Όταν η Μαρία Καρυστιανού έχασε την κόρη της στο τρομερό και τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, φόρεσε τα μαύρα ρούχα της κι άρχισε να περιφέρεται εδώ κι εκεί, ζητώντας δικαίωση, είχε την συμπάθεια πολλών. Μάλιστα, παρ’ ότι ήταν έντονη η σκοπιμότητα κι ο ναρκισσισμός της, ουδείς επέκρινε τις υπερβολές της που έφταναν στα όρια της ακρότητας. Ούτε καν όταν την περιφέρανε ακόμη και στο Ευρωκοινοβούλιο στελέχη της Αριστεράς. Ούτε καν όταν τα Αριστερά κόμματα διαγκωνίζονταν ποιο θα καρπωθεί περισσότερο τον πόνο της. Ας μη ξεχνάμε ότι η εγχώρια Αριστερά ανέκαθεν αντιμετώπιζε τη δυστυχία σαν εκλογικό περίπτερο: στήνει πάγκο, μοιράζει ηθική και μαζεύει χειροκροτήματα.
Η Καρυστιανού έλεγε ότι δεν θα ασχοληθεί με την πολιτική. Τελικά έλεγε ψέματα. Κορόιδεψε τους πάντες. Αρχικά γονείς και οικείους των θυμάτων στα Τέμπη κι εν συνεχεία τους Αριστερούς που την περιέθαλπαν.
Κι όχι μόνο αυτό. Ενώ τους άφηνε να βιώνουν την γνωστή Αριστερή κουτοπονηριά, τελικά εμφανίζεται στο προσκήνιο με κόμμα που συμπαθεί τα μάλα το ξανθό γένος. Μαζί της, κορυφαίος ανταποκριτής στη Μόσχα, του ΟΡΕΝ του Σαββίδη και διάφοροι άλλοι που «υποκλίνονται» στον Πούτιν. Πρόσωπα από …Μοναστήρια, πρόσωπα με λούμπεν αναρτήσεις για τη σεξουαλικότητά τους (δήλωσε ένας στο περιοδικό «YES», ότι έχει κοιμηθεί με 3.200 γυναίκες), με αναφορές στο κόμμα της «Νίκης», πρόσωπα με αντιεμβολιαστική δράση, με μοναρχικές εμμονές, εναντίον του αναφαίρετου δικαιώματος της γυναίκας για άμβλωση, θρησκόληπτοι και διάφοροι άλλοι που δηλώνουν ότι… μας κυβερνούν άθλιοι προδότες! Προσεχώς, διευθύνσεις και ονόματα. Ένα πολιτικό μωσαϊκό όπου συναντιούνται ο ψεκασμός, το λιβάνι, η συνωμοσιολογία και η γεωπολιτική καψούρα για τη Μόσχα — σαν reunion όλων των πικραμένων του διαδικτύου.
Κάπως έτσι, μ’ αυτά και μ’ εκείνα, δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η γυναίκα ξεκίνησε με «τερατώδη» αποδοχή που ξεπερνούσε το 70% και τεράστιες λαοσυνάξεις (έστω και κατευθυνόμενες από την Αριστερά που ξέρει καλά το σπορ) κι έχει καταλήξει σε ισχνά δημοσκοπικά ποσοστά, σημαντικά κάτω του 10%!
Το ζήτημα όμως, δεν είναι μόνο αν η Καρυστιανού μπορέσει να εκφράσει τον φιλοπουτινικό χώρο στην Ελλάδα. Και δη με ανταγωνιστή τον Βελόπουλο.
Το ζήτημα είναι, ότι γίνεται ξεκάθαρο πια, αυτό για το οποίο γράφουμε εδώ και πάρα πολύ καιρό. Δηλαδή, ότι το Κρεμλίνο παρεμβαίνει παντοιοτρόπως στην πολιτική ζωή της χώρας. Από την εργαλειοποίηση των Τεμπών, τα… ξυλόλια που είχε ανακαλύψει ο Βελόπουλος κι ακολούθησαν οι άλλοι, μέχρι τις δεκάδες χιλιάδες ψεύτικους διαδικτυακούς λογαριασμούς, μέσω των γνωστών bots. Λογαριασμοί που δημιουργούν κλίμα. Γιατί στη σύγχρονη Ελλάδα δεν χρειάζεται πραξικόπημα, αρκούν μερικά χιλιάδες τρολ, λίγοι χρήσιμοι ηλίθιοι και μπόλικη ψηφιακή υστερία. Προσθέστε στο παζ τα εκατοντάδες Μοναστήρια και το Άγιο Όρος και δένει η συνταγή. Βλέπετε, η «ομοθρησκία» πάντα παίζει τον ρόλο της σε αφελείς μάζες… Η δε σχέση μέρους της κοινωνίας με τη Ρωσία θυμίζει επαρχιώτικο εφηβικό έρωτα: γεμάτο φαντασιώσεις, αυταπάτες και πλήρη άρνηση της πραγματικότητας.
Λέγεται -αυτό θα φανεί με σαφήνεια στις δημοσκοπήσεις μετά τις 21 Μαΐου που θα ανακοινώσει το κόμμα της η Καρυστιανού- ότι τη σημαντικότερη δύναμη θα την έχει στη Βόρειο Ελλάδα. Είναι ευνόητο. Οπαδοί, ιερωμένοι και πολλοί «αντιδυκιστές» εκφράζουν αυτό που ονομάζεται «σύνδρομο Βορείου Ελλάδος». Δηλαδή, ένας ακατανόητος ψυχολογικός διχασμός, με έντονα σύνδρομα και προκαταλήψεις, που ξεκινά από το Άγιο Όρος, εξαπλώνεται σε κερκίδες οπαδών και τελικά καθίσταται ένας άξονας δήθεν αδικημένων που καταλήγει στη Μόσχα! Βαφτίζουν τον «αντιδυτικισμό» σε… «πατριωτισμό», τη συνωμοσιολογία …«αντίσταση» και κάθε λογική ένσταση θεωρείται ύποπτη φιλοευρωπαϊκή εκτροπή.
Θα τα δούμε όλα αυτά και μακάρι να επικρατήσουν οι φωνές σωφροσύνης, ειδικά στη Βόρειο Ελλάδα.
Εκείνο, πάντως, που πρέπει να αναμένουμε από την Καρυστιανού -και σε τελική ανάλυση να απαιτήσουμε από εκείνη- είναι να απαντήσει στο ερώτημα: Πώς συνδέονται τα Τέμπη με την «τρυφερότητα», την αδυναμία και τις ματιές έρωτα προς τον Πούτιν; Και τι σχέση έχουν πρόσωπα του στενού της περιβάλλοντος (πιο στενά δεν γίνεται) με τη Ρωσία;
Τελικά, η υπόθεση Καρυστιανού, είναι μια ακόμη θορυβώδης απόπειρα πολιτικής παρέμβασης. Είναι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που μπερδεύει εύκολα το πένθος με την αυθεντία, την οργή με την αλήθεια και τον λαϊκισμό με τη δικαίωση. Και κάπως έτσι, μέσα σε δάκρυα, σημαίες, ψεκασμένες θεωρίες και πατριωτικές κορώνες του Facebook, η χώρα συνεχίζει να παράγει «σωτήρες» με την ίδια ευκολία που παράγει αοιδούς και τηλεοπτικούς σχολιαστές.
Γιατί, στην Ελλάδα του 2026 δεν χρειάζεται να πείσεις με επιχειρήματα. Αρκεί να φωνάζεις δυνατά, να μισείς «το σύστημα» και να κλείνεις πονηρά το μάτι προς τη Μόσχα. Πάντα θα βρεθεί ένα κοινό πρόθυμο να χειροκροτήσει — μέχρι να έρθει ο επόμενος «μεσσίας» της αγανάκτησης και του πόνου…
