Ζούμε στην πόλη, στη χώρα, στο πολιτικό περιβάλλον που κανείς δε φταίει – ποτέ και για τίποτα!
Σαν μια παιδούπολη, σαν το νησί που ζούσαν τα χαμένα αγόρια του Πίτερ Παν.
Μόνο χαρά και καμία ευθύνη για τίποτα!
Μπορεί ένας 89χρονος να πυροβολεί και να μην τον βρίσκει η αστυνομία.
Βλέπεις μπορεί η Αθήνα να έχει γεμίσει έξυπνες κάμερες. Αλλά τι να σου κάνουν οι έξυπνες κάμερες όταν δεν υπάρχουν αντίστοιχα «έξυπνοι» να αξιολογούν τα ευρήματα, ή άλλοι εξυπνότεροι να δίνουν σωστές εντολές… ή να εκπονούν έξυπνα σχέδια…
Δε θέλω να μιλήσω για «χαζούς» σε αντίστιξη με τις έξυπνες κάμερες, γιατί τελικά είναι θέμα πολιτικής.
Και η πολιτική στην Ελλάδα είναι η πολιτική των κολλητών και των εμμονών. Δηλαδή η πολιτική που ευνοεί τους κολλητούς και ουδόλως ενδιαφέρεται για τους πολίτες, και δη όσους δεν είναι «δικοί τους»
Βγαίνει ο υπουργός που δρέπει δάφνες επειδή ένας τρομοκράτης ήταν άτυχος κι έσκασε μια βόμβα στα χέρια του… και μας λεει με οίστρο και νεύρα ότι «υπάρχουν κενά ασφαλείας».
Και ποιος Υπουργέ μου πρέπει να γεμίσει τα κενά; Κι αφού δεν τα γιόμισε να μην πέφτει μέσα το κράτος και γίνεται ξεφτίλα γιατί δεν του ζητάει κάποιος άλλος να πάει σπίτι του;
Η κουλτούρα της ανευθυνότητας της κυβέρνησης σε συνδυασμό με τη μονίμως παροτρυνόμενη «ατομική ευθύνη» καλλιεργείται χρόνια τώρα αλλά πλέον έχει πάρει μυθικές διαστάσεις.
Κυβερνάει μια κυβέρνηση εφτά χρόνια και δε φταίει για τίποτα.
Πάλι καλά που «αναγνωρίζει» ότι κάποιος φταίει. Αλλά ως φαίνεται αυτ@ που φταίει κατοικεί στο Άλφα του Κενταύρου και δεν φαίνεται διατεθιμέν@ να αναλάβει καμία ευθύνη.
Κι έτσι οι πολίτες βολεύονται, παίρνουν το μήνυμα και πορεύονται «πάμε κι όπου βγει» και θα φταίει … ο διαχρονικός κακός μας εαυτός.
Είναι δύσκολο να μένει κανείς ψύχραιμος και να μην αρχίζει τα «γαλλικά» οπότε ας μείνουμε εδώ για την ώρα.
Και καλό μήνα. Κι άστε το μαγιόξυλο φρόνιμο γιατί είμαστε κατά της βίας.
Γιάννης Καφάτος
