![αρνικ σα](https://emvolos.gr/petros/wp-content/uploads/2024/08/αρνικ-σα-10.jpg)
Διακοπές, χαλαρές στιγμές, βουτιές sτη θάλασσα, καταδύσεις στις σελίδες βιβλίων και πρωτίστως η παρακολούθηση των λατρεμένων ταινιών του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Ελάτε να το κάνουμε παρέα:
![Νίκος Σακελλαρόπουλος](https://emvolos.gr/petros/wp-content/uploads/2022/05/Νίκος-Σακελλαρόπουλος.jpg)
Ταινία: Ο γόης, Σενάριο – Σκηνοθεσία Γιάννης Δαλιανίδης, με Βουτσά. Εξαρχάκο, Νόρα Βαλσάμη, Διονύση Παπαγιαννόπουλο, 1969.
Σκηνή 1η
Βουτσάς: Αμάν; Τι είναι αυτό βρε Αρίστο;
Εξαρχάκος: Ο κούκος! Τι φοβάσαι; Μόνο εμείς είμαστε σ’ αυτό το σπίτι.
Βουτσάς: Εγώ φοβήθηκα μήπως μπήκε κι άλλος και γίναμε τρεις κι ο κούκος!
Σκηνή 2η
Βουτσάς: Βρε Αρίστο, μήπως κοιμόμαστε όλοι μαζί και βλέπουμε το ίδιο όνειρο;
Εξαρχάκος: Καλά εσύ δεν μου έλεγες ότι δεν έχεις θείο; Κι αυτός τι είναι;
Βουτσάς: Ξέρω εγώ; Εθελοντής!
Ταινία: Γοργόνες και μάγκες, Σενάριο – Σκηνοθεσία Γιάννης Δαλανίδης, με Χρονοπούλου, Γεωργίτση, Παπαγιαννόπουλο, Σειληνό, Βαλσάμη, Κομνηνό, Εξαρχάκο, Βογιατχή, Καραγιάννη. Μουσική Πλέσσας, τραγούδι Δάκης, Μαρινέλα, Πουλόπουλος. 1968.
Σκηνή 1η
Βογιατζής: Μια στιγμή όμως να υπάγω εις την κουζίναν, δια να επισπεύσω την μεταφοράν των μεζέδων και της μπυρός.
Δοξαράς: Πω, πω, πώ! Είδατε τι γραμματιζούμενα που τα λέει;
Εξαρχάκος: Εμένα μου άρεσε εκείνη η μεταφορά τν μεζέδων. Με καμιόνι θα μας τους φέρει;
Σκηνή 2η:
Δοξαράς: Μαρίνα, Μαρίνα! Στάσου, μη φεύγεις.
Καραγιάννη: Σε παρακαλώ! Μη με παίρνεις εξ οπισθίως γιατί είμαι μυστηρευομένη.
Δοξαράς: Μήπως εννοείς μνηστηρευομένη;
Καραγιάννη: Τι είναι παιδί μου ο γάμος; Μυστήριο δεν είναι; Άρα είναι ο μυστήρ! Κι εγώ είμαι μυστηρευομένη!
Ταινία: Δεσποινίς Διευθυντής, Σενάριο Γιαλαμάς –Πρετεντέρης, Σκηνοθεσία Ντίνος Δημόπουλος, με Καρέζη, Αλεξανδράκη, Παπαγιαννόπουλο, Νικολαΐδη, Παπαγιάννη, 1964.
Σκηνή 1η
Παπαγιαννόπουλος: Ναύαρχε, είστε με τα καλά σας; Η κόρη μου με εσάς; Είμαστε εμείς γι τέτοια πράγματα;
Νικολαΐδης: Εμείς; Τι κοινό έχουμε εμείς οι δυο; Εγώ είμαι γεννηθείς το 1909….
Παπαγιαννόπουλος: Κι εγώ είμαι το 1912!
Νικολαΐδης: Ε, καλά, για έναν ευτυχισμένο γάμο, τι σημασία έχουν τρία χρόνια διαφορά;
Παπαγιαννόπουλος : Εμένα ρε θα παντρευτείς;
(Συνεχίζεται)