(враг народа  Ρωσικά – nép ellensége  Ουγγρικά  –   непријатеља народа  Σερβικά  – Volksfeind  Γερμανικά – dușmanul poporului  Ρουμανικά  – Armiku i popullit Αλβανικά  – враг   на народа Βουλγαρικά –  kansanvihollinen  Φινλανδικά– ժողովրդի թշնամի    Αρμενικά– ворог народу Ουκρανικά)

ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ “ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ”

   Η μεγαλύτερη εφεύρεση των κομμουνιστικών καθεστώτων ήταν και είναι, για όσα υπάρχουν ακόμη και σήμερα, ο χαρακτηρισμός των αντιφρονούντων με τον τίτλο “ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ”. Απ’ τη στιγμή που, στα καθεστώτα αυτά, όλοι είναι αναγκασμένοι να πιστεύουν ότι κυβερνάει ο λαός, απεμπολούνται όλα τα δικαιώματα του δημοκρατικού πολιτεύματος.

  Οι απεργίες, οι διαμαρτυρίες, οι πολιτικές συγκεντρώσεις, η ελευθερία του τύπου, τα αντιπολιτευτικά κόμματα, η αμφισβήτηση των αποφάσεων των σοβιέτ, των κομματικών συμβουλίων δηλαδή, οι υπαινιγμοί για κακοδιοίκηση, για παράνομο πλουτισμό της γνωστής ΝΟΜΕΝΚΛΑΤΟΥΡΑΣ αλλά και οι πιο απλές διαμαρτυρίες για τα ζητήματα της καθημερινότητας και τις κομματικές αδικίες, είναι ΕΝΝΟΙΕΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΕΣ. Ένα είναι το κόμμα κραυγάζουν ακόμη και σήμερα οι εγχώριοι οπαδοί του ολοκληρωτισμού χωρίς ντροπή και δισταγμούς.

   Όσοι χαρακτηρίζονται σαν εχθροί του λαού, τιμωρούνται πάραυτα με φυλακίσεις, με εξορίες, με δήμευση της περιουσίας και, πάρα πολύ συχνά, με εκτέλεση, ύστερα από απόφαση κάποιου λαϊκού δικαστηρίου ή κάποιου ηγέτη με τα χαρακτηριστικά του αιμοσταγούς Στάλιν. Στα καθεστώτα αυτά δεν υπήρχαν πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων. Οι εκτελέσεις ήταν ο προσφορότερος τρόπος επιβολής τρόπο των κομμουνιστικών, ολοκληρωτικών ιδεών.

  Όσοι αντιφρονούντες κατάφεραν να ξεφύγουν στις δυτικές δημοκρατικές χώρες, πάντα με κίνδυνο της ζωής τους, έδωσαν σαφέστατες περιγραφές της  ακραίας αυτής κομμουνιστικής επινόησης, που σκοπό είχε να συμφωνούν όλοι με τις αποφάσεις των σοβιέτ χωρίς καμιά αντίρρηση.

  Όταν τα κομμουνιστικά καθεστώτα κατέρρευσαν το 1990 και εκατομμύρια άνθρωποι μπορούσαν πλέον να μιλούν ανοιχτά, έμαθε όλος ο κόσμος τι ακριβώς συνέβαινε στις χώρες του κομμουνιστικού μπλοκ ή του παραπετάσματος καλύτερα. Φρικιαστικές ιστορίες απόλυτου ολοκληρωτισμού, φόνων, εξοριών, φυλακίσεων σε πραγματικά κολαστήρια, και σε απάνθρωπα GULAG (Glavnoe Upravlenie Lagere), που σημαίνουν Γενική Διεύθυνση Στρατοπέδων.

   Την κατάσταση και την τιμωρητική τακτική στα χιλιάδες στρατόπεδα GULAG της Σοβιετικής Ένωσης, την περιέγραψε με εκπληκτικό τρόπο ο νομπελίστας συγγραφέας Αλεξάντρ Ισάγεβιτς  Σολτζενίτσιν όταν, το 1973, δημοσίευσε το έργο του “ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ ΓΚΟΥΛΑΓΚ” κι έκανε όλο τον κόσμο να νιώσει την απόλυτη φρίκη μαθαίνοντας την  απάνθρωπη συμπεριφορά των βασανιστών στους χώρους αυτούς.

  Ερχόμαστε τώρα να περιγράψουμε την ακριβώς αντίθετη πλευρά των κομμουνιστικών καθεστώτων. Οι ευνοημένοι της Νομενκλατούρας, μιας ασήμαντης μειοψηφίας, δηλαδή, που είχαν καταφέρει να πάρουν στα χέρια της όλους τους αρμούς της εξουσίας, ζούσαν σε πολύ διαφορετικές συνθήκες. Η χλιδή, ο παράνομος πλουτισμός από την εκμετάλλευση των λαϊκών στρωμάτων, που δούλευαν αγόγγυστα στις φάμπρικες και στα κολχόζ, η προκλητική επίδειξη ισχύος ήταν διάχυτη παντού.

  Οι δυνάμεις καταστολής όπως η K.G.B. στη Ρωσία και την Ουκρανία, η  «Οργάνωση 7».  στη Βουλγαρία, η Στάζι στην Ανατολική Γερμανία η Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego στην Πολωνία  η  ÁVH στην Ουγγαρία, η Státní Βezpečnost ή StB  στην Τσεχοσλοβακία, η Sigurimi στην Αλβανία κ.λ.π. αποτελούσαν το φόβο και τoν τρόμο των πληθυσμιακών ομάδων, που είχαν ελάχιστα έως καθόλου πολιτικά δικαιώματα κι έσερναν για πολλά χρόνια το άρμα του ολοκληρωτικού καθεστώτος, χωρίς τη δυνατότητα της διαμαρτυρίας ή της αντίστασης.

  Το περίεργο είναι ότι και σήμερα υπάρχουν στη δημοκρατική Ελλάδα ελάχιστοι νοσταλγοί αυτών των ολοκληρωτικών αντιλήψεων και  των GULAG, που, παρ’ όλον τον εξευτελισμό που υπέστησαν τα ολοκληρωτικά  καθεστώτα, αυτοί εξακολουθούν αμετανόητοι να πιστεύουν στον κομμουνισμό και στο Σταλινισμό. Πολύ περίεργη περίπτωση πραγματικά.

Δημήτριος Π. Τοπάλης

Τον Γιώργο Παπανδρέου δεν τον είχα σε καμιά πολιτική εκτίμηση. Ελαχιστότατος! Μα, την περίοδο της πρωθυπουργίας του είχε διατυπώσει μια πρόταση που περιείχε «σοφία»: «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε».

Τελικά βουλιάξαμε. Κυριολεκτικά! Κι αφού περάσαμε την κρίση, αφού «πονέσαμε» στις τσέπες και συνολικά στις ζωές μας από την λαίλαπα της Αριστεράς και της Λαϊκής Δεξιάς, τώρα που η χώρα ορθοποδεί και παράγει ελπιδοφόρα αποτελέσματα -σε Οικονομία, Μείωση της ανεργίας κι Εξωτερική πολιτική- έρχονται οι στιγμές που μας θυμίζουν ότι ακόμη κι αν βουλιάξαμε, ΔΕΝ αλλάξαμε.

Η ιστορία των ΕΛΤΑ αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Αυτή η καταχρεωμένη και χωρίς ίδια κεφάλαια εταιρεία, ανήκει στο Υπερταμείο όπως ο Τσίπρας αποφάσισε. Κι όμως, η συντριπτική πλειοψηφία των βουλευτών της ΝΔ, περί άλλων τυρβάζουν. Στηρίζουν το χρεοκοπημένο και απαιτούν να έχουν λόγο σε κάτι που δεν τους αφορά.
Η στάση τους δεν θυμίζει σοβαρή κοινοβουλευτική ομάδα με γνώση κι υπευθυνότητα, αλλά τα τελευταία απομεινάρια ενός πολιτικού συστήματος που αρνείται να αποδεχθεί ότι η εποχή του τελείωσε.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα ΕΛΤΑ δεν κλείνουν. Η σωστή λέξη είναι συρρικνώνονται κι αναδιοργανώνονται για να επιβιώσουν. Αν δεν το κάνουν τότε θα κλείσουν οριστικά. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Κι οι Μαυρογιαλούροι της ΝΔ που δημιούργησαν ολόκληρο ζήτημα, απλώς δείχνουν πόσο πίσω βρίσκονται από την εποχή τους. Νομίζουν ότι αν υιοθετήσουν λαϊκίστικες απόψεις θα επανεκλεγούν.
Μεταμφιέζουν την αδυναμία τους σε ευαισθησία. Δεν αντιστέκονται για τους πολίτες,  αντιστέκονται γιατί δεν μπορούν να ξεκόψουν από τον παλιό, ασφαλή κόσμο του πολιτικού παραγοντισμού.

Να ξαναπούμε: Τα ΕΛΤΑ δεν κλείνουν. Θα ασκούν την ίδια υπηρεσία που ασκούσαν. Θα πηγαίνουν τις συντάξεις και τους λογαριασμούς ακόμη και στο ακροτελεύτιο χωριό της χώρας. Μα θα εκλογικευτούν. Δεν μπορεί να υπάρχει ανοιχτό κατάστημα που έχει ετήσια έσοδα 600-700 ευρώ και έξοδα …30 χιλιάδες!!
Δεν είναι απλώς πίσω από την εποχή τους – λειτουργούν σαν να έχουν χαραχτεί με σμίλη σε πολιτικό παγόβουνο που έλιωσε χρόνια πριν.

Ναι, είναι σαφές ότι έχουν γίνει λάθη ως προς το ποιο κατάστημα κλείνει και ποιο μένει ανοικτό. Μα αυτό διορθώνεται. Άλλωστε δεν είναι δουλειά των βουλευτών, αλλά της διοίκησης της χρεοκοπημένης επιχείρησης.

Ναι, έγιναν επικοινωνιακά «εγκλήματα». Πολύ περισσότερο όταν είναι γνωστό ότι οι μεταρρυθμίσεις ξεβολεύουν κάποιους. Θα έπρεπε να υπάρχει προετοιμασία της κοινής γνώμης με δεκάδες παραδείγματα. Δεν έγινε αυτό κι οι βουλευτές βρήκαν πεδίο δόξας λαμπρό… να λαϊκίσουν και να επιδείξουν άγνοια κι ανεπάρκεια.
Προσποιούνται ότι υπερασπίζονται το «δημόσιο συμφέρον», την ώρα που στην πραγματικότητα υπερασπίζονται ένα σύστημα τελειωμένα πια από τα δεδομένα και την την εποχή.

Νόμιζαν ότι έχουν ακόμη απέναντί τους μια ΔΕΚΟ της δεκαετίας του ’90, όπου η διαχείριση γινόταν με συνδικαλιστικά παζάρια και τοπικούς παραγοντισμούς.

Να τα ξαναπούμε λοιπόν: Τα ΕΛΤΑ δεν μπορούν να επιδοτούνται από την κυβέρνηση. Απαγορεύεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις αρχές του ανταγωνισμού. Άρα πρέπει να αλλάξουν. Κι αυτοί το αρνούνται.
Η Ελλάδα επιχειρεί να τρέξει μπροστά, κι εκείνοι τραβάνε χειρόφρενο επειδή δεν αντέχουν να ζήσουν σε μια χώρα που δεν θα χρειάζεται τη μεσολάβησή τους.

Τα ΕΛΤΑ ΔΕΝ κλείνουν ως οργανισμός. Αναδιοργανώνονται δια της συρρίκνωσης, χωρίς να χαθεί το παραμικρό από το έργο τους.
Μέχρι τώρα, τα τελευταία 12-13 χρόνια έχουν κλείσει εκατοντάδες καταστήματα, επί Σαμαρά-Βενιζέλου, Τσίπρα και Μητσοτάκη. Πού ήταν τότε οι όψιμοι υπερασπιστές;
Αν είχαν τον ίδιο ζήλο όταν έκλειναν δεκάδες καταστήματα τα προηγούμενα 15 χρόνια, τα ΕΛΤΑ ίσως να μην ήταν σήμερα στα πρόθυρα κατάρρευσης. Η σιωπή τους τότε είναι η φωνή της υποκρισίας τους τώρα.

Η αλήθεια τους ενοχλεί επειδή η αλήθεια δεν ψηφίζει. Ψηφίζουν οι ψευδαισθήσεις που καλλιεργούν.

Κι όσοι σήμερα φωνάζουν, δεν υπερασπίζονται την κοινωνία – υπερασπίζονται την αδράνεια που τους βόλευε και τους βολεύει.
Η χώρα δίνει μάχη να αφήσει πίσω της το παλιό. Εκείνοι δίνουν μάχη να μείνει το παλιό όρθιο, για να μη χρειαστεί να αλλάξουν οι ίδιοι.

Η υπόθεση των ΕΛΤΑ δεν είναι μια τεχνική λεπτομέρεια της δημόσιας διοίκησης. Είναι ο καθρέφτης της βαθιάς μας παθογένειας: θέλουμε τα αποτελέσματα της αλλαγής χωρίς το κόστος της. Κι όταν μια κυβέρνηση επιχειρεί μεταρρύθμιση, εμφανίζονται εκείνοι που έχουν μάθει να ζουν πολιτικά μόνο σε περιβάλλον ακινησίας.

Οι αντιδράσεις τους δεν είναι τυχαίες, είναι το τελευταίο καταφύγιο ενός παλαιού πολιτικού DNA που δεν θέλει να πεθάνει. Όμως η χώρα δεν μπορεί πια να περιμένει όσους τρομάζουν μπροστά στην πραγματικότητα.
Ας το πούμε έξω από τα δόντια. Η συντριπτική πλειοψηφία των βουλευτών της ΝΔ, ειδικά οι εκ της Λαϊκής Δεξιάς προερχόμενοι, αδυνατούν να συμπορευθούν με την εποχή μας. Αδυνατούν κιόλας να το αποδεχτούν. Κρατιστές του αισχίστου είδους….

Η δε αλήθεια δεν είναι ότι κόπτονται για τη μεταρρύθμιση που επιχειρεί το υπερταμείο, είναι ότι η πραγματικότητα τους ξεπερνά.

Δυστυχώς, αν τους το επιτρέψουμε, μπορεί να βρεθούμε πάλι σε ημέρες Καστελόριζου…

Τα σημαντικότερα γεγονότα της σημερινής ημέρας

355…. Ο ρωμαίος αυτοκράτορας Κωνστάντιος Β’ δίνει τον τίτλο του Καίσαρα στον ανηψιό του Ιουλιανό, τον μετέπειτα Παραβάτη.

1860…. Ο Αβραάμ Λίνκολν εκλέγεται 16ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.

1901…. Έλληνες φοιτητές διαμαρτύρονται για τη μετάφραση του Ευαγγελίου. Πυρπολούνται εφημερίδες. Θα προκληθεί μεγάλη κρίση.

1903…. Οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν επίσημα την ανεξαρτησία του Παναμά.

1913…. Στην Ινδία, βρετανικά στρατεύματα συλλαμβάνουν το Μαχάτμα Γκάντι, ηγέτη του Κινήματος Παθητικής Αντίστασης, καθώς οδηγεί μια διαδήλωση Ινδών ανθρακωρύχων στην Νότια Αφρική.

1917…. Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Λήγει η τρίτη μάχη του Υπρ, όταν οι Καναδοί και οι Αυστραλοί κυριεύουν το Πασεντάλε. Καταφέρνουν να προχωρήσουν μόνο 8 χλμ σε τρεις μήνες, ενώ ο αριθμός των νεκρών φτάνει τις 240.000.

1928…. Εκλέγεται πρόεδρος των ΗΠΑ ο Χέρμπερτ Χούβερ.

1932…. Εκλογές στη Γερμανία. Οι Εθνικοσοσιαλιστές του Χίτλερ παραμένουν πρώτο κόμμα στο Ράιχσταχ με το 33,1% των ψήφων και 196 έδρες, παρότι υφίστανται απώλειες.

1943…. Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Οι Σοβιετικοί επανακτούν το Κίεβο, σχεδόν μετά από δυο χρόνια γερμανικής κατοχής.

1956…. Κρίση του Σουέζ: Βρετανοί και Γάλλοι, μετά την απόφαση των Ηνωμένων Εθνών τερματίζουν την εκστρατεία στην Αίγυπτο.

1958…. Εγκαινιάζεται το Διυλιστήριο πετρελαίου στον Ασπρόπυργο.

1960…. Ο Παναθηναϊκός δίνει τον πρώτο επίσημο αγώνα του στην Ευρώπη. Αντιμετωπίζει για το Κύπελλο Πρωταθλητριών την τσεχοσλοβακική Σπάρτακ Χράντετς και χάνει με 1-0.

1964…. Με απόφαση της Βουλής, στην οποία πλειοψηφεί η Ένωση Κέντρου, τερματίζεται το μετεμφυλιακό καθεστώς. Καταργούνται το Γ’ Ψήφισμα, οι εξορίες και τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων.

1978…. Ο Σάχης ελέγχει το στρατό στην Περσία, ύστερα από εξέγερση δύο ημερών. Ο Χομεϊνί από το Παρίσι καλεί το λαό σε εξέγερση.

1983…. Ο Τουργκούτ Οζάλ κερδίζει τις εκλογές στην Τουρκία με το κόμμα της “Μητέρας Πατρίδας” και γίνεται πρωθυπουργός.

1985…. Επανεκλέγεται ηγέτης της Πολωνίας ο στρατηγός Βόιτσεκ Γιαρουζέλσκι.

       …. Την ίδια μέρα, ο αμερικανικός τύπος αποκαλύπτει το σκάνδαλο Irangate. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν επέτρεψε την αποστολή όπλων στο Ιράν, παρά την απαγόρευση.

1987…. Το κλαμπ «Ρόδον», πρώην κινηματογράφος επί της οδού Μάρνη, ανοίγει τις πύλες του για τους φίλους του ροκ. Θα κλείσει το Μάιο του 2005, λόγω ιδιόχρησης.

1992…. Η Ελλάδα υπογράφει στη Μαδρίτη τη Συνθήκη του Σένγκεν.

1999…. Διενεργείται δημοψήφισμα στην Αυστραλία με το ερώτημα να γίνει ή όχι η χώρα Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Οι Αυστραλοί αρνούνται την εισαγωγή ενός νέου μοντέλου διακυβέρνησης και με ποσοστό 55% περίπου αποφασίζουν τη συνέχεια του ισχύοντος πολιτειακού καθεστώτος, επιλέγοντας να διατηρήσουν την βρετανίδα μονάρχη ως αρχηγό του κράτους.

  Γεννήσεις

 Το 1479 γεννήθηκε η βασίλισσα της Ισπανίας, Ιωάννα Α’ της Καστίλης.

το 1494 ο Οθωμανός σουλτάνος, Σουλεϊμάν Α΄ο Μεγαλοπρεπής.

το 1814 ο βέλγος εφευρέτης μουσικών οργάνων, Αδόλφος Σαξ, ο οποίος εφηύρε και το σαξόφωνο.

το 1946 η βραβευμένη με Όσκαρ αμερικανίδα ηθοποιός, Σάλι Φιλντ.

το 1958 η συνθέτρια Ευανθία Ρεμπούτσικα.

το 1970 ο αμερικανός ηθοποιός και συγγραφέας, Ίθαν Χοκ.

Θάνατοι

Το 1835 πέθανε ο γάλλος ευγενής, ναύαρχος του γαλλικού στόλου στην περίφημη Ναυμαχία του Ναυαρίνου στη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, ο Ανρί Ντε Ρινί (Δεριγνύ).

το 1893 ο ρώσος συνθέτης, Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι.

το 1989 η συγγραφέας, Μαρία Ιορδανίδου (Λωξάντρα).

το 2006 ο τούρκος πολιτικός που διατέλεσε πλειστάκις πρωθυπουργός της χώρας του, Μπουλέντ Ετσεβίτ.

ΑΠΕ-ΜΠΕ