Γράφει ο Βασίλειος Κωνσταντινόπουλος
Οι πρόσφατες δηλώσεις της Υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, Δόμνας Μιχαηλίδου, με αφορμή τις αναφορές της στην «οικογένεια του μέλλοντος», τη «συμπερίληψη» και τη «διαφορετικότητα», άνοιξαν έναν έντονο δημόσιο διάλογο, σε μια δημοκρατία, κάθε άποψη μπορεί και πρέπει να συζητείται. Το ερώτημα, όμως, που τίθεται σήμερα είναι ένα: Είναι αυτή η συζήτηση που έχει ανάγκη η Ελλάδα τη δεδομένη στιγμή; Κατά την άποψή μου, όχι, γιατί η Ελλάδα δεν βρίσκεται αντιμέτωπη με μια κρίση ορισμών.
Βρίσκεται αντιμέτωπη με μια βαθιά δημογραφική κρίση, μια κρίση που αφορά το ίδιο το μέλλον της χώρας. Το δημογραφικό είναι η μεγαλύτερη πρόκληση των επόμενων δεκαετιών. Όταν δημιουργήθηκε το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, η προσδοκία πολλών πολιτών ήταν ότι θα αποτελούσε το κέντρο μιας μεγάλης εθνικής προσπάθειας: τη στήριξη της οικογένειας, την ενίσχυση των γεννήσεων, την αντιμετώπιση της υπογεννητικότητας και τη δημιουργία συνθηκών ώστε οι νέοι άνθρωποι να μπορούν να δημιουργήσουν οικογένεια και να παραμείνουν στην Ελλάδα. Δυστυχώς, σήμερα η κοινωνία βλέπει ότι η συζήτηση συχνά μετατοπίζεται σε άλλα ζητήματα, ενώ το βασικό πρόβλημα παραμένει μπροστά μας. και αυτό το πρόβλημα είναι απλό αλλά δραματικό: Η Ελλάδα χάνει πληθυσμό. Τα στοιχεία είναι ανησυχητικά!!!
Ο δείκτης γονιμότητας της χώρας βρίσκεται περίπου στο 1,3 παιδιά ανά γυναίκα, όταν για τη διατήρηση του πληθυσμού απαιτείται δείκτης άνω του 2. Η απόσταση αυτή δείχνει το μέγεθος της δημογραφικής πρόκλησης. Οι δημογραφικές προβολές της ΕΛΣΤΑΤ και της Eurostat δείχνουν ότι, αν δεν αλλάξουν οι σημερινές τάσεις, η Ελλάδα θα συνεχίσει να γερνά πληθυσμιακά και να μειώνει το ανθρώπινο δυναμικό της. Αυτό δημιουργεί σοβαρές πιέσεις στην οικονομία, στην ανάπτυξη και στο ασφαλιστικό σύστημα. Δεν χρειάζεται, όμως, να κοιτάξουμε μόνο τους αριθμούς, αρκεί να κοιτάξουμε την πραγματικότητα της ελληνικής περιφέρειας.
Κατάγομαι από την περιοχή του πρώην Δήμου Μακεδονίδος. Εκεί η δημογραφική συρρίκνωση δεν είναι ένας αριθμός σε έναν πίνακα. Είναι καθημερινή πραγματικότητα. Ο πληθυσμός της περιοχής μειώθηκε μέσα στα τελευταία χρόνια από περίπου 4.000 σε περίπου 2.000 κατοίκους .Οι γεννήσεις είναι πλέον ελάχιστες. Τα σχολεία έχουν όλο και λιγότερα παιδιά. Οι νέοι αναζητούν ευκαιρίες μακριά από τον τόπο τους. Αυτή η εικόνα δεν αφορά μόνο τη δική μας περιοχή. Είναι η εικόνα πολλών χωριών και μικρών πόλεων σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Κατά την άποψή μου, η μεγαλύτερη πρόκληση για τη χώρα δεν είναι μόνο η σημερινή οικονομική δυσκολία ή η ακρίβεια. Η ακρίβεια είναι ένα σοβαρό πρόβλημα που απαιτεί άμεσες λύσεις. Το δημογραφικό, όμως, είναι διαφορετικό, δεν αντιμετωπίζεται σε έναν χρόνο ή σε μια κυβερνητική θητεία αλλά χρειάζεται μακροχρόνιο εθνικό σχεδιασμό.
Η υπογεννητικότητα είναι το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα της Ελλάδας. Και δίπλα της βρίσκεται ένα ακόμη μεγάλο ζήτημα: το brain drain, η φυγή χιλιάδων νέων επιστημόνων και παραγωγικών ανθρώπων στο εξωτερικό. Μια χώρα που δεν γεννά αρκετά παιδιά και ταυτόχρονα χάνει το πιο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας της, χάνει σταδιακά τη δυνατότητα να αναπτυχθεί. Η Ελλάδα χρειάζεται ένα πραγματικό εθνικό σχέδιο για την οικογένεια και πολιτικές που θα κάνουν πράξη τη στήριξη των νέων ανθρώπων.
Στο πλαίσιο αυτό, η Ελληνική Λύση έχει καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις για την αντιμετώπιση του δημογραφικού, όπως:
- κλιμακωτή ενίσχυση των οικογενειών με παιδιά, με αυξημένη στήριξη όσο μεγαλώνει ο αριθμός των τέκνων,
- ενίσχυση των βρεφονηπιακών σταθμών και των δομών οικογενειακής φροντίδας,
- απλούστευση των διαδικασιών υιοθεσίας,
- πολιτικές ανάπτυξης και δημιουργίας θέσεων εργασίας ώστε να επιστρέψουν νέοι Έλληνες που έφυγαν στο εξωτερικό,
- μέτρα για τη μακροπρόθεσμη ενίσχυση της βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος.
Καμία πολιτική δεν μπορεί από μόνη της να λύσει ένα πρόβλημα δεκαετιών. Χρειάζεται συνολικό σχέδιο, συνέπεια και πολιτική βούληση. Γιατί η οικογένεια δεν είναι απλώς ένας κοινωνικός θεσμός, είναι η βάση πάνω στην οποία χτίζεται η κοινωνία και το μέλλον ενός έθνους. Κατάγομαι από έναν τόπο τα Ορεινά Πιέρια τον πρώην Δήμο Μακεδονίδος, που βλέπει καθημερινά τις συνέπειες της δημογραφικής συρρίκνωσης. Βλέπω χωριά που μικραίνουν, νέους που φεύγουν και οικογένειες που δυσκολεύονται να δημιουργήσουν το αύριο που ονειρεύονται. Δεν πιστεύω ότι αυτή η πορεία είναι αναπόφευκτη, αντίθετα πιστεύω ακράδαντα ότι , η Ελλάδα μπορεί να αντιστρέψει την κατάσταση.
- Με σχέδιο.
- Με σοβαρότητα.
- Με πολιτικές που θα βάζουν την οικογένεια στο επίκεντρο.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το μεγαλύτερο κεφάλαιο μιας χώρας δεν είναι μόνο οι οικονομικοί δείκτες, είναι οι άνθρωποί της, είναι τα παιδιά που γεννιούνται, είναι οι νέοι που μένουν στην πατρίδα τους, είναι οι οικογένειες που χτίζουν το αύριο. Το δημογραφικό δεν είναι ένα ακόμη πρόβλημα αλλά το εθνικό στοίχημα των επόμενων δεκαετιών, είναι η μάχη για το αύριο της Ελλάδας. Και αυτή τη μάχη δεν έχουμε δικαίωμα να τη χάσουμε!!!
