Ομιλία Δημήτρη Μάντζου, Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής στην επετειακή αναφορά της Βουλής στους πεσόντες Αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού στα Ίμια
Τριάντα χρόνια μετά, κανείς δεν ξεχνά. Η Βουλή, οι Κοινοβουλευτικές Ομάδες, κάθε μία και καθένα ένας από εμάς τιμά τη μνήμη του Χριστόδουλου Καραθανάση, του Παναγιώτη Βλαχάκου και του Έκτορα Γιαλοψού, των πεσόντων Ελλήνων αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού στα Ίμια τη μαύρη νύχτα της 31ης Ιανουαρίου 1996. Σε εκείνη την πολύ δύσκολη για όλους τους Έλληνες νύχτα, που γράφτηκε ανεξίτηλα στην εθνική συλλογική μνήμη.
Η ιστορία γράφτηκε πριν τριάντα χρόνια, δεν γράφεται σήμερα. Σήμερα τιμάται η μνήμη όσων έδωσαν και τη ζωή τους ακόμη για την υπεράσπιση της πατρίδας, κάθε τελευταίας σπιθαμής εδάφους στις πιο ανατολικές εσχατιές της. Σήμερα σκύβουμε το κεφάλι με σεβασμό και συγκίνηση σε εκείνους που με αυτοθυσία κι αυταπάρνηση. Με απόλυτη αίσθηση καθήκοντος.
Τριάντα χρόνια μετά, τα συμπεράσματα είναι ισχυρά και πρέπει να είναι δεσμευτικά.
Αποδείχθηκε ότι η διαχείριση κρίσεων αποτελεί μια πολύ λεπτή και πολύπλοκη υπόθεση, που απαιτεί απόλυτο συντονισμό όλων των εθνικών παραγόντων και παραμέτρων. Κι αυτό είναι βέβαιο ότι αποτελεί ένα κεκτημένο εμπειρίας για τη χώρα μας και τις ένοπλες δυνάμεις.
Αποδείχθηκε ότι οι διαχρονικές αναθεωρητικές και παράνομες διεκδικήσεις της Τουρκίας δεν είναι θεωρητικές αλλά πραγματικές. Ότι μπορούν να οδηγήσουν σε πολεμική εμπλοκή.
Γι’ αυτό και έγινε αντιληπτό ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν έπρεπε να είναι ένα απλό διμερές ζήτημα, αλλά ζήτημα ευρωπαϊκό, ευρωτουρκικό. Η στρατηγική της Ελλάδας και της Ελληνικής Κυβέρνησης, η στρατηγική του Ελσίνκι, δεν οδήγησε μόνο στην είσοδο της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ το 2004, με άλυτο το κυπριακό πρόβλημα -μια κορυφαία στιγμή της ελληνικής διπλωματίας, που δεν είχε αμφισβητηθεί ως σήμερα από κανέναν και αναγνωρίζεται πρώτα και κύρια από τους ίδιους του Κύπριους πολίτες.
Αλλά η στρατηγική εκείνη ήταν που έθεσε σε ένα νέο, ευρωπαϊκό πλαίσιο αξιολόγησης την Τουρκία. Την υποχρέωσε να αποδεχθεί τη νομολογία του διεθνούς δικαίου της θάλασσας.
Με έναν τρόπο, αυτή η πολιτική υπήρξε μια γνήσια πατριωτική πολιτική επιλογή όχι μόνο για την ανάσχεση αλλά και την αντιμετώπιση του τουρκικού αναθεωρητισμού.
Μια πολιτική πάνω στην οποία εμπεδώθηκε και ρίζωσε η πάγια ελληνική θέση ότι τα Ίμια όπως και όλα τα Δωδεκάνησα είναι ελληνικά. Ότι η εθνική μας κυριαρχία δεν μπορεί να αμφισβητείται. Ότι δεν υπάρχουν γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο. Ότι κανείς ποτέ δεν γκρίζαρε το Αιγαίο, διότι τίποτα δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα είναι γκρίζο στο Αιγαίο. Παρά μόνο το βαθύ γαλάζιο της θάλασσας και το λευκό του κύματος.
Αυτή είναι μια πάγια, διαχρονική ελληνική θέση, σε εφαρμογή του διεθνούς δικαίου, του διεθνούς δικαίου της θάλασσας και όλων των διεθνών συνθηκών, από τη διεθνή σύμβαση για το δίκαιο της θάλασσας του Montego Bay του 1982 έως και τις συνθήκες της Λωζάννης 1923 και των Παρισίων 1947.
Μια θέση που πρέπει να επιβεβαιώνεται με κάθε ευκαιρία σε εποχές όπως η σημερινή, που ο αναθεωρητισμός και η επιθετικότητα αποτελούν τον κανόνα στις διεθνείς σχέσεις.Την παραμονή ενός νέου κύκλου ελληνοτουρκικών επαφών, σε ανώτατο επίπεδο, με την άλλη πλευρά να παραμένει αμετακίνητη.
Και δεν επιτρέπεται σε κανέναν πουθενά -πολύ περισσότερο εδώ στη Βουλή των Ελλήνων- να ισχυρίζεται ή να αφήνει να εννοηθεί το αντίθετο.
Διότι υπάρχει και ένα πεδίο, η εξωτερική μας πολιτική, που πρέπει να δομείται πάνω σε αρχές σταθερές και όχι στις επιδιώξεις της εκάστοτε πλειοψηφίας.
Μια πολιτική, που με καμπές κρίσιμες, με στιγμές πολύ δύσκολες, ακόμη και τραγικές, όπως η νύχτα της 31ης Ιανουαρίου 1996, έγινε σεβαστή από όλες τις Ελληνικές Κυβερνήσεις, ανεξαιρέτως και έως σήμερα.
Μη διχάζουμε λοιπόν γιατί έτσι νομίζουμε ότι έτσι εξυπηρετούμε το κομματικό συμφέρον.
Αυτοί οι στενοί διάδρομοι που χωρίζουν τα μεταξύ μας έδρανα μετατρέπονται εκεί έξω σε βαθιές διαιρετικές τομές. Στον πιο βαθύ υποδόριο εθνικό κίνδυνο: τον διχασμό.
Ας το έχουμε αυτό πάντα κατά νου.
Αυτή είναι για εμάς η σπουδαιότερη αξία αυτής της οφειλόμενης αναφοράς: η σφυρηλάτηση της ενότητας.
Με σεβασμό και εθνικό χρέος στη μνήμη των πεσόντων.
Τιμή θα πει σεβασμός έμπρακτος. Και τα πολιτικά κόμματα οφείλουν να εκφράζουν αυτόν τον σεβασμό με θέσεις πολιτικές. Με ευθύνη.
Ευθύνη για την άμυνα και τη διπλωματία μας.
Ευθύνη για το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων, τον καταλυτικό παράγοντα αποτροπής της χώρας μας.
Ευθύνη για τη νησιωτική Ελλάδα, τους κατοίκους και όσους προσφέρουν δημόσια υπηρεσία, τους ιατρούς, νοσηλευτές, εκπαιδευτικούς, στα νησιά του Αιγαίου, στα ανατολικά σύνορα, από βορρά σε νότο.
Ευθύνη για μια ενεργητική εξωτερική πολιτική αρχών, με μόνο κριτήριο το αληθινό, το ρεαλιστικό εθνικό συμφέρον.
Τριάντα χρόνια μετά, τιμούμε τη μνήμη των τριών ηρώων. Με πολιτική ευθύνη, με εθνική υπευθυνότητα. Με ενότητα.
