Αυτός ο βούρκος του ΟΠΕΚΕΠΕ, αποτυπώνει πλήρως την κοινωνική διαστρωμάτωση της χώρας και την Ελλάδα των δυο ταχυτήτων. Δεν είναι απλώς μια στρέβλωση, είναι κανονικότητα που βρωμάει και ζέχνει.
Μικροδιάβολοι, καταφερτζήδες, που ζουν με επιδοτήσεις και ψηφίζουν όποιον τις εξασφαλίζει, ακόμη και παρανομώντας, μια κοινωνία με μικροκομπιναδόρους, λαμόγια και ζήτουλες για να σβήσουν μια κλήση …20 ευρώ. Μια κοινωνία που παζαρεύει την αξιοπρέπειά της για ψίχουλα. Που έχουν 3 στρέμματα και δηλώνουν 33, που έχουν 30 κατσίκια και δηλώνουν …300!
Κοντά τους πολιτικοί που επιβιώνουν ως …Γκρούεζες με εξυπηρετήσεις, ρουσφετάκια και μικροκομπινούλες. Πάντα για το καλό των …συμπολιτών τους, δηλαδή … των ίδιων. Το θέατρο είναι παλιό, οι ηθοποιοί ίδιοι και το εισιτήριο το πληρώνει ο φορολογούμενος.
Αυτή την κοινωνία κι αυτούς τους πολιτικούς τους βλέπουμε να πρωταγωνιστούν πάλι, στον βούρκο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Με βαθιές ρίζες στο πελατειακό σύστημα, είναι κυρίως αυτοί οι πατριώτες της περιβόητης Λαϊκής Δεξιάς που…γκρινιάζουν ότι η ΝΔ … έχασε τη φυσιογνωμία της!
Το είπε κι ο Σαμαράς, ξεχνώντας ότι ανάμεσα στους τωρινούς εμπλεκόμενους συγκαταλέγονται στενοί πολιτικοί του φίλοι… Η μνήμη στην Ελλάδα είναι πάντα επιλεκτική — και βολική. Λες και η φυσιογνωμία ήταν ποτέ κάτι άλλο από μηχανισμός εξυπηρετήσεων.
Από την άλλη πλευρά, η κοινωνία της προκοπής. Που δεν μπαίνει στη διαδικασία του «δώσε μου για να σου δώσω», που θεωρεί αναξιοπρέπεια κι ανεντιμότητα το ρουσφέτι, που δεν κυνηγά τα επιδόματα. Η σιωπηλή πλειοψηφία που δεν φωνάζει, αλλά πληρώνει. Η κοινωνία που ιδρώνει μέρα νύχτα για να επιβιώσει, χωρίς να τρέχει στα βουλευτικά και υπουργικά γραφεία για… εξυπηρετήσεις. Η Ελλάδα που δεν έχει πλάτες — μόνο υποχρεώσεις.
Μαζί μ’ αυτή την Ελλάδα συμπορεύεται και μια σημαντική πολιτική συνομοταξία, που αγνοεί το πολιτικό κόστος, δρα εποικοδομητικά για το πολιτικό σύνολο, μεταρρυθμίζει, συγκρούεται, αναδεύει το τέλμα, δεν φοβάται τις ανατροπές. Πολιτικοί που «σπάνε αβγά». Όχι γιατί είναι ήρωες, αλλά γιατί κάνουν απλώς τη δουλειά τους — κάτι σπάνιο πια.
Το είδαμε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως υπουργό διοικητικής μεταρρύθμισης που συγκρούστηκε με εκατοντάδες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, το είδαμε με τον Πιερρακάκη που έσπασε ιδεοληψίες δεκαετιών με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, το είδαμε με τον Άδωνι που «έσπασε το καμποτάζ» στη κρουαζιέρα ή τα βάζει με τις συντεχνίες της μιζέριας στην Υγεία. Το είχαμε δει και με τη Διαμαντοπούλου στην Παιδεία, που έφερε την καλύτερη μεταρρύθμιση που ψηφίστηκε με πρωτοφανή πλειοψηφία, για να έρθει αργότερα ο πολιτικά ανεκδιήγητος φίλος του Κώστα Καραμανλή, Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, να την…απενεργοποιήσει. Στην Ελλάδα οι μεταρρυθμίσεις δεν πολεμιούνται μόνο — ξηλώνονται.
Ο βούρκος ΟΠΕΚΕΠΕ είναι διαχρονικός. Κι όπως είπαμε δείχνει ξεκάθαρα τις δυο Ελλάδες. Την Ελλάδα που παράγει και την Ελλάδα που παρασιτεί.
Κι είναι αστείες οι αντιδράσεις της αντιπολίτευσης που «ξεσκίζουν» βουλευτές της ΝΔ, επειδή μεσολάβησαν υπέρ των ψηφοφόρων τους ρουσφετολογικά. Υποκρισία χωρίς όριο και χωρίς ντροπή.
Ξεχνούν ότι στην Κρήτη πιάστηκε με τη γίδα στην πλάτη κορυφαίος φίλος του προέδρου του ΠαΣοΚ. Ξεχνούν στην Κουμουνδούρου ότι κορυφαίος παράγων με ισχυρές πλάτες, έβαλε υποθήκη …βοσκοτόπια χωρίς αξία, για να δανειοδοτηθεί προκειμένου να πάρει άδεια για να φτιάξει το…ΣΥΡΙΖΑ TV… Όλοι ξέρουν — κανείς δεν ξεχνά, απλώς κάνουν πως δεν θυμούνται.
Πού καταλήγουμε λοιπόν; Ότι οι δυο Ελλάδες είναι μια σκληρή πραγματικότητα. Σε σημείο που πρέπει οι μισοί Έλληνες να απαιτήσουν να…συλληφθεί το ρουσφέτι. Να τεθεί εκτός νόμου αυτή η εθνική παθογένεια.
Κι αν αυτό ακούγεται ως αστεϊσμός, δεν είναι αστεϊσμός ότι κάποιοι πολιτικοί πρέπει να φροντίσουν να το ποινικοποιήσουν! Κι ας γίνουμε ρεζίλι των σκυλιών σε όλη την οικουμένη.
Μπορεί το ρουσφέτι να αποτελεί τον ακρογωνιαίο μηχανισμό απόκτησης πολιτικής επιρροής, ειδικά στην επαρχία, μπορεί αυτό να ισχύει διακομματικά κι ανεξαρτήτως ιδεολογίας, αλλά αυτό πρέπει να τελειώνει. Όχι αύριο — χθες. Ακόμη και για «ελαφρές» περιπτώσεις, όπως είναι οι περισσότερες του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Και για να τελειώσει απαιτείται ισχυρή νομοθεσία. Και διαπόμπευση όσων επιδίδονται σ’ αυτό παντοιοτρόπως. Να ξέρουν ότι δεν θα κρύβονται πίσω από ψήφους και γνωριμίες.
Μια σπουδαία μεταρρύθμιση θα είναι κι αυτή και μάλιστα διόλου ουτοπική… Ας βρεθεί τρόπος. Ειδικά στην εποχή του gov… εκτός αν τελικά το πρόβλημα δεν είναι το σύστημα, αλλά εμείς.
