Τα ανέκδοτά μας: Τρία ανέκδοτα για καλό γέλιο…

Δεν ακουγόταν πια…

Η δασκάλα ζητάει από τους μαθητές να γράψουν για κάτι πολύ ασυνήθιστο που τους συνέβη πρόσφατα.

Και μετά, ένας ένας, το διαβάζουν.

Έρχεται και η σειρά του Τοτού:

– Την περασμένη βδομάδα ο μπαμπάς μου έπεσε μέσα στο πηγάδι που έχουμε στον κήπο.

– Δασκάλα: Χριστός κι Απόστολος! Ελπίζω να είναι καλά!

– Μάλλον είναι… Από χθες σταμάτησε να ζητάει βοήθεια.

Η τιμή…

Είναι δυο ξανθιές σε ένα κατάστημα λέει η μία στην άλλη:

– Πόσο κάνει αυτό το σαμπουάν;

– Δεν ξέρω, ρώτα τον καταστηματάρχη.

Ρωτάει λοιπόν τον καταστηματάρχη:

– Πόσο κάνει αυτό ;

– Γράφει πάνω.

Η ξανθιά γυρνάει το κεφάλι πρός το ταβάνι κοιτάει για μερικά λεπτά και μετά λέει:

– Κοιτάω τόση ώρα αλλά το μόνο που βλέπω είναι ένα ράγισμα στον τοίχο, η τιμή του σαμπουάν που ακριβώς είναι;….

Αλλού έβλεπε ο Θεός…

Οι μαθητές ενός κατηχητικού σχολείου (και ο Τοτός ανάμεσα σ’αυτούς) περιμένουν στην ουρά του κυλικείου για το μεσημεριανό τους.

Μπροστά-μπροστά στον πάγκο του κυλικείου είχε ένα μπωλ με μήλα, που έγραφε:

 ‘Πάρτε μόνο ένα, ο Θεός σας κοιτάζει!”

Στο τέλος του πάγκου ήταν άλλο ένα μπωλ με μπισκότα, οπότε πάει ο Τοτός και γράφει:

 “Πάρτε όσα μπισκότα θέλετε. Ο Θεός βλέπει τα μήλα.”

ΓΝΩΜΙΚΟ

Δεν μπορούμε να ορίσουμε την ευτυχία. Μπορούμε μόνο να μιλήσουμε γι’ αυτό που την καταστρέφει και γι’ αυτό που τη δημιουργεί.

André Gide, 1869-1951, Γάλλος συγγραφέας, Νόμπελ 1947