Αρχική Blog Σελίδα 4533

Υγεία: Το κοιλιακό λίπος στους μεσήλικες συνδέεται με τη νόσο Αλτσχάιμερ

Οι μεγαλύτερες ποσότητες σπλαχνικού λίπους στη μέση ηλικία συνδέονται με την ανάπτυξη της νόσου Αλτσχάιμερ, σύμφωνα με έρευνα που θα παρουσιαστεί στο ετήσιο συνέδριο της Ακτινολογικής Εταιρείας της Βόρειας Αμερικής.

Το σπλαχνικό λίπος είναι το λίπος που περιβάλλει τα εσωτερικά όργανα βαθιά στην κοιλιά. Σύμφωνα με την αμερικανική Ένωση Αλτσχάιμερ, υπάρχουν περισσότεροι από έξι εκατομμύρια Αμερικανοί που ζουν με τη νόσο Αλτσχάιμερ. Μέχρι το 2050 αυτός ο αριθμός αναμένεται να αυξηθεί σε σχεδόν 13 εκατομμύρια. Μία στις πέντε γυναίκες και ένας στους δέκα άνδρες θα αναπτύξουν τη νόσο κατά τη διάρκεια της ζωής τους.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι αυτό το «κρυμμένο» κοιλιακό λίπος σχετίζεται με αλλαγές στον εγκέφαλο έως και 15 χρόνια πριν εμφανιστούν τα πρώτα συμπτώματα απώλειας μνήμης της νόσου Αλτσχάιμερ.

Για να προσπαθήσουν να εντοπίσουν νωρίτερα τους κινδύνους για τη νόσο, οι ερευνητές αξιολόγησαν τη συσχέτιση μεταξύ του όγκου του εγκεφάλου στη μαγνητική τομογραφία και της πρόσληψης αμυλοειδούς και πρωτεΐνης Ταυ (πρωτεΐνες που πιστεύεται ότι παρεμβαίνουν στην επικοινωνία μεταξύ των εγκεφαλικών κυττάρων) στις τομογραφίες εκπομπής ποζιτρονίων (PET) με τον δείκτη μάζας σώματος, την παχυσαρκία, την αντίσταση στην ινσουλίνη και τον κοιλιακό λιπώδη ιστό σε έναν φυσιολογικό πληθυσμό μέσης ηλικίας.

Ανέλυσαν δεδομένα από 54 γνωστικά υγιείς συμμετέχοντες, ηλικίας 40 ές 60 ετών, με μέσο δείκτη μάζας σώματος 32. Οι συμμετέχοντες υποβλήθηκαν σε μετρήσεις γλυκόζης και ινσουλίνης, καθώς και σε δοκιμασία ανοχής στη γλυκόζη. Ο όγκος του υποδόριου λίπους και του σπλαχνικού λίπους μετρήθηκε με μαγνητική τομογραφία στην κοιλιά. Με μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου μετρήθηκε το πάχος του φλοιού των περιοχών του εγκεφάλου που επηρεάζονται από τη νόσο Αλτσχάιμερ.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι υψηλότερες μετρήσεις σπλαχνικού λίπους σχετίζονται με αυξημένο φορτίο φλεγμονής στον εγκέφαλο. Επίσης, ότι η υψηλότερη αναλογία σπλαχνικού προς υποδόριο λίπος σχετιζόταν με υψηλότερη πρόσληψη αμυλοειδούς στον προσφηνοειδή φλοιό, την περιοχή που επηρεάζεται νωρίς από τη νόσο Αλτσχάιμερ.

Ο αναπληρωτής καθηγητής Ακτινολογίας και Νευρολογίας στο Πανεπιστήμιο Ουάσινγκτον στο Σεντ Λούις και ένας από τους κύριους συγγραφείς της μελέτης, Σάιρους Ράτζι, σημειώνει ότι τα ευρήματα συμβάλλουν στην έγκαιρη διάγνωση και παρέμβαση. «Αυτή η μελέτη αναδεικνύει έναν βασικό μηχανισμό, με τον οποίο το κρυμμένο λίπος μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο εμφάνισης της νόσου Αλτσχάιμερ. Δείχνει ότι τέτοιες αλλαγές στον εγκέφαλο συμβαίνουν ήδη από την ηλικία των 50 ετών, κατά μέσο όρο, μέχρι και 15 χρόνια πριν εμφανιστούν τα πρώτα συμπτώματα απώλειας μνήμης της νόσου», εξηγεί. Τα αποτελέσματα της έρευνας, όπως προσθέτει, μπορούν να υποδείξουν το σπλαχνικό λίπος ως θεραπευτικό στόχο για την τροποποίηση του κινδύνου μελλοντικής εγκεφαλικής φλεγμονής και άνοιας.

* Επισυνάπτεται φωτογραφία που δείχνει αυξημένη νευροφλεγμονή (με κίτρινο χρώμα) στη λευκή ουσία του εγκεφάλου που σχετίζεται με υψηλότερο σπλαχνικό λίπος στην ομάδα των συμμετεχόντων στη μελέτη. Το πράσινο χρώμα αφορά στη φυσιολογική λευκή ουσία του εγκεφάλου.
Credit: RSNA/MAHSA DOLATSHAHI, M.D., M.P.H.
ΑΠΕ-ΜΠΕ

Γαλλία: Η υπερθέρμανση των 2 βαθμών Κελσίου ξεπεράστηκε για πρώτη φορά μέσα σε μία ημέρα, σύμφωνα με το ευρωπαϊκό παρατηρητήριο Copernicus

Για πρώτη φορά, η παγκόσμια μέση θερμοκρασία ήταν την Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου, πάνω από 2 βαθμούς Κελσίου μεγαλύτερη της εποχικής μέσης θερμοκρασίας της προβιομηχανικής εποχής, δηλ. πάνω από το ανώτατο όριο της συμφωνίας του Παρισιού για μία ημέρα, όπως ανακοίνωσε το ευρωπαϊκό παρατηρητήριο Copernicus.

Σύμφωνα με προσωρινά στοιχεία, οι παγκόσμιες θερμοκρασίες ήταν, στις 17 Νοεμβρίου, 2,06 βαθμούς Κελσίου πάνω από τον μέσο όρο των θερμοκρασιών που καταγράφηκαν από το 1850 έως το 1900, ανέφερε στην πλατφόρμα X (πρώην Twitter) η Σαμάνθα Μπέρτζες, αναπληρώτρια επικεφαλής της υπηρεσίας κλιματικής αλλαγής (C3S) του Copernicus.

«Πρόκειται για την πρώτη ημέρα που η παγκόσμια θερμοκρασία υπερέβη κατά περισσότερο από 2 βαθμούς Κελσίου» τα προβιομηχανικά επίπεδα, υπογράμμισε.

Το όριο αυτό θα πρέπει ωστόσο να ξεπεραστεί κατά μέσο όρο επί αρκετά χρόνια προκειμένου να θεωρηθεί ότι το όριο της συμφωνίας του Παρισιού έχει ξεπεραστεί.

Η συμφωνία, που υπογράφτηκε το 2015 έπειτα από τη σύνοδο του ΟΗΕ για το κλίμα COP21, έχει στόχο να διατηρήσει «την αύξηση της παγκόσμιας μέσης θερμοκρασίας πολύ κάτω από τους 2 βαθμούς Κελσίου σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα» και να συνεχιστούν οι προσπάθειες «ώστε να περιοριστεί η αύξηση της θερμοκρασίας στον 1,5 βαθμό Κελσίου πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα».

Σε μια ειδική έκθεση της (Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή — Giec) το 2018, οι ειδικοί για το κλίμα υπό την αιγίδα του ΟΗΕ διατήρησαν ως ορισμό της υπερθέρμανσης έναν μέσο όρο «για μια περίοδο 30 χρόνων» σε σχέση με «την περίοδο αναφοράς 1850-1900».

Τώρα το κλίμα θεωρείται ότι έχει υπερθερμανθεί περίπου κατά 1,2 βαθμό Κελσίου σε σχέση με την περίοδο 1850-1900.

Αυτή η πρώτη ημέρα πάνω από το όριο των 2 βαθμών Κελσίου  εγγράφεται σε μια σειρά  ρεκόρ: οι μήνες από τον Ιούνιο μέχρι τον Οκτώβριο ήταν ήδη οι πιο ζεστοί που έχουν καταγραφεί ποτέ παγκοσμίως, σύμφωνα με το Copernicus, για το οποίο το 2023 θα ξεπεράσει «σχεδόν σίγουρα» το ετήσιο ρεκόρ του 2016.

Ο Οκτώβριος του 2023 ήταν «1,7 βαθμό Κελσίου πιο ζεστός κατά μέσο όρο για μήνα Οκτώβριο την περίοδο 1850-1900», εξήγησε το παρατηρητήριο στις αρχές Νοεμβρίου.

Αυτά τα ρεκόρ θερμοκρασιών μεταφράζονται σε ξηρασίες, συνώνυμες των λιμών, καταστροφικές πυρκαγιές ή ενισχυμένους τυφώνες, προειδοποιούν οι επιστήμονες και θα βρίσκονται στο φόντο της 28ης διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για το κλίμα που θα διεξαχθεί στο Ντουμπάι (30 Νοεμβρίου-2 Σεπτεμβρίου).

ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΔΥΠΑ: Στους 900.297 το σύνολο των εγγεγραμμένων ανέργων τον Οκτώβριο του 2023

Σε 900.297 άτομα ανήλθε το σύνολο των εγγεγραμμένων ανέργων στο μητρώο της Δημόσιας Υπηρεσίας Απασχόλησης (ΔΥΠΑ), τον Οκτώβριο του 2023, καταγράφοντας μείωση κατά 41.867 άτομα (-4,4%) σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του προηγούμενου έτους και αύξηση κατά 63.584 άτομα (7,6%) σε σχέση με τον προηγούμενο μήνα, Σεπτέμβριο του 2023.

Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία εγγεγραμμένης ανεργίας της ΔΥΠΑ, από το σύνολο των 900.297 ατόμων, 492.597 (ποσοστό 54,7%) άτομα είναι εγγεγραμμένα στο μητρώο της ΔΥΠΑ για χρονικό διάστημα ίσο ή και περισσότερο των 12 μηνών και 407.700 (ποσοστό 45,3%) είναι εγγεγραμμένα στο μητρώο της ΔΥΠΑ για χρονικό διάστημα μικρότερο των 12 μηνών.

Οι άνδρες ανήλθαν σε 309.787 άτομα (ποσοστό 34,4%) και οι γυναίκες ανήλθαν σε 590.510 άτομα (ποσοστό 65,6%).

Η ηλικιακή κατηγορία 30-44 ετών συγκέντρωσε τον μεγαλύτερο αριθμό εγγεγραμμένων ανέργων μεταξύ των ηλικιακών κατηγοριών, ο οποίος ανήλθε σε 291.111 άτομα (ποσοστό 32,3%).

Το εκπαιδευτικό επίπεδο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, στην οποία συμπεριλαμβάνεται και η μεταδευτεροβάθμια εκπαίδευση, συγκέντρωσε τον μεγαλύτερο αριθμό εγγεγραμμένων ανέργων μεταξύ των εκπαιδευτικών επιπέδων, ο οποίος ανήλθε σε 425.464 άτομα (ποσοστό 47,3%).

Μεταξύ των περιφερειών της χώρας, η Περιφέρεια Αττικής και η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας κατέγραψαν τον μεγαλύτερο αριθμό εγγεγραμμένων ανέργων, ο οποίος ανήλθε σε 303.259 άτομα (ποσοστό 33,7%) και 180.177 άτομα (ποσοστό 20%) αντίστοιχα.

Το σύνολο των επιδοτούμενων ανέργων, τον Οκτώβριο του 2023, (αφορά τον αριθμό των δικαιούχων που πληρώθηκαν εντός του αντίστοιχου μήνα), ανήλθε σε 118.497 άτομα, από τα οποία οι 108.951 (ποσοστό 91,9%) είναι κοινοί άνεργοι και λοιπές κατηγορίες επιδοτούμενων ανέργων και οι 9.546 (ποσοστό 8,1%) είναι εποχικοί τουριστικών επαγγελμάτων.

Συγκεκριμένα, ο αριθμός των επιδοτούμενων ανέργων, τον Οκτώβριο του 2023, ανήλθε σε 118.497 άτομα, παρουσιάζοντας αύξηση κατά 4.420 άτομα (3,9%) σε σχέση με τον Οκτώβριο του 2022 και μείωση κατά 62.583 άτομα (-34,6%) σε σχέση με τον προηγούμενο μήνα, Σεπτέμβριο του 2023.

Οι άνδρες ανήλθαν σε 45.687 (ποσοστό 38,6%) και οι γυναίκες ανήλθαν σε 72.810 (ποσοστό 61,4%).

Από το σύνολο των επιδοτούμενων ανέργων, 96.855 (ποσοστό 81,7%) είναι κοινοί, 1.428 (ποσοστό 1,2%) οικοδόμοι, 9.546 (ποσοστό 8,1%) είναι εποχικοί τουριστικών επαγγελμάτων, 1.084 (ποσοστό 0,9%) είναι εποχικοί λοιποί (αγροτικά), 9.429 (ποσοστό 8,0%) είναι εκπαιδευτικοί και 155 (ποσοστό 0,1%) είναι λοιποί.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δημήτρης Νατσιός: Γιατί ενόχλησε το σταυροκόπημα του παίκτη;

Την αντίθεση του στην επιβολή τεχνικής ποινής στον Βαγγέλη Μαργαρίτη κατά τη διάρκεια του αγώνα μπάσκετ ΠΑΟΚ – Άρη εκφράζει με δήλωσή του, ο πρόεδρος της Νίκης, Δημήτρης Νατσιός.

«Με λύπη διαπιστώσαμε την ”τιμωρία” που υπέστη ο μπασκετμπολίστας του ΠΑΟΚ Βαγγέλης Μαργαρίτης όταν κατά τη διαδικασία του αγώνα έκανε ενστικτωδώς τον σταυρό του δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο τη διαφωνία του σε απόφαση της διαιτητού, η οποία τον χρέωσε με τεχνική ποινή για την αντίδραση του. Ίσως αγνοεί η διαιτητής ότι κάνοντας κάποιος τον σταυρό του ομολογεί πίστη στον Χριστό. Τόσες και τόσες απρέπειες συμβαίνουν στα γήπεδα πολλές φορές ατιμωρητί, το σταυροκόπημα του παίκτη την ενόχλησε;», αναφέρει στη δήλωσή του ο κ. Νατσιός και προσθέτει.

«”Σταυρός των πιστών το στήριγμα” λέει ένας ύμνος της Εκκλησίας μας. Πόσοι και πόσοι άνθρωποι ασυναίσθητα, όταν ακούν χαρές και λύπες δεν κάνουν το σταυρό τους, ή για να ευχαριστήσουν για το καλό, ή για να παρακαλέσουν όταν τους βρει το κακό.

“Με το σταυρό στο χέρι”, λέει ο λαός μας θυμόσοφα εννοώντας τον τίμιο και καθαρό άνθρωπο. Όπου και να στραφεί το βλέμμα μας σταυρό αντικρίζουμε στην πατρίδα μας.

Ο Σταυρός είναι το ανίκητο όπλο των Χριστιανών γι’ αυτό προτείνουμε οι αθλητές να επιδιώκουν να κάνουν το σταυρό τους για προστασία και ευλογία τους εντός και εκτός των αγωνιστικών χώρων», καταλήγει ο πρόεδρος της Νίκης.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Eurostat: “Υποκειμενικά φτωχός” θεωρείται ένας στους τρεις Ευρωπαίους με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο

Ένας στους τρεις Ευρωπαίους με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο θεωρείται υποκειμενικά φτωχός, έναντι τέσσερις στους πέντε Έλληνες, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat που δόθηκαν στη δημοσιότητα.

Το 2022, το 29,5% του πληθυσμού της ΕΕ με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο (με απολυτήριο γυμνασίου και όχι λυκείου), θεωρείται υποκειμενικά φτωχό. Το ποσοστό αυτό είναι πάνω από τρεις φορές χαμηλότερο (9,2%) για τα άτομα με υψηλή εκπαίδευση (τριτοβάθμια εκπαίδευση) ενώ για τα άτομα με μέσο μορφωτικό επίπεδο (απολυτήριο λυκείου χωρίς τριτοβάθμια εκπαίδευση) ήταν 18%.

Μεταξύ των χωρών της ΕΕ, η Ελλάδα έχει το υψηλότερο ποσοστό ατόμων με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο (81,6%) που θεωρούνταν φτωχά. Ακολουθούν η Βουλγαρία (67,9%) και η Σλοβακία (53,3%). Τα χαμηλότερα νούμερα καταγράφονται στη Φινλανδία (7,3%), στο Λουξεμβούργο (10,0%) και στη Σουηδία (11,3%).

Επίσης, στην Ελλάδα καταγράφονται τα υψηλότερα ποσοστά στην ΕΕ, ατόμων με μεσαίο και υψηλό μορφωτικό επίπεδο που θεωρούνται υποκειμενικά φτωχά, με ποσοστά 70% και 49% αντιστοίχως.

Τα περισσότερα από τα κράτη-μέλη της ΕΕ ανέφεραν σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων πληθυσμού με υψηλή και χαμηλή εκπαίδευση. Η διαφορά ήταν τουλάχιστον 20 ποσοστιαίες μονάδες (π.μ.) σε 12 χώρες. Οι πιο αξιοσημείωτες διαφορές ήταν στη Βουλγαρία (47,7 π.μ.), την Ουγγαρία (41,5 π.μ.) και τη Σλοβακία (39,5 π.μ.) και οι χαμηλότερες στη Φινλανδία (4,5 π.μ.), τη Δανία (5,9 π.μ.) και τη Σουηδία (7,1 π.μ.).

Σημειώνεται ότι «υποκειμενική φτώχεια» είναι η αντίληψη του ατόμου για την οικονομική και υλική του κατάσταση. Είναι μια αντίληψη που βασίζεται σε αποτελέσματα από τις στατιστικές της ΕΕ για το εισόδημα και τις συνθήκες διαβίωσης (EU-SILC) και σε συλλογή δεδομένων από όλα τα μέλη της ΕΕ, καθώς και από τις περισσότερες χώρες της ΕΖΕΣ (Ευρωπαϊκή Ζώνη Ελευθέρων Συναλλαγών) και τις υποψήφιες χώρες. Ο δείκτης αυτός αξιολογεί την αντίληψη των ερωτηθέντων για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το νοικοκυριό του να ανταπεξέλθει στις οικονομικές υποχρεώσεις. Η αξιολόγηση λαμβάνει υπόψη την κατάσταση της υλικής ευημερίας των νοικοκυριών, συμπεριλαμβανομένων των εσόδων, των δαπανών, του χρέους και του πλούτου.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο Τραμπ πρόεδρος των ΗΠΑ για δεύτερη φορά; – Γράφει ο Μιχάλης Δεμερτζής

Το 2024 είναι έτος προεδρικών εκλογών για τις ΗΠΑ και όσοι παρακολουθούν τα πολιτικά τεκταινόμενα εκεί, γνωρίζουν ότι από την πλευρά των Ρεπουμπλικανών ο πιθανότερος υποψήφιος είναι ο Ντόναλντ Τραμπ. Αυτό είναι κάτι πολύ ανησυχητικό από μόνο του…

Μιχάλης Δεμερτζής
Γράφει ο Μιχάλης Δεμερτζής

Το ακόμα χειρότερο νέο, ωστόσο, είναι ότι ο Τραμπ, όπως φαίνεται, συγκεντρώνει πάρα πολλές πιθανότητες να είναι και ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ. Πάλι. Ειδικότερα, σχετική δημοσκόπηση έδειξε ότι αν οι Αμερικανοί είχαν σήμερα να διαλέξουν ανάμεσα σε Μπάιντεν και Τραμπ, θα προτιμούσαν τον Τραμπ (με ποσοστό 51%). Κάποιοι βέβαια δεν δείχνουν να ανησυχούν, είτε επειδή δεν ζουν στις ΗΠΑ και εν πολλοίς αδιαφορούν για ό,τι συμβαίνει εκεί είτε επειδή θέλουν να πιστεύουν ότι πίσω από τις γελοιότητες στη συμπεριφορά του Τραμπ υπάρχει ένας πραγματιστής πολιτικός.

Πιο συγκεκριμένα για αυτό το τελευταίο, υπάρχουν ουκ ολίγοι που λένε ότι, ως πρόεδρος την περίοδο 2016-2020, ο Τραμπ στην οικονομία τα πήγε καλά (πράγμα αμφισβητούμενο, αλλά έστω…) και ότι είναι αντιπαθής στους Ευρωπαίους επειδή βάζει πάνω από όλα τα στενά αμερικανικά συμφέροντα. Ωστόσο, ακόμα κι αν αυτοί οι ισχυρισμοί αληθεύουν, αφορούν πολιτικές με βραχυπρόθεσμο μόνο ορίζοντα. Εμείς εδώ όταν μιλάμε για μία ακόμα προεδρική θητεία Τραμπ, δεν μιλάμε μόνο για τα επόμενα 3-4 χρόνια ούτε μόνο για τις ΗΠΑ. Μιλάμε για το μέλλον του πλανήτη ολόκληρου – των ΗΠΑ συμπεριλαμβανομένων.

Για παράδειγμα, η πεισματική άρνηση του Τραμπ να αποδεχτεί τα αποτελέσματα των εκλογών του 2020 – μία άρνηση που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα – δεν μπορεί να μη θεωρείται ένδειξη των βλαπτικών προθέσεων που έχει αυτός ο άνθρωπος για την αμερικάνικη δημοκρατία. Όσο για όλες τις υπόλοιπες δημοκρατίες, έχουν ακόμα περισσότερους λόγους να μη θέλουν να τον δουν στην προεδρία των ΗΠΑ. Ένας από αυτούς είναι, λ.χ., η αδυναμία που δείχνει σε αυταρχικούς ηγέτες τύπου Πούτιν ή Ερντογάν.

Με δυο λόγια, ασχέτως του αν βρίσκεσαι εντός ή εκτός ΗΠΑ, αν δεν είσαι βαθιά αντισυστημικό άτομο, έχεις κάθε λόγο να ανησυχείς μπροστά στο ενδεχόμενο να ξαναβρεθεί ο Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Αν είσαι Αμερικανός πολίτης, ανησυχείς κυρίως γιατί δεν είναι δημοκράτης. Αν είσαι Έλληνας πολίτης, ανησυχείς κυρίως γιατί είναι φίλος του Ερντογάν. Αν είσαι Ευρωπαίος πολίτης, ανησυχείς κυρίως γιατί είναι θαυμαστής του Πούτιν. Αν είσαι πολίτης του δυτικού κόσμου γενικότερα, ανησυχείς κυρίως γιατί θέλει να διαλύσει το ΝΑΤΟ. Και αν είσαι πολίτης οποιασδήποτε άλλης χώρας οπουδήποτε αλλού, ανησυχείς κυρίως γιατί είναι πολέμιος της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Εάν σε όλα αυτά προσθέσουμε και τη σημερινή, πολύ τεταμένη ατμόσφαιρα στο παγκόσμιο γεωπολιτικό πεδίο, τότε η απάντηση στην ερώτηση του τίτλου είναι ότι, όχι, ο πλανήτης δεν είναι έτοιμος για μία δεύτερη προεδρική θητεία Τραμπ. Μπορεί λίγο πολύ να έχουμε όλοι μία ιδέα τι να περιμένουμε από αυτόν, αλλά πλέον οι σταθερές του παγκόσμιου συστήματος είναι πιο ευάλωτες σήμερα από ό,τι ήταν πριν τέσσερα χρόνια.

Το λιγότερο, πριν τέσσερα χρόνια δεν υπήρχε πόλεμος ούτε στην Ουκρανία ούτε στη Μέση Ανατολή. Και, εδώ που τα λέμε, η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ επί Τραμπ ήταν που άνοιξε το δρόμο και για τους δύο αυτούς πολέμους. Εάν δεν θέλουμε να δούμε τι άλλους καταστροφικούς δρόμους μπορεί να ανοίξει στο μέλλον ο συγκεκριμένος, μπορούμε μόνο να ελπίζουμε ότι ο αμερικανικός λαός, ό,τι κι αν λέει τώρα στις δημοσκοπήσεις, θα σταθεί στο ύψος του όταν έρθει η ώρα της κάλπης.

Τουρκία: Δηλώσεις ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν για ελληνοτουρκικά και Κυπριακό

Στα ελληνοτουρκικά και στο Κυπριακό αναφέρθηκε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, καταθέτοντας στην Επιτροπή Σχεδιασμού και Προϋπολογισμού της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, όπου συζητείται ο κρατικός προϋπολογισμός του επόμενου έτους.

«Οι σχέσεις μας με την Ελλάδα εξελίσσονται σε θετική κατεύθυνση» δήλωσε ο Χακάν Φιντάν, κάνοντας λόγο για έναν ειλικρινή και εποικοδομητικό διάλογο στη βάση μιας θετικής ατζέντας.

Παράλληλα, όμως, δήλωσε ότι «θα συνεχίσουμε να προστατεύουμε τα δικαιώματα και τα συμφέροντά μας στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο» και ανέφερε πως «η κατάσταση της τουρκικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη και των ομογενών μας που ζουν στα Δωδεκάνησα« αποτελούν προτεραιότητα για την Τουρκία.

Συγκεκριμένα, ο Χακάν Φιντάν δήλωσε στην Επιτροπή:

«Θα συνεχίσουμε να προστατεύουμε τα δικαιώματα και τα συμφέροντά μας στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο με προσοχή. Επιθυμούμε να προωθήσουμε τις σχέσεις μας με τη γειτονική μας Ελλάδα, μέσω ενός ειλικρινούς και εποικοδομητικού διαλόγου στη βάση μιας θετικής ατζέντας. Πιστεύουμε ότι αυτό θα συμβάλει στην ειρήνη, τη σταθερότητα και την ευημερία στην εγγύς περιφέρειά μας. Οι σχέσεις μας με την Ελλάδα εξελίσσονται, το τελευταίο διάστημα, προς θετική κατεύθυνση με τη βοήθεια και της αμοιβαίας διπλωματίας αλληλεγγύης.

»Στις συναντήσεις υψηλού επιπέδου που πραγματοποιήσαμε κατά τη διάρκεια του έτους, εντατικοποιήσαμε τις προσπάθειές μας για την ανάπτυξη μιας θετικής ατζέντας και αναζωογονήσαμε τους υφιστάμενους μηχανισμούς διαλόγου μας. Συνεχίζουμε τις προετοιμασίες μας για την πέμπτη συνεδρίαση του Συμβουλίου Συνεργασίας Υψηλού Επιπέδου, η οποία έχει προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί στην Αθήνα στις 7 Δεκεμβρίου 2023.

»Η κατάσταση της τουρκικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη και των ομογενών μας που ζουν στα Δωδεκάνησα είναι ένα από τα θέματα που θέτουμε ως προτεραιότητα. Παρακολουθούμε στενά την προστασία των δικαιωμάτων των ομογενών μας σε τομείς όπως η εκπαίδευση, οι θρησκευτικές ελευθερίες και η διαχείριση των ιδρυμάτων, τα οποία κατοχυρώνονται από τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης και τις διεθνείς συμβάσεις».

Αναφερόμενος στο Κυπριακό, ο Χακάν Φιντάν επανέλαβε ότι «το κλειδί για μια δίκαιη, μόνιμη και βιώσιμη διευθέτηση του ζητήματος στη βάση των πραγματικοτήτων στο νησί είναι η κατοχύρωση της κυρίαρχης ισότητας και του ισότιμου διεθνούς καθεστώτος του τουρκοκυπριακού λαού, που αποτελούν εγγενή δικαιώματά του».

«Αν υπάρξει διαπραγμάτευση, αυτή δεν θα γίνει μεταξύ δύο κοινοτήτων, αλλά μεταξύ δύο κρατών και το καθεστώς των δύο πλευρών θα εξισωθεί πριν καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων» συμπλήρωσε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Για την αποχώρηση του ‘ρεύματος’ της ‘Ομπρέλας’ από τον ΣΥΡΙΖΑ – Γράφει ο Δρ. Σίμος Ανδρονίδης

Στην συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς-Προοδευτική Συμμαχία που διεξήχθη το Σαββατοκύριακο 11-12 Νοεμβρίου, τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής που πρόσκεινταν στο ‘ρεύμα’ της ‘Ομπρέλας’ ανακοίνωσαν την αποχώρηση τους από το συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα. Μαζί τους, ανακοίνωσαν και την αποχώρηση τους από τον ΣΥΡΙΖΑ οι βουλευτές Ευκλείδης Τσακαλώτος και Πέτη Πέρκα.

Σίμος Ανδρονίδης
Γράφει ο Δρ. Σίμος Ανδρονίδης

 Σε αυτό το πλαίσιο, δύναται να αναφέρουμε πως η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής δεν ήσαν ‘επεισοδιακή,’ όπως κοινότοπα ισχυρίζονται αρκετά, αλλά, αντιθέτως, εξόχως πολωτική, στο εγκάρσιο σημείο όπου κατά την διάρκεια της διεφάνησαν εναργώς όλες οι αντιθέσεις και οι εντάσεις πολιτικοϊδεολογικού τύπου οι οποίες ταλάνιζαν το κόμμα μετά την εκλογή του Στέφανου Κασσελάκη στην ηγεσία του τον περασμένο Σεπτέμβριο.

Για να είμαστε όμως πιο ακριβείς, οφείλουμε να επισημάνουμε, θεωρητικώ τω τρόπω, πως οι εντάσεις προϋπήρχαν της εκλογής Κασσελάκη στην ηγεσία του κόμματος, με την εκλογή του να λειτουργεί ως ‘θρυαλλίδα’ όχι μόνο για την ανάδυση τους στην επιφάνεια, αλλά και για τον κατευνασμό τους.

 Καθιστάμενοι ολίγον τι παιγνιώδεις και έχοντας κατά νου την αποχώρηση του πρώην υπουργού Οικονομικών και της Πέτης Πέρκα από το κόμμα, θα παραπέμπουμε στον Ημαθιώτη ποιητή Ηλία Τσέχο, σύμφωνα με τον οποίο η ζωή είναι ‘χαιρετισμοί και αποχαιρετισμοί’.[1] Κάτι παρόμοιο μπορεί να ειπωθεί βέβαια για όλα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που εν προκειμένω αποχώρησαν από το κόμμα.

Εν είδει υποθέσεως εργασίας, θα υποστηρίξουμε, στρεφόμενοι στην ανάλυση των Flanagan & Dalton, πως ο Ευκλείδης Τσακαλώτος δεν είχε εκδηλώσει τάσεις αποχώρησης από το κόμμα την περίοδο όπου στην προεδρία αυτού βρισκόταν ο Αλέξης Τσίπρας. Τάσεις «αποευθυγράμμισης» (dealignment),[2] άρχισαν να εμφανίζονται μετά την ανάληψη της προεδρίας από τον Στέφανο Κασσελάκη.

 Υπό αυτό το πρίσμα, όσο πιο συχνά γνωστοποιούσε την πολιτικοϊδεολογική του ατζέντα στα μέλη του κόμματος και όχι μόνο ο Στέφανος Κασσελάκης, τόσο περισσότερο μεγεθύνονταν αυτές οι τάσεις, προσλαμβάνοντας διλημματικά χαρακτηριστικά: ‘Ή θα αποχωρήσω από το κόμμα, ή θα μείνω σε αυτό αλλά δίχως να διαδραματίζω κανέναν ρόλο, ταπεινωμένος και ‘στιγματισμένος’ από την ομάδα Κασσελάκη’.

Οπότε, οι σκέψεις αποχώρησης ήσαν ευδιάκριτες όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα και απλώς στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής εκδηλώθηκαν εναργώς και έλαβαν ‘σάρκα και οστά’. Ποιοι είναι όμως εκείνοι οι λόγοι που κατέστησαν εφικτή την αποχώρηση του Ευκλείδη Τσακαλώτου, της Πέτης Πέρκα και του ‘ρεύματος’ της ‘Ομπρέλας’ από τον ΣΥΡΙΖΑ; Ο πρώτος και βασικός λόγος άπτεται όχι απλά λόγω της διαφωνίας με την πολιτικοϊδεολογική ατζέντα Κασσελάκη, κάτι που επισημάναμε και πιο πάνω,[3] αλλά, λόγω της βαθιάς τους ανησυχίας πως υπό την ηγεσία του Στέφανου Κασσελάκη το κόμμα έχει ‘εισέλθει’ σε αναπότρεπτη ‘τροχιά απο-ριζοσπαστικοποίησης’ (και όχι απλά ‘απο-αριστεροποίησης’/Βλέπε την έντονη κριτική στην ομιλία του στον ΣΕΒ), η οποία θα επιφέρει τα εξής αρνητικά αποτελέσματα.

 Πρώτον, θα επιφέρει την οριστική απώλεια όλων εκείνων των χαρακτηριστικών που κατέστησαν τον ΣΥΡΙΖΑ κόμμα εξουσίας. Δεύτερον, θα τον μετατρέψει σε ένα ‘άνευρο’ και ‘αποφορτισμένο’ από τα σύμβολα και από την ιδεολογία του κόμμα, το οποίο θα θυμίζει το ‘ΠΑΣΟΚ την περίοδο κορύφωσης της κρίσης’: Δηλαδή, ένα ‘Κεντρώο μικρό κόμμα’ που αναζητεί ‘αγωνιωδώς’ να προσκολληθεί στον ισχυρό πόλο ή αλλιώς, στον ισχυρό ‘παίκτη’ του κομματικού-πολιτικού συστήματος.

 Τρίτον, θα προκαλέσει την οριστική  απώλεια των κινηματικών του χαρακτηριστικών, εξέλιξη που μεσοπρόθεσμα μπορεί να συμβάλλει μέχρι και στην απώλεια της κοινοβουλευτικής του εκπροσώπησης.[4] Τέταρτον, θα ‘αντιγράψει’ όλα τα ‘ποταπά’ χαρακτηριστικά της Μητσοτακικής Νέας Δημοκρατίας, υιοθετώντας τον ‘απόλυτο κυνισμό’ ως ‘τρόπο δράσης,’ πράγμα εντελώς ‘ασύμβατο’ με τις ‘ιδέες και τα ιδανικά’ της Αριστεράς. Ο δεύτερος λόγος που καθίσταται και αρκούντως πρωτότυπος, έχει σχέση με το γεγονός πως τα στελέχη της ‘Ομπρέλας’ και κυρίως η ηγετική της ομάδα, θεώρησαν πως επί προεδρίας Κασσελάκη, ο ΣΥΡΙΖΑ θα απωλέσει το στοιχείο της «άτυπης συντροφικότητας»,[5] για να παραπέμψουμε στην ανάλυση του Αμερικανού κοινωνιολόγου Xέρμπερτ Μπλούμερ.

Και τι σημαίνει «άτυπη συντροφικότητα»; Δίνουμε τον λόγο στον Στέλιο Αλεξανδρόπουλο. «Άτυπη συντροφικότητα» σημαίνει ότι «αναπτύσσονται στο πλαίσιο ενός κινήματος, ως αποτέλεσμα της κοινής δράσης των μελών, σχέσεις δια-προσωπικές, σχέσεις συμπάθειας, παρέας, φιλίας, κοινής ζωής κ.λπ».[6]

 Ως προς αυτό, μέλη της ‘Ομπρέλας’ πιστεύουν πως μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα όλες οι σχέσεις φιλίας μεταξύ ‘συντρόφων’ θα χαθούν και  τα μέλη και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ θα μετατραπούν σε ‘άψυχα ρομπότ’ (κατά το απεχθές στους ίδιους ‘Αμερικανικό πρότυπο’) που επιδιώκουν αποκλειστικά και μόνο την ευόδωση των στόχων του κόμματος και του αρχηγού. Τίποτε άλλο. Κατά τους ίδιους, είναι ‘Αριστερό ένα κόμμα δίχως να επικρατούν στο εσωτερικό του σχέσεις φιλίας, «κοινής ζωής» και αλληλεγγύης;’

Ο τρίτος λόγος που οδήγησε στη ρήξη, έχει να κάνει με την ιδεολογική εναντίωση στο Κασσελακικό ύφος και ήθος δημόσιας παρουσίας, στον Κασσελακικό τρόπο του πολιτεύεσθαι.

 Όσο πιο σκληροί ιδεολόγοι όλοι όσοι διαφωνούν με τον Κασσελακικό τρόπο του πολιτεύεσθαι (βλέπε την περίπτωση του Νίκου Φίλη), όσο πιο μεγάλη η πίστη τους στα σύμβολα και στις παραδόσεις του κόμματος (ο ΣΥΡΙΖΑ ως ‘ιερατείο’), τόσο μεγαλύτερη και η απέχθεια προς το πρόσωπο του νέου προέδρου, και, επίσης, τόσο πιο πολλές οι πιθανότητες λήψης μίας απόφασης αποχώρησης. Όπως και συνέβη. Αρκετά μέλη της ‘Ομπρέλας’ ανήκουν στην κατηγορία των ‘σκληρών ιδεολόγων’. Ο τέταρτος λόγος που εντοπίζουμε, συνδέεται σχεδόν αποκλειστικά με την ηγετική ομάδα της ‘Ομπρέλας’.

 Κατ’ αυτόν τον τρόπο, στελέχη όπως ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, εκτιμούν πως μπορούν κάλλιστα να ‘επιβιώσουν’ πολιτικά και εκτός ΣΥΡΙΖΑ,  από την στιγμή όπου δεν υπάρχει κανένα σημείο σύγκλισης και κανείς δίαυλος επικοινωνίας με την ηγεσία, σε ένα πολύ λεπτό σημείο όπου η απόφαση αποχώρησης λαμβάνει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά: ‘Θα δείτε τι θα καταφέρω και τι θα καταφέρουμε εκτός ΣΥΡΙΖΑ και θα θελήσετε όλοι εσείς που μείνατε πίσω, να μας ακολουθήσετε’. Ο Τσακαλώτος[7] θα αναζητήσει την πολιτική ‘δικαίωση’ που εναγωνίως αναζητεί εκτός ΣΥΡΙΖΑ.

Μπορούμε να υπογραμμίσουμε πως υπάρχουν οι πρώτες ενδείξεις που δείχνουν πως ο Στέφανος Κασσελάκης και οι συν αυτώ, επιδιώκουν να μετατρέψουν τον ΣΥΡΙΖΑ σε ένα κόμμα «περιχαρακωμένων μελών»,[8]  κατά την καθηγήτρια του Παντείου Πανεπιστημίου Βασιλική Γεωργιάδου, τα οποία θα αφήνουν την επικοινωνία στους ‘άλλους,’ όντας  προσηλωμένα στο να αναπαράγουν Πολακικά τσιτάτα και Πολακικές κραυγές. Ευχολόγια περί ‘γρήγορης επανόδου στην εξουσία’.


[1] Παραπέμπουμε τον ενδιαφερόμενο αναγνώστη που θα επιθυμούσε να αποκτήσει μία εικόνα της ζωής και της ποιητικής πορείας του Ηλία Τσέχου, στο ντοκιμαντέρ του Ηλία Ιωσηφίδη με τίτλο ‘Η σταγόνα ή ωκεανός’. Εδώ ο σύνδεσμος: (73) Ηλίας Τσέχος – ”Η σταγόνα ή ωκεανός” – YouTube Σε αυτό το ντοκιμαντέρ ο ποιητής ουσιαστικά ‘αυτο-βιογραφείται’ με τρόπο γλυκόπικρο, με τον σκηνοθέτη Ηλία Ιωσηφίδη να ‘παίζει’ με έξυπνο τρόπο με το δίπολο ‘απουσία-παρουσία’: Άλλες φορές δείχνει εικόνες της Αθήνας από την οποία ο Ηλίας Τσέχος έφυγε στις αρχές της δεκαετίας του 2000 για να επιστρέψει πίσω στο Γιαννακοχώρι και να φροντίσει τους ηλικιωμένους γονείς του (απουσία και δη οριστική απουσία από την Αθήνα), και άλλες φορές στρέφει την κάμερα του στο χωριό Γιαννακοχώρι της Νάουσας, εκεί όπου και διαβεί μέχρι και σήμερα ο Ηλίας Τσέχος (το ντοκιμαντέρ γυρίστηκε το 2009), αποτυπώνοντας το πως ζει ο ποιητής (παρουσία).  Η συνεδρίαση είχε χαρακτηριστικά θεατρικής παράστασης, εκεί όπου οι ηθοποιοί, αλληλεπιδρούν με τους θεατές: Έτσι, είχαμε εκατέρωθεν αντεγκλήσεις, χειρονομίες, φωνές, με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να εκλαμβάνει πολλούς εκ των μελών της Κεντρικής Επιτροπής που φώναζαν, ως ‘κακούς ηθοποιούς’.
[2]  Βλέπε σχετικά, Flanagan, S.C., & Dalton, R.J., ‘Parties under stress: Realignment and Dealignment in advanced industrial societies,’ West European Politics, 7, 1999. Θεωρούμε πως χρήζει θεωρητικής επισήμανσης ο τρόπος με τον οποίο εμφανίστηκε ο Στέφανος Κασσελάκης στο βήμα του ομιλητή, την πρώτη ημέρα διεξαγωγής της Κεντρικής Επιτροπής. Έτσι λοιπόν, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ήσαν φανερά εκνευρισμένος, πράγμα που αποδεικνύονταν από τις σπασμωδικές του χειρονομίες που στρέφονταν προς τους διαφωνούντες και οι  οι οποίες δεν συμβάδιζαν ενίοτε με το περιεχόμενο του κειμένου που είχε μπροστά του και διάβαζε. Δεύτερον, σήκωνε διαρκώς το βλέμμα και κοιτούσε εντός αιθούσης, προκειμένου να καταδείξει στους διαφωνούντες πως ‘ότι λέει το εννοεί’ και πως ‘αυτός και μόνο αυτός’ είναι ο πρόεδρος του κόμματος, ο νόμιμος διάδοχος του Αλέξη Τσίπρα. Τρίτον, τοποθέτησε τα χέρια του στα δύο άκρα του βήματος από το οποίο μιλούσε (εξόχως συμβολική κίνηση στην οποία οφείλουμε να εστιάσουμε), με στόχο αφενός μεν  να δείξει ‘πως κανείς δεν μπορεί να τον εκδιώξει από την θέση του προέδρου, εκεί όπου καλά στερεωμένος’ (να τι σημαίνει το γερό κράτημα των δύο άκρων του βήματος), και, αφετέρου δε, να ‘προκαλέσει’ όλους όσοι τον αμφισβητούν και δεν το θέλουν στην προεδρία: ‘Έλα να με αμφισβητήσεις, εάν σε παίρνει. Τότε θα μετρηθούμε για τα καλά΄. Τέταρτον, συμβουλευόταν διαρκώς το κείμενο της ομιλίας του την οποία δεν είχε ‘προβάρει’ και ιδιαίτερα, επιχειρώντας παράλληλα να προσθέσει και τις δικές του γλωσσικές ή αλλιώς λεκτικές ‘πινελιές’ στο κείμενο. Και αυτό το έκανε όταν σήκωνε το κεφάλι και απευθυνόταν σε όλα τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής και όχι μόνο στους διαφωνούντες. Πέμπτον, ήσαν μονίμως εκνευρισμένος, κάτι ευδιάκριτο ή εμφανές στην τόνο της φωνής του, στα υψηλά ‘ντεσιμπέλ’ που δεν έπεφταν καθόλου, ώστε να αποπνέουν ‘πυγμή’ και ‘χαλύβδινη αποφασιστικότητα’.
[3] Στην εν Ελλάδι Μεταπολιτευτική πολιτική κουλτούρα, δεν είναι λίγες οι φορές που μία διαφωνία ενός κεντρικού στελέχους με την ηγεσία του κόμματος, δεν οδηγεί απαραίτητα και στην αποχώρηση του στελέχους από το κόμμα. Την δεκαετία της βαθιάς κοινωνικοοικονομικής και πολιτικής κρίσης, οι όροι αντιστράφηκαν, πράγμα που σημαίνει πως ενώ προ κρίσης οι αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων δεν δίσταζαν, όταν το χάσμα καθίστατο μεγάλο έως πολύ μεγάλο, να προχωρήσουν στη διαγραφή πολιτικών στελεχών, την περίοδο της κρίσης, αρκετά στελέχη, ανεξαρτήτως της θέσης που είχαν στην κομματική ιεραρχία (πολύ σημαντική εξέλιξη), λάμβαναν την απόφαση να αποχωρήσουν από το κόμμα στο οποίο ανήκαν, δίχως να νιώθουν την ανάγκη να ενημερώσουν είτε τον πρόεδρο είτε τα ανώτερα καθοδηγητικά όργανα του κόμματος. Η τελευταία γνωστή περίπτωση αποχώρησης σημαντικού στελέχους από το κόμμα του, ήταν αυτή του άλλοτε βουλευτή και υπουργού του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος Ανδρέα Λοβέρδου: Σε αυτή την περίπτωση, την αποχώρηση του την ήθελε παρά πολύ, όχι μόνο ο ίδιος, αλλά και η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ (΄βελούδινο διαζύγιο’), η οποία ήδη τον αντιμετώπιζε ως «ασθενή κρίκο», σύμφωνα με την εύστοχη διατύπωση της Immergut, που με την όλη πολιτική του στάση και την ρητορική του, θα δημιουργούσε σημαντικά προβλήματα στην απρόσκοπτη εφαρμογή της κομματικής στρατηγικής. Βλέπε σχετικά, Immergut, E., ‘Veto Points and Policy results: a Comparative analysis of Health Care’, Journal of Public Policy,’ 10, 4, 1990, σελ. 391-416.
[4] Ο ‘εφιάλτης’ για περισσότερα από τα στελέχη της ‘Ομπρέλας’ είναι η επιστροφή, υπό την ηγεσία Κασσελάκη, στον ΣΥΡΙΖΑ προ του 2008 και κυρίως στον συναινετικό Συνασπισμό επί προεδρίας Νίκου Κωνσταντόπουλου. Η σκέψη αυτή αρκούσε για να προκαλέσει συναισθηματικά,  άγχος, πανικό, και να διευκολύνει τις διεργασίες τις σχετικές με την αποχώρηση: ‘Καλύτερα να φύγουμε για να μην ζήσουμε κάτι τέτοιο. Γιατί δεν θα το αντέξουμε’. Τα μέλη της Ομπρέλας ακολούθησαν την πεπατημένη που θέλει τις αποχωρήσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ, λόγω πολιτικοϊδεολογικών διαφωνιών (Ανανεωτική πτέρυγα το 2010) και σφοδρής εναντίωσης στις κυβερνητικές επιλογές (‘Αριστερό ρεύμα’ συν την Ζωή Κωνσταντοπούλου το 2015), να είναι μαζικές και λιγότερο μεμονωμένες.
[5] Βλέπε σχετικά, Blumer, Herbert., ‘Comment: Mead and Blumer: The Convergent methodological perspectives of social behaviorism and symbolic interactionism,’ American Sociological Review, 45, 1980, σελ. 409-419. Από την άλλη καθίσταται άτοπη, ρηχή και  προδήλως εσφαλμένη  η κριτική της ομάδας Αχτσιόγλου προς το πρόσωπο του Στέφανου Κασσελάκη. Αντί να εστιάσει, θεωρητικά, στην ανάδειξη των λαϊκιστικών και δημαγωγικών του χαρακτηριστικών, στον ναρκισσισμό που αρχίζει και τελειώνει στην έκφραση ‘Εγώ και μόνο εγώ, θα τα αλλάξω όλα,’ τον ενέταξε στον ‘αστερισμό’ της Alt-Right, ήτοι της ‘Εναλλακτικής Δεξιάς,’ λαμβάνονταν υπόψιν την έμφαση που δίνει στην αδιαμεσολάβητη σχέση που επιδιώκει να αναπτύξει με τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ. Το στοιχείο αυτό απαντάται όμως και σε άλλους πολιτικούς χώρους (αρκεί να θυμηθούμε στα καθ’ ημάς, τον Ανδρέα Παπανδρέου) και δεν περιορίζεται αποκλειστικά στον αποκαλούμενο χώρο της ‘Εναλλακτικής Δεξιάς’.
[6] Βλέπε σχετικά, Αλεξανδρόπουλος, Στέλιος., ‘Θεωρίες για τη συλλογική δράση και τα κοινωνικά κινήματα,’ Τόμος Α,’ Εκδόσεις Κριτική, Αθήνα, 2001, σελ. 187.
[7] Με την αποχώρηση των μελών της ‘Ομπρέλας’ από το κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει μία σχετικά συμπαγή πολιτικοϊδεολογικά ομάδα ή μπλοκ, το οποίο συνέβαλλε, την περίοδο 2019-2023, στην παραγωγή πολιτικής και προγραμματικών θέσεων, στη διαμόρφωση της αντιπολιτευτικής γραμμής (δεν εξετάζουμε εδώ το αν αυτή η ‘γραμμή’ ήσαν σωστή ή λανθασμένη), ενάντια στη Νέα Δημοκρατία, λειτουργώντας και ως ‘φυτώριο’ για την ανάδειξη νέων στελεχών. Επίσης, στερείται την παρουσία ενός ατακαδόρου πολιτικού όπως ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, το ‘μαύρο χιούμορ’ του οποίου (βέβαια, οι ατάκες εξέλιπαν την περίοδο 2019-2023: Αντ’ αυτού, προέκυψε ένας κατηφής και ανόρεχτος Τσακαλώτος που έδινε την εντύπωση πως ήθελε να ασχοληθεί με την απόκρουση των εσωκομματικών επιθέσεων που δεχόταν), τον ξεχώριζε από το μέσο όρο των στελεχών του κόμματος. Κοινοβουλευτικά, η απώλεια του δεν θα έχει ιδιαίτερες συνέπειες, καθότι ο Τσακαλώτος δεν υπήρξε ‘ισχυρός κοινοβουλευτικός,’ ούτε και την περίοδο όπου ήσαν υπουργός της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-Ανεξαρτήτων Ελλήνων.
[8] Βλέπε σχετικά, Γεωργιάδου, Βασιλική., ‘Από το  κόμμα περιχαρακωμένων μελών στο “κόμμα-δίκτυο”; Όψεις της οργανωτικής ανασυγκρότησης των πολιτικών κομμάτων στην ύστερη νεωτερικότητα,’ Περιοδικό Επιστήμη & Κοινωνία, Τόμος 5, 2001, Διαθέσιμο στο: 550-709-650-1-10-20150324 (1).pdf Ο νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει διατυπώσει κάποια ολοκληρωμένη ιδέα για το πως σκέφτεται και εννοεί την «οργανωτική ανασυγκρότηση» του κόμματος του, κατά την Γεωργιάδου.

Κυρ. Μητσοτάκης: Οι ευρωεκλογές το επόμενο μεγάλο μας στοίχημα – Το 41% δεν είναι λευκή επιταγή αλλά αυξημένη ευθύνη

«Το 41% δεν ισοδυναμεί με λευκή επιταγή. Ισοδυναμεί με αυξημένη ευθύνη. Δεν είναι άλλοθι για λάθη. Είναι κίνητρο για αποτέλεσμα που επιπλέον δεν επιτρέπει υπερφίαλες συμπεριφορές καθώς το πολιτικό «κοντέρ» μηδενίστηκε στις εκλογές» τόνισε ο πρωθυπουργός και πρόεδρος της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης στη συνεδρίαση της πολιτικής επιτροπής της ΝΔ.

Επισήμανε ότι η χώρα έχει ανακτήσει την επενδυτική βαθμίδα, εξασφαλίζοντας, όπως είπε, ευνοϊκότερο δανεισμό για το κράτος, τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά. «Καταγράφει από τους πιο υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης στην Ευρώπη, με ρεκόρ εξαγωγών. Μειώνει διαρκώς την ανεργία και το δημόσιο χρέος της» σημείωσε.

«Με άλλα λόγια, η Ελλάδα προχωρεί, αυξάνοντας τον δημόσιο πλούτο, μέρισμα από τον οποίο έχει όλη η κοινωνία. Έτσι μπορούμε τώρα να ενισχύσουμε με 350 εκατομμύρια ευρώ την κοινωνία, ως ένα πρόσθετο «ανάχωμα» στην εισαγόμενη ακρίβεια. Μιλώ για τις οικογένειες με παιδιά, για τους χαμηλοσυνταξιούχους, για πρώην δικαιούχους του ΕΚΑΣ, για άτομα με αναπηρία, 2.300.000 πολίτες σε όλη την επικράτεια» συμπλήρωσε ο πρωθυπουργός.

Επίσης είπε ότι προτεραιότητα είναι οι μόνιμες αυξήσεις στους δημόσιους υπαλλήλους, τους συνταξιούχους και στον κατώτατο μισθό. «Μια συντονισμένη δράση, δηλαδή, η οποία πριν από όλα αποτυπώνει τον κοινωνικό χαρακτήρα των επιλογών μας. Γιατί πρώτοι εμείς αντιλαμβανόμαστε την εισαγόμενη ακρίβεια ως τον βασικό μας αντίπαλο» ανέφερε.

«Μπορεί εδώ και πάνω από ένα χρόνο η Ελλάδα να βρίσκεται στον μέσο όρο του ευρωπαϊκού πληθωρισμού. Όμως γνωρίζω, το γνωρίζουμε καλά, το πρόβλημα, ειδικά στα τρόφιμα, επιμένει. Γι’ αυτό και είπα ότι θα κάνω ό,τι χρειαστεί να ανακουφιστεί η κοινωνία. Τα 350 εκατομμύρια έρχονται να ενισχύσουν το διαθέσιμο εισόδημα, να στηρίξουν τους πιο αδύναμους συμπολίτες μας. Είπα και κάτι ακόμα, όμως. Είπα ότι η χώρα «δεν θα γίνει Μπανανία». Έτσι τώρα οι έλεγχοι απλώνονται καθημερινά, με σημαντικά πρόστιμα για αυθαίρετη κερδοφορία. Μια προσπάθεια που θα συνεχιστεί με ένταση» πρόσθεσε.

Αναφερόμενος ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην αντιπολίτευση είπε: «Βλέπετε τα αδιέξοδα της άλλης πολιτικής όχθης. Στον μεν ΣΥΡΙΖΑ μαλώνουν αν ο αρχηγός τους είναι ο Trump ή ο Beppe Grillo. Kαι διαφωνούν για το διαβόητο «μαξιλάρι», παίζουν «μαξιλαροπόλεμο» τώρα μεταξύ τους. Κρύβονται, ωστόσο. Κρύβουν όλοι τους πως αυτό το «μαξιλάρι» επινοήθηκε ουσιαστικά για να αποκοιμίσει την κοινή γνώμη, με χρήματα από άδικους φόρους, χωρίς κανέναν ελληνικό έλεγχο. Τι ήταν το «μαξιλάρι»; Δεν ήταν παρά το ενέχυρο των δανειστών για την τεράστια προσωπική αναξιοπιστία του κ. Τσίπρα».

«Στο δε ΠΑΣΟΚ, παρατηρώ με ενδιαφέρον τη σταδιακή του προσχώρηση σε έναν μηδενιστικό λόγο. Προσδοκώντας να πάρει εκείνο τη θέση του δεύτερου κόμματος, δείχνουν στο ΠΑΣΟΚ να περιμένουν την υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ ως «ώριμου φρούτου», ώστε να υποδεχθούν τους ψηφοφόρους του. Αγνοούν, όμως, ότι η αρνητική πολιτική την οποία μιμούνται δεν είναι πια ώριμο, είναι ένα σάπιο φρούτο, είναι ξεπερασμένα συνθήματα που έχει ακούσει και έχει απορρίψει η ελληνική κοινωνία» πρόσθεσε.

Τέλος ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναφέρθηκε στη νέα γραμματέα της πολιτικής επιτροπής Μαρία Συρεγγέλα λέγοντας «είμαι χαρούμενος που στα 50 χρόνια της ιστορίας της, τα ηνία της Νέας Δημοκρατίας σε κομματικό επίπεδο αναλαμβάνει για πρώτη φορά μία γυναίκα. Η Μαρία, εξάλλου, δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Είμαι σίγουρος ότι θα ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εποχής και θα αφήσει ακόμα πιο ισχυρό το αποτύπωμα της παράταξης στην κοινωνία».

Ακολουθεί η ομιλία του πρωθυπουργού και προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκου Μητσοτάκη στη συνεδρίαση της πολιτικής επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας

Φίλες και φίλοι, υπουργοί, βουλευτές, μέλη της κυβέρνησης, μέλη της πολιτικής επιτροπής, συναγωνιστές της παράταξης, ευχαριστώ για την υποδοχή.

Ο κ. Σμυρλής προεξόφλησε ήδη το αποτέλεσμα της εκλογικής διαδικασίας, ακυρώνοντας τον ρόλο του κ. Τραγάκη, θέλω να το «καταγγείλω» αυτό. Αλλά χαίρομαι πράγματι γιατί το κλίμα σήμερα είναι δικαιολογημένα αισιόδοξο.

Είναι αισιόδοξο για πολλούς λόγους. Θέλω να θυμίσω ότι βρισκόμαστε στην πρώτη μας συνάντηση μετά τη διπλή και καθαρή νίκη της Νέας Δημοκρατίας στις εθνικές εκλογές.

Είναι όμως και η πρώτη συνεδρίαση στην αρχή της δεύτερης κυβερνητικής μας θητείας, κάτι που σημαίνει ότι η παράταξη συστρατεύεται σήμερα για τις νέες μάχες τις οποίες διαμορφώνουν οι καινούργιες συνθήκες.

Σε μία χρονιά μάλιστα ιδιαίτερα συμβολική, καθώς θα γιορτάσουμε μισό αιώνα δημοκρατίας, αλλά και μισό αιώνα πολιτικής παρουσίας του κόμματος που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Και με επόμενο ορόσημο τις ευρωεκλογές. Έναν θεσμό που δεν θα μας αφορούσε αν και πάλι η Νέα Δημοκρατία δεν πρωτοστατούσε στην είσοδο της χώρας μας στην Ευρώπη. Για να την κρατήσει αργότερα εκεί, όταν κινδύνευσε να αποβληθεί, και τώρα να πρωταγωνιστεί στην πορεία της μεταξύ όλων των κρατών-μελών.

Όπως έχω πει, στην πρώτη τετραετία επικεντρωθήκαμε στην επούλωση των πληγών μετά την καταστροφική διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα πολλές και διαφορετικές κρίσεις: από τις μεταναστευτικές εισβολές και την παγκόσμια πανδημία μέχρι τις εθνικές προκλήσεις στο Αιγαίο, και από τις φυσικές καταστροφές μέχρι τα κύματα της ακρίβειας, τον πόλεμο της Ουκρανίας και την ενεργειακή έκρηξη.

Στην καινούργια περίοδο το πολιτικό στοίχημα είναι άλλο: να εντοπίσουμε και να ξεριζώσουμε τις αιτίες αυτών των πληγών, ενώ παράλληλα να σταθούμε ανθεκτικοί απέναντι στις προκλήσεις των καιρών, με πρώτη εκείνη της κλιματικής αλλαγής.

Όπλο μας θα είναι οι τολμηρές μεταρρυθμίσεις, με γενναίες τομές και αλλαγές. Στρατηγική μας επιδίωξη: ο πολυδιάστατος εκσυγχρονισμός. Οι συντονισμένες παρεμβάσεις, δηλαδή, σε όλα τα πεδία της δημόσιας ζωής, ώστε η καθημερινότητα του πολίτη να βελτιώνεται παντού: στο εισόδημα, στην υγεία, στην εξυπηρέτηση, στο κράτος, αλλά και στις σπουδές των παιδιών του.

Ακριβώς γι’ αυτό το έργο μας γίνεται δυσκολότερο. Γιατί οι διαχρονικές παθογένειες έχουν θεμέλια γερά, απαιτώντας πρωτοβουλίες οι οποίες για να αποδώσουν χρειάζονται χρόνο και επιμονή.

Έχουμε όμως και την πολιτική βούληση και το κομματικό σθένος να δώσουμε αυτόν τον αγώνα. Αλλά κυρίως έχουμε την εμπιστοσύνη της ελληνικής κοινωνίας, όπως τη σφράγισαν οι διαδοχικές εκλογές. Αυξάνοντας τη διαφορά μας από τα υπόλοιπα κόμματα, διευρύνοντας ακόμα περισσότερο την επιρροή της δικής μας παράταξης. Ένα γεγονός πρωτόγνωρο στη διάρκεια της μεταπολίτευσης.

Πρόκειται πράγματι για την επιβράβευση μιας συνεπούς πολιτικής. Θα επαναλάβω, ωστόσο, ότι το 41% δεν ισοδυναμεί με λευκή επιταγή. Ισοδυναμεί με αυξημένη ευθύνη. Δεν είναι άλλοθι για λάθη. Είναι κίνητρο για αποτέλεσμα που επιπλέον δεν επιτρέπει υπερφίαλες συμπεριφορές καθώς το πολιτικό «κοντέρ» μηδενίστηκε στις εκλογές.

Ο λόγος μας, συνεπώς, πρέπει να είναι σαν τις πράξεις μας: σαφής, ουσιαστικός, αλλά κυρίως μετρημένος. Αυτό προϋποθέτει άλλωστε και η νέα μας διαδρομή, που ξεκινά από αφετηρίες οι οποίες επιτεύχθηκαν χωρίς να είναι ούτε εύκολες, ούτε δεδομένες.

Θυμίζω ότι η χώρα έχει ανακτήσει πλέον την επενδυτική βαθμίδα, εξασφαλίζοντας ευνοϊκότερο δανεισμό για το κράτος, τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά. Καταγράφει από τους πιο υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης στην Ευρώπη, με ρεκόρ εξαγωγών. Μειώνει διαρκώς την ανεργία και το δημόσιο χρέος της.

Με άλλα λόγια, η Ελλάδα προχωρεί, αυξάνοντας τον δημόσιο πλούτο, μέρισμα από τον οποίο έχει όλη η κοινωνία. Έτσι μπορούμε τώρα να ενισχύσουμε με 350 εκατομμύρια ευρώ την κοινωνία, ως ένα πρόσθετο «ανάχωμα» στην εισαγόμενη ακρίβεια. Μιλώ για τις οικογένειες με παιδιά, για τους χαμηλοσυνταξιούχους, για πρώην δικαιούχους του ΕΚΑΣ, για άτομα με αναπηρία, 2.300.000 πολίτες σε όλη την επικράτεια.

Τον Δεκέμβριο καταβάλλονται, επίσης, το επίδομα θέρμανσης από όλες πλέον τις πηγές ενέργειες, διπλάσιο ποσό του «Market Pass» στους κατοίκους των περιοχών που δοκιμάστηκαν από τις τελευταίες πλημμύρες, ενίσχυση από 100 έως 200 ευρώ σε όσους συνταξιούχους αδικεί η προσωπική διαφορά και, ακόμα, το αυξημένο φέτος, κατά 8%, Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα.

Όλα αυτά παράλληλα με την πρωτοβουλία μας για μείωση 5% σε τιμές περίπου 900 βασικών προϊόντων, δίπλα στους ελέγχους και στα πρόστιμα εναντίον της αισχροκέρδειας.

Και, βέβαια, μαζί ο δεύτερος πυλώνας των αποφάσεων μας: οι μόνιμες αυξήσεις στους δημόσιους υπαλλήλους, τους συνταξιούχους και στον κατώτατο μισθό. Μια συντονισμένη δράση, δηλαδή, η οποία πριν από όλα αποτυπώνει τον κοινωνικό χαρακτήρα των επιλογών μας. Γιατί πρώτοι εμείς αντιλαμβανόμαστε την εισαγόμενη ακρίβεια ως τον βασικό μας αντίπαλο.

Μπορεί εδώ και πάνω από ένα χρόνο η Ελλάδα να βρίσκεται στον μέσο όρο του ευρωπαϊκού πληθωρισμού. Όμως γνωρίζω, το γνωρίζουμε καλά, το πρόβλημα, ειδικά στα τρόφιμα, επιμένει. Γι’ αυτό και είπα ότι θα κάνω ό,τι χρειαστεί να ανακουφιστεί η κοινωνία. Τα 350 εκατομμύρια έρχονται να ενισχύσουν το διαθέσιμο εισόδημα, να στηρίξουν τους πιο αδύναμους συμπολίτες μας.

Είπα και κάτι ακόμα, όμως. Είπα ότι η χώρα «δεν θα γίνει Μπανανία». Έτσι τώρα οι έλεγχοι απλώνονται καθημερινά, με σημαντικά πρόστιμα για αυθαίρετη κερδοφορία. Μια προσπάθεια που θα συνεχιστεί με ένταση.

Αυτή η πολιτική, όμως, απαντά και στην εύκολη κριτική περί τάχα επιδοματικών πολιτικών. Ο δικός μας σκοπός είναι διπλός. Από τη μια πλευρά να δίνουμε στοχευμένες λύσεις σε έκτακτες δυσκολίες, ιδίως υπέρ των πιο ευάλωτων, ενώ από την άλλη να ενισχύουμε σταθερά το εισόδημα, με μόνιμα μέτρα που θα ισχύουν και μετά από αυτές. Είναι μια ευέλικτη πορεία κοινωνικής συνοχής, η οποία θα συμβαδίζει με την αδιαπραγμάτευτη δημοσιονομική ισορροπία.

Νεοδημοκράτισσες και Νεοδημοκράτες, η κυβέρνηση από τους πρώτους κιόλας μήνες προώθησε 20 νομοσχέδια, με κοινό τους στόχο έναν: τις μεταρρυθμίσεις.

Ξεκινήσαμε τον Ιούλιο με την εφαρμογή του 50% των οικονομικών μας δεσμεύσεων, ύψους 4,4 δισεκατομμυρίων, προβλέποντας αυξημένες αποδοχές στο Δημόσιο, ύστερα από 14 χρόνια, νέα ενίσχυση στις συντάξεις, αύξηση του αφορολόγητου για τις οικογένειες, καταβολή του «Youth Pass» στους νέους μας.

Συνεχίσαμε με το νέο σύστημα ανάδειξης στην κρατική πυραμίδα, μακριά από τα δεσμά του πολιτικού συστήματος. Διασφαλίζουμε έτσι πως οι δημόσιοι φορείς θα διοικούνται πια από τους κατάλληλους ανθρώπους στις κατάλληλες θέσεις, με στόχους βάσει των οποίων όλοι θα αξιολογούνται.

Δρομολογούμε επίσης τομές στην υγεία, ενισχύοντας το ΕΚΑΒ με προσωπικό, εκπαίδευση, εξοπλισμό, ώστε να ανταποκρίνεται πιο γρήγορα, πιο αποτελεσματικά. Επεκτείνουμε δωρεάν προληπτικές εξετάσεις για περισσότερα νοσήματα για όλους τους πολίτες. Υπογράφηκαν ήδη οι συμβάσεις ανακαίνισης των Τμημάτων Επείγοντων Περιστατικών στα πρώτα εννέα νοσοκομεία. Και το κυριότερο, είπαμε και το κάνουμε πράξη: 6.500 νέες προσλήψεις στο ΕΣΥ.

Το επόμενο βήμα μας αφορά μία μεγάλη εθνική πρωτοβουλία. Ένα ζήτημα για το οποίο είχα μιλήσει εκτενώς προεκλογικά, για το οποίο είχαμε δεσμευτεί στον πολιτικό μας λόγο. Αναφέρομαι στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, με 10 συγκεκριμένες παρεμβάσεις κοινωνικής δικαιοσύνης: από τη διασύνδεση των POS και των ταμειακών μηχανών με την ΑΑΔΕ μέχρι τη ρύθμιση των βραχυχρόνιων μισθώσεων, από την κατάργηση των μετρητών στις αγορές των ακινήτων μέχρι τα ηλεκτρονικά τιμολόγια και το χτύπημα του λαθρεμπορίου καυσίμων.

Το νομοσχέδιο βρίσκεται ήδη σε δημόσια διαβούλευση. Το ξέρετε καλά, προβλέπει ένα πιο δίκαιο σύστημα φορολόγησης ελεύθερων επαγγελματιών. Έχουμε μιλήσει πολύ για τα ζητήματα της κοινωνικής δικαιοσύνης στη φορολογία. Δεν γίνεται το 50% των ελεύθερων επαγγελματιών να δηλώνει μηδενικό κέρδος, το 85% κάτω των 10.000 ετησίως. Ούτε γίνεται ο εργοδότης να εμφανίζει μικρότερο εισόδημα από τους εργαζομένους του.

Το σύστημα το οποίο εισηγούμαστε συνοδεύεται από μία ακόμα προεκλογική μας δέσμευση που γίνεται πράξη έναν χρόνο νωρίτερα: τη σταδιακή κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος.

Θέλω να θυμίσω ότι από τη νομοθετική πρωτοβουλία του Υπουργού εξαιρούνται όσοι αμείβονται με δελτία παροχής ή βρίσκονται στα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής τους πορείας. Και βέβαια, μιλάμε για μία ρύθμιση που καθιερώνει ένα τεκμήριο αναγκαίο, ένα τεκμήριο μαχητό. Δεν είναι -θέλω να τονίσω αυτό- μία οριζόντια ρύθμιση. Υπάρχουν πολλές εξαιρέσεις και οποίος πιστεύει ότι αδικείται μπορεί να διεκδικήσει το δίκαιό του.

Είναι όμως μία παρέμβαση βαθιά δίκαιη, ευθυγραμμισμένη με τον πολιτικό μας λόγο, μια παρέμβαση τολμηρή, μεταρρυθμιστική, από την οποία δεν θα υποχωρήσουμε. Θα την κάνουμε πράξη.

Θα λάβουμε υπόψη μας το πλαίσιο της διαβούλευσης, πιστεύω ότι θα αναδειχθούν ζητήματα. Ενδεχομένως να υπάρχουν κενά στο νομοσχέδιο, αγαπητέ μου Υπουργέ, τα οποία πρέπει να καλυφθούν. Όμως, η κεντρική στόχευση της πρωτοβουλίας δεν θα αλλάξει.

Δεν είναι η πρώτη φορά που σας μιλώ για μεταρρυθμίσεις που ίσως ξεβολέψουν κάποιους, αλλά θα ωφελήσουν τους πολλούς. Κι αν υπάρξει κόστος από αυτές τις συγκρούσεις, αυτή η κυβέρνηση δεν θα διστάσει να το αναλάβει. Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι μία από τις μεγάλες παγίδες της δεύτερης τετραετίας είναι ο συμβιβασμός. Συμβιβασμός με παθογένειες, με παγιωμένα συμφέροντα. Μία αδικία των λίγων σε βάρος του κοινωνικού συνόλου, που κάποτε πρέπει να λείψει.

Στο πλαίσιο των μεταρρυθμίσεων που έχουμε ήδη εισηγηθεί, επανατοποθετούμε σε νέες βάσεις την Πολιτική Προστασία, με βάση την εμπειρία των τελευταίων θεομηνιών. Σύντομα, λοιπόν, θα μπορέσουμε να ψηφίσουμε στη Βουλή ένα συγκροτημένο σχέδιο που θα αυξάνει τον ρόλο της, ενσωματώνοντας τα διδάγματα από ένα πολύ δύσκολο καλοκαίρι.

Θέλω να θυμίσω ότι την Τετάρτη, μεθαύριο, θα βρεθούμε στη Βουλή, σε μία συζήτηση την οποία προκάλεσα ο ίδιος, για να μπορέσουμε και πάλι να μιλήσουμε για το τι έγινε στη Θεσσαλία, για το τι έγινε στον Έβρο και για το ποιες θα είναι οι πολιτικές μας πρωτοβουλίες από εδώ και στο εξής, βραχυπρόθεσμες, μεσοπρόθεσμες, μακροπρόθεσμες.

Όμως, το νομοσχέδιο του Υπουργείου Πολιτικής Προστασίας απαντά σε μια σειρά από προκλήσεις: ηλεκτρονικός έλεγχος για τον καθαρισμό των οικοπέδων, υποχρεωτικές διανοίξεις αντιπυρικών ζωνών, ελεύθερων χώρων γύρω από τους σταθμούς μεταφοράς ρεύματος, νέοι τρόποι αντιμετώπισης των πλημμυρών.

Γίνεται, συνεπώς, σαφές ποιος είναι ο πολιτικός μας προσανατολισμός: γενναίες αλλαγές στην οικονομία, στη διοίκηση, στην υγεία, στο κράτος, για μία καλύτερη καθημερινότητα, με τον πολίτη στην πρώτη γραμμή της φροντίδας μας.

Όλα αυτά, την ώρα που η πατρίδα μας δυναμώνει αμυντικά, γεωστρατηγικά και διπλωματικά. Συνεχίζουμε να υποδεχόμαστε καινούργια Rafale και αναβαθμισμένα F-16, και πριν από δύο μήνες έγινε η καθέλκυση της πρώτης φρεγάτας Belharra, που θα ενταχθεί στο Πολεμικό Ναυτικό το 2025.

Αναγνωρίζουμε, όμως, και τις χρόνιες αδυναμίες μας. Δεν είναι τυχαίο, παραδείγματος χάρη, ότι ο έλεγχος της Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας, η οποία είναι τόσο κρίσιμη για να μπορούν τα πτητικά μας μέσα να πετάνε με τη συχνότητα που τα χρειαζόμαστε, περνά πια αποκλειστικά στο Υπουργείο ‘Αμυνας, ώστε να μπορεί να συνδεθεί δυναμικά με τα εξοπλιστικά μας προγράμματα.

Ενώ στα εθνικά και ευρωπαϊκά μας σύνορα χτίζεται μεθοδικά ο αποτρεπτικός φράχτης, περιορίζοντας τις μεταναστευτικές ροές. Αισθάνομαι, ξέρετε, μια μεγάλη προσωπική δικαίωση, καθώς μπορέσαμε μετά από μεγάλη προσπάθεια να πείσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι δεν νοείται ενιαία ευρωπαϊκή πολιτική μετανάστευσης χωρίς ουσιαστική φύλαξη των εξωτερικών συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ήμασταν λίγοι στην αρχή που μιλούσαμε για τα ζητήματα αυτά. Όλους τους απασχολούσαν οι δευτερογενείς ροές -τι γίνεται από τη στιγμή που οι μετανάστες και οι πρόσφυγες θα μπουν εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Καταφέραμε και πείσαμε την Ευρωπαϊκή Ένωση και αυτή η πολιτική άλλαξε και αναγνωρίζεται ο ξεχωριστός ρόλος της Ελλάδος ως μια χώρα η οποία φυλάει όχι μόνο τα εθνικά σύνορά της αλλά και τα ευρωπαϊκά σύνορα.

Αυτή η συνεκτική πολιτική ασφάλειας την οποία ακολουθούμε είναι η άλλη όψη μιας ισχυρής ελληνικής φωνής εκτός των συνόρων μας. Η διπλωματία μας πια είναι παρούσα σε όλα τα μέτωπα. Είναι παρούσα στην Ευρώπη προτείνοντας, στο νέο δημοσιονομικό πλαίσιο, στη συζήτηση που γίνεται για την αναθεώρησή του, περισσότερους πόρους για το μεταναστευτικό και τις φυσικές καταστροφές.

Ανοίγω μια παρένθεση: θα μιλήσουμε την Τετάρτη για τη μεγάλη επιτυχία της πολιτικής μας και για τους πόρους τους οποίους εξασφαλίσαμε για να μπορέσουμε να στηρίξουμε την ανοικοδόμηση της Θεσσαλίας. Δεν ήταν εύκολο, ήταν όμως αποτέλεσμα του ειδικού βάρους που έχει πια η χώρα μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αλλά και στο διεθνές προσκήνιο, με πιο επίκαιρη την ενεργή μας συμμετοχή στις προσπάθειες να μην εξαπλωθεί η αιματηρή κρίση στη Μέση Ανατολή στην ευρύτερη περιοχή. Ξέρω ότι και σήμερα είναι λογικό στην ελληνική κοινωνία να υπάρχει μια μεγάλη ανησυχία για το τι γίνεται στη γειτονιά μας. Είμαστε μαζί με την Κύπρο, όπως έχουμε πει πολλές φορές, οι δύο χώρες που βρισκόμαστε εγγυτέρα στην κρίση της Μέσης Ανατολής.

Θέλω να επαναλάβω συνοπτικά τα τέσσερα σημεία που καθορίζουν την εθνική θέση γύρω από τα τραγικά πρόσφατα γεγονότα στη Μέση Ανατολή: πρώτον, ναι, το Ισραήλ έχει δικαίωμα στην αυτοάμυνα μετά τη βάρβαρη επίθεση που δέχθηκε στο έδαφός του. Και πρώτη προτεραιότητα σήμερα θα πρέπει, χωρίς όρους, χωρίς προϋποθέσεις, να είναι η απελευθέρωση των ομήρων. Παραπάνω από 200 κρατούνται σήμερα σε τραγικές συνθήκες εντός της Λωρίδας της Γάζας.

Δεύτερον, το Ισραήλ οφείλει όμως, ως δημοκρατία, να αντιδρά στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου και ειδικά στο πλαίσιο του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου, διαχωρίζοντας την τρομοκρατική Χαμάς από τον Παλαιστινιακό λαό.

Τρίτον, εκφράζουμε την έντονη ανησυχία μας για την κλιμακούμενη αντίδραση του Ισραήλ και τις πολύ μεγάλες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές στη Λωρίδα της Γάζας. Οι άμαχοι πρέπει να προστατευθούν και πρέπει να ανακουφιστούν. Πρέπει να ανακουφιστούν με άμεσες παύσεις του πυρός και με ανθρωπιστικούς διαδρόμους αλληλεγγύης για φάρμακα και τρόφιμα. Θέλω να σας πω ότι η Ελλάδα σε αυτή τη συζήτηση ήταν παρούσα από την πρώτη στιγμή.

Έχουμε καταφέρει κι έχουμε κατοχυρώσει να μπορούμε να έχουμε αυξημένη αξιοπιστία και να μπορούμε να συνομιλούμε με όλους τους εμπλεκόμενους: μια στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ, αλλά ταυτόχρονα εξαιρετικές σχέσεις με όλες τις χώρες του αραβικού κόσμου αλλά και με την Παλαιστινιακή Αρχή.

Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να προσερχόμαστε σε αυτή τη συζήτηση με ένα ιδιαίτερο διπλωματικό εκτόπισμα.

Αλλά η τέταρτη, και θα σας έλεγα σταθερή θέση της εξωτερικής πολιτικής μας, η οποία ουδέποτε άλλαξε, είναι ότι οριστική λύση σε αυτήν την ταραγμένη ζώνη θα μπορέσει να δώσει μόνο μία μεγάλη πολιτική υπέρβαση, όχι μια στρατιωτική επικράτηση. Και η πολιτική υπέρβαση μπορεί να είναι μόνο η ίδρυση δύο κρατών με αμοιβαία αναγνώριση.

Φίλες και φίλοι, αναφέρθηκα στις κυβερνητικές πρωτοβουλίες όχι μόνο γιατί καταγράφουν προτεραιότητες της δεύτερης θητείας, αλλά και γιατί αυτές πρέπει να επιταχυνθούν, επικεντρωμένες στην παραγωγή χειροπιαστού αποτελέσματος και κυρίως με την αποφασιστικότερη συμμετοχή της παράταξής μας.

Πολύ περισσότερο όταν απέναντί μας έχουμε πλέον την πραγματικότητα, τη δύσκολη πραγματικότητα -παρά την μεγάλη πρόοδο την οποία έχουμε πετύχει ως χώρα- την οποία αντιμετωπίζουν οι πολίτες. Αυτή, φίλες και φίλοι, αποτελεί συχνά την πιο ισχυρή αντιπολίτευση.

Βλέπετε τα αδιέξοδα της άλλης πολιτικής όχθης. Στον μεν ΣΥΡΙΖΑ μαλώνουν αν ο αρχηγός τους είναι ο Trump ή ο Beppe Grillo. Kαι διαφωνούν για το διαβόητο «μαξιλάρι», παίζουν «μαξιλαροπόλεμο» τώρα μεταξύ τους.

Κρύβονται, ωστόσο. Κρύβουν όλοι τους πως αυτό το «μαξιλάρι» επινοήθηκε ουσιαστικά για να αποκοιμίσει την κοινή γνώμη, με χρήματα από άδικους φόρους, χωρίς κανέναν ελληνικό έλεγχο. Τι ήταν το «μαξιλάρι»; Δεν ήταν παρά το ενέχυρο των δανειστών για την τεράστια προσωπική αναξιοπιστία του κ. Τσίπρα.

Στο δε ΠΑΣΟΚ, παρατηρώ με ενδιαφέρον τη σταδιακή του προσχώρηση σε έναν μηδενιστικό λόγο. Προσδοκώντας να πάρει εκείνο τη θέση του δεύτερου κόμματος, δείχνουν στο ΠΑΣΟΚ να περιμένουν την υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ ως «ώριμου φρούτου», ώστε να υποδεχθούν τους ψηφοφόρους του.

Αγνοούν, όμως, ότι η αρνητική πολιτική την οποία μιμούνται δεν είναι πια ώριμο, είναι ένα σάπιο φρούτο, είναι ξεπερασμένα συνθήματα που έχει ακούσει και έχει απορρίψει η ελληνική κοινωνία.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, εμείς δεν έχουμε λόγο να κοιτάμε την «καταπακτή» της ιστορίας, απ’ όπου προσπαθούν να επιστρέψουν στο προσκήνιο είτε το παλιό γνωστό ΠΑΣΟΚ είτε τα σπαράγματα της αδιέξοδης αριστεράς. Γι’ αυτό και σταματώ εδώ οποιαδήποτε αναφορά μου στην αντιπολίτευση.

Και σας ζητώ και στον δικό σας λόγο να μην ασχολείστε πολύ με το τι γίνεται στην άλλη όχθη του πολιτικού φάσματος. Γιατί τα προβλήματά μας είναι υπαρκτά. Υπαρκτές μπορεί να είναι και οι δικές μας αστοχίες. Ξέρουμε, όπως έγραφε ο Καζαντζάκης, «ο σωστός δρόμος είναι πάντα ο ανήφορος» και συνειδητοποιώντας ότι στον καθρέφτη της πολιτικής κυριαρχίας αναδεικνύονται πιο έντονα οι αδυναμίες εκείνου που κυριαρχεί.

Έτσι, τα καθήκοντά μας αποκτούν νέα μεγέθη και αποκτούν και άλλες διαστάσεις. Είναι ένα συμπέρασμα το οποίο αξίζει να το κρατήσουμε, όχι μόνο στην καθημερινή μας δράση, αλλά γιατί μπροστά μας έχουμε την αναμέτρηση των ευρωεκλογών.

Γιατί και αυτή, ας μην γελιόμαστε, παρά τα ειδικά της χαρακτηριστικά, θα είναι μία πολιτική αναμέτρηση, με συνέπειες τόσο στη διεθνή θέση της χώρας, όσο και στην εσωτερική της ζωή.

Ο προεκλογικός αγώνας μας, λοιπόν, αναμφίβολα θα έχει κι έναν παραταξιακό χαρακτήρα. Για να το πω διαφορετικά, το στοίχημα εκείνης της κάλπης, που θα στηθεί σε λίγους μήνες από τώρα, θα είναι κι αυτό σύνθετο: από τη μία πλευρά να διατηρηθεί η πολιτική σταθερότητα του τόπου, ώστε να συνεχίσει στην τροχιά προόδου στην οποία βρίσκεται. Κι από την άλλη, η Ελλάδα να εκλέξει στην Ευρωβουλή στελέχη με ευρωπαϊκό προσανατολισμό, που θα δυναμώσουν την εθνική φωνή, που θα δυναμώσουν την εθνική παρέμβαση στους δύσκολους κοινοτικούς συσχετισμούς.

Και στα δύο, όμως, μία είναι η απάντηση: η καθαρή νίκη της Νέας Δημοκρατίας, ώστε οι πολιτικοί συσχετισμοί στον τόπο να εδραιωθούν και να αποτραπεί κάθε αμφισβήτηση αυτής της ανοδικής εθνικής πορείας που με τόσο κόπο έχουμε χτίσει.

Ταυτόχρονα, να ενισχυθεί και μια πολιτική που έχει φέρει συγκεκριμένες νίκες, συγκεκριμένα αποτελέσματα, από τα 36 δισεκατομμύρια του Ταμείου Ανάκαμψης και την αλληλεγγύη στις θεομηνίες μέχρι την αναγνώριση των συνόρων μας ως ευρωπαϊκών και τις νέες αμυντικές και ενεργειακές συμμαχίες της χώρας.

Αυτή η παράταξη, άλλωστε, η Νέα Δημοκρατία, ήταν η πρώτη που μόχθησε για την ένταξη της πατρίδας μας στην Ευρώπη και η μόνη, θέλω να θυμίσω, η μόνη που δεν ταλαντεύτηκε ποτέ γι’ αυτή της την επιλογή.

Αν κάποιος ξέρει, συνεπώς, να δίνει καλύτερα από κάθε άλλον τις μάχες των Βρυξελλών, αυτή είναι η δική μας παράταξη, είναι η Νέα Δημοκρατία. Ξέρετε, παλέψαμε πολύ. Το έχω πει πολλές φορές, αξίζει να το επαναλαμβάνουμε, αυτή η παράταξη πάλεψε πολύ για να μπορέσουμε να μείνουμε στην Ευρώπη. Και εμείς αναλάβαμε δυσανάλογο πολιτικό κόστος όταν κάναμε μια μεγάλη υπέρβαση και στηρίξαμε το τρίτο μνημόνιο.

Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι είμαστε πια Ευρώπη, αφήσαμε πίσω τις δύσκολες μέρες της προσπάθειας της χώρας να παραμείνει στο ασφαλές λιμάνι της ευρωπαϊκής οικογένειας. Το στοίχημα αύριο είναι πια να γίνουμε Ευρώπη σε όλα τα πεδία. Και το στοίχημα αυτό θα το κερδίσουμε όλες και όλοι μαζί.

Με κατεύθυνση την ιδρυτική μας διακήρυξη, από την οποία διαβάζω ένα απόσπασμα, πολλές φορές την επικαλούμαστε αλλά αυτό το απόσπασμα δεν το έχουμε αναδείξει επαρκώς: «Η Ελλάς μπορεί να εξασφαλίσει την ευτυχία του λαού της μέσα στην Ευρώπη όπου ανήκει. Και με την πνευματική κληρονομιά της, την ακτινοβολία του Ελληνισμού και τη ζωντάνια του λαού της να συμβάλει πολιτικά, ηθικά και πολιτιστικά στην πραγματοποίηση της ιδέας μιας ενωμένης Ευρώπης». Αυτά τα έγραφε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, πριν η Ελλάδα καταφέρει να μπει στην ευρωπαϊκή οικογένεια ως το δέκατο μέλος της.

Στην αφετηρία, λοιπόν, της δεύτερης κυβερνητικής θητείας και μπροστά στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση της νέας περιόδου, έχουμε όλα όσα απαιτεί ο σχεδιασμός μας: τον κύριο πολιτικό μας στόχο, τους τρόπους με τους οποίους τον προωθούμε και τα ειδικότερα επιχειρήματα για την αντιπαράθεση των ευρωεκλογών. Μαζί τους, ωστόσο, έχουμε και την οργανωτική εμπειρία μισού αιώνα κομματικής παρουσίας και δράσης.

Φίλες και φίλοι, είμαι υπερήφανος που σήμερα ηγούμαι του μεγαλύτερου κεντροδεξιού κόμματος στην Ευρώπη.

Και αυτό δεν το οφείλουμε μόνο σε εμάς, στην ηγετική ομάδα του κόμματος. Το οφείλουμε πρώτα και πάνω απ’ όλα στα απλά μέλη της παράταξής μας, στη Νεοδημοκράτισσα και στο Νεοδημοκράτη που ζει σε κάθε άκρη του τόπου, πρεσβεύοντας εκεί τις ιδέες μας, μεταφέροντας από εκεί τον παλμό της κοινωνίας.

Ας μην το ξεχνάμε ποτέ: χωρίς την κοινωνία δεν θα υπήρχε η παράταξή μας. Χωρίς την παράταξη ούτε εγώ θα ήμουν Πρωθυπουργός, ούτε εσείς θα ήσασταν στις θέσεις σας.

Θα έχουμε την ευκαιρία, πιστεύω, του χρόνου, σε αυτό το έτος-ορόσημο, να γιορτάσουμε με τον τρόπο που αρμόζει στη μεγάλη μας οικογένεια τα 50 χρόνια από την ίδρυσή μας.

Αλλά είναι ο καθημερινός Νεοδημοκράτης, ο καθημερινός Νεοδημοκράτης της διπλανής πόρτας, ειδικά οι παλαιότεροι, αυτοί που έζησαν τις αγωνίες πέντε δεκαετιών, είναι αυτοί που άντεξαν στις λοιδορίες του διχασμού και του λαϊκισμού. Είναι αυτοί που στάθηκαν όρθιοι μετά από μεγάλες ήττες. Είναι αυτοί που με τον αγώνα τους έστειλαν στο χθες το ψέμα και έκαναν ξανά τη χώρα μας μια χώρα κανονική.

Και αυτός ο Νεοδημοκράτης καλείται τώρα να προστατεύσει τις κατακτήσεις του. Αλλά και να βάλει τη σφραγίδα του στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, στην Ελλάδα του ιδίου και των παιδιών του.

Η ενίσχυση της οργάνωσής μας, συνεπώς, καθίσταται μια κρίσιμη προτεραιότητα. Τόσο στο επίπεδο της σύνδεσης με τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες, όσο ιδίως στον τομέα της αυτόνομης παρουσίας μας σε κάθε χώρο, στην εργασία, στο πανεπιστήμιο, στην γειτονιά, σε όλους τους μαζικούς φορείς.

Οι νέες προκλήσεις είναι πολλές. Αλλά ευτυχώς είναι σημαντική και η εμπειρία μας.

Και πράγματι, τα τελευταία χρόνια, με επικεφαλής τον Παύλο Μαρινάκη και μια ομάδα άξιων συνεργατών του, οι δυνάμεις μας «όργωσαν» όλη την Ελλάδα. Αναβαθμίσαμε την εσωτερική μας λειτουργία. Επισκεφθήκαμε σχεδόν όλες τις Περιφερειακές Ενότητες, σχεδόν όλους τους Δήμους της Αττικής. Οργανώσαμε εκατοντάδες περιοδείες κλιμακίων με τη συμμετοχή βουλευτών και Υπουργών. Επιμείναμε, ναι, κουράσαμε λίγο περισσότερο τους Υπουργούς μας, ζητώντας τους να διαθέσουν λίγο από τον χρόνο τους για την κομματική τους δράση.

Στο ίδιο διάστημα το κόμμα οργάνωσε δεκάδες εκδηλώσεις, αθόρυβες εθελοντικές δράσεις -κομβικός ήταν ο ρόλος των ΔΕΕΠ και των ΔΗΜΤΟ- με πρώτες ανάμεσά τους τη συμμετοχή των μελών μας στο έργο της Πολιτικής Προστασίας, με τη συλλογή αγαθών για τη στήριξη των πληγέντων από τις φυσικές καταστροφές, την υποδοχή προσφύγων από την Ουκρανία.

Οι Πολιτικές Ακαδημίες, που οργανώθηκαν έτσι ώστε να υπάρξει καλύτερη ενημέρωση για το κυβερνητικό έργο. Μαζί τους όμως και η επικοινωνία του κόμματος με σύγχρονες μορφές, τα podcast με Υπουργούς, «Το είπατε, το κάνατε;», με ερωτηματικό, για να μπορέσουμε να δίνουμε πάντα αυτή την αίσθηση ότι υπάρχει μια συνεχής αξιολόγηση του κυβερνητικού έργου και μια λογοδοσία και μια συνέχεια μεταξύ λόγων και πράξεων.

‘Αλλωστε, σύγχρονη είναι και η ίδια η Πολιτική μας Επιτροπή, η οποία ανανεώθηκε σε ποσοστό 75%, μειώνοντας και τον μέσο όρο ηλικίας των στελεχών της κατά σχεδόν 10 έτη. Και βέβαια, να θυμίσω και το 14ο Συνέδριό μας, που έδωσε το έναυσμα για τους εκλογικούς θριάμβους οι οποίοι ακολούθησαν.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά μόνο ενδεικτικές αναφορές σε όσα μπορέσαμε να πετύχουμε μαζί. Χρησιμοποιώ με έμφαση τη λέξη «μαζί», διότι το κόμμα είναι και θα είναι ο βασικός πυλώνας πάνω στον οποίο θα στηρίζεται η κυβέρνηση, με την ενότητα να παραμένει το θεμέλιό μας. Αν και όσο η Νέα Δημοκρατία παραμένει ενωμένη, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα από κανέναν.

Σήμερα μένουμε πιστοί στην παράδοση της συνεχούς ανανέωσης που έχει αυτή η παράταξη. Θέλω καταρχάς να συγχαρώ και να ευχαριστήσω προσωπικά έναν άνθρωπο που υπήρξε προσωπική μου επιλογή, πιστεύω όμως ότι δικαίωσε απόλυτα τον δύσκολο ρόλο που του ανέθεσα. Θα ήθελα ένα μεγάλο και θερμό χειροκρότημα για τον Παύλο Μαρινάκη.

Και αφού τον χειροκροτήσαμε θερμά θα τον καλέσουμε να παραδώσει τη γαλάζια σκυτάλη. Ενόψει και του επόμενου Συνεδρίου μας, ζητώ από όλους να δώσουμε ομόφωνα μία ακόμα νέα πνοή στο κόμμα, εκλέγοντας Γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής τη Μαρία Συρεγγέλα.

Και προσωπικά είμαι χαρούμενος που στα 50 χρόνια της ιστορίας της, τα ηνία της Νέας Δημοκρατίας σε κομματικό επίπεδο αναλαμβάνει για πρώτη φορά μία γυναίκα. Η Μαρία, εξάλλου, δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Είμαι σίγουρος ότι θα ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εποχής και θα αφήσει ακόμα πιο ισχυρό το αποτύπωμα της παράταξης στην κοινωνία.

Είναι εξάλλου σάρκα από τη σάρκα της παράταξης. Οργανώθηκε στη ΔΑΠ από τα φοιτητικά της χρόνια στη Φιλοσοφική, υπήρξε μέλος της ΟΝΝΕΔ, συμμετείχε στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, εκλέχθηκε πρώτη το 2007. Μας εκπροσώπησε διεθνώς, αρχικά ως Αντιπρόεδρος της νεολαίας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, αργότερα ως Αντιπρόεδρος του Τμήματος Γυναικών.

Και αυτή τη σημαντική ατζέντα σε θέματα ισότητας, γυναικείας εργασίας, επιχειρηματικότητας, υπηρέτησε ως Γενική Γραμματέας Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας και ως Υφυπουργός Εργασίας.

Δεν σας κρύβω ότι σήμερα νιώθω δικαιωμένος για εκείνες μου τις επιλογές. Ανταποκρίθηκε απόλυτα σε όποιο καθήκον ανέλαβε, με εργατικότητα, με οργανωτική ικανότητα πάντοτε και -το τονίζω αυτό- με παραταξιακή αφοσίωση.

Αγαπητή Μαρία, αυτή η εξέλιξη δεν συνιστά απλώς ένα προσωπικό ορόσημο για εσένα, είναι και ένα σημαντικό βήμα για τη Νέα Δημοκρατία. Εμπιστευόμαστε τις ικανότητές σου, στεκόμαστε στο πλευρό σου, περιμένοντας να γράψεις εσύ τις πρώτες γραμμές στο νέο κεφάλαιο του κόμματος. Το έργο αυτό δεν είναι ποτέ εύκολο. Εμείς οι Νεοδημοκράτες, όμως, ξέρουμε να μετατρέπουμε τις δυσκολίες σε επιτυχίες.

«Έλα Συρεγγέλα» λοιπόν το σύνθημα, αλλά μην έρθεις με φόρα. Αυτό δεν βγήκε σε καλό.

Ας κλείσω λοιπόν αισιόδοξα καθώς, παρά τα εμπόδια, οι οιωνοί φαίνονται θετικοί. Στο κατώφλι της 50ης επετείου από την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας, η Ελλάδα είναι πιο ισχυρή, πιο ακμαία από ποτέ.

Υποδεχόμαστε, επίσης, τα γενέθλια της Νέας Δημοκρατίας, με το κόμμα μας να έχει την ωριμότητα της εμπειρίας και ταυτόχρονα να διατηρεί τον δυναμισμό της εφηβείας. Μπροστά μας ανοίγεται η πρόκληση μίας νέας κυβερνητικής τετραετίας και βέβαια μπροστά μας έχουμε το κρίσιμο στοίχημα των ευρωεκλογών.

Είναι στο χέρι μας, από εμάς, μόνο από εμάς, εξαρτάται αν θα μπορέσουμε να βγούμε νικητές και στα δύο μέτωπα. Και θα το πετύχουμε, όχι μόνο γιατί έχουμε το σχέδιο και την όρεξη για δουλειά που θα το κάνει πράξη, αλλά γιατί όπως οι αρχές μας έτσι και το σύνθημά μας παραμένει επίκαιρο και διαρκές: η Ελλάδα πάντα μπροστά, σταθερά, τολμηρά.

Οι Έλληνες πολίτες εναπόθεσαν στις πλάτες μας μια μεγάλη ευθύνη: να αλλάξουμε τη χώρα, να την κάνουμε πραγματικά Ευρώπη, να κάνουμε ένα μεγάλο άλμα στο μέλλον. Και στην αρχή της δεύτερης τετραετίας μας, σας δηλώνω πιο αποφασισμένος παρά ποτέ ότι όλοι μαζί θα μπορέσουμε και θα πετύχουμε αυτόν τον μεγάλο στόχο.

Σας ευχαριστώ πολύ, καλή επιτυχία στη Μαρία, καλή δύναμη.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Βουλή – Κ. Σκρέκας: Ξεπέρασαν τους 880 οι κωδικοί προϊόντων με μόνιμη μείωση τιμής

Σήμερα, έχουμε ήδη ξεπεράσει τους 880 διαφορετικούς κωδικούς ταχέως κινουμένων καταναλωτικών προϊόντων, με μόνιμη μείωση τιμής, όταν ο αρχικός στόχος ήταν για 500 προϊόντα, είπε από το βήμα της Βουλής ο υπουργός Ανάπτυξης Κώστας Σκρέκας, καταθέτοντας παράλληλα το διπλότυπο είσπραξης προστίμου ενός εκατομμυρίου ευρώ που επιβλήθηκε πρόσφατα στο πλαίσιο ελέγχων της αγοράς.

Απαντώντας σε σχετική επίκαιρη ερώτηση της βουλευτού της Πλεύσης Ελευθερίας,Έλενας Καραγεωργοπούλου, ο κ. Σκρέκας είπε ότι η πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζόρτζια Μελόνι προσπάθησε να συμφωνήσει για τη σταθεροποίηση των τιμών σε 500 προϊόντα για τρεις μήνες, ενώ εμείς έχουμε ζητήσει να μειωθούν οι τιμές για έξι μήνες από τους προμηθευτές! Σημείωσε ότι οι 4.000 βασικοί κωδικοί προϊόντων στα σουπερμάρκετ παράγουν το 90%του τζίρου, άρα οι περίπου χίλιοι κωδικοί είναι ένα στα τέσσερα προϊόντα. Δεν είναι ένα μικρό ποσοστό είπε ο κ. Σκρέκας, σημειώνοντας επίσης ότι στο ”Καλάθι του νοικοκυριού” έχουμε 70 κωδικούς: «Από τότε που εφαρμόστηκε το ”Καλάθι του νοικοκυριού”, διπλασιάστηκε ο τζίρος των προϊόντων που συμμετέχουν στο ”Καλάθι”. Τι σημαίνει αυτό; Ότι αγοράζονται δύο φορές πιο πολύ αυτά τα προϊόντα. [..] Αυτό βοήθησε τους καταναλωτές που είχαν ανάγκη να έχουν πρόσβαση σε βασικά καταναλωτικά αγαθά».

Όσο για τους ελέγχους στην αγορά, και τα προσφάτως επιβληθέντα πρόστιμα, ρώτησε εάν υπάρχει μία ευρωπαϊκή χώρα η οποία έριξε ένα πρόστιμο, έστω και 10.000 ευρώ. Κατέθεσε μάλιστα στη Βουλή ένα διπλότυπο είσπραξης ενός εκατομμυρίου ευρώ- «γιατί λέτε ότι δεν πληρώνονται, ότι δεν εισπράττονται τα πρόστιμα» είπε ο κ. Σκρέκας. Ανέφερε, δε, ότι πληρώθηκαν όλα τα πρόστιμα τα οποία επιβλήθηκαν το καλοκαίρι στις μεγάλες αλυσίδες που πουλούσαν ηλεκτρικά σκεύη: «Εισπράττονται λοιπόν τα πρόστιμα και θα συνεχίσουμε τους ελέγχους μέχρι τελικά να δούμε τις τιμές να αρχίσουν να μειώνονται» κατέληξε ο υπουργός Ανάπτυξης.

Από την πλευρά της, η βουλευτής της Πλεύσης Ελευθερίας, Ελένη Καραγεωργοπούλου, είπε ότι το υψηλότατο κόστος για την κάλυψη των καθημερινών αναγκών, σε συνδυασμό με την πλήρη δυσαναλογία των μισθών σε σχέση με τους μισθούς στην ΕΕ, αλλά και με τη διαφθορά, την κακοδιαχείριση και την κατασπατάληση εγχώριων και κοινοτικών πόρων, «δημιουργούν ένα αποπνικτικό περιβάλλον διαβίωσης» για τους πολίτες, τέτοιο που έχει οδηγήσει στο να βρεθεί η Ελλάδα στη δεύτερη θέση παγκοσμίως «σε κατάσταση κατάθλιψης», με πρώτη, κατά σειρά, την ακατοίκητη Γροιλανδία. Όπως είπε, «η χώρα είναι βουτηγμένη στην κατάθλιψη, πάνω ακόμα και από την εμπόλεμη Ουκρανία και πάνω από την Παλαιστίνη όπου οι γονείς αγκαλιάζουν τα νεκρά παιδιά τους». «Εκεί μας καταντήσατε με την ανυπαρξία ελέγχου των καρτέλ που ελέγχουν την αγορά», είπε η κυρία Καραγεωργοπούλου.

ΑΠΕ-ΜΠΕ