Το τελευταίο χρονικό διάστημα, υπήρχε έντονη και διάχυτη φημολογία για την επιστροφή του αυτοκράτορα των τίτλων, του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, στο Παναθηναϊκό. Βλέπετε, στην περίοδο του υπερόπτη, αμετροεπή και φλύαρου Αταμάν, οι «πράσινοι» είχαν εικόνα μιας παρατημένης στην τύχη της ομάδας, χωρίς αρχή και τέλος, που βασιζόταν μόνο στο ατομικό ταλέντο των παικτών τους. Κάπως έτσι έραψαν το έβδομο αστέρι της Ευρωλίγκας στη φανέλα τους. Επιπλέον, δεν φάνηκε στο γήπεδο ο μεγαλύτερος προϋπολογισμός της Ευρώπης και δεν αξιοποιήθηκαν παίκτες, ειδικά Έλληνες. Ή ομάδα του Αταμάν έφτασε στο σημείο να χάνει στο ΟΑΚΑ από τον Κολοσσό, να χάνει εύκολα από τον Ηρακλή, τον Άρη ή από σαφώς υποδεέστερες ομάδες της Ευρωλίγκας… Μοιραία λοιπον, δεν θα μπορούσε να συμπορευθεί και πάλι με τον Τούρκο προπονητή.
Κι είναι σαφές, ότι πρώτος και ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ στόχος δεν μπορεί να ήταν άλλος, από τη μέγιστη επιστροφή του Ζοτς. Του ανθρώπου που μεγαλούργησε στον πάγκο του Παναθηναϊκού, κατακτώντας 23 τρόπαια. Του ανθρώπου που όταν έφυγε, είχε αφήσει το φως αναμμένο…
Κι έγινε αυτό. Ήταν δίκαιο κι έγινε πράξη.
Σκέφτομαι ότι δεν επέστρεψε απλώς ένας προπονητής. Επέστρεψε μια ανάμνηση που αρνιόταν να σβήσει. Επέστρεψε η μορφή που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή, ο άνθρωπος που έκανε μια γενιά Παναθηναϊκών να πιστέψει ότι το αδύνατο δεν ήταν παρά μια λέξη χωρίς νόημα.
Για δεκατέσσερα χρόνια, το όνομά Ζοτς πλανιόταν επάνω και μέσα στο ΟΑΚΑ σαν θρύλος. Σε κάθε αποτυχία, σε κάθε χαμένο τίτλο, σε κάθε βραδιά που το «τριφύλλι» έμοιαζε ξένο προς τον ίδιο του τον εαυτό, οι σκέψεις όλων κατέληγαν στο ίδιο πρόσωπο. Στον άνθρωπο που μετέτρεψε την απαίτηση για διάκριση σε καθημερινότητα και την κορυφή σε μόνιμη κατοικία.
Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς δεν είναι απλώς ο πολυνίκης προπονητής της Ευρώπης. Είναι ο αρχιτέκτονας μιας κορυφαίας μπασκετικής αυτοκρατορίας. Της πρώτης στη χώρα. Ο φύλακας μιας κληρονομιάς χτισμένης με ιδρώτα, εμμονή και αμέτρητες νύχτες δόξας. Είναι εκείνος που έμαθε στον Παναθηναϊκό να κοιτάζει κατάματα τους γίγαντες της ηπείρου και να τους αναγκάζει να του υποκλίνονται.
Σκέφτομαι ότι υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν ιστορία. Κι υπάρχουν κι εκείνοι που γίνονται οι ίδιοι ιστορία. Ο Ομπράντοβιτς ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Το όνομά του δεν αναγράφεται απλώς στις χρυσές σελίδες του συλλόγου, είναι χαραγμένο ανεξίτηλα επάνω τους.
Γι’ αυτό και η επιστροφή του αντιμετωπίζεται ως επιστροφή βασιλιά. Σαν τη στιγμή που ένας λαός βλέπει ξανά στον ορίζοντα τον ηγέτη που τον οδήγησε στις μεγαλύτερες κατακτήσεις του. Σαν μια υπόσχεση ότι οι ένδοξες μέρες δεν ανήκουν αποκλειστικά στο παρελθόν.
Ουδείς γνωρίζει το επόμενο βήμα της ζωής. Συνεπώς, ουδείς γνωρίζει αν η δεύτερη θητεία του Ζοτς θα συνοδευτεί από τις ίδιες θριαμβευτικές εικόνες. Ουδείς μπορεί να προδικάσει αν τα τρόπαια θα έρθουν με την ίδια συχνότητα που έρχονταν κάποτε. Όμως αυτό, για την ώρα, μοιάζει σχεδόν δευτερεύον.
Το πρωτεύον είναι ότι ο Παναθηναϊκός ξαναβρήκε το χαμένο κομμάτι της ψυχής του. Κι όταν ο Ομπράντοβιτς θα εμφανιστεί πάλι στο ΟΑΚΑ, μπροστά στον κόσμο που τον λάτρεψε όσο κανέναν άλλον, θα γίνει τοπικός σεισμός στο Μαρούσι. Δεν θα είναι απλώς μια επιστροφή. Θα είναι μια συνάντηση πεπρωμένου που ήτα γραμμένο εδώ και χρόνια.
Να πω την αλήθεια, όταν έφυγε από την Παρτίζαν, πριν από λίγο καιρό, φοβήθηκα μη τυχόν και κάνει πράξη αυτό που έλεγε εδώ και χρόνια στο γνωστό στέκι στα ψηλά των Βριλισσίων: «Όταν φτάσει η ώρα να αποσυρθώ, θα πάω ν’ ανοίξω μπιτσόμπαρο στην Πάρο»…
Τελικά, αυτό αργεί ακόμη. Κι ο Ζοτς επιστρέφει σπίτι του.
Ανυπομονώ ν’ ακούσω τις ιαχές χιλιάδων ανθρώπων να τον αποθεώνουν. Μαζί με τη δική μου: Πορο ποποοοοό, Ομπράντοβιτς!!!!
