Στέργιος Σπυρ. Αποστόλου
Αναλαμπές Στο Σκοτάδι, Νάουσα 2026, Ποιήματα
Το 25ο βιβλίο του – Η ιστορία να γράφει ποιήματα
του Hλία Tσέχου
Μετά από 24 βιβλία ιστορίας, έρευνας, λαογραφίας, σαν αστραπή και πάμπολλες βροντές, στα 94 ιερά έτη του, ο Στέργιος Σπυρ. Αποστόλου, διακεκριμένος ιστορικός πανελλαδικά, μας καταβρέχει με το νέο – ποιητικό – βιβλίο του, ως Προμηθέας Δεσμώτης, Βέρμιο και ινάτι, δηλώνοντας πως και η Ιστορία γράφει και ποίηση, εισερχόμενος, παρελαύνοντας, στην νεοελληνική γραμματεία, ποιητής!
Αστείρευτη πηγή, ο ποιητής Ιστορικός, έκρυβε κοντά έναν αιώνα τον οίστρο του, τις εξομολογήσεις του, τη νιότη του, το σύμπαν και τις τρυφεράδες του, κάτω από αιώνιους παραπόταμους πλατάνους της Αράπιτσας. Αθλήσεις και αθλήματα, καρδιογραφήματα, επιμονές, στέρεες πλεύσεις με Μαρξιστικά εργαλεία, στέρεα σκότη και άνθη φωτεινά, διατηρημένα μνημεία μιας ντουζίνας λεβεντιές οι λέξεις του, τα ποιήματά, αλαφρώνοντας τη γη!
Στέργιο Σπυρ. Αποστόλου, ‘’ Αναλαμπές Στο Σκοτάδι ΄΄, δεν διεκδικούμε δόξες, τιμές, στεφάνια, πρωτοπορίες, φόρμες θαυμαστές, έλξεις ανάγνωσης, τις ηλικίες όλες , τις χάρες, όμως κουβαλάς Σίσυφος πνοές Ανδρέα Κάλβου, κοφτές ειλικρίνειές του, γλώσσα εσωτερικής συνομιλίας και συναντώντας λυρισμούς Άγγελου Σικελιανού, όταν και όσο ευδοκιμούν, πεζά ή κατάλευκα καβαλάρης καλπάζοντας.
Τι μας λέει ο ποιητής Στέργιος Σπυρ. Αποστόλου
ΑΡΝΟΥΜΑΙ
Ένα τρανό θέλω να πω ΑΡΝΟΥΜΑΙ / στους άρχοντες της βίας και του σκότους / την τύχη αυτοί που κρίνουν / των ανθρώπων στη γη
ΑΡΝΟΥΜΑΙ / να χουφτώσω το μαχαίρι / στο χέρι που μου βάζουν / κι αναίτια με προστάζουν/ βαθιά στις σάρκες να το χώσω / ανθρώπινου κορμιού
ΑΡΝΟΥΜΑΙ / εγώ στον κόσμο τους να μπω / τον σκοτεινό που έχουν / τις σκέψεις τους να μοιραστώ / αίμα που στάζουν / και με προστάζουν / τον διπλανό να βλέπω σαν εχθρό / κι όχι σαν φίλο
ΑΡΝΟΥΜΑΙ / να συστρατευτώ μ΄ αυτούς / σε μια τρελή πορεία / που αυτοί χαράζουν / στο πουθενά που οδηγείΑΡΝΟΥΜΑΙ / να αποδεχτώ / τη λογική της ζούγκλας / που αυτοί με σπρώχνουν / σ΄ αυτήν να μπω / και με προστάζουν / αγρίμι να γενώ κι εγώ / σαν όλα τ΄ άλλα / σ΄ αυτήν που γυροφέρνουν
ΑΡΝΟΥΜΑΙ / να πιστέψω σ΄ υποσχέσεις / πολλά που τάζουν / κι αντάμα με προστάζουν / τα βήματα μου να οδηγώ / σε μονοπάτια / που αυτοί ορίζουν να διαβώ
ΑΡΝΟΥΜΑΙ / συνένοχος να γίνω / μ΄ όλους αυτούς / πείνα και αρρώστιες που σκορπούν / πάνω στη γη / κι αθώα παιδικά κορμιά / στο θάνατο τα οδηγούν / ήλιου αχτίδα πριν προφτάσουν / να δουν
ΑΡΝΟΥΜΑΙ / ν΄ αρνηθώ την ανθρωπιά / ατίμητο της σκέψης μου διαμάντι / πάντα που με προστάζει / το δύσκολο στρατί της να διαβαίνω / τ΄ αυτιά μου κλείνοντας γερά / να μην ακούν / το πλάνο των Σειρήνων τραγούδι
***
Η ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
Θεόρατος υψωνόταν / στην άκρη του γιαλού ο βράχος / που έφραζε το δρόμο / στα μανιασμένα κύματα / αδιάκοπο που είχαν στήσει / πόλεμο μ΄ αυτόν
Ψηλά στου βράχου την κορυφή / πρόβαλλε μια καλύβα / χτισμένοι σε πέτρες κοφτερές / απ΄ τις βροχές / κι απ΄ τα χιόνια δαρμένες / κι απ΄ τις κοφτές / αχτίδες του ήλιου ζεσταμένες
Μες στη θερμή αγκάλη της / αυτή η καλύβα / τον τσακισμένο απ΄ τη δουλειά / κι από τον μόχθο ψαρά / να μπει τον καρτερούσε / καθημερινά / μ΄ αγάπη πατρική / και με στοργή περίσσια
Ήταν φορές / που ο μανιασμένος αγέρας / συθέμελα την τράνταζε / πασχίζοντας / κάθε φορά / να την ξεριζώσει απ΄ τα βράχια / κι από ψηλά / στη θάλασσα να τη ρίξει
Ωστόσο η καλύβα αυτή / γερά γαντζωμένη στον βράχο / τον μανιασμένο αγέρα / έκανε πιότερο να πεισμώνει
Άλλες φορές / η φτωχική καλύβα / τον πόλεμο ξεχνώντας με τον αγέρα / βλέμμα αγωνίας έριχνε / στου βράχου τα ριζά / εκεί που η βάρκα του ψαρά / χοροπηδούσε / στα μανιασμένα κύματα / που πάσχιζαν / στους βράχους να τη ρίξουν
Τον ναυαγό θυμίζει / η εικόνα αυτή / που πάσχιζε / να κρατηθεί ψηλά στο κύμα / σώος ώσπου να φτάσει στη στεριά / κι ως είδε πλάι του / και άλλο ναυαγό / που δεν μπορούσε να κρατηθεί / και βούλιαζε ολοένα / το χέρι του άπλωσε / για να τον πιάσει / κι οι δυο μαζί να βγουν / σώοι στη στεριά
Αν όλοι οι άνθρωποι / έκαναν το ίδιο / κι ένας παράστεκε / στις δυσκολίες του άλλου / τότε ξανά / ο ποιητής του τόπου τούτου / θα έλεγε: ‘’ Όμορφος κόσμος ηθικός / αγγελικά πλασμένος ‘’
Στο βιβλίο διανέμονται 6 κεφάλαια, 90 αριθμημένα ποιήματα, όλα τα ποιήματα με συμπεράσματα στο τέλος τους ( τόσο ζηλευτή η διδασκαλική ανάλυσης του ποιήματος… έστω άλλων καιρών), ένας πρόλογος κατατοπιστικότατος, η εργογραφία Στέργιου Σπυρ. Αποστόλου, σε 260 σελίδες, 94ρων ετών, αυστηρά ποιητική έως πεζή μαστορική γραφή, να τιμά τον Μπέρτολτ Μπρεχτ και να ορμά επόμενος αιώνας…
Η Ιστορία που γράφει ποίηση σας εξομολογήθηκα, ‘’ Αναλαμπές στο Σκοτάδι ‘’ Στέργιου Σπυρ. Αποστόλου, έστω ανεπαρκής εγώ σε τούτη την παρουσίαση, γονυπετής υποκλινόμενος στις προσεγγίσεις θεμάτων κοινωνικού, πολιτικού και πολιτιστικού προβληματισμού του, ποιητικά εν Ναούση 2026, μέγιστα έκθαμβος και τιμώντας τον! I
