Στη Χαριλάου Τρικούπη 50, όλο και περισσότεροι εκ των ενοίκων μιλάνε ανοιχτά πια και χαρακτηρίζουν τον Δούκα φραξιονιστή των ελασιτών στο ΠαΣοΚ!
Δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν; Δεν κατάλαβαν τι συνέβη στις δημοτικές εκλογές στην Αθήνα και ποιοι έσπευσαν να λάβουν θέση στα ενδότερα του Δήμου; Δεν κατάλαβαν τίποτα, ακόμη κι όταν ο δήμαρχος έσυρε ένα ολόκληρο κόμμα στην αγκαλιά της τοξικότητας και του λαϊκισμού της Αριστεράς;
Τώρα, ο εκνευρισμός στη Χαριλάου Τρικούπη κτυπάει κόκκινο. Μάταια διάφοροι θεσμικοί (Τσουκαλάς – Βαρδκαστάνης κλπ) επιχειρούν να ρίξουν τους τόνους των αντιπαραθέσεων που προκαλεί ο Δούκας -τον ακολούθησε κι η Διαμαντοπούλου- αλλά το ειδικό πολιτικό τους βάρος είναι ελάχιστο και δεν καταφέρνουν πολλά.
Το έχουμε «πει» επανειλημμένως: Ο Ανδρουλάκης και το ΠαΣοΚ έχασαν πολύτιμο χρόνο για να εδραιωθούν ως σοβαρή, υπεύθυνη κι εποικοδομητική αντιπολίτευση. Αντ’ αυτού «έπαιξαν» μπάλα επιπέδου αντισυστημικού κόμματος. Εκεί, χάθηκε το παιγνίδι, από τις λανθασμένες στρατηγικές και τη μετριότητα των στελεχών που επέλεξε ο Ανδρουλάκης ως ηγετική ομάδα. Πλήρωσαν και πληρώνουν το τίμημα της πολιτικής τύφλωσης. Αντί να διεκδικήσουν τον χώρο του Κέντρου, επέλεξαν να κυνηγήσουν τις σκιές της Αριστεράς. Έφτασαν στο σημείο να μιλάνε στη Βουλή για… ξυλόλια και …χαμένα βαγόνια, να μη ψηφίζουν ακόμη και αυτονόητα πράγματα (Στουρνάρας) και να ταυτίζονται με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Κι ήρθε ο Τσίπρας και τους κατατρόπωσε στις δημοσκοπήσεις. Σε κάποιες μάλιστα, τους περνάει ακόμη κι η Καρυστιανού, παρ’ ότι κάθε φορά που μιλά εκτοξεύει πολιτικά «βατράχια»! Δεν ήταν λοιπόν κεραυνός εν αιθρία.
Όμως, το μεγάλο «έγκλημα», ήταν ότι άφησαν τον Δούκα να τους σύρει στις θελήσεις και τις προθέσεις του. Ο άνθρωπος που συνεργάστηκε ακόμη και με περιθωριακές ομάδες στην Αθήνα για να εκλεγεί -τη στιγμή που οι αστοί της Αθήνας τιμούσαν τους καναπέδες τους- έσυρε το ΠαΣοΚ σε συνεδριακή απόφαση, όπου ορίστηκε ως αντίπαλός τους η ΝΔ! Κι έδωσαν ουσιαστικά άφεση αμαρτιών στον Τσίπρα και στην υπόλοιπη δήθεν …προοδευτική Αριστερά, για όλα όσα συνέβησαν στην περίοδο 2012 -2019. Κι όχι μόνο αυτό. Ο Δούκας τους έσυρε σε μια ακατανόητη απόφαση, ότι δεν θα συνεργαστούν με τη ΝΔ, υπό οιαδήποτε συνθήκη. Δηλαδή, έδωσαν το μήνυμα ότι θ’ αφήσουν τη χώρα ακυβέρνητη, αφού μόνο ως φαντασιακή ονείρωξη μπορεί να θεωρηθεί η «πράσινη» επιδίωξη για νίκη με μια ψήφο διαφορά!
Μιλάμε, για τον ορισμό της αυτοχειρίας. Για ποιον λόγο έπρεπε να δηλώσουν εκ των προτέρων με ποιον θα συνεργαστούν και με ποιον όχι; Ποιο σοβαρό ευρωπαϊκό κόμμα μπαίνει μόνο του σε τέτοια πολιτική φυλακή;
Κι ύστερα ήρθε ο Τσίπρας -δια της εκπροσώπου του- και τους είπε ότι δεν τους θεωρεί όμορο χώρο! Άρα, δεν τους θέλει.
Το κακό όμως έγινε, αφού ο Δούκας τους πήρε στο λαιμό του. Ο λαϊκισμός του δημάρχου υπερίσχυσε της πολιτικής σοβαρότητας. Φοβήθηκαν μη τους πει … εν δυνάμει συνεργάτες του Μητσοτάκη! Και σε συνδυασμό με τις εμμονές του Ανδρουλάκη και το μικρό του πολιτικό δέμας, έγινε η ζημιά.
Παρ’ ότι έγινε λοιπόν το κακό, ο Δούκας ζει και βασιλεύει στα πέριξ της Χαριλάου Τρικούπη, παρ’ ότι οι περισσότεροι τον θεωρούν δούρειο ίππο! Κι όχι μόνο αυτό, αλλά συνεχίζει να «κτυπά» με την θέλησή του για κοινή πορεία με τον Τσίπρα.
Την ίδια στιγμή, το προφανές σχέδιο εξυφαίνεται προς το επόμενο βήμα: Βγήκε προχθές ο θεωρητικός του Τσίπρα, ο Σιακαντάρης, και έδωσε άλλη μια ισχυρή γροθιά. Το ΠαΣοΚ, είπε, είναι τοξικό κόμμα, που έχει τελειώσει πολιτικά και πρέπει να αυτοδιαλυθεί!!!
Και τώρα; Τώρα στη Χαριλάου Τρικούπη, έχουν μπει σε αδιέξοδο δρόμο. Μόνοι τους έβαλαν τα χέρια κι έβγαλαν τα μάτια τους. Έγιναν κόμμα περιθωρίου, χωρίς καμιά κυβερνητική προοπτική. Με τη ΝΔ δεν συνεργάζονται με απόφαση συνεδρίου κι ο Τσίπρας τους αποκαλεί τοξικούς, όπως τους αποκαλούσαν γερμανοτσολιάδες οι δικοί του, παλαιότερα… Απομένει λοιπόν να απαντήσουν στο απλό ερώτημα: αν δεν μπορούν να κυβερνήσουν με κανέναν, γιατί να τους εμπιστευθεί ο πολίτης;
Άκουσαν τον Δούκα, σύρθηκαν από τον Δούκα, βρίσκονται κάτω από το νερό από τον Δούκα, μα κατά τα άλλα …φταίει ο Μητσοτάκης.
Είναι σαφές λοιπόν, ότι το ΠαΣοΚ βρίσκεται σε αδιέξοδο. Το εντυπωσιακό όμως, είναι ότι ζουν σε ένα δικό τους φαντασιακό κόσμο κι αρνούνται να το αποδεχτούν και να κάνουν ακόμη κι απλή αυτοκριτική. Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, το πρώτο βήμα για να βγεις από το αδιέξοδο είναι να παραδεχθείς πώς μπήκες μέσα σε αυτό.
