Θυμάμαι πάντα τις κενές ώρες στο σχολείο. Ένα ξαφνικό δωράκι ανάπαυλας. Αρκεί να μην φρόντιζε η Λυκειάρχης να το …γεμίσει. Μισή χαρά…
Τα κενά τώρα που αντιμετωπίζουμε είναι διαφορετικά και σίγουρα δεν προκαλούν χαρά σε κανέναν – ή έτσι θέλω να πιστεύω.
Οι κενές θέσεις στα πανεπιστήμια γιατί οι επιτυχόντες δεν έχουν λεφτά να αφήσουν τον τόπο καταγωγής τους και να πάνε για παράδειγμα στην Πάτρα (400 κενές θέσεις ανάμεσά τους 9 στην Ιατρική και 20 στις Πολυτεχνικές σχολές) να σπουδάσουν είναι μια ντροπιαστική είδηση. \
Αλήθεια πού είναι εκείνες οι εταιρίες που μας ζαλίζουν με τις πράξεις κοινωνικής εταιρικής ευθύνης – άλλοθι ότι κάτι και καλά επιστρέφουν στην κοινωνία να βρουν αυτά τα παιδιά και να τα σπουδάσουν;
Εκτός αν όλα τα χορηγικά πακέτα τέλειωσαν με τρεις συναυλίες που «χορηγήθηκαν»
Το άλλο μεγάλο κενό είναι στα μαιευτήρια. Τεράστιο κενό αφού οι Έλληνες δεν γεννάμε πια!!! Κάθε χρόνο και λιγότεροι.
Αλλά πώς να γεννήσει κάποιος που μένει ακόμη με τους γονείς του, γιατί δεν μπορεί να βρει σπίτι και να τη βγάλει καθαρή με την ακρίβεια που επικρατεί και δεν αφήνει το μισθό να φτάσει μέχρι το τέλος του μήνα;
Και αυτού του είδους τα κενά δημιουργούν και κενά στην κάλπη. Δεν πάει ο κόσμος να ψηφίσει γιατί τους βαρέθηκε όλους που τάζουν αλλά μετά κοιτούν μόνο τις δικές τους παροχές και την καρέκλα τους.
Αυτό το κενό είναι εξίσου σοβαρό.
Αυτό το κενό πρέπει να γεμίσουμε και να μην αφήσουμε τους λίγους να αποφασίζουν για την τύχη μας. Η συμμετοχή δε σημαίνει ότι θα βγει το αποτέλεσμα που προτιμώ εγώ. Η συμμετοχή όμως μας κάνει όλους «συνένοχους» και συνυπεύθυνους.
Η δημοκρατία θέλει συμμετοχή. Τα κενά δημοκρατίας δυστυχώς γεμίζουν από ακροδεξιές φούσκες που μόνο κακό προσφέρουν τελικά.
Γιάννης Καφάτος
