Τελικά ο… Κούλης, δεν πούλησε την Ακρόπολη, δεν πούλησε το Αιγαίο, τον Λευκό Πύργο, τον Όλυμπο ή κάποιο νησί. Ούτε καν ένα βότσαλο κυριαρχίας. Κι οι ανησυχούντες του …καπνεργοστασίου και συμπολίτες Καλαματιανοί πλέον, έχασαν τη λαλιά τους. Η καταστροφολογία κατέρρευσε με πάταγο. Όμως, θα ήταν χρήσιμο να μάθουμε τις σκέψεις τους. Ή μήπως η σιωπή είναι η μόνη τους άμυνα όταν διαψεύδονται πανηγυρικά;
Καραμανλής και Σαμαράς, είχαν αφήσει βαρύτατους υπαινιγμούς για τους Μητσοτάκη και Γεραπετρίτη. Υπαινιγμούς χωρίς αποδείξεις, πολιτικές σκιές χωρίς πολιτικό θάρρος. Και τώρα πρέπει κάτι να μας πουν. Έστω και μια συγγνώμη προς τον πρωθυπουργό της χώρας. Όχι από μεγαλοψυχία, αλλά από στοιχειώδη πολιτική ευθύνη. Όπως, πρέπει να δικαιολογήσουν -έστω και μέσω κύκλων- για ποιον λόγο δεν ήθελαν να γίνει η συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν…
Οι … ανησυχούντες …Καλαματιανοί (πλέον), θα πρέπει να μας εξηγήσουν πειστικά γιατί οι ίδιοι ακολουθούσαν κατευναστική τακτική απέναντι στην Τουρκία, στα όρια της πολιτικής ακινησίας, και δεν αποδέχονται την επιθετική πολιτική που ακολουθεί ο Μητσοτάκης. Δηλαδή την πολιτική του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Ανδρέα Παπανδρέου. Τότε ήταν εθνική γραμμή, τώρα τους ενοχλεί;
Οι… ανησυχούντες του…καπνεργοστασίου, πρέπει να μας πουν και κάτι ακόμη.
Ο Μητσοτάκης, έχει -ναι ή όχι- ενισχύσει παντοιοτρόπως την αμυντική και γενικά τη διαπραγματευτική ισχύ της Ελλάδας; Ή μήπως τα Rafale, οι Belharra και οι διεθνείς συμφωνίες είναι προϊόντα φαντασίας; Κι αφού η απάντηση είναι αυτονόητη, πώς στα κομμάτια τον κατηγορούν για ενδοτισμό;
Ο Μητσοτάκης, έχει -ναι ή όχι- διευρύνει τις στρατηγικές συμμαχίες της χώρας; Είναι λάθος να κρατά ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με τον Ερντογάν; Πώς στα κομμάτια κατηγορούν τον Μητσοτάκη για ενδοτισμό;
Ας τα απαντήσουν αυτά. Εκτός, αν ήθελαν αυτό που φώναζαν κάποιοι υπερπατριώτες στη διπλωματία των social media. Δηλαδή να πάει στο τουρκικό παλάτι και να …τσακίσει στο ξύλο τον Ερντογάν… Εξωτερική πολιτική με συνθήματα καφενείου και πληκτρολόγια παλικαρισμού. Απλά, οι άνθρωποι «τρελαίνονται» επειδή δεν είναι απαραίτητοι! Ο δε Καραμανλής (Ραφήνα) έχει και τον «έρωτά» του με τον Πούτιν…
Ας ξαναπούμε λοιπόν το πιο ουσιώδες. Πρέπει να συζητάμε με την Τουρκία. Πρέπει να προλαμβάνουμε κρίσεις. Πρέπει να έχουμε ειλικρινείς σχέσεις, ακόμη και μέσα στις διαφορές μας. Η διπλωματία δεν είναι λιποψυχία, είναι ισχύς με σχέδιο. Τόσο εμείς, όσο κι οι Τούρκοι, ΜΟΝΟ οφέλη μπορούμε να έχουμε από τις συζητήσεις, τα ήρεμα νερά και την γειτονική συμβίωση. Όποιος δεν το καταλαβαίνει, απλώς παίζει επικίνδυνα με τη φωτιά.
Διάφοροι τουρκόφιλοι, ρωσόφιλοι και λοιποί συγγενείς της πατριδοκαπηλίας και πολλοί με νηπιακή πολιτική σκέψη, κάνουν ότι δεν βλέπουν ότι ο Μητσοτάκης είναι ο μόνος πρωθυπουργός που υπερτονίζει παντού -και μέσα στην Άγκυρα- ότι με τους γείτονες έχουμε μια και μοναδική διαφορά. Τελεία και παύλα. Χωρίς αστερίσκους, χωρίς υποσημειώσεις, χωρίς εκπτώσεις. Κι αποτελεί φαιδρότητα να τον κατηγορούν κι ανησυχούν εκείνοι που ούτε επέκτειναν στα 12 μ. τα χωρικά μας ύδατα, ούτε έκαναν κάτι άλλο από αυτά που σήμερα ζητούν από τον Μητσοτάκη. Οι κήνσορες της αδράνειας παριστάνουν τους τιμητές της δράσης. Ούτε καν εξόπλισαν την Ελλάδα. Ούτε έκαναν το παραμικρό με τις χιλιάδες χιλιάδων παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας.
Το βέβαιο είναι -εκ του αποτελέσματος– ότι η Ελλάδα παράγει σήμερα εξωτερική πολιτική κι ουσιαστική πολιτική. Όχι πολιτική φόβου, αλλά πολιτική αυτοπεποίθησης. Και δεν προστρέχει σε μίζερες κουμπαριές και άχαρους μοναχικούς χορούς. Ναι, δεν λύθηκαν μεγάλα ζητήματα από τη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν. Μα ο πρωθυπουργός της Ελλάδας δεν έβαλε τίποτα κάτω από το χαλί και τα έθεσε όλα επί τάπητος. Με ειλικρίνεια κι αυτοπεποίθηση, επειδή έχει καταφέρει να είναι ισχυρός.
Κι ας τελειώνουμε με τα προσχήματα. Η εξωτερική πολιτική δεν είναι πεδίο για προσωπικές πικρίες, εσωκομματικούς λογαριασμούς, εμμονές, εγωισμούς και φαντασιώσεις ηρωισμού. Είναι ζήτημα εθνικής στρατηγικής. Ο Μητσοτάκης δεν παίζει στα ζάρια τη χώρα, όπως κάποιοι θα ήθελαν για να δικαιώσουν τα αφηγήματά τους. Τη θωρακίζει, τη δυναμώνει και την εκπροσωπεί χωρίς συμπλέγματα. Όποιοι δεν αντέχουν αυτή την πραγματικότητα, ας κοιταχτούν στον καθρέφτη. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι η κυβέρνηση. Είναι η πολιτική τους ανεπάρκεια. Είναι ότι η σκεπτόμενη κοινωνία τους έχει προσπεράσει και ξεχάσει.
