Πέρασαν ήδη 15 ολόκληρα χρόνια από το θάνατο του ιστορικού ηγέτη της Αριστεράς Λεωνίδα Κύρκου. Με βαθιά συγκίνηση τον είχαμε τότε αποχαιρετίσει όχι μόνο οι φίλοι και συναγωνιστές του στη μακρά και πολυκύμαντη πολιτική του διαδρομή, αλλά με βαθύτατο σεβασμό εκπρόσωποι από όλο το πολιτικό φάσμα της χώρας. Δεν ήταν καθόλου τυχαίο.   

Πόσες και πόσες φορές έχω αναρωτηθεί τα χρόνια που πέρασαν χωρίς τον Λεωνίδα, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της παρουσίας μου στη Βουλή, ως βουλευτής και Αντιπρόεδρος (2012-2019), τι θα σκεφτόταν, ποιες θα ήταν οι εκτιμήσεις του, τι θα έλεγε, τι θα έγραφε, τι θα συμβούλευε για τα μεγάλα θέματα που κυριάρχησαν εκείνον τον καιρό στη χώρα και την κοινωνία. Πώς θα αντιμετώπιζε την οικονομική κρίση της χώρας και των θεσμών της, την κρίση προσανατολισμού της στο διεθνή χώρο, τη συγκυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, της «πρώτης φοράς Αριστερά», με ένα ακροδεξιό, λαϊκίστικο κόμμα (2015-2019). Πώς θα σχολίαζε τις δραματικές στιγμές που πέρασε η χώρα.

O ίδιος άφησε ένα ιδιόχειρο σημείωμα για να διαβαστεί ως επικήδειος, ως ύστατος αποχαιρετισμός. Πυκνό πολιτικών νοημάτων, ταπεινό και λιτό, όταν η ορφανή φυσαρμόνικά του έπαιζε το τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη «Δρόμοι Παλιοί» που τόσο αγαπούσε. Όταν ένα βιολί έπαιζε την «Ωδή στη Χαρά» από την Ενάτη Συμφωνία του Μπετόβεν κι ένα Άγημα απέδωσε τιμές. Αποτελεί μεν την Πολιτική του Διαθήκη, αλλά, φυσικά, δεν εξαντλεί τον πλούτο, το βάθος της πολιτικής του σκέψης. Δεν απεικονίζει το συνταρακτικό πολιτικό του βίο, την ευρύτερη  πολιτική και ηθική απήχηση και παρακαταθήκη του πολιτικού του λόγου.

Το παραθέτω ολόκληρο και αυτούσιο.

«Φεύγω. Ζήσαμε – η γενιά μου – μια συναρπαστική περιπέτεια, γνώρισα από κοντά τη φτώχεια, τους κατατρεγμούς, τη φρίκη. Αλλά σε διαλείμματα και τη χαρά. Και έβαλα το λιθαράκι μου στον αγώνα για το φως, το δίκαιο και την ανθρωπιά. Ένιωσα συντετριμμένος όταν έσβησε το κόκκινο αστέρι στην κορυφή του Κρεμλίνου βουτηγμένο στη βία, στο ψέμα και στη ντροπή. Άλλα πίστεψαν οι άνθρωποι, άλλα λάλησαν οι προφήτες. Όπως άλλος ήταν ο σοσιαλισμός για τον οποίο αγωνιστήκαμε και γι’ αυτόν τον σοσιαλισμό, με δημοκρατία, ελευθερία και σεβασμό στον κάθε άνθρωπο να συνεχίσετε τον αγώνα, γιατί δεν έχει άλλη λύση ο κόσμος. Φεύγω, σας χαιρετώ όλους, και εσάς που πορευτήκαμε μαζί και εσάς τους άλλους της κάθε φορά αντίπερα όχθης, και έχω μόνο ένα να σας πω: σύγκρουση ιδεών, όχι βία και μισαλλοδοξία, δεν οδηγούν πουθενά, γεια σας».

Η καθαρή του σκέψη, η αδογμάτιστη κρίση του, η βαθιά του πίστη στην ουσιαστική και κόσμια πολιτική αντιπαράθεση, η άρνησή του στην πολιτική βία, η βαθιά του προσήλωση στους δημοκρατικούς θεσμούς της φιλελεύθερης δημοκρατίας,  ο γνήσιος ευρωπαϊσμός του. Κι ακόμα  η συνεχής επίμονη προτροπή του για την συγκρότηση και αναγέννηση της μεγάλης «Δημοκρατικής Παράταξης» μέσα από την συνάντηση της σύγχρονης Αριστεράς, όπως αυτός την καθόριζε, με τις προοδευτικές σοσιαλδημοκρατικές, «κεντροαριστερές» και κεντρώες δυνάμεις, διαμόρφωσαν πολιτικά όσους περπατήσαμε κοντά του και όσους συνεχίσαμε να τιμούμε με σεβασμό τη μνήμη του όχι μόνο στα λόγια αλλά στην πολιτική μας πράξη.

Μπορεί κανείς άνετα να αντιπαραθέσει το πιστεύω του Κύρκου με την εξέλιξη μιας ψευδεπίγραφης, κίβδηλης «Ανανεωτικής Αριστεράς». Όχι, βέβαια, αυτής του Δρακόπουλου, του Παπαγιαννάκη, του Γιάνναρου κι όσων προσπαθήσαμε να συνεχίσουμε το έργο του, να δράσουμε πολιτικά με βάση την πολιτική του παρακαταθήκη, τις αξίες και τις αρχές του το όραμά του για τη χώρα. Αλλά εκείνης που σφετερίστηκε μια παράδοση που δεν της ανήκει και δεν είχε καμιά σχέση με την ιδεολογία και πολιτική της πράξη  και πρακτική της «Ανανεωτικής Αριστεράς» του Κύρκου.  Αντι-δημοκρατικής, λαϊκίστικής, αντι-ευρωπαϊκής, αντι-μεταρρυθμιστικής, ρωσόφιλης, αντισημιτικής, υπέρ της πολιτικής βίας, με εμφυλιοπολεμικό και διχαστικό πολιτικό λόγο («ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν»), συχνά αλαζονικής και χυδαίας. Μάλιστα, ωθήθηκε στην κυβέρνηση σε έκτακτες συνθήκες βαθύτατης οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης, συγκυβέρνησε με ένα ακροδεξιό λαϊκίστικό κόμμα, οδήγησε αφρόνως τη χώρα στο χείλος της αβύσσου.

Ο Λεωνίδας δεν είχε καμιά σχέση  με  μια τέτοια «Αριστερά». Συχνά, μάλιστα, εκδήλωνε την απέχθειά του.

Γι’ αυτό δέχτηκε απίστευτες, αλλά αναμενόμενες, ύβρεις και προπηλακισμούς όχι μόνο από το ΚΚΕ αλλά και υποτιθέμενους συνοδοιπόρους του, της «Ανανεωτικής Αριστεράς». Δε δίστασαν να τον στιγματίσουν. «Είμαι ένα πρόσωπο που αγαπήθηκε πάρα πολύ αλλά την ίδια στιγμή μισήθηκε όσο λίγοι από τους παλιούς συντρόφους, το ΠΑΣΟΚ, τη Δεξιά είχε ο ίδιος πει (8/6/1992).

Ο Περισσός τον χαρακτήρισε «μεταλλαγμένο κομμουνιστή της ψευτοανανέωσης…φορέα της ταξικής λαϊκής υποταγής και υποστηρικτή των στρατηγικών επιλογών και συμφερόντων της πλουτοκρατίας».

Ο Τσίπρας, ο εκλεκτός πληθώρας επιχειρηματικών και μιντιακών κέντρων ισχύος, τον επέκρινε διότι παραβρέθηκε σε γεύμα με επιχειρηματίες!!  Για να μην αναφερθώ σε άλλες χυδαιότητες. Έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν.

«…ευτυχώς δε νίκησε η επανάστασή μας»

Δεν δικαιώθηκαν βεβαίως οι αγώνες του. Η πολιτική και η κοινωνία κινήθηκαν με διαφορετικό τρόπο, σε διαφορετικές κατευθύνσεις από αυτές που εκείνος προσδοκούσε και για τις οποίες αγωνιζόταν με πάθος.

«Έχασα τη μάχη μέσα στο κόμμα μου ….» κι ακόμα «…ευτυχώς δε νίκησε η επανάστασή μας», είχε πει ο ίδιος καταλήγοντας σε συνέντευξή του προς τον Αλέξη Παπαχελά που μεταδόθηκε, κατόπιν δικής του επιθυμίας, μετά θάνατο στη τηλεόραση του ΣΚΑΪ και στην Εκπομπή Νέοι Φάκελοι (21/5/2012).

Καλύτερη καταγραφή αυτής της αδικαίωτης πορείας του δεν θα μπορούσε να υπάρξει από το εκπληκτικό σκίτσο του εξαίρετου Δημήτρη Χατζόπουλου το δημοσιευμένο την ημέρα της κηδείας του Λεωνίδα.

Πάντως άφησε σε όλους όσοι τον άκουγαν ή δεν τον άκουγαν, τον θησαυρό του πολιτικού του ήθους.

Να ισχύει άραγε αυτό που του είχε πει, όπως διηγείται ο ίδιος, πριν από αρκετά χρόνια σε μια κατ’ ιδίαν συνομιλία τους ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ιδρυτής της ΝΔ Κωνσταντίνος Καραμανλής: «Κύρκο, θα αποτύχεις. Είσαι σε λάθος τόπο, σε λάθος χρόνο και σε λάθος κόμμα».

Δεν αποκλείεται να είχε δίκαιο. Ωστόσο, πιστεύω ακράδαντα ότι η χώρα είχε και εξακολουθεί, ιδιαίτερα σήμερα, να έχει ανάγκη από μια Αριστερά του Κύρκου. Η απουσία της οδήγησε σε ανείπωτες συμφορές τη χώρα από τους σφετεριστές, κίβδηλους και επικίνδυνους για τη χώρα αριστερούς «Ανανεωτές».

Είχα προειδοποιήσει στη Βουλή, στις 27/6/2015, στη συζήτηση για την απάτη του Δημοψηφίσματος, τονίζοντας επί λέξει «και μην ξεχνάτε πόσο λεπτή είναι η γραμμή που χωρίζει το «πρώτη φορά Αριστερά» με το εφιαλτικό «ποτέ ξανά Αριστερά». Ήταν μια εκτίμηση.

Παρατηρούμε σήμερα, μετά από 10 χρόνια, το οικτρό και ιλαροτραγικό θέαμα των αυτόκλητων ιδιοκτητών κάποιου ανύπαρκτου «ηθικού πλεονεκτήματος», της αυτο-διάλυσης, απαξίωσης και πλήρους αυτο-εξευτελισμού της «ριζοσπαστικής αριστεράς»  του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα. Θέρισαν ό,τι έσπειραν. Νέμεσις.

Δεν έγινε δυνατό μια Αριστερά στην πολιτική και αξιακή παράδοση του Κύρκου να αποτυπωθεί σε αξιόλογη πολιτική και εκλογική δύναμη. Είναι μια άλλη συζήτηση. Έχει αφήσει, όμως, μια ισχυρή πολιτική και ηθική παρακαταθήκη στην οποία συγκεκριμένοι βάλαμε το δικό μας λιθαράκι.

Κλείνω το Σημείωμα αυτό επαναλαμβάνοντας την φράση του Γιάννη Βούλγαρη όταν τιμήσαμε εν ζωή οι φίλοι του τον Λεωνίδα, σε μια μεγάλη εκδήλωση:
«Λεωνίδα είμαστε τυχεροί που βρεθήκαμε στο δρόμο σου».

Φυλάω τη φυσαρμόνικά του Λεωνίδα που μου δώρισε πριν πεθάνει ως κόρη οφθαλμού, ως πολιτικό κειμήλιο ανεκτίμητης αξίας.

ΥΓ: Εμπιστοσύνη και αμφισβήτηση: Έχω πει στο παρελθόν ότι «έχω δυο χαρακτηριστικά που, καθώς δεν μπορούσα να απαλλαγώ από αυτά, τα αναβάθμισα σε ηθικές αρχές. Την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους και την αμφισβήτηση των βεβαιοτήτων. Και τα δυο αποδείχθηκαν μειονεκτήματα στην πολιτική μου διαδρομή. Αλλά επιμένω». Κάποια επίκτητη σχέση είχαν αυτά με τον Λεωνίδα.

*Ο Σπύρος Λυκούδης διετέλεσε βουλευτής και Αντιπρόεδρος της Βουλής. Ως ιστορικό στέλεχος της Ανανεωτικής Αριστεράς και επικεφαλής της Πολιτικής Κίνησης ΜΕΤΑρρυθμιστές της Αριστεράς για τη Δημοκρατία και την Ανάπτυξη, την οποία είχε ο ίδιος συγκροτήσει τον Οκτώβριο το 2014, όταν αποχώρησε αππό τη θέση του Γενικού Γραμματέα της Δημοκρατικής Αριστεράς (ΔΗΜ.ΑΡ) μαζί με άλλα στελέχη και μέλη του κόμματος, συνεργάστηκε εκλογικά και πολιτικά με το νεότευκτο κόμμα Το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη. Στις βουλευτικές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 εξελέγη πρώτος βουλευτής του κόμματος στην Α΄ Αθηνών. Στη συνέχεια εξελέγη Αντιπρόεδρος της Βουλής με 210 ψήφους. Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές στις 20/9/2015 και εξελέγη εκ νέου Αντιπρόεδρος της Βουλής. Μολονότι δεν πολιτεύτηκε μετά το 2019 διατήρησε ακέραιο το ενδιαφέρον του και τη συμμετοχή του  και τις δημόσιες παρεμβάσεις του ως ενεργός και υπεύθυνος πολίτης  στα πολιτικά δρώμενα της χώρας.

Όποιος ισχυρίζεται -όπως ρεπορτάζ τηλεοπτικών δικτύων, ιστοσελίδων και λοιπών ΜΜΕ- ότι όλα είναι ρόδινα στην Αμαλίας, μάλλον υπερβάλλει (sic) ή διακρίνει τα δεδομένα όπως θα ήθελε να είναι κι όχι όπως είναι.

Στο κόμμα Τσίπρα, υπάρχει έντονη δυσαρέσκεια μεγάλης μερίδας στελεχών προς την εκπρόσωπο Τύπου Θεώνη Κουφονικολάκου, αναφορικά με τον τρόπο που διαχειρίζεται την επικοινωνία του κόμματος, τόσο στο εσωτερικό του, όσο και προς τα ΜΜΕ, αλλά και τον συντονισμό του Γραφείου Τύπου. Κάποιοι μάλιστα, ισχυρίζονται ότι στην επικοινωνία ασκούνται προσωπικές πολιτικές, ότι υπάρχει αλαζονεία κι η σύμπνοια στον τομέα αυτό έχει μικρά ποσοστά ανάμεσα στα στελέχη.

Θα μπορούσε κάποιος να πει, ότι στην Αμαλίας υπάρχει έντονη ανταγωνιστικότητα ανάμεσα σε παλιούς και νέους. Ότι οι δυο ομάδες «αλληλοβλέπονται» με καχυποψία. Κι ότι οι παλιοί καταλογίζουν στην Κουφονικολάκου σοβαρά επικοινωνιακά ατοπήματα.

Ισχυρίζονται, επί παραδείγματι, ότι ορισμένες δημόσιες θέσεις της, ήταν άτοπες, προσωπικές και προκάλεσαν συζητήσεις που δεν επιθυμούσε ο Τσίπρας. Όπως η δήλωσή της ότι αν ήταν κυβέρνηση η ΕΛΑΣ κι ο Νετανιάχου ερχόταν στην Ελλάδα, θα εφαρμοζόταν το ένταλμα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου!! Η δήλωση αυτή έφτασε στον Τσίπρα, με πολλά σαρκαστικά και επικριτικά σχόλια από τα ΜΜΕ και φωνές που εκφράζουν τον πολιτικό ρεαλισμό.

Επιπλέον, οι τοποθετήσεις της για την προτεινόμενη «πατριωτική εισφορά» προκάλεσαν επίσης αντιδράσεις, με τη Νέα Αριστερά να κατηγορεί την ΕΛΑΣ ότι προτείνει προσωρινό και όχι μόνιμο αναδιανεμητικό μέτρο.

Τέλος, εκτός άλλων, έχουν προκαλέσει ερωτηματικά και οι διαφορετικές διατυπώσεις της για τη σχέση με το ΠΑΣΟΚ και το ενδεχόμενο μελλοντικών συνεργασιών, με δημοσιεύματα να επισημαίνουν ότι μέσα σε διάστημα λίγων ημερών είχαν δοθεί διαφορετικά στίγματα για το ίδιο ζήτημα.

Αυτά και πολλά άλλα, έχουν μεταφερθεί στον Τσίπρα με την απαραίτητη διακριτικότητα, δεδομένου ότι η Κουφονικολάκου αποτελεί επιλογή του. Όμως, αυτό δεν φαίνεται να έχει σχέση με το γεγονός, ότι έχουν μειωθεί οι τηλεοπτικές της εμφανίσεις ή έστω έχει κάνει ένα βήμα πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας.

Σε κάθε περίπτωση, η εικόνα που εκπέμπεται από την Αμαλίας δεν παραπέμπει, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, σε μια ομάδα που έχει βρει τον βηματισμό της. Οι εσωτερικές ισορροπίες δοκιμάζονται, οι διαφορετικές αντιλήψεις για την επικοινωνία και την πολιτική γραμμή παραμένουν εμφανείς, ενώ πολύς κόσμος από τον ΣΥΡΙΖΑ περιμένει στην ουρά για να μπει στο νέο κόμμα. Αυτά όλα προκαλούν εκνευρισμό, σε συνδυασμό με την δημοσκοπική στασιμότητα και τις μικρές ανάσες που φαίνεται να παίρνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Η δε διαχείρισή τους αποτελεί πλέον προσωπικό στοίχημα και για τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα.

Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι αν υπάρχουν διαφορετικές απόψεις — αυτό είναι σχεδόν αυτονόητο σε κάθε νέο πολιτικό εγχείρημα ή και σε κάθε κόμμα. Το κρίσιμο είναι αν αυτές μπορούν να συνυπάρξουν χωρίς να μετατρέπονται σε δημόσια αμηχανία, αντιφατικά μηνύματα και εσωτερικές τριβές. Γιατί, τελικά, ένα κόμμα δεν κρίνεται μόνο από το μήνυμα που θέλει να εκπέμψει, αλλά κυρίως από το αν καταφέρνει να το εκπέμπει με ενιαία φωνή.

Και στην Αμαλίας, φαίνεται πως αυτή η φωνή ακόμη αναζητείται.

Υπάρχουν δημοσιογράφοι που καταγράφουν την εποχή τους και άλλοι που μοιάζουν να την κυνηγούν μέχρι να την προλάβουν. Ο Δημήτρης Λυμπερόπουλος ανήκε αναμφισβήτητα στη δεύτερη κατηγορία. Έζησε σχεδόν έναν αιώνα, αλλά το πραγματικό του κεφάλαιο δεν ήταν τα χρόνια, ήταν οι άνθρωποι που συνάντησε, τα ταξίδια που έκανε, οι πόρτες που άνοιξε και οι ιστορίες που κατάφερε να φέρει στην Ελλάδα από έναν κόσμο ο οποίος, τότε, έμοιαζε απείρως μακρινός και… δύσβατος.

Αθλητική Ηχώ – Μορίς Σεβαλιέ

Γεννημένος στην Οιχαλία Μεσσηνίας το 1925, ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του διαδρομή το 1949 από το αθλητικό ρεπορτάζ της εφημερίδας «Εμπρός». Είχε προηγηθεί η «Αθλητική Ηχώ», όπου, εκτός από κείμενα, έκανε και σκίτσα. Η αθλητικογραφία υπήρξε, όπως ο ίδιος έλεγε, ο βασικός του δάσκαλος: τον υποχρέωνε να κάνει έρευνα, να παίρνει συνεντεύξεις, να περιγράφει, να σχολιάζει και, κυρίως, να βρίσκεται εκεί όπου συνέβαινε το γεγονός. Αυτό το «να βρίσκεται εκεί» έμελλε να γίνει ολόκληρη η δημοσιογραφική του φιλοσοφία.

Ήδη το 1951, στην Αλεξάνδρεια, σκιτσάρει και παίρνει συνέντευξη από τον Μορίς Σεβαλιέ. Δεν είναι ακόμη ο διάσημος ρεπόρτερ που θα γίνει αργότερα, αλλά έχει ήδη καταλάβει κάτι που θα τον ακολουθήσει σε όλη του τη ζωή: η μεγάλη δημοσιογραφία βρίσκεται στην προσωπική επαφή, στο ταξίδι, στην επιμονή, στην απρόβλεπτη συνάντηση.

Και ύστερα ήρθε ο Ωνάσης.

Το 1959, η είδηση της σχέσης του Αριστοτέλη Ωνάση με τη Μαρία Κάλλας είχε προκαλέσει διεθνή φρενίτιδα. Στη Γλυφάδα είχαν συγκεντρωθεί δημοσιογράφοι, φωτογράφοι και κινηματογραφιστές από ολόκληρο τον κόσμο, πολιορκώντας τη θαλαμηγό «Χριστίνα». Ανάμεσά τους βρισκόταν ο Λυμπερόπουλος. Μόνο που εκείνος δεν σκόπευε να περιμένει σαν ένας ακόμη φωτορεπόρτερ στην ακτή.

Τρεις νύχτες έμεινε ξάγρυπνος στην ακτή. Οι άλλοι έφευγαν για ύπνο ή για τα πέριξ νυχτερινά κέντρα κι εκείνος παρέμενε εκεί, περιμένοντας. Κάποια στιγμή πληροφορήθηκε ότι ο Ωνάσης και η Κάλλας τον παρακολουθούσαν με τα κιάλια και πίστευαν ότι σύντομα θα εγκατέλειπε την προσπάθεια. Εκείνος, αντί να φύγει, έμεινε. Όπως θα γράψει αργότερα ο ίδιος, ο «ρεπόρτερ-κυνηγός» πρέπει να επιμένει και να υπομένει ώσπου να καταβάλει το «θήραμά» του.

Η σκηνή που ακολούθησε μοιάζει βγαλμένη από κινηματογραφικό σενάριο. Ο Ωνάσης εμφανίστηκε μέσα στη νύχτα με μια βενζινάκατο. Ο Λυμπερόπουλος πετάχτηκε όρθιος, ο φωτορεπόρτερ Ιορδάνης Καπασακάλης άρχισε να φωτογραφίζει. Τον είδε ο Ωνάσης, τον αγριοκοίταξε και τον ρώτησε: «Ρε μαλάκα, βρυκόλακας είσαι;»….

Λίγο μετά, ακολούθησε μια ακόμη πιο απρόβλεπτη συνάντηση, στο Silver House της Γλυφάδας, όπου ο δημοσιογράφος εντόπισε το ζευγάρι να χορεύει. Ο Ωνάσης εξοργίστηκε, τον αποκάλεσε «ψυχοβγάλτη» και τον έλουσε με ότι μπινελίκι ήξερε…

Κι όμως, την επόμενη ημέρα ο ίδιος άνθρωπος που τον είχε βρίσει, τον κάλεσε στη «Χριστίνα». Η αποκλειστική συνέντευξη είχε κερδηθεί.

«Έλα Λυμπερόπουλε να φιλιώσουμε», θυμόταν ο ίδιος ότι του είπε ο Ωνάσης, απλώνοντας το χέρι του. Και κάπως έτσι, από έναν καβγά ανάμεσα σε έναν κροίσο και έναν επίμονο ρεπόρτερ γεννήθηκε μία από τις πιο χαρακτηριστικές δημοσιογραφικές σχέσεις της εποχής.

Ο θαυμασμός του για εκείνη την εποχή

Ο Λυμπερόπουλος δεν έκρυψε ποτέ τον θαυμασμό του για εκείνη την εποχή και για τους ανθρώπους της. Στην προσωπική του ιστοσελίδα έγραψε αργότερα: «Γνώρισα διασημότητες, που μόνο ως ρεπόρτερ θα μπορούσα να πλησιάσω». Και ανάμεσα στα ονόματα που ανέφερε ήταν -πλην του Ωνάση- η Κάλλας, ο Μάνος Χατζιδάκις, η Μελίνα Μερκούρη και ο Τέλης Σαβάλας — κάποιοι από τους οποίους έγιναν στενοί φίλοι του.

Δεν ήταν απλώς ένας δημοσιογράφος που γνώρισε διάσημους. Ήταν ένας ρεπόρτερ που θεωρούσε τη δημοσιογραφία το διαβατήριο για να φτάσει σε ανθρώπους στους οποίους διαφορετικά δεν θα είχε πρόσβαση.

Κι ο κόσμος στον οποίο μπήκε δεν περιοριζόταν στην Αθήνα.

Μεγάλα ταξίδια

Το 1960 ταξίδεψε στη Νάπολη,  χωρίς την αρχική έγκριση της εφημερίδας του, για να καλύψει τις επτά ολυμπιακές ιστιοδρομίες του διαδόχου Κωνσταντίνου. Η επιμονή του δικαιώθηκε όταν το «Έθνος» εξέδωσε παράρτημα μετά την τελευταία ιστιοδρομία.

Το 1962 βρέθηκε στη Cinecittà ως ο μοναδικός Έλληνας ανάμεσα στους ελάχιστους ξένους δημοσιογράφους που προσκλήθηκαν στα γυρίσματα της «Κλεοπάτρας» με την Ελίζαμπεθ Τέιλορ. Μου έλεγε, πολλά χρόνια μετά, ότι είχε σαγηνευθεί με τα μάτια της!

Το 1966 βρέθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου τον είχε καλέσει ο Σπύρος Σκούρας. Αντί όμως να ακολουθήσει την πορεία προς το Χόλιγουντ, προτίμησε να μείνει κοντά στον Μάνο Χατζιδάκι και τη Μελίνα Μερκούρη, που εκείνη την εποχή συμμετείχαν στο «Ίλια Ντάρλινγκ». Έμεινε στη Νέα Υόρκη έως το 1968, γνωρίζοντας, όπως έγραψε ο ίδιος, «γίγαντες».

Ούτε ο ίδιος ήξερε πόσες δημοσιογραφικές αποστολές έκανε. Στις ΗΠΑ, πήρε χειρόγραφη αφιέρωση από τον «βασιλιά» Έλβις Πρίσλεϊ, ενώ  είχε «κλέψει» στιγμές ζωής πολλών αστέρων παγκοσμίως. Από τον Τζιμ Λόντο μέχρι τον Φέρεντς Πούσκας, πριν αυτός έρθει στην Ελλάδα και στον Παναθηναϊκό. Είχε συνομιλήσει με τον πολιτικό και στρατιωτικό Νικόλαο Πλαστήρα, «το θρυλικό Μαύρο καβαλάρη, που φτωχός γεννήθηκε, φτωχός και πέθανε», αποτύπωσε στο χαρτί τα μυστικά ζωής της Ζωζώς Νταλμάς, ερωμένης του Κεμάλ Ατατούρκ και θρυλικής φιγούρας στα πακέτα τσιγάρων «Σαντέ». Κατέγραψε την πορεία του Σταύρου Νιάρχου, σε ένα από τα 15 βιβλία του, υπό τον υπότιτλο «Μεγαλοφυής, άπληστος, μανιακός»,  έγραψε για τους «Χρυσούς Έλληνες» και, εν γένει, για τους Έλληνες «Υπέροχοι, απίθανοι και τρελοί». Συνάντησε τον Πελέ λίγο πριν το Μουντιάλ της Βραζιλίας, ενώ έκανε παρέα συνομιλώντας δημοσιογραφικά (;;) με τη Σοράγια, την αποκαλούμενη «θλιμμένη αυτοκράτειρα της Περσίας»…

Τηλεόραση

Η τηλεόραση ήταν η φυσική συνέχεια αυτού του τρόπου ζωής. Ο Λυμπερόπουλος δεν αντιμετώπισε την τηλεοπτική κάμερα ως ένα ακόμη μέσο δημοσιότητας. Την έκανε εργαλείο έρευνας. Στην εκπομπή «Αθώος ή ένοχος» έφερε πρόσωπα και υποθέσεις μπροστά σε ένα κοινό που μπορούσε πλέον να παρακολουθεί όχι μόνο την είδηση αλλά και την αντιπαράθεση. Στον «Ελεύθερο Ρεπόρτερ» επέστρεψε σε ιστορίες και ανθρώπους που είχε γνωρίσει προσωπικά.

Στο αρχείο του για τη Μαρία Κάλλας, για παράδειγμα, παρουσιάζει συνεντεύξεις και μαρτυρίες ανθρώπων από τον κύκλο της, ενώ μιλά και για τις δικές του τηλεοπτικές συναντήσεις με τον Τζιοβάνι Μενεγκίνι και τον πατέρα της Κάλλας.

Για την Κάλλας, άλλωστε, δεν ήταν ένας απλός παρατηρητής. Είχε συγκεντρώσει μαρτυρίες, ηχογραφήσεις και προσωπικές αναμνήσεις και αντιμετώπιζε την ιστορία της όχι ως κοσμικό κουτσομπολιό, αλλά ως ένα ανθρώπινο δράμα. Η δική του ματιά ενδιαφερόταν για τη γυναίκα πίσω από τη ντίβα, για την καριέρα αλλά και την προσωπική πίκρα, για το ταλέντο αλλά και την ελληνικότητά της.

Ο αυτοσαρκασμός

Ίσως γι’ αυτό ο ίδιος προτιμούσε να αυτοσαρκάζεται. Στον επίσημο ιστότοπό του περιέγραφε τη δημοσιογραφική του ζωή με μια εικόνα που ταίριαζε απόλυτα στον χαρακτήρα του: «κωπήλατησε» σε ήρεμες θάλασσες με γοργόνες και δελφίνια, αλλά και σε επικίνδυνα περάσματα με πιράνχας και σε αγριεμένους ωκεανούς με καρχαρίες.

Κι ύστερα ερχόταν η αυτοκριτική, πάντα με χιούμορ: «Λένε ότι η δημοσιογραφία είναι υπέροχο επάγγελμα, αρκεί να την εγκαταλείψεις έγκαιρα. Εγώ την διοχέτευσα στα βιβλία μου. Τώρα και στο διαδίκτυο».

Δεν την εγκατέλειψε, βέβαια, πραγματικά. Την μετέφερε από τις εφημερίδες στα βιβλία, από την τηλεόραση στο προσωπικό του αρχείο και, στα τελευταία χρόνια, στο διαδίκτυο. Εκεί συνέχισε να ανασύρει πρόσωπα, φωτογραφίες, ντοκουμέντα και αναμνήσεις ενός ολόκληρου 20ού αιώνα.

Ο Δημήτρης Λυμπερόπουλος έφυγε το 2019, σε ηλικία 94 ετών. Η ΕΣΗΕΑ τον αποχαιρέτησε ως έναν δημοσιογράφο με μακρά και ιδιαίτερη διαδρομή, που άφησε έντονο αποτύπωμα στον κλάδο.

Όμως ίσως η πιο ακριβής νεκρολογία να είναι αυτή που έγραψε ο ίδιος για τον εαυτό του. Δεν ισχυρίστηκε ότι άλλαξε τον κόσμο. Αντιθέτως, με εκείνον τον αυτοσαρκασμό που τον χαρακτήριζε, έγραψε πως ως νέος δημοσιογράφος νόμιζε ότι θα αλλάξει τον κόσμο, «αλλά δεν άλλαξα ούτε τον εαυτό μου».

Και όμως, χωρίς να αλλάξει τον κόσμο, κατάφερε κάτι άλλο: τον έκανε να φανεί πιο κοντινός στους Έλληνες.

Έφερε στην ελληνική δημοσιογραφία τον αέρα των υπερωκεάνιων ταξιδιών, των χλιδάτων μεγάλων ξενοδοχείων, των κινηματογραφικών στούντιο, των θαλαμηγών και των διεθνών προσωπικοτήτων. Κυνηγούσε τον Ωνάση, συνομιλούσε με την Κάλλας, συναντούσε τον Χατζιδάκι και τη Μελίνα, ταξίδευε στη Νέα Υόρκη και στη Cinecittà και επέστρεφε με ιστορίες. Ίσως και για να ταΐσει τα αγαπημένα του άλογα στον ιππόδρομο…

Ήταν, τελικά, ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους μιας δημοσιογραφίας στην οποία η αποκλειστικότητα δεν κερδιζόταν με ένα τηλεφώνημα ή ένα μήνυμα. Κερδιζόταν με αναμονή, θάρρος, γνωριμίες, ένστικτο, ταξίδι και — πάνω απ’ όλα — επιμονή.

Ίσως γι’ αυτό η δική του τελευταία αυτοεικόνα να παραμένει τόσο χαρακτηριστική. Ένας άνθρωπος που έζησε ανάμεσα στους «χρυσούς Έλληνες» και στις μεγάλες προσωπικότητες του 20ού αιώνα, που κράτησε ζωντανό το αρχείο του και που, μέχρι το τέλος, παρέμεινε ερωτευμένος με το επάγγελμα που του άνοιξε όλες αυτές τις πόρτες.

Ο Δημήτρης Λυμπερόπουλος δεν ήταν απλώς ο ρεπόρτερ που κατάφερε να ανέβει στη «Χριστίνα». Ήταν ο ρεπόρτερ που κατάλαβε νωρίς πως, για να πεις μια μεγάλη ιστορία, πρέπει πρώτα να βρεθείς εκεί όπου γράφεται…

ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ 30/8/2026

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: «ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ από σπάνιες γαίες, χρυσό, χαλκό και άλλα πολύτιμα μέταλλα γύρω από τη Μονή Σινά»

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: «Πακέτο ΔΕΘ για τη μεσαία τάξη – Το ναυάγιο από τον Β’ Παγκόσμιο και η κατάδυση που κράτησε 13 χρόνια»

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ: «Ο νέος νόμος για Airbnb, αντιπαροχή και συνιδιοκτησίες»

Real News: «Φοροαπαλλαγές και στήριξη της οικογένειας – Θερμό εξάμηνο στο Αιγαίο»

ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: «ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΤΗΣ ΔΕΘ, ΟΙ ΦΟΒΟΙ ΤΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΛΠΕΣ Το «ναρκοπέδιο» της Βόρειας Ελλάδας – Πανελλαδικές μόνο για σχολές υψηλής ζήτησης»

ΕΣΤΙΑ: «Θερμό επεισόδιο με το καλώδιο στην ΑΟΖ της «βλέπει» η Λευκωσία – Παροχές 2,3 δισ. ευρώ, με το βλέμμα στον Σαμαρά»

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: «ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ, ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΟ 18ΜΗΝΟ, ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ «Μαφίες» χωρίς τιμωρία»

Documento: «Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΒΑΦΤΙΖΕΙ «ΜΕΤΡΑ ΣΩΤΗΡΙΑΣ» ΤΑ ΨΙΧΟΥΛΑ ΣΤΗ ΔΕΘ Αν ακρίβεια υποσχέσεων»

ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: «ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ η ακυβερνησία – Ακριβότερη από ποτέ η φοιτητική στέγη»

ΜΠΑΜ ΣΤΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ: «ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΟ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΝΕΙΛΟΥ!  – Η ΑΓΚΥΡΑ ΕΡΓΑΛΕΙΟΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ! – ΤΡΑΠΕΖΙΚΑ «ΣΑΠΑΚΙΑ» ΣΤΟ ΣΚΑΜΝΙ! »

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ KONTRA NEWS: «Τι κρύβει η διπλή επίθεση Μαρινάκη κατά Καραμανλή και Σαμαρά»

Ο ΛΟΓΟΣ: ««Σάρκα και οστά» παίρνει η Ασπίδα του Αχιλλέα – Πέθανε ο βασιλιάς Χάραλντ της Νορβηγίας – Ο ανθρώπινος παράγοντας, υπεύθυνος για 9 στις 10 πυρκαγιές»

Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: «Πρόταση νόμου του ΣΥΡΙΖΑ για το ιδιωτικό χρέος Ισχυρή διαγραφή χρέους, βιώσιμες ρυθμίσεις – Το μπλόκο της οικογένειας Μητσοτάκη στην Έλενα Ακρίτα»

VOICE – ONE VOICE: «ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΤΑ 3,4 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΟΙ ΑΠΟΛΑΒΕΣ ΤΟΥ – Έδωσε 87% αύξηση στον εαυτό του Ο Χρήστος Μεγάλου εκθέτει προεκλογικά το Μαξίμου»

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: ««Δώρα» στη ΔΕΘ για μικρομεσαίους»

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: «ΠΥΡΕΤΟΣ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ – ΑΓΩΝΙΑ ΣΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ Επί ξυρού ακμής τα Μη Κρατικά Πανεπιστήμια »

Τα σημαντικότερα γεγονότα της σημερινής ημέρας

Το 1909 το επιβατηγό πλοίο “Μαυριτανία” φτάνει στο Λονδίνο από τη Νέα Υόρκη, μέσα σε πέντε μέρες, εννιά ώρες και 22 λεπτά.

Το 1918 ο Σοβιετικός ηγέτης Βλαντιμίρ Λένιν πυροβολείται και τραυματίζεται κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε εργοστάσιο της Μόσχας, σε μία δολοφονική απόπειρα, στην οποία πρωτοστάτησαν οι αδελφές Φάνια και Ντόρα Καπλάν, αμφότερες μέλη του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Κόμματος.

Το 1928 ο Ινδός πολιτικός Τζαγουαρχαλάλ Νεχρού δημιουργεί το κόμμα Ανεξαρτησία της Ινδίας, εναντίον της βρετανικής κυριαρχίας στη χώρα.

Το 1929 το ατμόπλοιο “Σαν Χουάν” βυθίζεται μέσα σε τρία λεπτά, μετά από σύγκρουση με τάνκερ της Στάνταρτ Όιλ, στις ακτές του Σαν Φρανσίσκο, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 70 άτομα.

Το 1931 ανακαλύπτεται στην Αθήνα το άγαλμα του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αδριανού.

Το 1933 ιδρύεται η γαλλική αεροπορική εταιρία “Air France”.

Το 1941 κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, αρχίζει η πολιορκία του Λένινγκραντ, όταν οι Ναζί εισβάλλουν στη Ρωσία.

Το 1952 το Δυτικό Βερολίνο ανακοινώνει την είσοδο 16.000 προσφύγων από τον ανατολικό τομέα τον Αύγουστο.

Το 1963 λειτουργεί για πρώτη φορά η “κόκκινη γραμμή”, η άμεση τηλεφωνική γραμμή ανάμεσα στους επικεφαλής των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης.

Το 1967 ο Θέργκουντ Μάρσαλ γίνεται ο πρώτος Αφροαμερικανός Δικαστής του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ.

Το 1973 η Κένυα απαγορεύει το κυνήγι των ελεφάντων και το εμπόριο του ελεφαντόδοντου.

Το 1982 ο ηγέτης της PLO Γιάσερ Αραφάτ εγκαταλείπει το αρχηγείο του στη Βηρυτό μετά την ισραηλινή εισβολή στο Λίβανο.

Το 1983 απογειώνεται από τη Φλόριντα των ΗΠΑ το διαστημικό λεωφορείο ”Τσάλεντζερ”, στο οποίο ταξιδεύει στο διάστημα ο πρώτος Αφοραμερικανός, ο αντισυνταγματάρχης Γκίον Μπλούφορντ.

Το 1984 σε δημοπρασία με αναμνηστικά από τους Beatles, συγκεντρώνονται 270.000 δολάρια.

Το 1991 το Αζερμπαϊτζάν ανακηρύσσει την ανεξαρτησία του από τη Σοβιετική Ένωση.

Το 1992 αλλάζει η βαθμολογία στο ποδόσφαιρο (από 2-1-0 γίνεται 3-1-0). Το σύστημα έχει δοκιμαστεί στην Αγγλία με επιτυχία για μια ολόκληρη δεκαετία όταν γίνεται δεκτή το 1981 η επαναστατική αυτή πρόταση του Τζίμι Χιλ, του γνωστού σχολιαστή της αγγλικής τηλεόρασης που υπήρξε παίκτης αλλά και πρόεδρος της Κόβεντρι.

Το 1993 στη Γαλλία, πλούσια δώρα προσφέρονται στον 150.000.000ος επισκέπτη στον Πύργο του Άιφελ.

Το 1996 στην Ολλανδία, η στρατιωτική θητεία γίνεται προαιρετική.

Το 1999 το Ανατολικό Τιμόρ, με δημοψήφισμα, αποφασίζουν την ανεξαρτησία τους από την Ινδονησία.

Το 2003 αναβιώνουν οι τραγικές μνήμες του “Κουρσκ” στη Ρωσία. Το πυρηνοκίνητο Κ-159 βυθίζεται στη θάλασσα Μπάρεντς, στο ίδιο σημείο όπου πριν 3 χρόνια βυθίστηκε το “Κουρσκ” και χάθηκαν 118 άνθρωποι. Από το ατύχημα, εννέα μέλη του πληρώματος πεθαίνουν και μόνο ένας ναύτης σώζεται. Ο πυρηνικός αντιδραστήρας του Κ-159 είχε τεθεί εκτός λειτουργίας και δεν υπήρχε οπλισμός, αφού το υποβρύχιο είχε αποσυρθεί.

Γεννήσεις

το 1797 γεννήθηκε η δημιουργός του Φράνκενσταϊν, Μαίρη Γόλστοουνκραφτ Σέλεϊ. Η Βρετανίδα συγγραφέας, κόρη του φιλόσοφου Γουίλιαμ Γκόντουιν και της συγγραφέως Μέρι Γόλστοουνκραφτ Γκόντουιν συνέγραψε τον “Φράνκενσταϊν” στα 20 της χρόνια.

Το 1972 γεννήθηκε η Αμερικανίδα ηθοποιός Κάμερν Ντίαζ.

Θάνατοι

Το 2003 πέθανε ο “σκληρός” του Χόλιγουντ Τσαρλς Μπρόνσον.