη θρησκευτική λατρεία. Καμία ιδεοληψία δεν μπορεί να σταθεί ως πρόσχημα δίωξης της εκδήλωσης της θρησκευτικής πίστης. Όποιο κράτος και όποια κυβέρνηση δεν τα εφαρμόζει θα πρέπει να υφίσταται κυρώσεις, τέτοιες που θα αναγκάσουν τον σεβασμό τους στις παραπάνω θεμελιώδεις ελευθερίες». Αυτά επισήμανε ο γενικός γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (ΔΣΟ), βουλευτής δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος, κατά την εισήγησή του στην ημερίδα που διοργανώθηκε στο πλαίσιο της 33ης Γενικής Συνέλευσης της ΔΣΟ στο Ελσίνκι, με θέμα «Μειοψηφικοί χριστιανικοί πληθυσμοί σε περιόδους κρίσεων: Σχέσεις κοινωνίας, κράτους και εκκλησίας. Προβλήματα και αντιξοότητες».

Παράλληλα, ο επικεφαλής γγ της ΔΣΟ υπογράμμισε στην ομιλία του ότι «η ανθρωπότητα βιώνει μια σοβαρή και πολυεπίπεδη κρίση, η οποία εκδηλώνεται με φονικούς πολέμους, τεράστια προσφυγικά κύματα, σκληρούς οικονομικούς ανταγωνισμούς, έλλειψη υψηλών ιδεολογικών αρχών, συρρίκνωση του κύρους των διεθνών θεσμών και αβεβαιότητα για το μέλλον. Ως εκ τούτου, σε ένα τέτοιο δυσχερές περιβάλλον, κατά το οποίο το δόγμα της ισχύος επιβάλλεται στην ισχύ του δικαίου, και η βία εμφανίζεται ως μέσο επίλυσης των διαφορών και προώθησης των συμφερόντων των διεθνών δρώντων, μοιραία οξύνονται και οι προκλήσεις για τους μειονοτικούς χριστιανικούς πληθυσμούς».

Επιδεινώνεται η κατάσταση των χριστιανών

Ο κ.Χαρακόπουλος σημείωσε, επίσης, ότι «σύμφωνα, με πρόσφατα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών, και βασίζονται σε μελέτες του ιδρύματος Open Doors, διαπιστώνεται ότι 388 εκατομμύρια χριστιανοί ανά τον κόσμο, διώκονται λόγω της πίστης τους. Μιλούμε, δηλαδή, για σχεδόν το 15% του συνόλου των χριστιανών στον κόσμο, και κυρίως σε κράτη που οι χριστιανοί αποτελούν μια μεγαλύτερη ή μικρότερη μειοψηφία, όπως είναι κράτη της Μέσης Ανατολής, της περιοχής Σαχέλ της Αφρικής, αλλά και στο Πακιστάν, στο Μπαγκλαντές και αλλού». Στη συνέχεια ανέφερε ότι «δυστυχώς, η “χριστιανοφοβία” επεκτείνεται ανεξέλεγκτα, και οι χριστιανοί στοχοποιούνται ακόμη και σε περιοχές υπεράνω υποψίας, όπως είναι η ίδια η “χριστιανική” Ευρώπη. Σύμφωνα με τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, το 2024, κατ’ εκτίμηση έλαβαν χώρα 764 αντιχριστιανικά εγκλήματα μίσους, συμπεριλαμβανομένων επιθέσεων, βανδαλισμών και εμπρηστικών επιθέσεων εναντίον εκκλησιών. Κάποιες από αυτές τις περιπτώσεις οφείλονται σε έξαρση ενός αντιχριστιανικού ρεύματος, στο πλαίσιο των ιδεοληψιών μιας αποδομητικής ατζέντας.

Απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα δεν επιτρέπεται να σιωπούμε. Αντιθέτως, πρέπει να υψώνουμε τη φωνή μας και να το κάνουμε συντονισμένα και τεκμηριωμένα».

Κοινή διακήρυξη για τις μειονότητες των χριστιανών

Σημειώνεται ότι στο τέλος της Γενικής Συνέλευσης εγκρίθηκε ομόφωνα κοινή διακήρυξη για τις μειονοτικές χριστιανικές ομάδες, όπου καταγγέλλονται οι διακρίσεις και οι διώξεις που υφίστανται λόγω της θρησκευτικής τους ταυτότητας, και η οποία καταλήγει με την παρότρυνση «ενθαρρύνουμε τα Κοινοβούλια μέλη της ΔΣΟ να αξιοποιήσουν όλα τα διαθέσιμα κοινοβουλευτικά μέσα και πρακτικές, προκειμένου να εκπροσωπούνται στον δημόσιο διάλογο και να συμμετέχουν στην διαδικασία διαβουλεύσεων οι μειοψηφικές χριστιανικές ομάδες που διαβιούν στην επικράτειά τους».

Στο πλαίσιο των εργασιών της 33ης Γενικής Συνέλευσης της ΔΣΟ ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος ανέγνωσε τον απολογισμό με τις πολυσχιδείς δράσεις της οργάνωσης κατά τον προηγούμενο χρόνο, ενώ παρουσίασε τον προγραμματισμό δραστηριοτήτων, επί των οποίων υπήρξαν τοποθετήσεις των κοινοβουλευτικών αντιπροσωπειών.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στη μεταρρύθμιση του νέου δικαστικού χάρτη της χώρας αναφέρεται διεξοδικά σε ανάρτησή του ο υπουργός Επικρατείας ‘Ακης Σκέρτσος, με αφορμή την πρόσφατη επίσκεψη αρμόδιου κλιμακίου της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Με αφετηρία το νομικό ρητό, «Δικαιοσύνη που καθυστερεί ισοδυναμεί με άρνηση δικαίου», ο υπουργός σημειώνει ότι ο νέος δικαστικός χάρτης είναι «μια υποδειγματική μεταρρύθμιση που έσπασε τον επί δεκαετίες “ασάλευτο χρόνο” της ελληνικής δικαιοσύνης και ήδη έχει μειώσει κατά 50% το χρόνο έκδοσης αποφάσεων στον πρώτο βαθμό. Στην Ελλάδα έχουμε μάθει να συνδέουμε τον όρο “μεταρρύθμιση” με κάτι επώδυνο και δυσάρεστο που οδηγεί υποχρεωτικά σε κοινωνική και πολιτική ένταση, διαμαρτυρίες, απεργίες και ατέλειωτους τσακωμούς εντός και εκτός Βουλής, σε τηλεπαράθυρα και αμφιθέατρα».

Κι, όμως, συνεχίζει, «υπάρχει μια από τις πολλές μεταρρυθμίσεις των τελευταίων χρόνων -ίσως είναι μία από τις 3 ή 4 σημαντικότερες για την ακρίβεια- που υλοποιήθηκε κυριολεκτικά “χωρίς να ανοίξει ρουθούνι”. Αναφέρομαι στο νέο δικαστικό χάρτη που είχε ενταχθεί ως ελληνικής ιδιοκτησίας εμβληματική μεταρρύθμιση ήδη από το 2021 στο Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας “Ελλάδα 2.0”, και ο οποίος ψηφίστηκε και εφαρμόζεται από το 2024. Και δεν άνοιξε μύτη μολονότι το εύρος και το βάθος αυτής της μεταρρύθμισης είναι ιστορικών διαστάσεων. Ιδιαίτερα, αν αναλογιστεί κανείς ότι αφορούσε πρωτοδικεία και ειρηνοδικεία σε όλη την επικράτεια με όλες τις τοπικές ιδιαιτερότητες που πρέπει να διαχειριστεί μια κυβέρνηση που επιχειρεί συγχώνευση και εξορθολογισμό δομών. Αλλά και ότι αντίστοιχες προσπάθειες ξεκίνησαν από την εποχή του Ελευθέριου Βενιζέλου, χωρίς ποτέ έως το 2024 να έχουν τελεσφορήσει». Και, όπως εξήγησε στη συνέχεια, «μου τα θύμισε όλα αυτά η επίσκεψη την εβδομάδα που πέρασε στο Υπ. Δικαιοσύνης και η παρουσίαση που μας έκανε μια επίλεκτη ομάδα της Παγκόσμιας Τράπεζας που ήταν ο τεχνικός σύμβουλος της κυβέρνησης σε αυτή τη σπουδαία μεταρρύθμιση από το 2022 έως το 2025. Τα λόγια που ακούσαμε από τα στελέχη της Παγκόσμιας Τράπεζας ήταν συγκινητικά και ταυτόχρονα ενθαρρυντικά.

Ο νέος ελληνικός δικαστικός χάρτης θεωρείται πλέον από την ίδια την Παγκόσμια Τράπεζα ως μια εμβληματική μεταρρύθμιση σε διεθνές επίπεδο, μια διεθνής καλή πρακτική, τόσο για τα αποτελέσματα που έχει φέρει εντός ήδη του πρώτου 1,5 χρόνου εφαρμογής του όσο και ως προς την τεχνοκρατική προεργασία αλλά και την πολιτική διαχείριση που έγινε πριν, κατά και μετά την ψήφισή του. Κομβικό στοιχείο της όλης προσπάθειας ήταν η ανάλυση των δεδομένων. Δεν θα κουραστώ να το λέω: ο,τι δεν μετριέται, δεν μπορεί να αξιολογηθεί. Κι ο,τι μετριέται με αντικειμενικότητα και ευθύνη δεν μπορεί να αμφισβητηθεί πολιτικά κατά την εξέταση διαφορετικών σεναρίων μεταρρύθμισης που έχουν ως στόχο τη βελτίωση της απόδοσης στη λειτουργία κάθε πεδίου της δημόσιας ζωής». Και, στο σημείο αυτό, «είναι χρήσιμο να θυμηθούμε ορισμένα κρίσιμα στοιχεία αυτής της μεταρρύθμισης εδώ:

* Μελετήθηκαν αντίστοιχες μεταρρυθμίσεις σε Πορτογαλία, Δανία, ΗΒ, Γαλλία, Ολλανδία, Σλοβακία, Κροατία,

* Ενοποιήθηκαν 154 ειρηνοδικεία και 63 πρωτοδικεία, συνολικά 217 δικαστικοί σχηματισμοί, οι οποίοι μειώθηκαν σε 113 δικαστήρια πρώτου βαθμού.

* Ειρηνοδίκες και πρωτόδικες ενώθηκαν σε ένα σώμα δικαστών πρώτου βαθμού που αθροίζει πλέον πάνω από 2.000 δικαστές δημιουργώντας μια επαρκή αριθμητικά δεξαμενή δικαστών για δικαιότερη κατανομή της ύλης και ταχύτερη διεκπεραίωσή της.

* Η μεταρρύθμιση αυτή είχε ως βασική σχεδιαστική αρχή την αποκατάσταση του δικαίου πρώτα και κύρια εντός του ίδιου του δικαστικού σώματος. Καθώς διαπιστώθηκε από τη μέτρηση της ύλης και της παραγωγικότητας κάθε δικαστηρίου ότι υπήρχαν σχηματισμοί ανά την Ελλάδα με υπερβολική χρέωση υποθέσεων σε ετήσια βάση και, από την άλλη, σχηματισμοί με ελάχιστη χρέωση. Δηλαδή κάποιοι δικαστές δούλευαν πολύ και κάποιοι ελάχιστα.

* Διαπιστώθηκε επίσης ότι παρότι έχουμε σχεδόν διπλάσιο αριθμό δικαστών συγκριτικά με το μέσο όρο της Ευρώπης ο χρόνος έκδοσης μιας τελεσίδικης απόφασης ήταν διπλάσιος από την υπόλοιπη Ευρώπη.

* Αφού συγκεντρώθηκαν με εξαντλητικό τρόπο όλα τα ποσοτικά και ποιοτικά δεδομένα για τη λειτουργία κάθε δικαστηρίου (αριθμός προσωπικού, κτιριακές υποδομές, παραγωγικότητα ως προς τις εισερχόμενες και εξερχόμενες υποθέσεις, πληθυσμιακή πυκνότητα στην περιφερειακή ενότητα αναφοράς κοκ) αυτά αναλύθηκαν από τους ειδικούς της παγκόσμιας τράπεζας, την ηγεσία των Δικαστηρίων και τις υπηρεσίες του Υπ. Δικαιοσύνης και παρουσιάστηκαν στους συλλειτουργούς της δικαιοσύνης αλλά και τους τοπικούς φορείς και εκπροσώπους κάθε περιοχής.

* Τα σενάρια της μεταρρύθμισης συζητήθηκαν εξαντλητικά σε κάθε τοπική κοινωνία με όλους τους επαγγελματικούς φορείς. Με τα υπέρ και τα κατά τους κατέληξαν στις βέλτιστες λύσεις. Δεν υιοθετήθηκε καμία «ξενόφερτη συνταγή». Αντιθέτως πατώντας πάνω στη διεθνή εμπειρία λήφθηκε υπόψη η εθνική θεσμική παράδοση και σχεδιάστηκαν σενάρια που τελικά μπορούσαν να εφαρμοστούν με τις λιγότερες δυνατές εντάσεις. Να πούμε βέβαια εδώ ότι μονότονη εξαίρεση σε αυτό το κλίμα συναίνεσης αποτέλεσε η αντιπολίτευση, που κατά τα λοιπά ανησυχεί για το κράτος δικαιου στην Ελλάδα, η οποία ζήτησε ονομαστική ψηφοφορία κατά τη συζήτηση στη βουλή και φυσικά καταψήφισε», επισημαίνει ο ‘Α. Σκερτσος και προσθέτει: «Στην Ελλάδα έχουμε την τάση να κρίνουμε μια μεταρρύθμιση από το θόρυβο που προκαλεί και όχι από τα αποτελέσματα που φέρνει. Ο δικαστικός χάρτης όμως είναι άλλη μια αθόρυβη μεταρρύθμιση των τελευταίων χρόνων που έχει φέρει ήδη σημαντικά αποτελέσματα μαζί με τις υπόλοιπες μεταρρυθμίσεις που εφαρμόζονται ταυτόχρονα στο χώρο της δικαιοσύνης (νέα δικονομία με στόχο την επιτάχυνση, ευρεία ψηφιοποίηση, ανανέωση κτιρίων, μεταφορά ύλης σε δικηγόρους και συμβολαιογράφους κοκ). Η συμβολή της Παγκόσμιας Τράπεζας ως προς την κατάστρωση και υλοποίηση αυτής της μεταρρύθμισης, λόγω της εκτεταμένης διεθνούς εμπειρίας της στη μεταρρύθμιση δικαστικών συστημάτων ανά τον κόσμο, ήταν καταλυτική. Χωρίς την εξειδικευμένη γνώση και τη συγκριτική ανάλυση που έφερε στο τραπέζι η Παγκόσμια Τράπεζα, αυτή η μεταρρύθμιση δεν θα ήταν εφικτή.

Κι αυτό είναι από μόνο του μια απάντηση και στον πολιτικό “θόρυβο” που προκαλεί η αντιπολίτευση για το ρόλο των τεχνικών συμβούλων σε πολλά κομβικά έργα και μεταρρυθμίσεις που έχουν υλοποιηθεί τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Η τεχνική συμβουλευτική υποστήριξη δεν πρέπει να είναι φαντεζί power point παρουσιάσεις ή φλύαρες μελέτες που ακριβοπληρώνονται για να μείνουν τελικά ξεχασμένες σε ένα συρτάρι.

Η σοβαρή τεχνική υποστήριξη αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ όρο για την υλοποίηση κάθε σοβαρού μεταρρυθμιστικού προγράμματος. Αποτελεί άλλωστε όρο επιλέξιμης χρηματοδότησης των ευρωπαϊκών χρηματοδοτικών εργαλείων που αναγνωρίζουν τη σημασία που έχει η εξωτερική τεχνική βοήθεια για κάθε σύνθετο μεταρρυθμιστικό ή επενδυτικό έργο». Τέλος, σύμφωνα με τον υπουργό Επικρατείας, «η μεταρρύθμιση αυτή δεν θα γινόταν χωρίς τρεις ακόμη παράγοντες:

* την πολιτική σταθερότητα που έχουμε κατακτήσει τα τελευταία 7 χρόνια στη βάση ενός φιλόδοξου μεταρρυθμιστικού κυβερνητικού προγράμματος.

* τη χρηματοδότηση που εξασφαλίσαμε μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης. * την πολιτική ηγεσία του Υπ. Δικαιοσύνης τόσο κατά την πρώτη θητεία της κυβέρνησης, υπό τον Κώστα Τσιάρα που φέρει την ευθύνη για την αρχική σύλληψη της μεταρρύθμισης, όσο και κατά τη δεύτερη θητεία, υπό τον Γιώργο Φλωρίδη και τον Ιωάννη Μπούγα, που σήκωσαν το κυρίως βάρος του σχεδιασμού, της ψήφισης και της υλοποίησης του νέου δικαστικού χάρτη. Όλα αυτά τα καταγράφω και για ένα ακόμη λόγο: στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει να λέμε “αυτά δεν γίνονται”. Κι όμως γίνονται! Αρκεί να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας, αλλά και στην υπεραξία που δημιουργεί η σύνθεση της τεχνοκρατικής γνώσης με την πολιτική εμπειρία και διαχείριση», δηλώνει με έμφαση κλείνοντας ο υπουργός Επικρατείας.

ΑΠΕ-ΜΠΕ