Όταν στις 30 Ιουνίου 1996 εξελέγη πρόεδρος του ΠαΣοΚ ο Κώστας Σημίτης, το «βαθύ» κόμμα δεν τον αποδέχτηκε σχεδόν ποτέ. Τον θεωρούσε …Δεξιό και …ξένο σώμα. Τον ανεχόντουσαν, επειδή τους είχε στην εξουσία οκτώ χρόνια και δη με ψήφους πέραν του ΠαΣοΚ. Κι όμως, είχε ανδρωθεί μέσα στο ΠαΣοΚ κι αποτελούσε κορυφαία προσωπικότητα της Χαριλάου Τρικούπη, έστω κι αν δεν εντάχθηκε ποτέ σε μηχανισμούς και καπετανάτα.
Το ίδιο θα μπορούσε να πει κάποιος για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Κι εκείνος ανδρώθηκε στη Ρηγίλλης, μα για μεγάλη μερίδα του κομματικού μηχανισμού και του νεοδημοκρατικού κατεστημένου, θεωρείται ξένος. Θεωρείται …μη Δεξιός, πολύ μεταρρυθμιστής για την συντήρηση της Πειραιώς, ενώ κατηγορείται ότι πήγε στη ΝΔ επήλυδες και τεχνοκράτες που υπερκέρασαν τους ιθαγενείς. Μάλιστα, πολλοί είναι εκείνοι που εκτιμούν ότι ο Μητσοτάκης, όπως ο Σημίτης, είναι πολύ μπροστά από το κόμμα του, το οποίο αδυνατεί να τον παρακολουθήσει.
Κι αυτό το τελευταίο καταδεικνύεται ακόμη περισσότερο με την υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ. Το βαθύ κόμμα κι οι εκπρόσωποί του δρούσαν για τη συντήρηση των πελατειακών δικτύων που το συντηρούσαν. Κι είναι χαρακτηριστικό ότι το σύνολο όσων εμπλέκονται τα ονόματά τους στην υπόθεση αυτή, προέρχονται από τους μηχανισμούς και τα βιλαέτια που θεωρούν τη ΝΔ ιδιοκτησία τους. Οι οποίοι, ενώ ήταν λαλίστατοι και ανησυχούντες, τώρα σιωπούν θορυβωδώς.
Έχουν χαρακτηριστικές ομοιότητες οι περιπτώσεις Σημίτη και Κυριάκου Μητσοτάκη. Ηγήθηκαν κομμάτων στα οποία δεν ήταν εν συνόλω αποδεκτοί κι οι δελφίνοι τους «έσκαβαν», στο ΠαΣοΚ, είναι αλήθεια, περισσότερο. Αντιμετώπισαν συνεχείς κρίσεις, εσωκομματικές ή κυβερνησιμότητας και γκρίνιες για τους «μουσαφίρηδες» υπουργούς και τεχνοκράτες που μπήκαν στις κυβερνήσεις τους. Ταυτοχρόνως, υπήρξαν αταλάντευτα προσανατολισμένοι με τον Ευρωπαϊσμό, τη συμπόρευση με τη διεθνή τάση, τον εκσυγχρονισμό και τεχνοκρατισμό, στην εξειδίκευση προκειμένου να επιτυγχάνεται το μέγιστο και πάντα μετρήσιμο αποτέλεσμα και πρωτίστως στην ανάπτυξη με στόχο τη μετεξέλιξη της κοινωνίας και τη μεταρρύθμιση του κράτους. Κι οι δυο όμως, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία συμβιβάστηκαν με το βαθύ κόμμα τους.
Κάτι ακόμη: Στον Κώστα Σημίτη, εισηγούνταν κάποιοι να επανιδρύσει το ΠαΣοΚ και να το απαλλάξει από τα βαρίδια του. Δεν το τόλμησε. Ίσως επειδή θεωρούσε ότι έτσι θα μίκρυνε το κόμμα του. Δεν γνωρίζω αν το ίδιο έχουν εισηγηθεί και στον Μητσοτάκη. Κι αν ναι, αν θα το τολμούσε ποτέ. Μα ίσως αυτό αποτελεί μια λύση περιορισμού των παθογενειών και της κομματικής μούχλας…
Κάτι τελευταίο που μου το θύμισε ο Μιχάλης Τσιντσίνης στην «Καθημερινή»: Την εποχή των Πρεσπών, σε όσους ζητούσαν από τον Μητσοτάκη να επωμιστεί το κόστος της στήριξης της συμφωνίας, ο πρόεδρος της Ν.Δ. απαντούσε: «Έχω μεγάλο κόμμα. Έχω τη Νέα Δημοκρατία. Δεν έχω το Ποτάμι»…
