Αρχική Απόψεις Με την δική μου ματιά – Από την Πηγή Περσιάδου

Με την δική μου ματιά – Από την Πηγή Περσιάδου

Πως γίνεται και δεν συμπίπτει ποτέ ο χρόνος απεξάρτησης από το συναίσθημα στο χωρισμό δύο ανθρώπων είτε συζύγων, είτε εραστών, είτε φίλων.

Τι φταίει άραγε και ο ένας απομακρύνεται πιο εύκολα, ενώ ο άλλος το παλεύει για πολύ καιρό ακόμη?

Φταίει ίσως η απόρριψη που δημιουργεί μιά μαζοχιστική εξάρτηση?

Φταίει το να θέλει να αποδείξει ο χαμένος ότι δεν άξιζε μια τέτοια συμπεριφορά?

Φταίνε οι αναμνήσεις που από τον έναν συντηρούνται για μεγαλύτερο διάστημα?

Ότι και να φταίει, η ζωή με έμαθε ότι όταν κλείνει μία πόρτα, μιά άλλη θα ανοίξει σίγουρα, αρκεί να παρατηρούμε τα σημάδια.

Επίσης με έμαθε ότι τις περισσότερες φορές γίνεται για το καλό μας.

Ή για να προχωρήσουμε μπροστά, αφήνοντας πίσω μας κάτι μετέωρο ή για να μας προφυλάξει από κάτι που θα εξελισσόταν σε χειρότερο.

Μπορεί όμως να εξελιχθεί σε μετέπειτα εκτίμηση και αγάπη μεταξύ τους ή σε μιά πιθανή επανασύνδεση σε πολύ καλύτερες και στέρεες βάσεις.

Όλα έχουν την καταλληλότητά τους και τον λόγο που συμβαίνουν.

Όπως και νά ‘χει, η ζωή είναι πάντα μπροστά και μας περιμένει.

Παίρνουμε για άλλη μια φορά το μάθημά μας και συνεχίζουμε.

Άλλωστε ένα σπουδαίο ρητό λέει: ”Ποτέ δεν χάνω. Ή κερδίζω ή μαθαίνω”

 

Προηγούμενο άρθροΟ Γιάννης Καφάτος σχολιάζει την επικαιρότητα που μερικές φορές είναι από μόνη της επιθεωρησιακό νούμερο. (και όταν δεν είναι την κάνει!)
Επόμενο άρθροΗ μειωμένη χειρωνακτική εργασία αδυνατίζει τον μυϊκό ιστό – Γράφει η Μαρία Αλιμπέρτη Κατσάνη