Πλήθος κόσμου βρέθηκε την Πέμπτη το απόγευμα της 9 του Νοέμβρη στον Ιερό Ναό Αγίων Αρσενίου του Καππαδόκου και Παϊσίου στο Πλατύ, για να τιμήσουν την εορτή του Αγίου Αρσενίου.

Ρεπορτάζ: Βασίλης Σιμόπουλος

Από πλευράς επισήμων παραβρέθηκαν η πρόεδρος του Δημοτικού συμβουλίου Αλεξάνδρειας Όλγα Μοσχοπούλου, η πολιτεύτρια της ΝΔ Λίνα Τουπεκτσή και ο δημοτικός σύμβουλος Παρασκευάς Στυλιανίδης.

Εντυπωσιακή επίσης ήταν και η παρουσία του συλλόγου καππαδοκών Πλατέος Ο ΒΑΡΑΣΟΣ, τα μέλη του οποίου παρέστησαν, κρατώντας ευλαβικά την άγια εικόνα κατά την περιφορά και κατά το προσκύνημά της.

Δείτε το βίντεο:

Φωτογραφίες:

Την μνήμη του Αγίου Νεκταρίου επισκόπου Πενταπόλεως του Θαυματουργού, πανηγυρίζει την Τετάρτη  8 και την Πέμπτη  9 Νοεμβρίου 2023, ο Ιερός Ενοριακός Ναός Ευαγγελίστριας, στην πόλη της Καρδίτσας, με το πρόγραμμα να διαμορφώνεται ως εξής:

                                          Πέμπτη   9  Νοεμβρίου  2023

  * Ώρα 07:30 – Όρθρος και Πανηγυρική  Θεία Λειτουργία και το Ύψωμα του Αγίου.

     *Ώρα 17: 30 – Εσπερινός και Ιερά Παράκληση

   Οι πιστοί θα έχουν την ευλογία να προσκυνήσουν, απότμημα Ιερού Λειψάνου 

   του Αγίου Νεκαταρίου, που αποθησαυρίζεται στον Ιερό Ναό.

Κείμενο – Φωτογραφίες : Σπύρος Θεοδ. Κουτσοχρήστος

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Αγαπητοί Συνάδελφοι,

                   ο Εμπορικός Σύλλογος Αλεξάνδρειας ανακοινώνει στα Μέλη του ότι οι εκλογές για την ανάδειξη Νέου Διοικητικού Συμβουλίου του Εμπορικού Συλλόγου  και  Αντιπροσώπων στην Ομοσπονδία  Εμπορικών  Συλλόγων Κ&Δ Μακεδονίας , θα  πραγματοποιηθούν  την  Τετάρτη 15  Νοεμβρίου  2023 (καταληκτική ημερομηνία) και ώρα από  5:30μ.μ. το απόγευμα   έως 10:00μ.μ. το βράδυ  στην αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Αλεξάνδρειας.

Η  Απολογιστική Γενική Συνέλευση των εκλογών,  θα πραγματοποιηθεί στα γραφεία του Εμπορικού Συλλόγου Αλεξάνδρειας και ώρα 4:00μ.μ.  έως 5:00μ.μ. το απόγευμα.

 Θα ψηφίσουν τα Μέλη:

α) που είναι ταμειακώς τακτοποιημένα και για  το έτος  2023.

                 Σύμφωνα με την εγκύκλιο των εκλογικών διαδικασιών στις Πρωτοβάθμιες Εμπορικές Οργανώσεις, τα Μέλη θα ψηφίζουν με την Αστυνομική τους Ταυτότητα ή οτιδήποτε άλλο έγγραφο που δηλώνει την ταυτοπροσωπία  του.

                                                                                                                                   ΤΟ Δ.Σ.

Τα ρεκόρ θερμοκρασιών συνεχίζουν να σπάνε το ένα πίσω από το άλλο φέτος: ο Οκτώβριος ήταν ο θερμότερος που έχει καταγραφεί ποτέ στον πλανήτη Γη, που σημαίνει ότι, για πέμπτο συνεχόμενο μήνα, συνεχίστηκε η τάση κατάρριψης ιστορικών υψηλών, που εκδηλώθηκε τον Ιούνιο, σύμφωνα με δεδομένα που δημοσιοποιεί σήμερα το ευρωπαϊκό παρατηρητήριο Copernicus, προειδοποιώντας πως το 2023 είναι πλέον «πρακτικά βέβαιο» πως θα αποδειχθεί η θερμότερη χρονιά στα χρονικά, ξεπερνώντας το προηγούμενο ετήσιο ρεκόρ του 2016.

Οι νέες μετρήσεις, που μεταφράζονται σε ξηρασίες, συνώνυμες λιμών, καταστροφικές πυρκαγιές και ενισχυμένους τυφώνες, επιβεβαιώνουν τις προειδοποιήσεις επιστημόνων, ενόψει της 28ης διάσκεψης των μερών της σύμβασης-πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών για την κλιματική αλλαγή (COP28) στο Ντουμπάι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (30ή Νοεμβρίου-12η Δεκεμβρίου).

«Μπορούμε να πούμε με σχεδόν απόλυτη βεβαιότητα ότι το 2023 θα είναι το θερμότερο έτος στα χρονικά» και «η αίσθηση του επείγοντος για τη λήψη φιλόδοξων μέτρων για το κλίμα καθώς πλησιάζει η COP28 δεν ήταν ποτέ τόσο ισχυρή», υπογράμμισε η Σαμάνθα Μπέρτζες, υποδιευθύντρια της υπηρεσίας κλιματικής αλλαγής Κοπέρνικος (C3S), σύμφωνα με το δελτίο Τύπου που δόθηκε στη δημοσιότητα.

Τον περασμένο μήνα, με τη μέση θερμοκρασία να φθάνει τους 15,38° Κελσίου στην επιφάνεια της υφηλίου, ξεπεράστηκε το προηγούμενο μηνιαίο ρεκόρ (Οκτώβριος του 2019) κατά 0,4° Κελσίου, σύμφωνα με την υπηρεσία Κοπέρνικος. Η ανωμαλία είναι «εκπληκτική» και η δεύτερη υψηλότερη που έχει καταγραφεί μέχρι σήμερα, πίσω μόνο από αυτήν του φετινού Σεπτεμβρίου.

Η μέση θερμοκρασία του Οκτωβρίου ήταν κατά «1,7° Κελσίου πιο θερμή από οποιονδήποτε Οκτώβριο την περίοδο 1850-1900», δηλαδή την προβιομηχανική περίοδο αναφοράς, προτού αρχίσει το ανθρωπογενές φαινόμενο του θερμοκηπίου, συμπληρώνει το παρατηρητήριο.

Από τον Ιανουάριο, η μέση θερμοκρασία είναι η υψηλότερη που έχει καταγραφεί ποτέ τους πρώτους δέκα μήνες οποιασδήποτε χρονιάς και κατά 1,43° Κελσίου ανώτερη από αυτές της περιόδου  1850-1900.

Περισσότερο παρά ποτέ, το 2023 πλησιάζει το εμβληματικό όριο (+1,5° Κελσίου) της συμφωνίας του Παρισιού. Η COP28 αναμένεται να κάνει έναν πρώτο απολογισμό της προσπάθειας εφαρμογής της και –ει δυνατόν– να προχωρήσει στη λήψη των πρώτων διορθωτικών μέτρων.

Ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός υπολόγιζε την άνοιξη ότι το όριο αυτό θα ξεπεραστεί για δώδεκα συναπτούς μήνες για πρώτη φορά τα επόμενα πέντε χρόνια.

Ωστόσο, η αύξηση της θερμοκρασίας πρέπει να καταγράφεται για χρόνια προκειμένου να εξαχθεί το συμπέρασμα πως ξεπεράστηκε το όριο της κλιματικής αλλαγής. Η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή (GIEC) θεωρεί ότι η πιθανότητα να συμβεί αυτό τα χρόνια μεταξύ του 2030 και του 2035 βρίσκεται περί το 50%, λαμβανομένου υπόψη του ρυθμού εκπομπών των αερίων τα οποία προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, κυρίως λόγω της καύσης ορυκτών καυσίμων.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Με την κατάθεση του πατέρα τής 21χρονης Έμμας ξεκίνησε ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης η δίκη για την θανατηφόρα παράσυρση με εγκατάλειψη τής νεαρής φοιτήτριας από την Κρήτη, τα ξημερώματα της 22ας Νοεμβρίου 2022, στην οδό Εγνατία (στο ύψος της Καμάρας), υπόθεση για την οποία κατηγορείται ο 27χρονος οδηγός Ι.Χ. αυτοκίνητου, προσωρινά κρατούμενος στις φυλακές.  

«Πρέπει να τιμωρηθεί για το κακό που έχει κάνει, και να τιμωρηθεί παραδειγματικά […] Ο δρόμος δεν είναι “πίστα”, δεν βγαίνεις έξω να θερίσεις», είπε με δάκρυα στα μάτια ο πατέρας, μέσα σε μία ασφυκτικά γεμάτη από συμφοιτητές και φίλους της Έμμας δικαστική αίθουσα. Ο ίδιος ανέφερε ότι η κόρη του είχε μόλις επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη από την Κρήτη, αλλά «δεν πρόλαβε να πάει σπίτι της». «Θα πήγαινε να κάνει έκπληξη στη φίλη της που είχε γενέθλια και γι’ αυτό είχε πάει να αγοράσει κεράκια» επισήμανε, εξηγώντας στο δικαστήριο για το πως βρέθηκε στο σημείο όπου έμελλε να κοπεί το νήμα της ζωής της.

Σύμφωνα με τον ίδιο η 21χρονη, τριτοετής φοιτήτρια στο Τμήμα Κτηνιατρικής του ΑΠΘ, διέσχιζε το οδόστρωμα, έχοντας φτάσει στο άλλο ρεύμα κυκλοφορίας. «Είχε καλή κυκλοφοριακή παιδεία» είπε, ενώ αναφερόμενος στις συνθήκες του δυστυχήματος εκτίμησε ότι η κόρη του «σίγουρα είδε το αυτοκίνητο αυτού του καθάρματος, αλλά δεν μπορούσε να αντιληφθεί την ταχύτητά του- σίγουρα άκουσε τον θόρυβο, ίσως φαντάστηκε ότι θα μπορούσε να προλάβει». Μίλησε για «ανεξέλεγκτη πορεία» την οποία ακολούθησε το όχημα με οδηγό τον κατηγορούμενο, αναφέροντας ότι το αυτοκίνητο είχε υποστεί τεχνικές μετατροπές και η ιπποδύναμη του είχε πολλαπλασιαστεί φτάνοντας «ίσως και τα 400 άλογα». Μιλώντας με την επαγγελματική του ιδιότητα, ως «πιστοποιημένος εξεταστής υποψηφίων οδηγών», σχολίασε ότι η κατασκευή του αυτοκινήτου δεν μπορούσε να υποστηρίξει τέτοια ιπποδύναμη.

«Το παιδί ήταν κομμάτια» σημείωσε σε ερώτηση για την εικόνα της Έμμας όταν την αντίκρισε στο νοσοκομείο όπου διακομίστηκε. Ο μάρτυρας ανέφερε ακόμη ότι είχε επικοινωνία με την κόρη του λίγα λεπτά πριν συμβεί το τροχαίο δυστύχημα και αντάλλασαν μηνύματα και βίντεο μέσω των κινητών τους τηλεφώνων.

Τα αιτήματα της υπεράσπισης

Νωρίτερα, ο συνήγορος υπεράσπισης του 27χρονου (διώκεται για επικίνδυνη οδήγηση που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο, όπως επίσης για εγκατάλειψη τροχαίου και οδήγηση χωρίς άδεια) υπέβαλε δύο αιτήματα προς το δικαστήριο: αφενός να κληθεί να καταθέσει ο πραγματογνώμονας που διορίστηκε να κάνει την τεχνική πραγματογνωμοσύνη στο πλαίσιο της κύριας ανάκρισης και αφετέρου αστυνομικοί της Τροχαίας που έφτασαν πρώτοι στο σημείο του δυστυχήματος και συνέταξαν την έκθεση αυτοψίας. Για τα αιτήματα αυτά οι δικαστές επιφυλάχθηκαν να αποφασίσουν στην εξέλιξη της δίκης, η οποία διεκόπη για τις 29 Νοεμβρίου.

Η πλευρά του κατηγορούμενου υποστήριξε δε, ότι δεν στοιχειοθετείται το αδίκημα της επικίνδυνης οδήγησης (σε βαθμό κακουργήματος) και ότι η πράξη που τελέστηκε είναι αυτή της ανθρωποκτονίας από αμέλεια.

Το κατηγορητήριο

Όπως περιγράφεται στο κατηγορητήριο, ο 27χρονος δεν ήταν ο ιδιοκτήτης του μοιραίου αυτοκινήτου, το οποίο μάλιστα είχε υποστεί μετατροπές ώστε να πολλαπλασιαστεί η ιπποδύναμη και να αυξηθούν ιδιαίτερα οι επιδόσεις του, ενώ από την πραγματογνωμοσύνη προέκυψε ότι ήταν τεχνικά ανασφαλές και επικίνδυνο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο κατηγορούμενος οδηγός φέρεται να ανέπτυξε υπερβολική ταχύτητα, η οποία έφτανε τα 104 χλμ/ώρα, με επιτρεπόμενο όριο τα 50 χλμ/ώρα.

Η άτυχη φοιτήτρια της Κτηνιατρικής Σχολής νοσηλεύτηκε πέντε μέρες στην ΜΕΘ του Νοσοκομείου Παπαγεωργίου όπου τελικά άφησε την τελευταία της πνοή. Επιδεικνύοντας μεγαλείο ψυχής και παρά το βαθύ τους πένθος, οι γονείς προέβησαν σε δωρεά των οργάνων της.

Η συγκινητική συνάντηση με τη γυναίκα που δέχθηκε το νεφρό της Έμμας

Στα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης βρέθηκε το πρωί η γυναίκα που δέχθηκε τον ένα νεφρό της Έμμας. Ήρθε για να συμπαρασταθεί τους γονείς της άτυχης φοιτήτριας με τους οποίους σφιχταγκαλιάστηκαν και συνομίλησαν για αρκετή ώρα.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Κατά την διάρκεια κοινοβουλευτικής συζήτησης μεταξύ του πρωθυπουργού  Κυριάκου Μητσοτάκη και του προέδρου του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος-Κινήματος Αλλαγής Νίκου Ανδρουλάκη, ο και πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας υπενθύμισε ορθώς  στον συνομιλητή[1] του, πως ήσαν η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αυτή που έσπευσε να αναγνωρίσει το Ισραήλ, τον Απρίλιο του 1990, 42 χρόνια μετά την ίδρυση του (1948).

Το συγκεκριμένο επιχείρημα που χρησιμοποίησε ο πρωθυπουργός φαντάζει και είναι η λογική και όχι η λογικοφανής κατάληξη μίας στέρεας και καλά δομημένης επιχειρηματολογίας, η οποία στηρίχθηκε στην ανάδειξη στην επιφάνεια και στην άσκηση κριτικής στην έκδηλη φιλο-Παλαιστινιακή και φιλο-Αραβική στάση και πολιτική των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 1980 και προσωπικά του τότε πρωθυπουργού, Ανδρέα Παπανδρέου.[2]

Σε αυτό το πλαίσιο, δύναται να αναφέρουμε πως υπήρξε τόσο έκδηλος και ασυγκράτητος ο «φιλο-Παλαιστινισμός» του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, για να παραπέμψουμε στην ανάλυση του Pierre-Andre Taguieff, ώστε, όχι μόνο απέφυγε να αναγνωρίσει το Ισραήλ, αλλά, και να θέσει στο τραπέζι το ενδεχόμενο της αναγνώρισης του, ‘κάποια στιγμή.’

Αυτού του τύπου η ρητορική ή αλλιώς, η επιχειρηματολογία η οποία διανθίζεται με ιστορικού τύπου αναφορές (είναι ίδιον του καλού ρήτορα να κάνει λελογισμένη και σωστή χρήση ιστορικών παραδειγμάτων στις ομιλίες του), είναι αρκετά πιθανό και να ‘γειώσει’ τον συνομιλητή, ο οποίος, εκεί που δεν το περίμενε, μπορεί να ψάχνει με ποιον τρόπο θα απαντήσει, και να τον φέρει σε θέση  ‘άμυνας’, (σε δύσκολη θέση) με την σιωπή να καθίσταται κάτι παραπάνω από διαθέσιμη γλωσσικά, επιλογή,[3]  και, επίσης, να τον μπερδέψει τόσο (αποτέλεσμα εκνευρισμού), ώστε αυτά που λέει ως απάντηση να μην παράγουν νόημα.

 Υπό αυτό το πρίσμα, θα πούμε πως ο από το 2021 αρχηγός του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής ήρθε σε θέση ‘άμυνας’ μετά τις στοχευμένες αναφορές του πρωθυπουργού, δυσκολευόμενος ακόμη και να υπερασπιστεί το ‘ιερό τοτέμ’ τόσο του ιδίου όσο και πολλών στελεχών του ΠΑΣΟΚ: Ήτοι, τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Κομβική στιγμή για να φθάσει ο Νίκος Ανδρουλάκης στο σημείο να υιοθετήσει μία γλωσσικά αμυντική στάση, ήσαν η υπό μορφή ερώτησης διατύπωσης του πρωθυπουργού προς τον συνομιλητή του: Πόσο ισορροπημένη[4] υπήρξε η εξωτερική πολιτική των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου την δεκαετία του 1980, την στιγμή όπου ο ίδιος, επενδύοντας στην φιλο-Παλαιστινιακή στάση (και στον διαρκή εκθειασμό του Γιάσερ Αραφάτ, θα προσθέσουμε εμείς), αρνούνταν κατηγορηματικά να αναγνωρίσει το Ισραήλ;’

Εξέλιξη η οποία συν τοις άλλοις, κατέτασσε την Ελλάδα στην ίδια κατηγορία με εθνικιστικά και αντι-Εβραϊκά Αραβικά καθεστώτα. Στην ίδια κατηγορία με το αυταρχικό, θεοκρατικό, Ιρανικό καθεστώς.

 Εφόσον εντός κοινοβουλευτικής-γλωσσικής συζήτησης τέθηκε αυτό το ιστορικό γεγονός, ο συνομιλητής, δηλαδή ο Νίκος Ανδρουλάκης έρχεται αντιμέτωπος με το ‘κακό παρελθόν’ του κόμματος του οποίου το οποίος ο ίδιος δεν ήθελε να κληθεί να το διαχειριστεί ενώπιον ενός ικανού ομιλητή ή ρήτορα όπως είναι ο πρωθυπουργός. Τι να πει; Πως να υπερασπιστεί αυτό το παρελθόν που συνδέεται με τον πολιτικό στον οποίο ομνύει διαρκώς ως ‘αναμορφωτή της Ελλάδας’;

Ο πρωθυπουργός δεν διακατέχεται από κάποιου είδους «αρνητισμό»,[5] απέναντι στον Νίκο Ανδρουλάκη, σύμφωνα με την διατύπωση των Σαμαρά & Παπαθανασόπουλου.

 Δηλαδή, δεν διακατέχεται από εμπάθεια τέτοια  εναντίον του αρχηγού του τρίτου σε δύναμη κοινοβουλευτικού κόμματος, ώστε να αισθάνεται περίπου ως ‘φυσιολογική’ την υιοθέτηση μίας επιθετικής[6] στάσης απέναντι του.

 Όπως είχε πράξει και τον Μάρτιο του 2022, λίγο μετά την έναρξη της Ρωσικής στρατιωτικής εισβολής στην Ουκρανία, όταν, απευθυνόμενος προς τον Γενικό Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος Δημήτρη Κουτσούμπα, είχε διανθίσει τα πολιτικά κατά βάση επιχειρήματα του με την χρήση ιστορικών τεκμηρίων[7] που αποδεικνύουν την γενοκτονική πολιτική που εφάρμοσε το Σοβιετικό-Σταλινικό ολοκληρωτικό καθεστώς στην Ουκρανία (‘Γολομοντόρ’ είναι ο όρος στην Ουκρανική γλώσσα που αποδίδει την καταστροφή που βίωσαν οι Ουκρανοί πολίτες από την βίαιη πολιτική κολεκτιβοποίησης που ακολούθησε ο Στάλιν), καθιστώντας τον Γενικό Γραμματέα του ΚΚΕ έκθετο και εκνευρισμένο,[8] έτσι και τώρα, αντλεί ένα παράδειγμα από την πρόσφατη πολιτική ιστορία της χώρας.

 Με στόχους το  να τεκμηριώσει την επιλογή του (η ‘Ελλάδα τίθεται αταλάντευτα στο πλευρό του Ισραήλ’), να υπερασπιστεί το πολιτικό παρελθόν του πατέρα του, να καταδείξει τα αδιέξοδα που δημιούργησε η εξωτερική πολιτική των κυβερνήσεων Παπανδρέου, και, τελευταία άλλα όχι έσχατο, να καταδείξει τις ευκαιρίες που προέκυψαν μετά την αναγνώριση του Ισραήλ από την Ελλάδα. Ευκαιρίες σχετικές με την εξέλιξη και την εμβάθυνση των διμερών σχέσεων.

 Όπως μπορεί να συναχθεί εκ της συζήτησης και της στάσης Ανδρουλάκη, ο ίδιος δεν είχε παρακολουθήσει τότε την αντιπαράθεση του πρωθυπουργού με τον Δημήτρη Κουτσούμπα, με τον πρωθυπουργό να του προσφέρει ένα ‘μάθημα’ περί ιστορίας και ρητορικού ύφους και ήθους.

 Και το ‘μάθημα’ ήσαν σκληρό και για τον ίδιο τον Νίκο Ανδρουλάκη, και για τους βουλευτές του Κεντροαριστερού πολιτικού κόμματος:  Δεν μπορεί, στο βωμό ενός κάποιου ‘προοδευτισμού,’ να ‘υπερασπίζεσαι όλες τις επιλογές του Ανδρέα Παπανδρέου.’

[1] Έχοντας κατά νου την αναφορά της Ειρήνης Τσαγκαράκη για την οποία ο «κοινοβουλευτικός/πολιτικός λόγος» δεν αποτελεί παρά ένα «γλωσσικό φαινόμενο», θα τονίσουμε, θεωρητικώ τω τρόπω, πως ακόμη και αν δύο πολιτικοί αρχηγοί δεν καθίστανται άμεσοι συνομιλητές διότι  δεν αλληλεπιδρούν άμεσα γλωσσικά, υπό μορφή διαλόγου, δεν παύουν να είναι συν-ομιλητές. Και γιατί λέμε κάτι τέτοιο; Γιατί στο επίκεντρο τίθεται η φυσική παρουσία, εκεί όπου ο ομιλών βλέπει τον ΄Άλλο’ (δεν αντιλαμβάνεται απλά και μόνο, την παρουσία του) και του απευθύνεται με τον τρόπο που ο ίδιος επιθυμεί. Από την στιγμή όπου το ‘βλέπειν’ συνοδεύεται από το ‘λέγειν προς’, τότε ο πολιτικός στον οποίο απευθύνεται ο ομιλών, καθίσταται αυτομάτως συνομιλητής. Όπως ακριβώς συνέβη στην περίπτωση του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Νίκου Ανδρουλάκη, στο εγκάρσιο σημείο όπου ο δεύτερος αξιοποίησε αποκλειστικά το βήμα της Βουλής για να απαντήσει στον πρωθυπουργό, πράγμα που σημαίνει πως απέφυγε να μιλήσει ή αλλιώς, να αναπτύξει την επιχειρηματολογία του, από την θέση που στην οποία κάθεται ως επικεφαλής του τρίτου σε δύναμη κοινοβουλευτικού κόμματος. Βλέπε σχετικά, Τσαγκαράκη, Ειρήνη., ‘Ελληνικός κοινοβουλευτικός λόγος,’ Διδακτορική Διατριβή, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, 2022, σελ. 14, Διαθέσιμη στο: Τσαγκαράκη Ειρήνη (2022 Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ)) Ελληνικός κοινοβουλευτικός λόγος (ekt.gr) Εάν η κοινοβουλευτική-γλωσσική συζήτηση καθίσταται έντονη, δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα για έναν αρχηγό πολιτικού κόμματος (εδώ έχουμε κατά νου τον εκάστοτε επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης), να περιμένει υπομονετικά το ‘πότε’ θα έρθει η σειρά του για να απαντήσει στα όλα λέει ο πρωθυπουργός. Εξού και παρατηρούμε το φαινόμενο της ανάπτυξης μίας άτυπης μορφής διαλόγου, εκεί όπου ο καθήμενος στα κοινοβουλευτικά έδρανα πολιτικός αρχηγός σπεύδει να ‘απαντήσει’ στα πρωθυπουργικά επιχειρήματα, έτσι όπως διατυπώθηκαν από το βήμα της Βουλής, ενίοτε φωνασκόντας και χειρονομώντας προς το μέρος του. Όντας, θεωρητικά και πολιτικά, θιασώτες αυτού που θα ορίσουμε ως ‘κοινοβουλευτικό πολιτισμό,’ δεν ενστερνιζόμαστε μία τέτοια συμπεριφορά. Αντιπαράθεση μεταξύ των δύο υπήρξε, δεν ήταν όμως έντονη ή πολύ έντονη.

[2] Επιχειρώντας να εμβαθύνουμε περισσότερο, θα επισημάνουμε πως μέσω αυτής της πολύ σωστής επισήμανσης του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, διεφάνησαν και οι πολιτικές του προτιμήσεις. Και τι εννοούμε λέγοντας κάτι τέτοιο; Εννοούμε πως διεφάνη πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης προτιμά από τον χώρου του ΠΑΣΟΚ τον συγκροτημένο, εκσυγχρονιστή και ‘πολέμιο’ του λαϊκισμού Κώστα Σημίτη, αντί του αυθόρμητου ειδικά τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1980, εθνικολαϊκιστή (στην πολιτική σκέψη του Ανδρέα Παπανδρέου ‘λαός’ και ‘έθνος’ ήσαν το ‘ίδιο πράγμα’), και περισσότερο εθνο-κεντρικού στη σκέψη, Ανδρέα Παπανδρέου. Οφείλουμε όμως να επισημάνουμε πως η εθνο-κεντρική προσέγγιση του Ανδρέα Παπανδρέου, άρχισε να υποχωρεί αισθητά προς τα τέλη της δεκαετίας του 1980, με σημείο τομής την ελληνοτουρκική κρίση του 1987.  

[3] Σε μία γλωσσική συζήτηση ένας συνομιλητής μπορεί να σιωπήσει για τους κάτωθι λόγους: Πρώτον, διότι πρώτα και κύρια, δεν έχει τι να απαντήσει. Δεύτερον, διότι εκτιμά, λογικά σκεπτόμενος, πως αυτό που θα πει περισσότερο θα βλάψει τον ίδιο παρά τον συνομιλητή του, οπότε στρέφεται εν τοις πράγμασι στη σιωπή έως έρθει η στιγμή να πάρει ξανά τον λόγο, μετά από λίγη ώρα, όταν θα έχει υποχωρήσει και η αμηχανία του. Τρίτον γιατί είναι τέτοια η συμβολική και πραγματολογική ισχύ του επιχειρήματος ή των επιχειρημάτων του συνομιλητή του, ώστε να μην μπορεί παρά να τα αποδεχθεί δια της σιωπής του. Τέταρτον, επειδή έρχεται σε τέτοια δύσκολη θέση, σε τέτοια αμηχανία και ‘αδυναμία’, ώστε η επιλογή ή η επένδυση στη σιωπή (του) να είναι ο μόνος διαθέσιμος τρόπος να ολοκληρωθεί η συζήτηση και να καταπιαστούν οι συνομιλητές με κάποιο άλλο θέμα.

[4] ‘Μητσοτάκης σε Ανδρουλάκη: Επί Ανδρέα Παπανδρέου η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα που δεν είχε αναγνωρίσει επίσημα το Ισραήλ,’ Ιστοσελίδα εφημερίδας ‘Πρώτο Θέμα,’ 01/11/2023, Μητσοτάκης σε Ανδρουλάκη: Επί Ανδρέα Παπανδρέου η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα που δεν είχε αναγνωρίσει επίσημα το Ισραήλ (protothema.gr)

[5] Βλέπε σχετικά, Σαμαράς, Α.Ν., & Παπαθανασόπουλος, Σ., ‘Τηλεοπτικός πολιτικός (διά) λογος: οι απεικονίσεις της πολιτικής στις τηλεμαχίες και στα «παράθυρα» των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων,’ Αθήνα, Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Εφηρμοσμένης Επικοινωνίας ΕΚΠΑ, 2007.

[6] Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δεν επιτέθηκε ρητορικά, κατά τους Aspiriadi, Taka & Samara, στον Νίκο Ανδρουλάκη με στόχο να του προξενήσει ζημία. Αυτό που ήθελε είναι να ωθήσει τόσο τον ίδιο όσο και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ να επανεξετάσουν την στάση τους ως προς την σύγκρουση του Ισραήλ με την τρομοκρατική οργάνωση της ‘Χαμάς.’ Να πάψουν δηλαδή να αναζητούν προσκόμματα για να ‘δικαιολογήσουν’ την βάρβαρη τρομοκρατική επίθεση της ‘Χαμάς’ επί Ισραηλινού εδάφους. Βλέπε και, Aspriadis, N., Takas, M., & Samaras, Ath, N., ‘Country reputation assassination during the Greek memorandum re-negotiations,’ στο: Samoilenko, S.A., Icks, M., Keohane, J., & Shiraev, E., (επιμ.), ‘Routledge handbook of character assassination and reputation management,’ New York, Routledge, 2020, σελ. 236-250.

[7] Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όχι μόνο διανθίζει τις ομιλίες του, ιδίως από το βήμα της Βουλής με ιστορικά παραδείγματα, αλλά, και με επιστημονικά τεκμήρια και πορίσματα (βλέπε και την περίοδο της πανδημίας), σε βαθμό μεγαλύτερο από ότι έπρατταν άλλοι πρωθυπουργοί στο παρελθόν.

[8] Ο Δημήτρης Κουτσούμπας ευρισκόμενος σε αμηχανία έψαχνε τις σημειώσεις του, στράφηκε στο απλοϊκό και γνώριμο στον ίδιο μοτίβο του ‘αντι-κομμουνισμού’ το οποίο έρχεται στο προσκήνιο σε δύσκολες στιγμές προκειμένου να ‘κρύψει’ την αδυναμία, και αναζητούσε τα βλέμματα των μελών της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος του για συμπαράσταση. Αν ο Νίκος Ανδρουλάκης απαντούσε, ή αλλιώς, εύρισκε τον τρόπο να απαντήσει για να ξεφύγει από τα δυσάρεστα συναισθήματα που μπορεί να του προκάλεσε η αρνητική αναφορά στο όνομα του Ανδρέα Παπανδρέου, θα δεχόταν εκείνη την ερώτηση που δεν επιδέχεται οτιδήποτε άλλο πέραν μίας απλής και ξεκάθαρης απάντησης: ‘Αναγνώρισε το Ισραήλ η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, κύριε Ανδρουλάκη; Ναι ή Όχι’;