Η είδηση για τη ΜΚΟ των απατεώνων που εκμεταλλεύονταν τον ανθρώπινο πόνο για να ζουν οι ίδιοι πλουσιοπάροχα και σε συνθήκες χλιδής, είναι αποκρουστική κι εξοργιστική συνάμα.
Αποτελεί ισχυρό χαστούκι στο πρόσωπο της κοινωνίας που «λυγά» μπροστά στον πόνο του συνανθρώπου και κυρίως μπροστά στις ανάσες που λιγοστεύουν για ένα παιδί. Ταυτοχρόνως, αποτελεί σοβαρότατη απειλή για την ίδια τη φιλανθρωπία και για τον ανθρωπισμό. Το τέρας της παλιανθρωπιάς δαγκώνει, πληγώνει…
Κι από την άλλη πλευρά, ένα νέο παιδί. Ένας νεαρός που κλαίει κρυφά από τον πόνο ενός παιδιού, που οι αξίες που του έδωσε η οικογένειά του τον κάνουν να τρέξει να συνδράμει, να προσφέρει. Να γονατίσει μπροστά στην ελπίδα και να παρακαλέσει για τη σωτηρία ενός μωρού. Να ανοίξει τον λογαριασμό του κι να προσφέρει ότι μπορεί.
Ναι, ήξερα τον Τάσο Χατζηγιοβάννη. Παιδί των ποδοσφαιρικών ακαδημιών του Παναθηναϊκού, από τα παιδιά που αποκαλούνται «κοσμήματα» των γηπέδων μας. Συγκινήθηκα αφάνταστα όταν είδα να βραβεύεται από συναδέλφους του για την φιλανθρωπική του δράση. Την οποία, παρεμπιπτόντως, ουδέποτε δημοσιοποίησε κι έγινε γνωστή από την εξάρθρωση της αλητείας στη Θεσσαλονίκη.
Ο Τάσος, είναι ένας εξ εκείνων που είχαν σπεύσει να βοηθήσουν παιδιά με καρκίνο κι έπεσε θύμα των σκουληκιών! Και συγκινήθηκα αφάνταστα όταν τον είδα να βάζει σχεδόν τα κλάματα. Όχι για τα χρήματα που έδωσε και δεν έφτασαν στον προορισμό τους, αλλά επειδή το συγκεκριμένο παιδί έχασε τη μάχη για τη ζωή του… Ποιος ξέρει; Αν τα χρήματα του Τάσου έφταναν στον προορισμό τους, ίσως να ήταν άλλη η μοίρα του…
«Μην κλείσουμε την καρδιά μας», είπε βουρκωμένος. «Αύριο κάποιος θα χρειάζεται τη βοήθειά μας. Να κρατάμε την καρδιά μας ανοιχτή… Το καλό πάντα θα νικά!», συμπλήρωσε. Κι έκανε ένα σωρό ανθρώπους να δακρύσουν, όπως εκείνος…
Ξέρετε κάτι; Αυτό ακριβώς είναι που ξεχωρίζει τον Τάσο Χατζηγιοβάννη. Δεν είναι τα γκολ, δεν είναι οι ποδοσφαιρικές του επιδόσεις, δεν είναι η διαδρομή του στα γήπεδα. Είναι το μεγαλείο της ψυχής του. Είναι αυτή η σπάνια ευαισθησία που δεν συναντάς εύκολα, ιδιαίτερα σε έναν κόσμο όπου πολλοί μετρούν την αξία τους με τα χρήματα, τη δημοσιότητα και την προσωπική τους προβολή.
Ο Τάσος δεν χρειάστηκε κάμερες, μικρόφωνα και δελτία Τύπου για να κάνει το καλό. Δεν διαφήμισε την προσφορά του. Δεν επιδίωξε το χειροκρότημα. Έκανε αυτό που του υπαγόρευε η καρδιά του, η συνείδησή του. Κι αυτό, τελικά, είναι η μεγαλύτερη διάκριση που μπορεί να κατακτήσει ένας άνθρωπος.
Ο Χατζηγιοβάννης μπορεί να μην κατάφερε να σώσει εκείνο το παιδί. Μπορεί να νιώθει πως η προσφορά του δεν έφτασε ποτέ εκεί όπου έπρεπε. Όμως δεν πήγε χαμένη η ανθρωπιά του. Δεν ακυρώθηκε η αγάπη του. Δεν μικραίνει η πράξη του επειδή κάποιοι την εκμεταλλεύτηκαν. Αντιθέτως, μέσα από αυτή την τραγική ιστορία αναδείχθηκε ακόμη περισσότερο το μεγαλείο του.
Τα σκουλήκια, οι απατεώνες έπαιξαν με την αγωνία οικογενειών, με τα δάκρυα μανάδων και με την ελπίδα ανθρώπων που θα έδιναν τα πάντα για να δουν το παιδί τους να μεγαλώνει. Ο Τάσος πόνεσε επειδή ένα παιδί χάθηκε. Τα ερπετά, είδαν στον πόνο των άλλων μια ευκαιρία πλουτισμού.
Αυτή είναι η απόσταση που χωρίζει τον άνθρωπο από το τέρας!
Γιατί υπάρχουν και τα σκουλήκια της απανθρωπιάς. Εκείνα που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο. Που δεν διστάζουν να πατήσουν πάνω σε παιδικές ψυχές, να εκμεταλλευτούν γονεϊκές αγωνίες, να εμπορευτούν την απόγνωση και να μετατρέψουν την ελπίδα σε προσωπικό όφελος. Άνθρωποι που δεν εξαπάτησαν απλώς τους δωρητές. Πρόδωσαν την ίδια την έννοια της αλληλεγγύης. Βεβήλωσαν την ιερότητα της προσφοράς. Λεηλάτησαν την εμπιστοσύνη μιας κοινωνίας.
Η οργή είναι τεράστια. Γιατί δεν έκλεψαν απλώς χρήματα. Έκλεψαν από την ελπίδα. Έβαλαν δηλητήριο στην καλοσύνη.
Οφείλουμε να κρατήσουμε ζωντανό το παράδειγμα όσων συνέδραμαν από αγάπη. Όπως, του Τάσου Χατζηγιοβάννη. Ενός νέου ανθρώπου που μας θύμισε πως το πραγματικό μεγαλείο δεν βρίσκεται σε όσα έχεις, αλλά σε όσα είσαι διατεθειμένος να δώσεις. Που μας απέδειξε ότι μπορείς να είσαι πρωταγωνιστής και έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Και πως το πιο σπουδαίο γκολ ενός ποδοσφαιριστή μπορεί να είναι εκείνο που πετυχαίνει απέναντι στην αδιαφορία, στον κυνισμό και στην απανθρωπιά.
Ο Τάσος, κρατά ανοιχτή την καρδιά του. Δακρύζει, πονά, δεν επιτρέπει σε κανέναν να λεηλατήσει την ψυχή του. Δεν ντρέπεται για τα δάκρυα του. Ξέρει ότι μπορεί κάποια σκουλήκια να βυσσοδομούν με την αρετή και τον ουμανισμό, αλλά δεν μπορούν να τα αφανίσουν…
Ναι, ο Τάσος Χατζηγιοβάννης, χωρίς να το επιδιώξει, έγινε πρότυπο, παράδειγμα φωτεινού ανθρώπου.
Στοιχείο ανεκτίμητο σε μια εποχή ασχήμιας…
