Η ακραία ρητορική Ερντογάν για το Ισραήλ, η στήριξη της Τουρκίας στις Μουσουλμανικές Αδελφότητες, η στήριξη στο Ιράν, οι διευκολύνσεις σε Χαμάς και Χεζμπολάχ, είναι σύμφυτες με την τουρκική εξωτερική πολιτική. Σαν ένα νήμα που υφαίνεται επίμονα στον χρόνο, δένοντας επιλογές με ιδεολογίες και στρατηγικές εμμονές. Δυστυχώς, όλα αυτά έχουν διαποτίσει την τουρκική γνώμη εδώ και χρόνια, με αποτέλεσμα τη δαιμονοποίηση του Ισραήλ από το 93% των Τούρκων — το μεγαλύτερο ποσοστό στον πλανήτη!
Το αντίθετο, σε γενικές γραμμές, συμβαίνει στο Ισραήλ. Σε δημοσκόπηση του περασμένου Δεκεμβρίου, μόλις το 12% των Ισραηλινών θεώρησε ότι η Τουρκία μπορεί να είναι αξιόπιστος φίλος κι εταίρος. Οι Ισραηλινοί, σε συντριπτική πλειοψηφία, θεωρούν την Τουρκία ως τη χώρα που τους απειλεί περισσότερο, μετά το Ιράν.
Επιπλέον, στην Τουρκία, σχεδόν το σύνολο των πολιτικών αναλυτών θεωρεί ότι το Ισραήλ, μαζί με την Ελλάδα και την Κύπρο, τους περικυκλώνουν και τους απειλούν. Κι αυτό περνά στο DNA της τουρκικής κοινωνίας, παρά το γεγονός ότι η Τουρκία βρίσκεται πλέον με την πλάτη στον τοίχο, αφού δεκάδες χιλιάδες Ισραηλινοί που την επισκέπτονταν τουριστικά έχουν στραφεί προς την Κύπρο και κυρίως την Ελλάδα. Το ίδιο συμβαίνει και με ισραηλινά επιχειρηματικά κεφάλαια που ήταν «παρκαρισμένα» στην Τουρκία και κατευθύνονται με ταχείς ρυθμούς προς την Ελλάδα.
Κι ενώ συμβαίνουν αυτά, στη χώρα μας η Αριστερά και η λεγόμενη «πατριωτική Δεξιά» εκφράζουν έναν ακραίο αντισημιτισμό.
Α-δια-νό-η-το!! Σαν να φυσά ένας άνεμος παράλογου μέσα σε έναν κόσμο που απαιτεί καθαρή σκέψη και ψυχραιμία.
Υποστηρίζουν κι επιδιώκουν να διακοπεί η συνεργασία της χώρας με το Ισραήλ, ως στρατηγική επιλογή άμυνας. Δηλαδή, τη μόνη χώρα στην περιοχή μας που είναι εχθρός του εχθρού μας. Μια επιλογή που μοιάζει να αγνοεί τη γεωπολιτική πραγματικότητα, σαν να βαδίζεις στο σκοτάδι ενώ έχεις φως στα χέρια σου.
Κι άντε, οι Αριστεροί μπορεί να νομίζουν ότι ζει ακόμη ο Αραφάτ. Κι ότι αφού το Ισραήλ υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ —που δεν θέλουν να βλέπουν— είναι ο «εχθρός» τους…
Όμως, οι Δεξιοί πατριώτες; Αυτοί που θέλουν να …«μπουκάρουμε» στην Τουρκία για να πάρουμε την Πόλη; Πώς είναι δυνατόν να τάσσονται εναντίον του Ισραήλ και να συμπλέουν με την Τουρκία; Τόσο πολύ τους τυφλώνει το μίσος τους για τον Μητσοτάκη, που βάζουν την πατρίδα πίσω από αυτό; Δεν βλέπουν ότι ο Ερντογάν είναι όλο και πιο απομονωμένος κι από την ΕΕ μόνο ο σοσιαλιστής Σάντσεθ είναι τόσο στενός φίλος του; Δεν βλέπουν ότι ταυτιζόμενοι με τον Πούτιν σε αντισημιτισμό, ευνοούν την Τουρκία; Είναι πατριωτισμός αυτό;
Σε μια εποχή που οι γεωπολιτικές ισορροπίες μεταβάλλονται με ταχύτητα, ο πατριωτισμός δεν μπορεί να είναι σύνθημα ούτε εργαλείο εσωτερικής αντιπαράθεσης. Είναι ευθύνη, είναι γνώση, είναι η ικανότητα να βλέπεις πέρα από το θυμικό της στιγμής. Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να αγνοεί τους φυσικούς της συμμάχους ούτε να παρασύρεται από ιδεοληψίες που εξυπηρετούν άλλους. Γιατί στο τέλος, η Ιστορία δεν συγχωρεί τις εύκολες αυταπάτες—μόνο τις δύσκολες, συνειδητές επιλογές.
«Οι άξονες στην Ανατολική Μεσόγειο αλλάζουν — το ερώτημα είναι ποιος τους διαβάζει σωστά.
