Το έξυπνο σπίτι νέας γενιάς συνδέεται με το έξυπνο αυτοκίνητο και αλλάζουν τον τρόπο ζωής που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, μέσω μιας σειράς νέων εφαρμογών που ήδη είναι διαθέσιμες αλλά και δεκάδων άλλων που θα ακολουθήσουν από την συνεργασία εταιρειών διαφόρων κλάδων.

Στο πλαίσιο αυτό η Samsung Electronics Co., Ltd. ανακοίνωσε τη συνεργασία της με τον όμιλο Hyundai Motor Group με στόχο τη διεύρυνση της πλατφόρμας SmartThings για την υποστήριξη συνδεδεμένων αυτοκινήτων, συμπεριλαμβανομένων των ηλεκτρικών οχημάτων (EV). Η ανακοίνωση ήρθε μετά την υπογραφή μνημονίου συνεργασίας (MOU) των δύο εταιρειών, για την ανάπτυξη λύσεων που θα διαμορφώσουν τον τρόπο ζωής του μέλλοντος.

Οι δύο εταιρείες όπως ανακοινώθηκε ενώνουν τις δυνάμεις τους για το έξυπνο σπίτι επόμενης γενιάς, συνδέοντας το SmartThings της Samsung με τα συνδεδεμένα αυτοκίνητα της Hyundai και της Kia, συμπεριλαμβανομένων των EVs, αναπτύσσοντας τις υπηρεσίες «Home-to-Car» και «Car-to-Home», καθώς και μια ολοκληρωμένη υπηρεσία διαχείρισης ενέργειας για το σπίτι.

Οι υπηρεσίες Home-to-Car και Car-to-Home συνδέουν το έξυπνο σπίτι με τα συστήματα infotainment του οχήματος, επιτρέποντας τον τηλεχειρισμό και προς τις δύο κατευθύνσεις. Μέσω της πλατφόρμας, οι χρήστες θα μπορούν να εκτελούν διάφορες ενέργειες που αφορούν τα αυτοκίνητά τους, ενώ βρίσκονται στο σπίτι – να τα εκκινούν, να ελέγχουν τον έξυπνο κλιματισμό και την κατάσταση της φόρτισης και να ανοιγοκλείνουν τα παράθυρα. Παράλληλα, από τα αυτοκίνητα θα είναι, επίσης, δυνατός ο έλεγχος οικιακών συσκευών, όπως τηλεοράσεις, κλιματιστικά και φορτιστές EV.

«Αυτή η συνεργασία θα επιτρέψει την επικοινωνία σπιτιού και αυτοκινήτου και ολοκληρωμένες υπηρεσίες διαχείρισης της ενέργειας στο σπίτι, που είναι βελτιστοποιημένες για τον μελλοντικό τρόπο ζωής», σημείωσε ο Chanwoo Park, εκτελεστικός αντιπρόεδρος της Samsung Electronics. «Συνδέοντας την πλατφόρμα SmartThings με τα οχήματα, θα είμαστε σε θέση να βελτιώσουμε σημαντικά την εμπειρία των χρηστών, τόσο στο σπίτι όσο και στο αυτοκίνητο».

Οι χρήστες θα μπορούν να ρυθμίζουν το περιβάλλον τους, λειτουργώντας πολλές συσκευές, ταυτόχρονα – συμπεριλαμβανομένων των οχημάτων – μέσω ρουτινών, όπως είναι η «ρουτίνα καλημέρας» και η «ρουτίνα άφιξης στο σπίτι». Για παράδειγμα, όταν κλείσει το πρωινό ξυπνητήρι ενός Galaxy smartphone, οι κουρτίνες θα ανοίξουν αυτόματα και τα φώτα και η τηλεόραση θα ανάψουν. Όταν οι χρήστες είναι έτοιμοι να βγουν από το σπίτι για δουλειά, το αυτοκίνητο θα ρυθμιστεί στην ιδανική θερμοκρασία. Επίσης, οι οθόνες του smartphone και της τηλεόρασης θα εμφανίζουν πληροφορίες, όπως η υπολειπόμενη μπαταρία του ηλεκτρικού οχήματος και η αυτονομία οδήγησης.

Η ολοκληρωμένη υπηρεσία οικιακής ενεργειακής διαχείρισης θα επιτρέπει στους χρήστες να παρακολουθούν πόση ενέργεια καταναλώνουν οι συνδεδεμένες συσκευές στα σπίτια τους. Θα είναι, επίσης, διαθέσιμες οι ενεργειακές πληροφορίες για τα ηλεκτρικά τους οχήματα και τους φορτιστές τους, επιτρέποντας στους χρήστες να ρυθμίζουν τον βέλτιστο χρόνο φόρτισης των οχημάτων τους. Τα ηλεκτρικά οχήματα, που συνδέονται με την ολοκληρωμένη υπηρεσία οικιακής ενεργειακής διαχείρισης, προσφέρουν τη δυνατότητα αυτόματης ρύθμισης του βέλτιστου χρόνου φόρτισης, λαμβάνοντας υπόψη διαφορετικές τιμές ανάλογα με την ώρα της ημέρας [1], το πρόγραμμα απόκρισης ζήτησης ενέργειας (DR)[2] τα δεδομένα των φωτοβολταϊκών (PV) και των συστημάτων αποθήκευσης ενέργειας (ESS)[3] και τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα ανάλογα με το χρόνο.

Φωτογραφία-Διασύνδεση σπιτιού και αυτοκινήτου μέσω έξυπνου κινητού
ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η ηγετική ομάδα του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας και μέλη της κυβέρνησης, ξεκίνησαν τις συζητήσεις και τις επαφές με τα μέλη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος, προκειμένου τα τους ενημερώσουν πληρέστερα για το υπό προώθηση νομοσχέδιο για την θεσμοθέτηση του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών και τις προεκτάσεις του.

Σε αυτό το πλαίσιο, δύναται να αναφέρουμε πως μεταξύ των εισηγητών (που δεν είναι μόνο ένας) και των παρευρισκόμενων βουλευτών, αναπτύσσεται μία γόνιμη «προφορική αλληλεπίδραση»,[1] για να παραπέμψουμε στην ανάλυση του Hymes, στο εγκάρσιο σημείο όπου οι βουλευτές μπορούν κάλλιστα να λάβουν τον λόγο και να εκφράσουν τους προβληματισμούς και τις ενστάσεις τους, αρχικά προς τον εισηγητή, και εν συνεχεία και προς τα άλλα πολιτικά πρόσωπα που έχουν κληθεί να τους εξηγήσουν το τι προβλέπει το συγκεκριμένο νομοσχέδιο.

 Υπό αυτό το πρίσμα, και εμβαθύνοντας περισσότερο, δεν θα διστάσουμε να προβούμε σε μία κατηγοριοποίηση των στελεχών ή ορθότερα των βουλευτών  που διαφωνούν με  το υπό προώθηση νομοσχέδιο, και οι οποίοι τώρα αποκτούν την δυνατότητα να τις εκφράσουν ενώπιον σημαντικών πολιτικών στελεχών του κόμματος.

Η πρώτη κατηγορία βουλευτών είναι αυτή των ‘πεπεισμένων’.[2] Στην κατηγορία αυτή ανήκουν βουλευτές όπως ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, ο Θάνος Πλεύρης,  η βουλευτής Άννα Καραμανλή και ίσως και ο Ευριπίδης Στυλιανίδης. Αυτοί οι βουλευτές είναι απολύτως ‘πεπεισμένοι πως έχουν το δίκιο με το μέρος τους’, δεν αντιλαμβάνονται και απορρίπτουν την επιχειρηματολογία στελεχών του κόμματος και του ίδιου του πρωθυπουργού ως προς τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, ομνύουν στα ‘δεξιά’ (χρησιμοποιούμε τον όρο αυτό για την ‘οικονομία’ της ανάλυσης μας), ταυτοτικά χαρακτηριστικά του κόμματος.

Τα οποία κατά τους ίδιους, δεν είναι συμβατά με ένα τέτοιο νομοσχέδιο, με μία τελετουργική πράξη (γάμος ομόφυλων ζευγαριών), που δεν ευθυγραμμίζεται ούτε με την νόρμα, ούτε με τις πεποιθήσεις και τις αντιλήψεις της βάσης του κόμματος, ούτε και με τις Χριστιανικές αρχές και αξίες.

 Έτσι λοιπόν, η παρουσία τους στη συνάντηση καθίσταται ‘διεκπεραιωτική’: ‘Συμμετέχω, εκφράζω την διαφωνία μου δίχως να επιθυμώ να πείσω είτε την ηγεσία είτε άλλους βουλευτές να αλλάξουν στάση, και αποχωρώ’. Κάτι που έπραξε η βουλευτής Άννα Καραμανλή.[3]

Στη δεύτερη κατηγορία βουλευτών, συναντάμε τους ‘εντόνως διαφωνούντες’.[4] Σε αυτή την κατηγορία μπορούμε να εντάξουμε τον βουλευτή της εκλογικής περιφέρειας Λάρισας Χρήστο Καπετάνο, και επίσης, τον Κώστα Γκιουλέκα.

Οι βουλευτές επενδύουν με ‘ιδεολογικά χρώματα’ την διαφωνία τους επικαλούμενοι τις αρχές και τις αξίες με βάση τις οποίες πορεύονται χρόνια, δεν διστάζουν να διαφωνήσουν δημόσια και να επιρρίψουν ευθύνες για την προώθηση του νομοσχεδίου σε ‘Πασοκογενείς’ που ‘αλλοιώνουν’ το πολιτικό DNA του κόμματος εισαγάγοντας εντός αυτού τον ‘δικαιωματισμό’ (κάτι που δεν πράττουν οι ‘πεπεισμένοι’), με την διαφωνία τους όμως να έχει συγκεκριμένα όρια.

Και τι σημαίνει κάτι τέτοιο; Σημαίνει πως δεν επιμείνουν και δεν θα επιρρίψουν ανοιχτά ευθύνες κατά υπουργών και του πρωθυπουργού, όπως πράττει ο Αντώνης Σαμαράς[5], προκειμένου να μην κατηγορηθούν ανοιχτά πως δημιουργούν προβλήματα στον πρωθυπουργό και  δεν στοιχίζονται πίσω από την προσπάθεια της κυβέρνησης για την επίτευξη των τιθέμενων στόχων. Στην τρίτη κατηγορία εντοπίζουμε τους ‘ελαφρώς διαφωνούντες’ βουλευτές.

Αυτοί οι βουλευτές (Απόστολος Βεσυρόπουλος) διατηρούν από την πρώτη στιγμή (δεν απέκτησαν ενστάσεις όταν ξεκίνησε η συζήτηση σχετικά με τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών), επιφυλάξεις, υιοθετούν αφηγήσεις τύπου ‘δεν είναι το ίδιο πράγμα νομικά ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών με τον γάμο των ετεροφυλόφιλων ζευγαριών,’ φροντίζοντας να δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στην εναντίωση τους στο ζήτημα της τεκνοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια.

Οι διαφωνούντες αυτοί κινούνται περισσότερο αθόρυβα και επιφυλάσσονται να τοποθετηθούν πιο ανοιχτά όταν έρθει προς συζήτηση και ψήφιση στη Βουλή το νομοσχέδιο.

Η ηγετική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας θα μπορούσε να οργανώσει μία ‘εκστρατεία πειθούς’ για να αλλάξει την γνώμη αυτών των βουλευτών ή έστω κάποιων εξ αυτών,  από την στιγμή όπου υπάρχουν οι προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο.[6] Και, στην τέταρτη και τελευταία κατηγορία, ανήκουν αυτοί που θα ορίσουμε ως ‘προβληματισμένους’ βουλευτές.

Ο βασικός της εκπρόσωπος είναι ο Τάκης Θεοδωρικάκος τον οποίο είχαμε συνηθίσει τα προηγούμενα χρόνια σε ρόλο υπουργού. Ο προβληματισμός αυτών των βουλευτών δεν έχει να κάνει με πτυχές του νομοσχεδίου ή με το σύνολο αυτού, αλλά, με την χρονική συγκυρία στην οποία τίθεται σε πρώτο πλάνο και εισάγεται προς ψήφιση, όταν υπάρχουν πιο σημαντικά και σοβαρά προβλήματα τα οποία πρέπει να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Δεν μπορούμε να προβλέψουμε όμως ποια μπορεί να είναι η στάση τους την στιγμή της ψηφοφορίας, αν και δεν είναι διόλου απίθανο να ταχθούν υπέρ γιατί διακατέχονται από ένα ισχυρό αίσθημα ‘αυτοσυντήρησης’ και κομματικής ταύτισης.

[1] Βλέπε σχετικά, Hymes, D., ‘Directions in Sociolinguistics: The Ethnography of Communication,’ New York, Holt, Rinehart & Winston, 1972. Θεωρητικώ τω τρόπω, θα επισημάνουμε πως κρίσιμο ρόλο στην όλη διαδικασία ενημέρωσης-επιμόρφωσης, έχουν αναλάβει τρία πρόσωπα: Το πρώτο είναι η νέα Γραμματέας του κόμματος Μαρία Συρεγγέλα η οποία καλείται να οργανώσει την όλη διαδικασία με τρόπο άψογο, συντονίζοντας τις εισηγήσεις και την συζήτηση που μπορεί να ακολουθήσει μετά από αυτές. Ο ρόλος της είναι περισσότερο οργανωτικός, αν και η ίδια μπορεί να λειτουργήσει υποστηρικτικά προς κάποιον εισηγητή (κυρίως υπουργό και έναν εκ των δύο αντιπροέδρων της Νέας Δημοκρατίας), σπεύδοντας να καλύψει διαπιστωμένα ‘κενά’ και να ενισχύσει με αυτόν τον τρόπο την επιχειρηματολογία του. Το δεύτερο πρόσωπο είναι ο υπουργός Επικρατείας Άκης Σκέρτσος που ήδη από την πρώτη θητεία της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας έχει αναλάβει κομβικό ρόλο εντός του συστήματος ή του «Κέντρου Διακυβέρνησης», σύμφωνα με την διατύπωση των Bouckaert & Peters, όντας το στέλεχος εκείνο που καλείται να περιγράψει σε αδρές γραμμές το ποια είναι τα βασικότερα χαρακτηριστικά ενός νομοσχεδίου ή μίας μεταρρυθμιστικής πολιτικής, να διαμορφώσει την ‘γραμμή’ πάνω στην οποία θα κινηθούν εν συνεχεία υπουργοί και βουλευτές του κόμματος, και, να μιλήσει ‘εξ ονόματος’ του πρωθυπουργού σε διαφωνούντες για τους δικούς του λόγους. Σε αυτή την περίπτωση, ο Άκης Σκέρτσος είναι αυτός που καλείται να σκιαγραφήσει τον βασικό ‘πυρήνα’ του υπό προώθηση νομοσχεδίου σχετικά με τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και να αναδείξει στην επιφάνεια το αξιακό, θεσμικό και πολιτικοϊδεολογικό του πρόσημο, διαμορφώνοντας έτσι τις προϋποθέσεις ώστε να υπεισέλθει στο προσκήνιο η καθηγήτρια του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατερίνα Φουντεδάκη (το τρίτο πρόσωπο), η οποία και είναι αυτή που εμβαθύνει περισσότερο σε θεωρητικό επίπεδο, εξηγώντας δύσκολες και κρίσιμες τεχνικές (και όχι πολιτικές) λεπτομέρειες. Αν αυτή η ‘τριάδα’ συντονιστεί και λειτουργήσει καλά, τότε αυξάνονται κατά πολύ οι πιθανότητες να ολοκληρωθεί ομαλά η όλη διαδικασία. Όπως συνέβη την πρώτη ημέρα. Βλέπε και, Bouckaert,  G.B.,  Peters, G., & Verhoest, K., ‘The coordination of public sector organizations,’ Basingstoke, Palgrave Macmillan, 2010.

[2] Κινούμενοι σε ένα θεωρητικό επίπεδο, θα τονίσουμε πως η χρήση του γλωσσικού-δημοσιογραφικού όρου ‘μασάζ βουλευτών’ καθίσταται εκ των πραγμάτων αδόκιμος. Όπως γνωρίζουμε, ‘μασάζ’ (ο όρος άρχισε να χρησιμοποιείται την περίοδο της ύστερης Μεταπολίτευσης και κυρίως από τις αρχές της δεκαετίας του 2000), σημαίνει την ‘εκτόνωση’, τον ‘κατευνασμό’ των βουλευτών εκείνων που και διαφωνούν με ένα νομοσχέδιο και απειλούν να το καταψηφίσουν στην Ολομέλεια της Βουλής, όταν εισαχθεί προς ψήφιση. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η σύναξη στελεχών, υπουργών και βουλευτών στα κεντρικά γραφεία της Νέας Δημοκρατίας δεν λαμβάνει χώρα για λόγους κομματικού-πολιτικού ‘μασάζ,’ αλλά, αντιθέτως, για να αποκτήσουν πλήρη εικόνα οι βουλευτές, και κυρίως οι διαφωνούντες, αφενός μεν των λόγων για τους οποίους η ηγεσία του κόμματος και προσωπικά ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης επιθυμούν την προώθηση του και την ψήφιση του, των λόγων για τους οποίους το συγκεκριμένο ζήτημα καθίσταται υψηλής σημασίας, και αφετέρου δε, των βημάτων που θα ακολουθηθούν έως ότου αυτό εισαχθεί στο Κοινοβούλιο προς συζήτηση. Άλλωστε, εδώ και αρκετό καιρό υπάρχουν βουλευτές που έχουν ταχθεί κατά του νομοσχεδίου που θεσμοθετεί τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, με την ηγεσία του κόμματος να μην αντιδρά ιδιαίτερα και να μην θέτει ζήτημα εξόδου των βουλευτών αυτών από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του Κόμματος. Οπότε, δεν τίθεται λόγος για την πραγματοποίηση κομματικού ‘μασάζ’, από την στιγμή μάλιστα όπου δεν διακυβεύεται ούτε κατ’ ελάχιστον η απώλεια της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Εάν όντως συνέβαινε κάτι τέτοιο, τότε το πιθανότερο θα ήσαν τα κεντρικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και της κυβέρνησης να πραγματοποιούν συναντήσεις με μεμονωμένους βουλευτές και όχι με ομάδες βουλευτών. Εν είδει υποθέσεως εργασίας, θα υποστηρίξουμε πως είναι πιο εύκολο να πειστεί ένας διαφωνών βουλευτής να αλλάξει την στάση του, σε περίπτωση δια ζώσης συνάντησης με κάποιο κεντρικό στέλεχος και έκθεσης του σε μία πλειάδα πληροφοριών, σε μία νέα γνώση, απέναντι στην οποία δεν θα μπορέσει να αντιτάξει και πολλά. Οι αναφορές σε κομματικό ‘μασάζ’ από πολιτικούς και δημοσιογράφος, είναι απλοϊκές και εσφαλμένες ενίοτε, ακριβώς διότι παραβλέπουν τον ‘παιδαγωγικό’ ή γνωστικό χαρακτήρα της πολιτικής. Δηλαδή, την ‘αναγκαιότητα’ να μάθουν περισσότερα οι ήδη κατέχοντες γνώσεις  επί του θέματος βουλευτές, και να μάθουν πάρα πολλά όλοι όσοι δεν έχουν εντρυφήσει καθόλου επί του θέματος. Για να μπορέσει ένας βουλευτής να ανταποκριθεί πλήρως στα καθήκοντα του, χρειάζεται διαρκή επιμόρφωση και επιστημονική υποστήριξη, παρεχόμενη εντός και εκτός κόμματος (δεν εκλείπουν περιπτώσεις όπου βουλευτές πραγματοποιούν επιπλέον σπουδές κατά την διάρκεια της βουλευτικής τους θητείας).  Και αρκετοί βουλευτές του Νέας Δημοκρατίας, είτε ‘νέοι’ είτε ‘παλαιοί,’ χρειάζονται συστηματική επιμόρφωση επί του συγκεκριμένου θέματος, ακόμη και αν τελικά καταψηφίσουν, διότι δεν έχουν εντρυφήσει σε ένα ‘δικαιωματικού’ (και όχι μόνο βέβαια), τύπου ζήτημα, όπως μπορεί να συνέβη με βουλευτές του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, οι οποίοι, προτού εισέλθουν στο κόμμα ‘θήτευσαν’ σε κάποιο κίνημα που απέδιδε μεγάλη έμφαση σε ένα τέτοιο ζήτημα. Ιστορικά άλλωστε, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να ενταχθεί στην κατηγορία των κομμάτων «έμμεσης δομής», κατά την τυπολογική διάκριση του Γάλλου πολιτικού επιστήμονα Maurice Duverger, μεταξύ κομμάτων «άμεσης» και «έμμεσης δομής». Βλέπε και, Duverger, Maurice., ‘Presidential Elections and the Party System in Europe,’ στο: Mc Cormick R., (επιμ.), ‘Political Parties and the Modern State,’ χ.χ.

[3] Βλέπε και το πολύ κατατοπιστικό άρθρο του Πέτρου Κωνσταντινίδη στην εφημερίδα ‘Τα Νέα’ όπου και γίνεται λόγος για την αποχώρηση της Άννας Καραμανλή από την αίθουσα, μετά από κάποια λεκτική αντιπαράθεση με τον υπουργό Υγείας, Άδωνη Γεωργιάδη. Βλέπε και, Κωνσταντινίδης, Πέτρος, ‘Τα καρφιά, οι απουσίες και το παρασκήνιο από το «μασάζ» στην Πειραιώς,’ Εφημερίδα ‘Τα Νέα,’ 16/01/2024, σελ. 10. Ο Άδωνις Γεωργιάδης λόγω των ρητορικών του δεξιοτήτων και κυρίως της ικανότητας του να αναπτύσσει μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα την επιχειρηματολογία του, χωρίς να χάνει τον ειρμό της σκέψης του ακόμη και όταν εκνευρίζεται πολύ έντονα (αυτό είναι πολύ σημαντικό ‘προσόν’) ήσαν αυτός που ανέλαβε να καταδείξει το ‘που’ ακριβώς ‘κάνουν λάθος’ οι βουλευτές εκείνοι που είναι ‘πεπεισμένοι’ για την ορθότητα των δικών τους θέσεων ή απόψεων. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο οφείλεται η βεβιασμένη αποχώρηση της Άννας Καραμανλής, η οποία ερχόμενη αντιμέτωπη με την επιχειρηματολογία του Άδωνι Γεωργιάδη και κατ’ επέκταση με το ενδεχόμενο να αποδεχθεί πως ‘κάπου’ έχει ‘κάνει λάθος,’ προτίμησε, αντί της υπεράσπισης των θέσεων της, να αποχωρήσει, για να μην απωλέσει τις ‘σταθερές’ και τις ‘βεβαιότητες’ με τις οποίες πορεύεται.

[4] ‘Εντόνως διαφωνούντες’ μπορεί να θεωρηθούν και βουλευτές του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος-Κινήματος Αλλαγής, οι  οποίοι εφορμούν όμως από διαφορετική αφετηρία. Βλέπε και, Ευγενίδης, Γιώργος, ‘Νέα Δημοκρατία: Όλο το παρασκήνιο και οι διάλογοι από το «γαλάζιο» φροντιστήριο για τα ομόφυλα ζευγάρια,’ Διαδικτυακή έκδοση εφημερίδας ‘Πρώτο Θέμα,’ 16/01/2024, Νέα Δημοκρατία: Όλο το παρασκήνιο και οι διάλογοι από το «γαλάζιο» φροντιστήριο για τα ομόφυλα ζευγάρια (protothema.gr) «Η εσωκομματική ζύμωση στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας με φόντο το νομοσχέδιο για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και την τεκνοθεσία ξεκίνησε και θα είναι μακρά, κατά τα φαινόμενα. Ενδεικτικό, άλλωστε, είναι τον γεγονός ότι το χθεσινό «φροντιστήριο» στα γραφεία του κόμματος κράτησε περίπου 2,5 ώρες, με τον διάλογο να είναι εξαιρετικά ζωντανός».

[5] Που διαθέτει το ενισχυμένο πολιτικό κεφάλαιο που απαιτείται προκειμένου να αντιπαρατεθεί ανοιχτά με τον εκπρόσωπο τύπου της κυβέρνησης, Παύλο Μαρινάκη, εξωθώντας τον σε σιωπή. Στην υποσημείωση νούμερο ‘2’ αναφερθήκαμε στην διάκριση του Duverger μεταξύ κομμάτων «άμεσης και «έμμεσης δομής». Επιθυμούμε σε αυτό το σημείο της ανάλυσης μας να καταστούμε σαφέστεροι, δίνοντας τον λόγο στον ομότιμο καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης, Θανάση Διαμαντόπουλο: Στα κόμματα άμεσης δομής «η κομματική ιδιότητα αποκτάται με απευθείας εισδοχή ατόμων στην κομματική οικογένεια (βλέπε Νέα Δημοκρατία ιστορικά/Το ΠΑΣΟΚ της περιόδου της ύστερης Μεταπολίτευσης κυρίως), στα δεύτερα (κόμματα έμμεσης δομής) η εισδοχή αυτή διαμεσολαβείται από το πέρασμα από άλλες οργανώσεις (συνδικάτα, οικολογικές ομάδες, συνεταιρισμούς κ.λ.π.) που ανήκουν στο κόμμα και η προσχώρηση στις οποίες επιφέρει την αυτόματη συναπόκτηση της ιδιότητας του κομματικού μέλους». Βλέπε και, Διαμαντόπουλος, Θανάσης., ‘Το κομματικό φαινόμενο: Μορφές, συστήματα, οικογένειες κομμάτων,’ Εκδόσεις Παπαζήσης, Αθήνα, 1993, σελ. 126.

[6] Κάτι που αποδείχθηκε από την μεταστροφή βουλευτών όπως ο Μακάριος Λαζαρίδης (τον οποίο θα μπορούσαμε να εντάξουμε σε αυτή την κατηγορία βουλευτών) που δήλωσε τελικά πως θα υπερψηφίσει το νομοσχέδιο.