Είχα διαβάσει το εξαιρετικό βιβλίο-ντοκουμέντο «Η τελευταία μπλόφα», από τις ώρες που βρισκόταν ακόμη στο τυπογραφείο. Η Ελένη Βαρβιτσιώτη κι η Βικτώρια Δενδρινού είχαν καταγράψει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες κι αποκαλυπτική αφήγηση τις κρίσιμες στιγμές της χώρας, το 2015, όταν βρέθηκε στο χείλος της οικονομικής καταστροφής — και δη στα χέρια ανθρώπων που έμοιαζαν να διαπραγματεύονται περισσότερο με το θυμικό παρά με την πραγματικότητα.
Το βιβλίο έγινε best seller και φώτισε τις ανύπαρκτες στρατηγικές του Αλέξης Τσίπρας και της Αριστεράς, καθώς και του κυβερνητικού εταίρου Πάνου Καμμένου. Η αφήγηση ξεδίπλωσε μια εποχή όπου η πολιτική μετατράπηκε σε πείραμα — ένα πείραμα χωρίς δίχτυ ασφαλείας, με τη χώρα να ισορροπεί πάνω σε μια κλωστή αυταπάτης.
Ήταν σχεδόν αναπόφευκτο πως αυτό το υλικό θα έβρισκε τον δρόμο του προς την εικόνα. Το βιβλίο έγινε ντοκιμαντέρ και ξεκίνησε να προβάλλεται από τον ΣΚΑΪ, λειτουργώντας ως καθρέφτης: ένας καθρέφτης που δεν παραμορφώνει, αλλά επιστρέφει την αλήθεια γυμνή και ανυπεράσπιστη. Και πολλοί αναρωτήθηκαν — όχι χωρίς τρόμο — πόσο κοντά φτάσαμε στο αδιανόητο.
Κι από την άλλη πλευρά, οι γνώριμες φιγούρες της εποχής: εκείνοι που γελούσαν μπροστά στις ουρές των ΑΤΜ, που αντιμετώπιζαν την αγωνία ως στατιστικό δεδομένο. Οι άνθρωποι που με τις ιδεοληψίες τους πήγαν να διαλύσουν τη χώρα.
Και μέσα σε όλα, η σιωπή ορισμένων πρωταγωνιστών. Ο Γιάνης Βαρουφάκης — ο ιππέας της διαπραγμάτευσης χωρίς πυξίδα, που άφησε πίσω του περισσότερο θόρυβο παρά αποτέλεσμα. Και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας — ο άνθρωπος που υποσχέθηκε ρήξεις και είπε τόσα ψέματα, που θα έκαναν τον γνωστό βαρόνο να ερυθριά… «Δεν θα συμμετάσχω στη δολοφονία χαρακτήρα μου», είπε. Δολοφονία χαρακτήρα η αλήθεια; Όμως, η ιστορία δεν δολοφονεί — καταγράφει. Και συχνά, γράφει με μελάνι πιο βαρύ από τις λέξεις: με τις συνέπειες.
Είναι ο ίδιος που δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη, που δεν αναστοχάστηκε δημόσια, που δεν έβαλε ποτέ μυαλό, κι από επάνω μας λέει σήμερα ανερυθρίαστα ότι …το μόνο σφάλμα του που αναγνωρίζει, είναι ότι… ΔΕΝ έκλεισε τις τράπεζες μόλις εξελέγη!! Λόγια που προκαλούν σφίξιμο στο στομάχι. Πόσο Τσίπρας πια;
Ρε, μήπως τελικά είμαστε όλοι υπέρ το δέον ανεκτικοί, απαθείς, στωικοί και δεν μας αγγίζει τίποτα πια; Μήπως το παραμύθι της…προοδευτικότητας και των…προοδευτικών(ε) έχει περάσει στα εσώτερα του dna μας;
Ξέρετε κάτι; Η Ιστορία δεν ζητά εκδίκηση — ζητά μνήμη. Κι αν κάτι απέδειξε εκείνη η περίοδος, είναι πως οι αυταπάτες κοστίζουν ακριβά, αλλά η λήθη κοστίζει ακόμη περισσότερο.
Το ερώτημα δεν είναι πια τι έγινε τότε. Το ερώτημα είναι αν, όταν έρθει η επόμενη φορά, θα θυμόμαστε αρκετά ώστε να μην την ξαναζήσουμε… Σ’ αυτό, ασφαλώς θα συντελέσουν με την έρευνα και τη δουλειά τους, η Ελένη Βαρβιτσιώτη και η Βικτώρια Δενδρινού.
