Οδεύοντας προς τον Σεπτέμβριο, όπου οι πολιτικοί αρχηγοί θα παρουσιάσουν στη ΔΕΘ τις θέσεις τους, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι μπαίνουμε για τα καλά στην τελική ευθεία για τις εκλογές του 2027. Κι όπως δείχνουν τα πράγματα, μόνο κάποιο εξαιρετικής κρισιμότητας εθνικό θέμα θα ανατρέψει τον δρόμο για τις κάλπες της επόμενης Άνοιξης.
Τα δεδομένα που έχουμε αυτή τη στιγμή, είναι ότι η ΝΔ -δηλαδή ο Μητσοτάκης- διατηρεί την απόλυτη πρωτοκαθεδρία. Διαθέτει διαφορά ανάμεσα στο 12 και στο 14% από το δεύτερο κόμμα. Ουδείς το αμφισβητεί αυτό, ακόμη κι ο Τσίπρας που αναφέρεται σε ανατροπή, αλλά μιλά για τις…δεύτερες εκλογές. Αν γίνουν αυτές και δεν υπάρξει αυτοδυναμία της ΝΔ από την πρώτη κάλπη.
Επίσης, ενώ έχουμε αυτά τα δεδομένα, είναι ακατανόητη η επιμονή του …τρίτου ΠαΣοΚ, σε νίκη του με μια ψήφο διαφορά! Ενώ στα δεδομένα αυτά, δεν πρέπει να αγνοούμε το κόμμα Σαμαρά, που για μια ακόμη φορά πυροβολεί το κόμμα που τον ανέθρεψε και τον έκανε ακόμη και πρωθυπουργό!
Τι μέλει γενέσθαι λοιπόν; Στο πολιτικό και «μεγαλοεπιχειρηματικό» γίγνεσθαι εξυφαίνονται διάφορα σχέδια αποδόμησης του Μητσοτάκη, παρά το γεγονός ότι απέτυχαν όσα έχουν λάβει σάρκα και οστά μέχρι τώρα.
Τώρα λοιπόν, εξυφαίνεται σχέδιο «πνιγμού» του Μητσοτάκη, απ’ όλους όσοι επιθυμούν την ανατροπή του. Με συμπορεύσεις στον δρόμο της δεύτερης κάλπης.
Προσέξτε: Αυτό προϋποθέτει δυο πράγματα:
Α. Να ανέβει ο Τσίπρας πέριξ του 20%.
Β. Να πλήξει τόσο πολύ τη ΝΔ ο Σαμαράς, ώστε να μη φτάσει το 25% και να μη λάβει το μπόνους του εκλογικού νόμου.
Προσέξτε κι αυτό: Αυτό το ενδεχόμενο είναι μόνο φιλολογικό, υπάρχει μόνο στα χαρτιά γραφείων του Πειραιά (κυρίως) κι όσων σχεδιάζουν τα όνειρά τους. ΔΕΝ αποτυπώνεται σε καμιά έρευνα.
Όμως, ακόμη κι αν επιτύχει αυτό το σχέδιο των ολιγαρχών και κάποιων πολιτικών αρχηγών , το ερώτημα παραμένει: Ποιος θα γίνει πρωθυπουργός; Ποιος θα κυβερνήσει;
Ακούστε λοιπόν:
Α. Επειδή σ’ αυτά δεν υπάρχουν απαντήσεις και πολύ περισσότερο δεν υπάρχουν πρόσωπα ικανά να κυβερνήσουν τον τόπο,
Β. Επειδή όταν οι ολιγάρχες και κάποιοι πρώην πρωθυπουργοί κάνουν σχέδια, γελάει ο Θεός, οι λύσεις είναι δυο και μοναδικές:
- Επίτευξη αυτοδυναμίας της ΝΔ, σε πρώτη ή δεύτερη κάλπη.
- Δημιουργία κυβέρνησης με συμμετοχή του πρώτου κόμματος (ΝΔ) και του προέδρου της. Ποιος άλλωστε θα μπορούσε να απαιτήσει να μην είναι πρωθυπουργός ο νικητής των εκλογών; Ποιος θα τολμούσε να παραποιήσει τη λαϊκή βούληση;
Θα πει κάποιος ότι θα μπορούσε να ζητηθεί η παραποίηση της θέλησης της κοινωνίας από τον Τσίπρα. Το έχει κάνει ήδη μια φορά, δεν θα δυσκολευόταν να το πράξει και δεύτερη. Μα τώρα δεν είμαστε στα 2015…
Προσέξτε κι αυτό: Κάποιοι εκ της Δεξιάς και της γνωστής Δεξιάς συνιστώσας, έχουν αρχίσει να καλλιεργούν ένα νέο σενάριο: Ότι δήθεν πρέπει να σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ και ΠαΣοΚ, ώστε να …μη παραγραφούν τα σκάνδαλα!
Μάλιστα, εφημερίδα γνωστή για τις σχέσεις της με το παρελθόν και τη γνωστή Δεξιά συνιστωσα , έφτασε στο σημείο να στήσει ψεύτικο πρωτοσέλιδο περί συνάντησης σημερινού υπουργού με δυο κορυφαία στελέχη του ΠαΣοΚ. Κι όταν αυτό διαψεύστηκε μετά βδελυγμίας, απλώς η εφημερίδα κούρνιασε… Χωρίς καμιά συγγνώμη! Όμως, είχε χύσει μελάνι περί…παραγραφής σκανδάλων… Ετοίμασε κάτι από το …μέλλον όπως το ονειρεύονται κάποιοι: χωρίς… Μητσοτάκη!
Κι εδώ όμως μπαίνει το ερώτημα: Έχει κάποιο κόμμα, μπει σε συζήτηση οιασδήποτε παραγραφής σκανδάλων; Και ποιων σκανδάλων; Ή υπάρχουν σκάνδαλα που κινδυνεύουν να παραγραφούν και τότε καθίσταται επιτακτικός ο σχηματισμός κυβέρνησης και μάλιστα άρον άρον;
Φυσικά, δεν υπάρχει τέτοιο ζήτημα. Ίσως το εφεύρουν οι διάφορες …εστίες που απεργάζονται ανωμαλία…και κάποιοι πρώην που δεν εννοούν ότι είναι πρώην… Βεβαίως, με τη συμβολή της ολιγαρχίας.
Τα ζητήματα του Μητσοτάκη
Η εκτίμηση λοιπόν που γίνεται από όλο και περισσότερους πολιτικούς αναλυτές, αναφέρει ότι ο Μητσοτάκης έχει πιο πολλές πιθανότητες να κινηθεί σε ποσοστά άνω του 30%, παρά κοντά σε αυτά που θα του στερήσουν το εκλογικό μπόνους, όπως απεργάζονται κάποιοι.
Όμως, έχει να κλείσει και μεγάλες τρύπες που έχουν δημιουργηθεί, αλλά και να δημιουργήσει και το νέο του αφήγημα. Όπως:
Α. Γιατί 3η τετραετία; Πρέπει να πείσει περισσότερο κόσμο η άποψη ότι η τρίτη τετραετία απαιτείται για να ολοκληρωθούν μεταρρυθμίσεις κι επειδή ο Μητσοτάκης παρέχει ασφάλεια, γνώση, δεν επιδίδεται σε πειραματισμούς κι επειδή αλλάζει συνεχώς η χώρα προς το καλύτερο, έξω από αφηγήματα μιζέριας και παρελθοντολογίας…
Β. Πως θα φέρει πίσω τους Κεντρογενείς του 2019 και του 2023, που έχουν «κατσικωθεί» στην γκρίζα στήλη των αναποφάσιστων στις έρευνες;
Γ. Τι θα κάνει με σημαντικά τμήματα της Μεσαίας τάξης που δεν χρειάζονται μόνο στοργή και προδέρμ, αλλά κι ενέσεις χρημάτων;
Δ. Τι θα κάνει με γυναικεία τμήματα του πληθυσμού που απαιτούν μεγαλύτερη στήριξη;
Ε. Τι θα γίνει με τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα που είναι αδύναμοι κρίκοι της οικονομίας;
Στ. Το πιο σημαντικό: Τι θα γίνει με ολόκληρες ζώνες της Μακεδονίας και της Θράκης, που έχουν διεισδύσει Ακροδεξιοί, ρωσόφιλοι κι ομάδες ρασοφόρων κι οπαδών που επηρεάζουν τις τοπικές κοινωνίες;
Αυτά, είναι τα πρωτεύοντα που πρέπει ν’ αντιμετωπίσει ο Μητσοτάκης. Μαζί με την «άρνηση» υπουργών της κυβέρνησής του να «τσαλακωθούν» υπερασπιζόμενοι το έργο της ή απέναντι σε ζητήματα της καθημερινότητας.
Προσέξτε κι αυτά:
Ο Μητσοτάκης έχει απέναντί του μια Κεντροαριστερά κουρασμένη, εκτός εποχής και χωρίς αφήγημα
Α. Τον Τσίπρα που δημοσκοπικά βρίσκεται πιο χαμηλά από το ποσοστό που έφερε με τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2023 και δεν έχει εμφανίσει κάτι νέο. Πιο πολύ δείχνει ότι θέλει να ξεχαστεί το παρελθόν του, ενώ στο κόμμα του «παίζουν μπουνιές» ο Αριστερός ριζοσπαστισμός κι η δήθεν πορεία του προς το Κέντρο.
Β. Τον Ανδρουλάκη, που ενώ δεν μπορεί καν να πλησιάσει τη δεύτερη θέση, ονειρεύεται νίκη με μια ψήφο διαφορά, έχασε χρόνο όσο ο Τσίπρας ήταν εκτός και με μεταγραφές αμφιβόλου πνοής, προσπαθεί να μαζέψει κόσμο. Χώρια που κανένας δεν ασχολείται με το …πολυδιαφημισμένο του πρόγραμμα, ενώ υποπίπτει σε θεσμικά ατοπήματα, όπως στην περίπτωση της Συνταγματικής αναθεώρησης.
Γ. Όλους τους άλλους, που πλην ΚΚΕ και Βελόπουλου, θα δώσουν μάχες επιβίωσης, άρα θα σηκώσουν τόνους λάσπης και τοξικότητας.
Μ’ αυτό το πολιτικό σκηνικό λοιπόν και μ’ αυτά τα δεδομένα, θα πάμε από εδώ και στο εξής. Ουσιαστικά όλους εναντίον Μητσοτάκη. Ο οποίος σήμερα, έχει τη μοναδική πρόταση ασφαλούς διακυβέρνησης για τις ζωές και το μέλλον των πολιτών.
Κι αυτό, δεν χωρά σε σχεδιασμούς σεναρίων, κέντρων, παρακέντρων κι αποκέντρων…
