Ο Πρωθυπουργός και Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκος Μητσοτάκης συμμετείχε σε συζήτηση με τον Δήμαρχο Θέρμου Αιτωλοακαρνανίας Σπύρο Κωνσταντάρα, τον Προϊστάμενο της Γενικής Διεύθυνσης Πληροφορικής Υποδομών και Επικοινωνιών στη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων και Ψηφιακής Διακυβέρνησης Άρη Μελετίου και τον επιχειρηματία Σταύρο Στούπα, στο πλαίσιο του προσυνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας στο Ναύπλιο, με θέμα «Σύγχρονο κράτος για όλους».
Τη συζήτηση συντόνισε ο δημοσιογράφος Αλέξανδρος Κογκόλης. Ακολουθούν οι τοποθετήσεις του Πρωθυπουργού:
Στην εισαγωγική του τοποθέτηση, ερωτηθείς για τις πολιτικές μεταρρύθμισης και ψηφιοποίησης του κράτους στις οποίες προχώρησε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, ο Πρωθυπουργός επισήμανε:
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ γι’ αυτή τη θερμή υποδοχή στο 5ο προσυνέδριό μας για «το κράτος που αλλάζει». Όπως είπαν και οι προλαλήσαντες, δεν θα μπορούσε να γίνει αλλού, παρά μόνο στο Ναύπλιο, την πρώτη πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους.
Θα ήθελα εδώ να αναφέρω μία ημερομηνία που πάντα πρέπει να τη συγκρατούμε στο μυαλό μας: το 2030 θα γιορτάσουμε τα 200 χρόνια από τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους και νομίζω ότι είναι μια πρώτης τάξης ευκαιρία, ενόψει και των επερχόμενων εκλογών, να αναλογιστούμε από πού ξεκινήσαμε, πού βρισκόμαστε σήμερα και πού θέλουμε να φτάσουμε και πώς το 2030 θα έχουμε επιλύσει ουσιαστικά παθογένειες, δυσλειτουργίες, γραφειοκρατίες, κάποιες εκ των οποίων συνοδεύουν το ελληνικό κράτος από τη σύστασή του.
Έρχομαι, λοιπόν, τώρα στην ερώτησή σας και θέλω, καταρχάς, να ευχαριστήσω όλους τους προλαλήσαντες, τους Υπουργούς, τους δύο Αντιπροέδρους, διότι μίλησαν απτά και με παραδείγματα.
Και γιατί το λέω αυτό; Όταν σκεφτόμαστε τη μεταρρύθμιση του κράτους, αυτό δεν είναι μία απρόσωπη αφηρημένη έννοια. Το πρώτο το οποίο πρέπει να κάνουμε είναι να βάλουμε τους εαυτούς μας στη θέση του πολίτη, να αντιληφθούμε ποια είναι τα προβλήματα, οι ταλαιπωρίες, οι δυσλειτουργίες, τα θέματα τα οποία έχει και στη συνέχεια να επιχειρήσουμε αυτά να τα επιλύσουμε, βάσει ενός κεντρικού σχεδίου, μιας πολιτικής την οποία υλοποιούμε και παρακολουθούμε σε βάθος χρόνου.
Δεν σας κρύβω ότι η πρώτη μου εμπειρία με το ελληνικό κράτος, η πρώτη μου συνάντηση με την ελληνική γραφειοκρατία από πλευράς διοίκησης, ήταν η εμπειρία μου στο Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, σε μία πολύ δύσκολη συγκυρία, επί μνημονίων, όπου έπρεπε να κάνουμε αλλαγές, κάποιες εκ των οποίων μας επιβλήθηκαν τότε από την τρόικα.
Και εκεί αντελήφθην ότι αν δεν μπορείς να έχεις μία συνολική εικόνα του κράτους, αν δεν μπορείς να ελέγξεις κεντρικά εργαλεία, όπως ηλεκτρονική διακυβέρνηση, κατά πάσα πιθανότητα θα βρεθείς να υλοποιείς πολιτικές οι οποίες είτε θα είναι αποσπασματικές είτε θα είναι ημιτελείς. Έχετε δίκιο όταν είπατε, κ. Μελετίου, ότι αυτά τα οποία ξεκίνησαν να γίνονται το 2019 είχαν σχεδιαστεί πριν, διότι κάποιοι είχαμε προνοήσει όχι μόνο πώς θα κερδίσουμε εκλογές, αλλά και πώς θα κυβερνήσουμε καλά την επόμενη μέρα. Διότι αυτή είναι η διαφορά μεταξύ σοβαρών κομμάτων και σοβαρών κυβερνήσεων και αυτών που σκέφτονται μόνο την Κυριακή των εκλογών αλλά όχι τη Δευτέρα μετά τις εκλογές.
Και η αλήθεια είναι ότι το gov.gr, ο ψηφιακός μετασχηματισμός, η δημιουργία του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης απεδείχθη μία τεράστια επιτυχία, η οποία μας άνοιξε τα μάτια και μας έδωσε τη δυνατότητα, μέσα από πάρα πολλά διαφορετικά εργαλεία, να αντιμετωπίσουμε πάρα πολλά διαφορετικά και επιμέρους προβλήματα.
Από την αντιμετώπιση της επικοινωνίας του πολίτη με το κράτος, όπου ταλαιπωρούσαμε τους πολίτες επί ώρες για πιστοποιητικά τα οποία είτε θα μπορούσαν να εκδώσουν ηλεκτρονικά είτε δεν χρειάζονται καν, γιατί το κράτος θα έπρεπε να μεριμνεί να τα βρίσκει το ίδιο, μέχρι καινούργιες τελείως υπηρεσίες, οι οποίες χρησιμοποιούν την τεχνολογία, γιατί η τεχνολογία είναι η κορωνίδα αυτή η οποία κάνει τη μεγάλη διαφορά, προκειμένου να μπορούμε συνέχεια να παρέχουμε στους πολίτες καλύτερες υπηρεσίες.
Είναι πάρα πολλά τα παραδείγματα. Δεν νομίζω ότι έχει κάποιο νόημα να τα αναφέρω ή να τα επαναλάβω. Όμως, όλα ξεκινούν από μια κεντρική προσέγγιση: το κράτος στην υπηρεσία του πολίτη. Ποιο είναι το πρόβλημα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε; Ακούμε τους πολίτες. Γιατί παραπονιόντουσαν οι πολίτες, αγαπητέ Κωστή;
Παραδείγματος χάρη, αναφέρθηκε ο Κωστής στην εμπειρία του στο Υπουργείο Εργασίας. Όταν πήρα τον Κωστή τηλέφωνο και του είπα «Κωστή, θέλω σε παρακαλώ πολύ να πας στο Υπουργείο Εργασίας», είμαι σίγουρος ότι πήρε τηλέφωνο την Πόπη, τη γυναίκα του, είπε «Πόπη, την πατήσαμε» ή μπορεί να χρησιμοποίησε και κάποια άλλη λέξη αντίστοιχη με αυτή του Άδωνι, γιατί ήξερε πολύ καλά ότι του ανέθετα μια εξαιρετικά σύνθετη αποστολή.
Γιατί χρονοτριβούσαν τόσο πολύ οι συντάξεις στην έκδοσή τους; Ήθελε κάποιο πτυχίο πυρηνικής φυσικής να καταλάβεις τελικά ότι έπρεπε απλά να σκύψεις πάνω στο πρόβλημα, να δεις τις διαδικασίες, να δώσεις κίνητρα στους υπαλλήλους, να κάνεις οργανωτικές αλλαγές; Αλλά όλα αυτά προκύπτουν από μια κεντρική αφετηρία, που νομίζω ότι την αντιληφθήκατε από όλους τους ομιλητές, ότι νοιαζόμαστε πραγματικά για το πρόβλημα το οποίο πάμε να επιλύσουμε.
Αυτή νομίζω ότι είναι η μεγάλη διαφορά αυτής της μεγάλης μεταρρύθμισης την οποία κάναμε στο κράτος, η οποία έχει συνέχεια, διότι τα προβλήματα προφανώς δεν σταματούν. Έρχονται κρίσεις, πρέπει να τις αντιμετωπίσουμε.
Πιστεύω ότι εκεί που ο πολίτης κατάλαβε πραγματικά ότι κάτι άλλαξε σε αυτό το κράτος ήταν όταν στην πανδημία ξαφνικά έλαβε ένα μήνυμα και του είπε «το ραντεβού του εμβολιασμού σου είναι στις 10:27 εκεί». Οι πιο πολλοί δεν θα το πίστεψαν ότι αυτό πραγματικά μπορούσε να συμβαίνει. Και όμως, συνέβη, γιατί σχεδιάσαμε εξ αρχής μια διαδικασία ψηφιακά και αποδείξαμε τελικά ότι όλα αυτά τα εργαλεία δεν είναι απλά το αντικείμενο κάποιων έξυπνων πληροφορικάριων, αλλά είναι εργαλεία τα οποία μπορούν να κάνουν τη ζωή μας καλύτερη. Σκύβοντας, λοιπόν, πάνω σε κάθε πρόβλημα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία για να κάνουμε το κράτος καλύτερο.
Είχα την ευκαιρία, δυστυχώς, τις τελευταίες 10 μέρες να έρθω σε μια πολύ πιο στενή επικοινωνία απ’ όσο θα ήθελα με το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Και πράγματι, νομίζω ότι αυτό το οποίο ανέφεραν, νομίζω, ο Θοδωρής και ο Άδωνις, η αξιολόγηση η οποία γίνεται από τους πολίτες του Εθνικού Συστήματος Υγείας περιγράφει μια διαφορετική εικόνα τελείως από αυτή που μπορεί να παρουσιάζεται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Προς Θεού, δεν λέω ότι δεν υπάρχουν πολλά προβλήματα στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Όμως, οι ίδιοι οι ασθενείς όταν τους ρωτάμε, γιατί είχαμε το θάρρος να τους ρωτήσουμε, να ζητήσουμε από τον κάθε ασθενή ο οποίος βγαίνει από το δημόσιο νοσοκομείο να συμπληρώσει μια αξιολόγηση, να μας πει, όχι κυρίως τι κάναμε καλά, αλλά κυρίως πού μπορούμε να βελτιωθούμε, παρουσιάζει μια εικόνα ενός συστήματος υγείας το οποίο αλλάζει.
Και σήμερα ο ασθενής ο οποίος πηγαίνει σε μια εφημερία, πηγαίνει στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών, θα δει δυο πράγματα:
Πρώτον, θα δει καινούργιες υποδομές. Πολύ σημαντικό. Προσέξτε, πήραμε 36 δισεκατομμύρια ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης, τα οποία αυτή τη στιγμή τα αξιοποιούμε επ’ ωφελεία των Ελλήνων πολιτών.
Και αν πιστεύει κάποιος ότι τα χρήματα αυτά θα μπορούσαν να είχαν δαπανηθεί ή επενδυθεί χωρίς επιτελικό κράτος, χωρίς σφιχτό συντονισμό, ας έρθει να μου το πει. Διότι μπορώ να σας πω μετά βεβαιότητας ότι δεν θα μπορούσε να είχε γίνει αλλιώς.
Βλέπει, λοιπόν, καινούργιες υποδομές, αλλά βλέπει και κάτι ακόμα: βλέπει ένα τεχνολογικό εργαλείο, αυτό το οποίο αποκαλούμε το «βραχιολάκι», που τι είναι στην ουσία; Μια δυνατότητα να μπορούμε να προτεραιοποιούμε ασθενείς -άλλο να έρχεσαι με ανοιγμένο το κεφάλι και άλλο με έναν πόνο στο πόδι-, να μπορούμε να κατευθύνουμε τους ασθενείς μέσα στις εφημερίες, να μπορούμε να μετράμε και να αξιολογούμε εμείς οι ίδιοι τι κάνουμε.
Αναφερθήκατε στην ηλεκτρονική συνταγογράφηση. Μα η ηλεκτρονική συνταγογράφηση δεν είναι μόνο ένα εργαλείο που κάνει τη ζωή σας πιο εύκολη και όλοι την χρησιμοποιούμε. Είναι και ένα εργαλείο για να αντιμετωπίσουμε ενδεχόμενα φαινόμενα διαφθοράς και να κάνουμε πραγματική πολιτική υγείας. Γιατί, παραδείγματος χάριν, ένας γιατρός μπορεί να συνταγογραφεί δέκα φορές παραπάνω από τον μέσο όρο ένα συγκεκριμένο φάρμακο; Τι συμβαίνει; Βαράει ένα καμπανάκι να πάμε να τον ελέγξουμε. Μήπως συμβαίνει κάτι εκεί;
Εξοικονομούμε, λοιπόν, μέσα από αυτή τη διαδικασία και πόρους και νομίζω ότι κάνουμε και κάτι ακόμα το οποίο είναι πολύ σημαντικό, νομίζω το είπε ο Θοδωρής: το ψηφιακό κράτος είναι απρόσωπο κράτος. Εξυπηρετεί όλους τους πολίτες το ίδιο. Δεν ρωτάει τι ψηφίζεις. Δεν ρωτάει πόσων χρονών είσαι. Δεν ρωτάει πού μένεις. Για την ηλικία θέλω να τονίσω ότι με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον βλέπω πως άνθρωποι που δεν θα περίμενε κανείς ότι έχουν εξοικείωση με τις ψηφιακές υπηρεσίες, το κάνουν.
Μια φορά είχα πάει σε ένα κέντρο ψηφιακής επιμόρφωσης, θυμάμαι, στον Κορυδαλλό, και είδα κάποιες κυρίες κάποιας ηλικίας. Και όταν τις ρώτησα -έκαναν βασική επιμόρφωση ψηφιακών υπηρεσιών-, «γιατί το κάνετε;», μου είπαν, «γιατί δεν θέλω να είμαι εξαρτημένη από το εγγόνι μου, θέλω να μπορώ να το κάνω μόνη μου αυτό», την απλή επικοινωνία με το κράτος. Όλα αυτά, λοιπόν, συνιστούν πολλές μικρές επαναστάσεις.
Και να κλείσω με το εξής: πολλοί δεν θυμόμαστε πώς ήταν το κράτος -χαίρομαι που το υπενθυμίζετε- πριν το 2019. Γιατί θεωρούμε αυτό το οποίο έχουμε πετύχει κεκτημένο, και καλώς. Αλλά ας αναλογιστούμε λίγο ποια είναι αυτή η διαδρομή την οποία διανύσαμε. Δεν ήταν καθόλου αυτονόητη. Και βέβαια, αυτή ακριβώς η διαδρομή και αυτή η προσήλωση στον στόχο μάς υποχρεώνει να θέτουμε ακόμα πιο φιλόδοξους στόχους.
Έχουμε τώρα, παραδείγματος χάρη, την μεγάλη πρόκληση της τεχνητής νοημοσύνης. Ένα εργαλείο απίστευτα δυνατό, το οποίο από την άλλη θα πρέπει να το τιθασεύσουμε με τέτοιο τρόπο ώστε να το θέσουμε πραγματικά στην υπηρεσία του πολίτη. Μπορώ να σας πω ότι ένα θέμα το οποίο μας απασχολεί ήδη, είναι ότι στα ζητήματα των δημοσίων συμβάσεων και τον τρόπο με τον οποίο γίνονται οι διαγωνισμοί, η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να κάνει τεράστια διαφορά, και στη διαφάνεια και στην ποιότητα της διαγωνιστικής διαδικασίας.
Άρα, το μυαλό μας δεν είναι ποτέ στο να πούμε, «εντάξει, καλά τα κάναμε, τώρα να ξαποστάσουμε λίγο». Γιατί οι προκλήσεις τρέχουν, οι κρίσεις είναι πάντα μπροστά μας και η υποχρέωσή μας είναι να γινόμαστε συνεχώς καλύτεροι. Αλλά το μυαλό μας είναι στα προβλήματα, στον πολίτη. Νοιαζόμαστε. Προσπαθούμε, δεν μπορούμε πάντα να τα καταφέρουμε, να βάλουμε τους εαυτούς μας στη θέση του πολίτη. Τι σημαίνει να βρίσκεσαι, ας πούμε, σε μία εφημερία και να μην ξέρεις τι σου γίνεται.
Να μελετούμε τη λεπτομέρεια του προβλήματος. Δεν γίνεται πολιτική «στα κουτουρού», κυρίες και κύριοι. Δεν γίνεται πολιτική χωρίς δεδομένα. Δεν γίνεται πολιτική με διαίσθηση. Πρέπει να σκύψεις πάνω στο πρόβλημα. Και αν διαπιστώσεις, ας πούμε, ότι το πρόβλημα σε μία εφημερία είναι ότι δεν έχουμε τραυματιοφορείς, που μπορεί να μην ήταν το πρώτο πράγμα το οποίο θα σκεπτόταν κάποιος, τότε πρέπει να βρεις τρόπο να το λύσεις. Και το λύσαμε το πρόβλημα, γιατί προσλάβαμε εκτάκτως από τη ΔΥΠΑ 500 τραυματιοφορείς για να μπορούμε να ενισχύσουμε τα νοσοκομεία.
Αυτό σημαίνει πολιτική για τον πολίτη. Τα υπόλοιπα τα αφήνω στην αντιπολίτευση, στα κανάλια τα οποία θέλουν μονίμως να πηγαίνουν την ατζέντα μακριά από αυτά τα οποία απασχολούν εσάς.
Ερωτηθείς εάν ο ψηφιακός μετασχηματισμός του κράτους συμβάλλει στο να παραμείνει «ζωντανή» η ελληνική περιφέρεια, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέφερε:
Καταρχάς, ας γυρίσουμε πάλι τον χρόνο λίγο πίσω. Το κάνατε, κ. Στούπα, μας βοηθήσατε να σκεφτούμε πού ήταν η Ελλάδα και η ελληνική επιχειρηματικότητα το 2019 και ποια ήταν η αντιμετώπιση από την Ελληνική Πολιτεία: υπερφορολόγηση, δαιμονοποίηση του κέρδους, ο επιχειρηματίας ουσιαστικά είναι περίπου ένοχος, οιονεί απατεώνας, και μία οικονομία τότε που είχε μακράν τη χαμηλότερη ανάπτυξη σε όλη την Ευρώπη.
Εμείς, λοιπόν, ήρθαμε το 2019 και προτείναμε να υπογράψουμε με την επιχειρηματική κοινότητα μία «συμφωνία αλήθειας», πολύ απλή: θα μειώσουμε τους φόρους, θα κάνουμε τη ζωή σας πιο εύκολη κι εσείς θα είστε συνεπείς στις υποχρεώσεις σας απέναντι στο κράτος, είτε μιλάμε για τις φορολογικές σας υποχρεώσεις είτε μιλάμε για τις υποχρεώσεις σας απέναντι στους εργαζόμενούς σας. Κι επειδή χρειάζεται να βάλουμε και να κινητοποιήσουμε και τα απαραίτητα εργαλεία, φροντίσαμε αυτή τη συμφωνία να διευκολύνουμε τις επιχειρήσεις και το κράτος στην υλοποίησή της, με το να χρησιμοποιήσουμε τα απαραίτητα ελεγκτικά εργαλεία.
Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Ότι πρώτον, καταφέραμε και περιορίσαμε για πρώτη φορά σημαντικά τη φοροδιαφυγή. Αυτό ευνόησε τους έντιμους επιχειρηματίες, διότι δεν υπάρχει τίποτα πιο δυσάρεστο και τίποτα πιο άδικο από το να ανταγωνίζεσαι κάποιον που ξέρεις εσύ ο ίδιος ότι δεν είναι συνεπής στις υποχρεώσεις απέναντι στο κράτος. Και προφανώς, βέβαια, για τα δημόσια οικονομικά, ακριβώς αυτή η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, είναι αυτή που μας επέτρεψε να έχουμε τα μεγάλα πλεονάσματα στα οποία αναφέρθηκε ο Άδωνις, να είμαστε στην ευχάριστη θέση να μπορούμε αντί να συζητούμε τι φόρους θα επιβάλλουμε, να συζητούμε πόσα χρήματα θα επιστρέψουμε στην ελληνική κοινωνία.
Και ταυτόχρονα -και θέλω να το κρατήσετε αυτό, γιατί δεν νομίζω ότι το έχουμε αναδείξει επαρκώς-, να μπορούμε να μειώνουμε το δημόσιο χρέος της χώρας, το βάρος δηλαδή το οποίο καλούμαστε να πληρώσουμε εμείς και τα παιδιά μας με τον ταχύτερο ρυθμό στην ιστορία οποιασδήποτε οικονομίας στον κόσμο. Η ιστορία της Ελλάδος τα τελευταία 40 χρόνια είναι ιστορία μιας χώρας η οποία συνέχεια δανειζόταν περισσότερο. Και δανειζόταν περισσότερο και περισσότερο και περισσότερο και ξέρουμε τελικά αυτό πού μας οδήγησε.
Και για πρώτη φορά μπορώ να σας πω με αρκετή βεβαιότητα ότι στο τέλος κατά πάσα πιθανότητα αυτού του χρόνου, η Ελλάδα δεν θα έχει πια το υψηλότερο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και η πορεία είναι διαρκώς πτωτική, γιατί παράγουμε πλεονάσματα, γιατί πρέπει να ξεπληρώνουμε τα χρέη μας για να είμαστε συνεπείς, αλλά γιατί με αυτόν τον τρόπο περισσεύουν και αρκετά χρήματα για να μπορούμε να στηρίζουμε την κοινωνία. Θα φτάνουν; Ποτέ δεν θα φτάνουν. Δεν υπάρχει περίπτωση στην πολιτική να ικανοποιήσεις όλες τις ανάγκες.
Η δυσκολία, όμως, της δικής μας δουλειάς είναι ακριβώς να προτεραιοποιούμε τις παρεμβάσεις μας. Να δώσω ένα παράδειγμα: οι τελευταίες παρεμβάσεις τις οποίες κάναμε. Είχαμε 500 εκατομμύρια συν 300 εκατομμύρια τα οποία είχαμε ήδη δώσει για να συγκρατήσουμε την αύξηση στις τιμές στα καύσιμα και είπαμε θα στηρίξουμε τους χαμηλοσυνταξιούχους, αλλά θα στηρίξουμε και τις οικογένειες με παιδιά. Γιατί η Νέα Δημοκρατία είναι το κόμμα της οικογένειας. Είναι το κόμμα που αντιλαμβάνεται ότι όταν έχεις παιδιά έχεις πολύ περισσότερες οικονομικές ανάγκες.
Σε συνέχεια, λοιπόν, της μεγάλης φορολογικής μεταρρύθμισης όπου μειώσαμε τη φορολογία ανάλογα με τον αριθμό των παιδιών, ήρθαμε και είπαμε: θα δώσουμε και ένα έκτακτο βοήθημα. Αυτό μπορούμε, αυτό κάνουμε. Αλλά, είναι μια πολιτική επιλογή τεκμηριωμένη.
Για να πάω και στην άλλη πλευρά της «συμφωνίας αλήθειας», της συμμόρφωσης των επιχειρήσεων, στην οποία αποδίδω πολύ μεγάλη σημασία και αυτό έχει να κάνει με τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν οι επιχειρήσεις τους εργαζόμενους: η ψηφιακή κάρτα εργασίας, μιας και μιλάμε για ψηφιακά εργαλεία, τεράστια μεταρρύθμιση. Διότι για πρώτη φορά οι επιχειρήσεις έχουν την υποχρέωση και οι εργαζόμενοι το δικαίωμα να απολαμβάνουν τις απολαβές που δικαιούνται πλήρως, ανάλογα με τον χρόνο τον οποίο εργάστηκαν.
Και, προσέξτε, αυτή η φιλεργατική μεταρρύθμιση γίνεται από μια φιλελεύθερη κοινωνική παράταξη, κεντροδεξιά παράταξη. Δεν έγινε από την αριστερά, έγινε από τη Νέα Δημοκρατία. Και τι διαπιστώσαμε; Διαπιστώσαμε ότι και οι εργαζόμενοι είναι πιο ικανοποιημένοι και ταυτόχρονα τα έσοδα από τις δηλωθείσες υπερωρίες ξεπέρασαν και τις δικές μας προσδοκίες και μπορέσαμε και φέραμε πίσω περισσότερα χρήματα.
Επιτρέψαμε, και αποδίδω μεγάλη σημασία σε αυτή τη μεταρρύθμιση, στους συνταξιούχους να κάνουν τι; Να εργάζονται χωρίς να περικόπτεται η σύνταξή τους και να φορολογούνται μόνο για την πρόσθετη εργασία. Με αυτό τον τρόπο έχουμε παραπάνω από 230.000 συνταξιούχους. Κάποιοι από αυτούς εργαζόντουσαν και πριν. Πώς εργαζόντουσαν; Εργαζόντουσαν «μαύρα». Τώρα εργάζονται, έχουν όλη τη σύνταξή τους, βοηθούν στην αγορά εργασίας. Είχαμε ανεργία 18%. Είμαστε κάτω του 8%. Έχουμε το ανάποδο πρόβλημα τώρα: δεν έχουμε αρκετούς εργαζόμενους. Βοηθούν, λοιπόν, με αυτόν τον τρόπο οι συνταξιούχοι στην αγορά εργασίας. Οι ίδιοι είναι ικανοποιημένοι. Αισθάνονται δημιουργικοί. Έχουν πρόσθετο εισόδημα. Είναι πολιτικές κοινής λογικής.
Στο σύστημα υγείας, τι κάναμε; Είπαμε στους γιατρούς του ΕΣΥ… Έχουμε πρόβλημα με τους γιατρούς του ΕΣΥ. Προσπαθούμε να τους πληρώσουμε περισσότερο και σας διαβεβαιώνω ότι έχουμε εξαιρετικούς γιατρούς στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Έχουμε προσπαθήσει να βελτιώσουμε τις απολαβές τους στο μέτρο του εφικτού. Τους είπαμε και κάτι ακόμα, όμως: αν θέλετε να κάνετε ιδιωτικό έργο στον συμπληρωματικό σας χρόνο, θέλετε να χειρουργείτε εκτός του νοσοκομείου, αφού έχετε εκπληρώσει τις υποχρεώσεις σας απέναντι στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, μπορείτε να το κάνετε, και να το κάνετε νόμιμα, να φορολογείστε γι’ αυτό. Διότι προφανώς και στο παρελθόν, αγαπητέ μου Άδωνι, συνέβαινε αυτό, αλλά συνέβαινε παράνομα.
Όλες, λοιπόν, αυτές είναι πολιτικές κοινής λογικής, οι οποίες, όμως, και πάλι προσεγγίζουν το πρόβλημα μέσα από μια απλή λογική του πώς μπορούμε να λύσουμε πραγματικά προβλήματα έτσι ώστε να μπορούμε τελικά να δημιουργούμε συνθήκες ανάπτυξης αλλά ταυτόχρονα και κοινωνικής δικαιοσύνης. Και θέλω να πω για το ζήτημα της επιχειρηματικότητας ότι εμείς είμαστε ένα κόμμα που πιστεύει στην επιχειρηματικότητα και πιστεύει στην επιχειρηματικότητα στην περιφέρεια.
Να αναφερθώ κι εγώ στην εμπειρία την οποία είχα, μιας και είμαστε στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, αγαπητέ Δημήτρη, αγαπητέ κ. Περιφερειάρχα, την εμπειρία που είχα πριν από λίγες ώρες, που επισκέφθηκα την Αρκαδία και την Τρίπολη. Σήμερα στην Τρίπολη έχουν ήδη χτιστεί και λειτουργούν δύο -και χτίζεται και ένα τρίτο- υπερσύγχρονα εργοστάσια παραγωγής φαρμάκων. Ποιος θα το περίμενε; Ποιος θα το περίμενε ότι στην Τρίπολη Αρκαδίας, μια περιοχή η οποία μαστιζόταν από την ανεργία, η οποία αναζητούσε ένα περιφερειακό αναπτυξιακό όραμα, θα ερχόντουσαν μεγάλες ελληνικές φαρμακοβιομηχανίες και θα επένδυαν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, δημιουργώντας χιλιάδες νέες θέσεις απασχόλησης.
Και πριν πάω να επισκεφτώ τις φαρμακοβιομηχανίες αυτές, πήγα στο τοπικό ΕΠΑΛ, στο οποίο λειτουργεί μία Ακαδημία Επαγγελματικής Κατάρτισης. Τι είναι αυτό; Ένα πρόγραμμα το οποίο έκαναν οι επιχειρήσεις μαζί με το Υπουργείο Παιδείας, 25 πρώτοι -και θα αυξηθεί πολύ ο αριθμός- σπουδαστές, δύο χρόνια, με πρακτική πληρωμένη άσκηση. Το πρόγραμμα καταρτίζεται από τη φαρμακοβιομηχανία και η φαρμακοβιομηχανία έχει υποχρέωση να προσλάβει ένα μεγάλο ποσοστό από τους αποφοίτους αυτού του προγράμματος.
Αυτό σημαίνει στην πράξη αλλάζω τη λογική της εκπαίδευσης, «παντρεύω» την τεχνική εκπαίδευση με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας και, αγαπητέ Δημήτρη, στηρίζω έμπρακτα την ελληνική περιφέρεια. Αυτό προσπαθούμε, άλλοτε πιο επιτυχημένα, άλλοτε λιγότερο επιτυχημένα, και πρέπει να τρέξουμε πιο γρήγορα, να το κάνουμε σε κάθε γωνιά της Ελλάδος. Διότι για εμάς ανάπτυξη δεν είναι προφανώς μόνο η Αθήνα. Έχουμε τεράστιες δυνατότητες. Σας διαβεβαιώνω ότι αν κάποιος έχει μια καλή δουλειά, γιατί αυτές οι δουλειές στις οποίες αναφέρθηκα είναι καλοπληρωμένες δουλειές, αν κάποιος έχει μια καλοπληρωμένη δουλειά και μπορεί να ζει στην ελληνική περιφέρεια με χαμηλότερο κόστος ζωής και με καλύτερη ποιότητα ζωής, είμαι βέβαιος ότι θα το επιλέξει.
Τα χαμογελαστά πρόσωπα που είδα σήμερα σε αυτές τις φαρμακοβιομηχανίες, νέοι άνθρωποι με αισιοδοξία για το μέλλον, πιστοποιούν ακριβώς ότι κινούμαστε στη σωστή κατεύθυνση.
Κλείνοντας, μιλώντας για τη συνεργασία μεταξύ κεντρικού κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης, ο Πρωθυπουργός ανέφερε:
Καταρχάς, σκεφτήκαμε να καλέσουμε Δήμαρχο εκτός Πελοποννήσου για να μην έχουμε παρεξηγήσεις -το καταλάβατε αυτό, φαντάζομαι-, οπότε ευχαριστώ πάρα πολύ, Δήμαρχε, για τα πολύ ενδιαφέροντα τα οποία είπες. Να επιβεβαιώσω και εγώ ότι έχει ολοκληρωθεί το Προεδρικό Διάταγμα για την Ειδική Γραμματεία των ορεινών δήμων, διότι, πράγματι, όπως έχουμε πολιτική νησιωτικότητας, έτσι πρέπει να έχουμε και μια στοχευμένη πολιτική για τους ορεινούς δήμους. Είναι συγκριτικό πλεονέκτημα για την πατρίδα μας.
Είμαστε μια ορεινή χώρα και οι μικροί ορεινοί δήμοι έχουν ιδιαίτερα προβλήματα που απαιτούν έναν διακυβερνητικό συντονισμό. Πιστεύω ότι με αυτόν τον τρόπο θα μπορούμε να είμαστε πιο αποτελεσματικοί στην επίλυση των δικών σας προβλημάτων. Να πω ότι για την αυτοδιοίκηση, το είπε και ο Θοδωρής, έχουμε δώσει τα τελευταία χρόνια 7 δισεκατομμύρια ευρώ. Για πρώτη φορά η αυτοδιοίκηση είχε τόσα πολλά χρηματοδοτικά εργαλεία για να μπορέσει να επιλύσει χρόνιες παθογένειες, να κάνει έργα υποδομής, να αντιμετωπίσει φυσικές καταστροφές.
Έχουμε ακόμα δουλειά να κάνουμε. Έβλεπα τα στατιστικά στοιχεία για τον δικό σου Δήμο και μου έκανε εντύπωση ο αριθμός ακόμα των δρόμων που δεν έχουν ασφαλτοστρωθεί, και αυτό είναι μια εκκρεμότητα την οποία πρέπει να επιλύσουμε. Έχουμε, όμως, τουλάχιστον βάλει το νερό στο αυλάκι και ξέρουμε συνολικά σε ποια κατεύθυνση πρέπει να κινηθούμε.
Και βέβαια, ο Κώδικας Αυτοδιοίκησης νομίζω ότι θα δώσει καινούργια ενέργεια στους Δήμους και στις Περιφέρειες. Πολλές φορές, ξέρετε, αντιμετωπίζουμε και εμείς ζητήματα ποιανού αρμοδιότητα είναι αυτό το πρόβλημα το οποίο πρέπει να επιλύσουμε. Αυτό προσπαθούμε πρωτίστως να αντιμετωπίσουμε με τον νέο Κώδικα Αυτοδιοίκησης και νομίζω ότι θα κάνει τη δική σας ζωή πιο εύκολη. Και αν η δική σας ζωή είναι πιο εύκολη, και οι πολίτες και οι δημότες σας, κ. Περιφερειάρχα, κ.κ. Δήμαρχοι, θα μπορούν να είναι πιο ικανοποιημένοι, γιατί θα μπορείτε να αντιμετωπίζετε πιο αποτελεσματικά τα προβλήματα.
Είναι, προφανώς, πάντα καλύτερο να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα στην εγγύτητά τους. Δεν μπορεί όλα να τα κάνει το κεντρικό κράτος, το οποίο συντονίζει, επιβλέπει, δίνει κατευθύνσεις, αλλά στη συνέχεια πρέπει να συνομιλεί με την αυτοδιοίκηση και να καθόμαστε γύρω από το ίδιο τραπέζι. Τελικά, εχθρός μας είναι τα προβλήματα και νομίζω ότι σε αυτές τις περιπτώσεις πάντα καλό είναι να βγάζουμε τα κομματικά μας «καπέλα». Και πρέπει να σας πω ότι όταν συνομιλώ με την αυτοδιοίκηση, κατά κανόνα έχω αυτή την εμπειρία.
Ξέρετε, στην κεντρική πολιτική, δυστυχώς, το κλίμα έχει γίνει αφόρητα τοξικό. Είμαι βουλευτής 22 χρόνια, δεν νομίζω ότι έχω δει ποτέ τέτοια ένταση, τέτοια εχθροπάθεια, τέτοιες εκφράσεις να χρησιμοποιούνται εντός του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Δεν είναι αυτή η μόνη εικόνα. Όταν, όμως, συζητώ με αυτοδιοικητικούς για τα πραγματικά προβλήματα τα οποία έχει η περιφέρεια, βλέπω απέναντί μου αυτοδιοικητικούς που δεν ανήκουν στον δικό μας πολιτικό χώρο, έχουμε όμως τη δυνατότητα να καθίσουμε να συζητήσουμε και να βρούμε κοινές λύσεις. Και νομίζω ότι μακάρι αυτό το πνεύμα της συνεργασίας, παρά τις διαφωνίες μας, να μπορεί να περάσει τελικά και στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Και να πω, επίσης, μια κουβέντα για τα ζητήματα του επιτελικού κράτους, επειδή πολλή συζήτηση έχει γίνει για το τι τελικά είναι το επιτελικό κράτος και τι δεν είναι το επιτελικό κράτος. Θα το πω με πολύ απλά λόγια. Επιτελικό κράτος, αγαπητέ Γιάννη, σημαίνει ότι αν κολλήσει για οποιοδήποτε λόγο το έργο που γίνεται στα Δερβενάκια, θα βαρέσει κάπου ένα καμπανάκι, κάποιος θα ασχοληθεί, κάποιος θα κοιτάξει να δει: «αυτό το έργο το έχουμε προγραμματίσει να ολοκληρωθεί στο τέλος του 2026, βλέπω καθυστέρηση. Τι συμβαίνει;», να δούμε αν έχουμε πρόβλημα χρηματοδότησης και να μπορέσουμε να σκύψουμε πάνω στο πρόβλημα και να το λύσουμε.
Επιτελικό κράτος σημαίνει να κάνουμε Υπουργικό Συμβούλιο κάθε μήνα απαρέγκλιτα, να έχουμε στοχοθεσία στην αρχή του χρόνου και να λέμε «αυτά θέλουμε να πετύχουμε αυτόν τον χρόνο, αυτά είναι τα είκοσι μεγάλα νομοσχέδια τα οποία θέλουμε να νομοθετήσουμε». Επιτελικό κράτος σημαίνει κάθε χρόνο να λέμε «αυτός είναι ο προγραμματισμός των προσλήψεων, εδώ χρειαζόμαστε προσλήψεις». Δεν θα είναι ποτέ όλοι ικανοποιημένοι. Πάντα ο Άδωνις θα γκρινιάζει ότι θέλει περισσότερους νοσηλευτές ή ένας άλλος Υπουργός ότι θέλει περισσότερους μηχανικούς.
Σημαίνει, όμως, ένας κεντρικός προγραμματισμός, ο οποίος μας επιτρέπει αυτή τη σύνθετη άσκηση του να κυβερνάς μία χώρα, να μπορούμε να την κάνουμε κάπως πιο απλή, για να μπορούμε να ενημερωνόμαστε, να θέτουμε προτεραιότητες και όποτε χρειάζεται διακυβερνητικός συντονισμός, να μπορεί ο Άκης Σκέρτσος, με την ιδιότητά του, η Γραμματεία Συντονισμού της Κυβέρνησης να παρεμβαίνει, όχι για να καπελώνει κανέναν, αλλά για να λύνει προβλήματα συντονισμού.
Διότι ξέρουμε πολύ καλά ότι για να μπορέσουμε, παραδείγματος χάρη, αναφέρθηκε στο παράδειγμα αυτό ο Άκης, να έχουμε μια συγκροτημένη στρατηγική αντιμετώπισης των τροχαίων ατυχημάτων, έπρεπε να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι τέσσερις Υπουργοί. Κάποιος πρέπει να το κάνει αυτό. Και από τη στιγμή που είναι κεντρική πολιτική προτεραιότητα, η ευθύνη εκ των πραγμάτων περνάει σε αυτό το οποίο αποκαλούμε «επιτελικό κράτος».
Άρα, ούτε πρέπει να το δαιμονοποιούμε ούτε πρέπει να το θεοποιούμε. Είναι ένας τρόπος διαχείρισης και διοίκησης. Σας διαβεβαιώνω ότι δεν υπάρχει σοβαρή χώρα στον κόσμο η οποία να μην έχει ένα ισχυρό κέντρο διακυβέρνησης, με δημόσιους υπαλλήλους -το τονίζω αυτό, η Γενική Γραμματεία Συντονισμού της Κυβέρνησης είναι δημόσιοι υπάλληλοι- οι οποίοι να μπορούν να επιβλέπουν και να παρακολουθούν πολιτικές, να υλοποιούν εξαιρετικά σύνθετα έργα, όπως το Ταμείο Ανάκαμψης.
Το ξέρουν οι αρμόδιοι Υπουργοί ότι το Ταμείο Ανάκαμψης έχει ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα. Σας διαβεβαιώνω -ανοίγω μία παρένθεση- ότι τους επόμενους μήνες θα εγκαινιαστούν πάρα πολλά έργα ακόμα του Ταμείου Ανάκαμψης. Ήσουν στη Μεγαλόπολη, Άδωνι, καταλαβαίνω. Θα έχουμε ένα υπερσύγχρονο Κέντρο Υγείας στην Μεγαλόπολη το οποίο θα εγκαινιαστεί 30 Ιουνίου, μαζί με πολλά άλλα έργα τα οποία γίνονται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου.
Αυτός, λοιπόν, είναι ένας τρόπος διοίκησης ο οποίος τελικά φέρνει κοντά την τεχνοκρατική με την πολιτική αντίληψη. Διότι όσοι επιμένουν να βρίσκουν διαχωριστικές γραμμές μεταξύ δήθεν τεχνοκρατών οι οποίοι διορίζονται και πολιτικών οι οποίοι εκλέγονται, δεν αντιλαμβάνονται ότι εμείς, ως Νέα Δημοκρατία, προσέξτε, είμαστε μια ομάδα.
Και επειδή είμαστε ένα ανοιχτό, δημοκρατικό, κοινοβουλευτικό κόμμα, τιμούμε την κοινοβουλευτική ομάδα, τιμούμε τους βουλευτές μας, ζητούμε από τους βουλευτές μας να μας βοηθούν να γινόμαστε καλύτεροι. Κάνουμε κοινοβουλευτικές ομάδες -θα κάνουμε πάλι την επόμενη εβδομάδα- μια φορά τους δυο μήνες. Τα συζητούμε ανοιχτά. Είμαστε μια οικογένεια. Τις διαφωνίες μας τις λύνουμε εντός των τειχών.
Γι’ αυτό προχωράμε τελικά μπροστά. Είμαστε η κυρίαρχη πολιτική δύναμη και θα κερδίσουμε και τις επόμενες εκλογές για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε αυτή τη μεγάλη αποστολή την οποία μας έχετε αναθέσει. Οπότε, να κλείσω δίνοντας σας ραντεβού στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας 15-17 Μαΐου, όπου όλοι μαζί θα σαλπίσουμε το μήνυμα για την τελική μεγάλη μάχη, για τις επόμενες εθνικές εκλογές. Να είστε καλά, ευχαριστώ πάρα πολύ.
