Την Τετάρτη 17 Απριλίου, πραγματοποιήθηκε πανελλαδική γενική απεργία την οποία προκήρυξαν η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος (ΓΣΕΕ), το Εργατικό Κέντρο Αθηνών (ΕΚΑ) και το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο (ΠΑΜΕ), συνδικαλιστική οργάνωση που πρόσκειται στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος.

Σε αυτό το πλαίσιο, δύναται να αναφέρουμε πως οι «βασικοί ιμάντες»[1] της απεργιακής κινητοποίησης ήσαν συνδικαλιστικές οργανώσεις, δευτεροβάθμιες (ΕΚΑ) και τριτοβάθμιες (ΓΣΕΕ), για να παραπέμψουμε στην ανάλυση των Rudig & Karyotis, πράγμα που σημαίνει πως όχι μόνο εξακολουθούν να υφίστανται οι τάσεις που παρατηρήθηκαν εν καιρώ πανδημικής κρίσης, όταν οι διάφορες συνδικαλιστικές οργανώσεις, ανεξαρτήτως μεγέθους (κυρίως όμως του δημόσιου τομέα), ήσαν αυτές που οργάνωναν κατά κύριο λόγο απεργιακές δράσεις, αλλά, ενισχύονται κιόλας.

 Υπό αυτό το πρίσμα, θα στραφούμε στο σχήμα της «πολιτικής διαδικασίας που εστιάζει τόσο στις πολιτικές ευκαιρίες όσο και στις απειλές που παρέχει το πολιτικοθεσμικό πλαίσιο όσο και στα ρεπερτόρια δράσης»,[2] κατά την ανάλυση των Κατσούδα, Παπανικολόπουλου, Κόλλια & Δερμάνη, τονίζοντας πως η διεξαγωγή των επικείμενων ευρωεκλογών της 9^ης Ιουνίου εξελήφθη ως ευκαιρία από τις ηγεσίες των συνδικαλιστικών οργανώσεων ώστε να οργανώσουν μία γενική απεργία δύο μήνες πριν από τις ευρωπαϊκές εκλογές, στοχεύοντας κατά κύριο λόγο, όχι στο να πείσουν ή αλλιώς, να ‘εξαναγκάσουν’ την κυβέρνηση να υπαναχωρήσει και να προχωρήσει για παράδειγμα, στην εκ νέου αύξηση του κατώτατου μισθού.

Αλλά, στο να καταφέρουν να πείσουν τις ηγεσίες των κομμάτων της αντιπολίτευσης (κυρίως Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα και ΚΚΕ), να ενσωματώσουν στην προεκλογική τους ρητορική και συνθηματολογία, βασικά αιτήματα τους. Χρήζει βέβαια επισήμανσης το γεγονός πως ο τρέχων πολιτικός-εκλογικός κύκλος εμπεριέχει εντός του την έννοια της «δημοσιονομικής εξάντλησης»,[3] για να δανεισθούμε την ορολογία του Jack Goldstone.

Και τι σημαίνει κάτι τέτοιο; Σημαίνει πως εντός αυτής της συγκυρίας, η κυβέρνηση δεν έχει την δυνατότητα (βλέπε και την στάση της απέναντι στους αγρότες που ήσαν διατεθειμένοι να κλιμακώσουν τις κινητοποιήσεις τους), να προβεί σε παροχές και σε αυξήσεις, κάτι που το γνωρίζουν καλά οι ηγεσίες των συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Το γεγονός αυτό τους επιτρέπει να επενδύσουν πόρους πάνω στο ‘χαρτί’ της διαμαρτυρίας και δη της ανέξοδης αντι-κυβερνητικής διαμαρτυρίας, δίχως όμως να έχουν την δυνατότητα να επηρεάσουν την εκλογική συμπεριφορά πολλών πολιτών και λόγω του χαμηλού βαθμού κοινωνικής νομιμοποίησης που διαθέτουν.

Ο κινηματικός και ο εκλογικός-πολιτικός κύκλος δεν τέμνονται ιδιαίτερα,  ακριβώς διότι δεν υπάρχει αυτή την περίοδο, κάποιος κινηματικός ‘κύκλος’. Και γεγονότα όπως αυτά (απεργιακή δράση), όπως έχει αποδειχθεί στο πρόσφατο παρελθόν, δεν λειτουργούν ως έναυσμα για την διάνοιξη ενός νέου κινηματικού-συγκρουσιακού ‘κύκλου’. Μπορούμε να σταθούμε στο πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών και στη διαχείριση του. Η δημιουργία μίας επιτροπής στην οποία πρωτοστατεί η γιατρός στο επάγγελμα Μαρία Καρυστιανού, και, σε ένα δεύτερο επίπεδο η θεσμική στροφή που αυτή η επιτροπή επιχειρεί, όπως την επιχειρεί, έχουν στερήσει την δυνατότητα από κινήματα και συνδικαλιστικές οργανώσεις να ‘αξιοποιήσουν’ το δυστύχημα και να καλέσουν σε μαζικές πορείες διαμαρτυρίας κατά της κυβέρνησης, αφιερωμένες στη μνήμη των νεκρών.

 Και αυτή την δυνατότητα την διέθεταν τις πρώτες ημέρες μετά το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα, όταν και είχαν λάβει χώρα κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας, οι οποίες όμως δεν διαδραμάτισαν κανέναν ρόλο στην μετέπειτα συγκρότηση της περιώνυμης επιτροπής της οποίας ηγείται η Μαρία Καρυστιανού.

Η έντονη δραστηριοποίηση της επιτροπής και της Μαρίας Καρυστιανού, θέτει εμπόδια και στην εκδήλωση αυτού που ο Almeida προσδιορίζει ως «κομματικό κινηματισμό».[4]

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης απλά ακολουθούν, μη έχοντας την δυνατότητα τα ίδια να καλέσουν σε κάποια κινητοποίηση διαμαρτυρίας για τα Τέμπη. Διαφορετικά ειπωμένο, δεν επιθυμούν να πράξουν κάτι τέτοιο προκειμένου να μην φανεί πως προσπαθούν να ‘καπελώσουν’ το έργο της επιτροπής και των μελών της.

 Σε ‘κομματικό κινηματισμό’ εξακολουθεί να επιδίδεται ο ΣΥΡΙΖΑ και επί προεδρίας Στέφανου Κασσελάκη, με διακύβευμα την δημιουργία ενός κοινωνικού μετώπου κατά της κυβέρνησης.

Σε αυτού του τύπου τις πορείες διαμαρτυρίας, δεν παρατηρούμε την ύπαρξη του φαινομένου της ‘μετακίνησης’: Δηλαδή, ένας συμμετέχων στην απεργιακή συγκέντρωση της ΓΣΕΕ, δεν μπορεί να εγκαταλείψει το μπλοκ στο οποίο βρίσκεται και να σπεύσει να ενταχθεί σε αυτό του ΠΑΜΕ. Ουδείς επιθυμεί κάτι τέτοιο.

Και ακόμη και αν βρίσκονταν άτομα που το επιθυμούσαν, το οργανωμένο μπλοκ του ΠΑΜΕ δεν θα τους επέτρεπε να ενταχθούν στις τάξεις του. Οι συνδικαλιστικές ταυτότητες είναι παγιωμένες και δύσκολα μεταβάλλονται. Η απεργιακή δράση της 17^ης Απριλίου, θα περάσει ως εάν να μην ‘συνέβη.’[5] Η συμμετοχή βουλευτών του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος-Κινήματος Αλλαγής στην απεργιακή συγκέντρωση της ΓΣΕΕ, αποδεικνύει πως η ηγεσία του κόμματος αποδίδει μεγάλη έμφαση στον επαναπροσδιορισμό της σχέσης του κόμματος με το συνδικαλιστικό κίνημα και με την ΓΣΕΕ (εκεί όπου η ΠΑΣΚΕ έχει την πλειοψηφία). Παράλληλα, η πρωτοβουλία αυτή επιβεβαιώνει πως η πρόσφατη ριζοσπαστικοποίηση του πολιτικού λόγου του κόμματος δεν συνιστά συγκυριακό φαινόμενο.

[1] Για τον μελετητή της συλλογικής δράσης και των κοινωνικών κινημάτων Κώστα Κανελλόπουλου, τα συνδικάτα, την περίοδο της βαθιάς κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής κρίσης, υπήρξαν «η μονάδα εσωτερικής διακυβέρνησης» της κατά τους Παπανικολόπουλο, Κατσούδα, Κόλλια και Δερμάνη, «αντιμνημονιακής εκστρατείας». Σύμφωνα με τους ίδιους, χωρίς την «προκήρυξη γενικής απεργίας ήταν δύσκολο να οργανωθούν μεγάλα γεγονότα διαμαρτυρίας». Κινούμενοι θεωρητικά, δεν θα διστάσουμε να διαφωνήσουμε με την ως άνω εκτίμηση. Το κίνημα των ‘Αγανακτισμένων’ (με τα χαρακτηριστικά που αυτό προσέλαβε), οργανώθηκε και αναπτύχθηκε δίχως την συμβολή των μεγάλων συνδικαλιστικών οργανώσεων και επίσης, δίχως να έχει προηγηθεί η πρώτα η πραγματοποίηση μίας μεγάλης «γενικής απεργίας». Συν τοις άλλοις, η δυναμική που αποκτούσαν ενίοτε «γεγονότα διαμαρτυρίας» υπερέβαιναν τις δυνατότητες των μεγάλων συνδικαλιστικών οργανώσεων και των μελών τους στο να τα ελέγξουν. Εάν όντως τα συνδικάτα ήσαν η «μονάδα εσωτερικής διακυβέρνησης της αντιμνημονιακής εκστρατείας», τότε γιατί δεν είδαν το κεφάλαιο και την επιρροή τους να αυξάνεται την περίοδο της βαθιάς κοινωνικής και πολιτικής κρίσης; Οφείλουμε να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί θεωρητικά και να μην διστάζουμε να εξετάζουμε κάθε συνδικαλιστική δράση, κάθε μεγάλη συνδικαλιστική δράση, ξεχωριστά, ώστε να έχουμε πλήρη εικόνα του πως κινήθηκαν σε αυτή τα διάφορα συνδικάτα. Βλέπε σχετικά, Βλέπε σχετικά, Kanellopoulos, Kostas, et al., ‘Competing modes of coordination in the Greek anti-austerity campaign, 2010-2012,’ Social Movement Studies, 16, 1, 2017. Βλέπε και, Rudig, Wolfgang.,  and Karyotis,  Georgios.,  «Who protests in Greece? Mass opposition to austerity,’  British Journal of Political Science 44, 3, 2013. Και, Κατσορίδας, Δημήτριος., Παπανικολόπουλος, Δημήτριος., Κόλλιας, Γιώργος., & Δερμάνη, Βίκυ., ‘Το απεργιακό φαινόμενο στην Ελλάδα Καταγραφή των απεργιών κατά την περίοδο 2011-2017,’ Ινστιτούτο Εργασίας, Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος, 2017, Διαθέσιμη στο: Tetradio_48.pdf (inegsee.gr)

[2] Βλέπε σχετικά, Κατσορίδας, Δημήτριος., Παπανικολόπουλος, Δημήτριος., Κόλλιας, Γιώργος., & Δερμάνη, Βίκυ., ‘Το απεργιακό φαινόμενο στην Ελλάδα Καταγραφή των απεργιών κατά την περίοδο 2011-2017…ό.π. Μία ακόμη τάση που προϋπήρχε της πανδημικής κρίσης και αυτή ωσάν ‘καταλύτης’ την ενίσχυση, είναι η τάση της εξατομίκευσης των εργασιακών σχέσεων. Την περίοδο της πανδημικής κρίσης και της καραντίνας, η εισαγωγή του μοντέλου της ‘τηλεργασίας’, συνέβαλε στην περαιτέρω ενίσχυση της διαδικασίας εξατομίκευσης των εργασιακών σχέσεων, εκεί όπου πλέον, ένας εργαζόμενος, και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, έχει την δυνατότητα να διαπραγματευτεί την θέση του και την σύμβαση του, από το σπίτι του. Λόγω του ό,τι δεν έχει παρέλθει ακόμη μεγάλο χρονικό διάστημα από την πανδημική κρίση η οποία προσέλαβε πολύ ισχυρό αντίκτυπο και στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων (συναδελφικές σχέσεις που είχαν οικοδομηθεί εντός ενός συγκεκριμένου εργασιακού χώρου, ατόνησαν), δεν διαθέτουμε πολλές επιστημονικές έρευνες που να εστιάζουν στο αν και σε ποιον βαθμό η πανδημική κρίση και η καραντίνα που εφαρμόστηκε, επηρέασαν τον δείκτη της συνδικαλιστικής πυκνότητας. Δηλαδή, το κατά πόσον αυξήθηκε ή αντίστοιχα μειώθηκε η παρουσία ή η συμμετοχή των εργαζομένων στα συνδικάτα. Έρευνες που να εστιάζουν στο αν προέκυψαν νέα ρεπερτόρια δράσης (οι ‘μοτοπορείες’ εργαζομένων ή αλλιώς, ντελιβεράδων στον κλάδο της εστίασης, συνιστά έναν νέο τρόπο έκφρασης και προβολής αιτημάτων), στο πως διαμορφώθηκε, για παράδειγμα, η σχέση κυβέρνησης και μεγάλων τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων όπως η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ, στο πως αναδιαμορφώθηκε ο συσχετισμός δύναμης μεταξύ συνδικάτων του δημοσίου και συνδικάτων του ιδιωτικού τομέα. Εν είδει υποθέσεως εργασίας, θα υποστηρίξουμε πως οι σχέσεις που διαμορφώθηκαν μεταξύ της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και της ΑΔΕΔΥ, ήσαν πολύ περισσότερο ‘συγκρουσιακές’ συγκριτικά με τις σχέσεις μεταξύ κυβέρνησης και ΑΔΕΔΥ. Εμβαθύνοντας περισσότερο, θα πούμε πως η πολιτική κυριαρχία που απέκτησε η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη, δεν συνοδεύθηκε από την αντίστοιχη αύξησης της επιρροής της συνδικαλιστικής παράταξης της ΔΑΚΕ, η οποία, ομνύοντας στην γραμμή της ‘υπευθυνότητας’ εξακολουθεί να πιέζεται από την ΠΑΣΚΕ και από οργανώσεις της κοινοβουλευτικής (ΠΑΜΕ) και της εξω-κοινοβουλευτικής Αριστεράς.

[3] Βλέπε σχετικά, Goldstone, Jack., ‘., ‘Revolution and rebellion in the early modern world,’ Berkley & Los Angeles, University of California Press, 1991, σελ. 35. To κατά Κατσορίδα, Παπανικολόπουλο, Κόλλια & Δερμάνη «έλλειμμα ηγεσίας» των τριτοβάθμιων και όχι μόνο, συνδικαλιστικών οργανώσεων, δεν ήσαν ποτέ πιο εμφανή όσο την περίοδο που διανύουμε. Αντί οι ηγέτες των τριτοβάθμιων (η δομή του εγχώριου συνδικαλιστικού κινήματος είναι ‘πυραμιδική’: Ήτοι, ανεβαίνει από τα κάτω προς τα πάνω, προς την κορυφή), να καταθέτουν δημιουργικές προτάσεις για την αξιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης, αναλώνονται σε ανέμπνευστες απεργιακές πορείες όπως αυτή της 17^ης Απριλίου, η οποία μάλιστα θα συμπληρωθεί από την τελετουργική-μνημονική πορεία για τον εορτασμό της επετείου της Πρωτομαγιάς. Τότε είναι που τα συνθήματα που ακούστηκαν την Τετάρτη 17 Απριλίου, θα ακουστούν ακόμη πιο δυνατά. Το μόνο που θα αλλάξει ίσως, θα είναι η συμμετοχή του κόσμου. Λόγω του ειδικού ιστορικού βάρους της ημέρας, λόγω του ό,τι η συμμετοχή στην πορεία συνδυάζεται και με έξοδο για μία βόλτα με φίλους, θεωρούμε πως οι συμμετέχοντες στην πορεία για την Πρωτομαγιά θα είναι πολύ περισσότεροι από τους συμμετέχοντες στην απεργιακή κινητοποίηση της 17^ης Απριλίου.

[4] Βλέπε σχετικά, Almeida, Paul., ‘Defensive Mobilization: Popular Movements against economic Adjustment Policies in Latin America,’  Latin American Perspectives 34, 2007. Το φαινόμενο του free riding, για το οποίο έχει επιχειρηματολογήσει πολύ πειστικά ο Olson, δηλαδή το φαινόμενο του «τζαμπατζή», εξακολουθεί να ισχύει στην εγχώρια συνδικαλιστική πραγματικότητα. Και τι εννοούμε λέγοντας κάτι τέτοιο; Εννοούμε πως παρά το ό,τι δεν ισχύει το καθεστώς των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, ουκ ολίγοι εργαζόμενοι δεν σπεύδουν να ενταχθούν σε κάποιο συνδικάτο, εκτιμώντας εκ των προτέρων πως όλα και κάποια δικλείδα ασφαλείας θα βρεθεί που στο τέλος θα τους ‘προστατεύσει από την εργοδοτική αυθαιρεσία.’ Ακόμη και αν αυτή η δικλείδα ασφαλείας είναι η συνδικαλιστική-απεργιακή δράση των συναδέλφων τους. Η πανδημική κρίση και οι εξελίξεις που επέφερε στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων όρθωσαν εκ νέου ‘τείχη’ μεταξύ των εργαζομένων του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, τείχη που είχαν αμβλυνθεί σε σημαντικό βαθμό την περίοδο της κοινωνικής και πολιτικής κρίσης. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η δυσπιστία που εκφράζουν εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα προς τους εργαζομένους του δημόσιου τομέα, συνιστά παράγοντα που εμποδίζει την συμμετοχή των πρώτων σε απεργιακές κινητοποιήσεις: ‘Γιατί εγώ να συμμετάσχω σε μία πορεία μαζί με τους ‘προνομιούχους δημόσιους υπάλληλους; Τι έχω να κερδίσω εγώ; Έτσι κι αλλιώς, αυτοί τα παίρνουν όλα’. Οι διαδοχικές αυξήσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα στις οποίες έχει προχωρήσει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, δεν έχουν συμβάλλει στην άμβλυνσης της διαμορφωθείσας δυσπιστίας. Βλέπε σχετικά, Olson, M., ‘The Free Rider Problem,’ Stanford Encyclopedia of Philosophy, 2003, Διαθέσιμο στο: The Free Rider Problem (Stanford Encyclopedia of Philosophy)

[5] Ακόμη και οι μεγάλες συνδικαλιστικές-απεργιακές κινητοποιήσεις της περιόδου της κρίσης, δεν άφησαν πίσω τους ‘ίχνη’. Οι κινητοποιήσεις εκείνων των ημερών, εξακολουθούν να είναι ‘terra incognita’ για άτομα ηλικίας είκοσι-εικοσιπέντε ετών που αντί της πραγματοποίησης σπουδών, έχουν επιλέξει να ενταχθούν στην αγορά εργασίας. Είτε στον δημόσιο τομέα που αδυνατεί να προσφέρει τα προνόμια του παρελθόντος, είτε στον ιδιωτικό. Την σημερινή περίοδο, δεν διαθέτουν δυναμική ούτε οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στον τουρισμό που έχουν τοπική διάσταση και εποχιακό χαρακτήρα.

Η Ολομέλεια των προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος κατά τη  συνεδρίασή της στην Αθήνα, προτείνει στους 63 Δικηγορικούς Συλλόγους της χώρας, μια εβδομάδα Πανελλαδική καθολική αποχή, από την ερχόμενη Τρίτη 23.4.2024 μέχρι και την Μεγάλη Τρίτη 30.4.2024,    λόγω του νέου δικαστικού χάρτη.

Αναλυτικότερα, σε ανακοίνωσή της η Ολομέλεια  επαναλαμβάνει «την πάγια θέση της για την διατήρηση όλων των Πρωτοδικείων της Χώρας ως έχουν σήμερα και εκφράζει την έντονη αντίθεσή της στις προωθούμενες ρυθμίσεις για την λειτουργία των «Παράλληλων Πρωτοδικείων», επισημαίνοντας ότι, πέραν της υποβάθμισης των συγκεκριμένων δικαστικών σχηματισμών, σε συνδυασμό με την λειτουργία των Περιφερειακών Πρωτοδικείων, δημιουργούνται μείζονα προβλήματα στη διαδικασία απονομής της Δικαιοσύνης ιδίως ως προς τη λειτουργία της εισαγγελικής αρχής (πρόβλεψη οργανικών θέσεων εισαγγελέων) και την άσκηση των ενδίκων μέσων» και επισημαίνει ότι «τα Πρωτοδικεία Μεσολογγίου, Αιγίου, Αμαλιάδας, Γυθείου, Θηβών, Καλαβρύτων και Κυπαρισσίας πρέπει να παραμείνουν ως έχουν».

Συγκεκριμένα, η ανακοίνωση της Ολομέλειας έχεις ως εξής:

«Η αποτελεσματική άσκηση του δικαιώματος δικαστικής προστασίας των πολιτών και η ορθή και ταχεία απονομή της Δικαιοσύνης αποτελούν κύρια χαρακτηριστικά του Κράτους Δικαίου και βασική προτεραιότητα για το δικηγορικό σώμα.

Η Ολομέλεια θεωρεί ότι η ενοποίηση του πρώτου βαθμού δικαιοδοσίας μπορεί να συμβάλει στην κατεύθυνση της επιτάχυνσης της απονομής της Δικαιοσύνης, υπό την απαραίτητη προϋπόθεση της επέκτασης της ηλεκτρονικής δικαιοσύνης, της κατάλληλης επιμόρφωσης των ειρηνοδικών και της ύπαρξης των απαραίτητων υλικοτεχνικών υποδομών.

Οι λοιπές όμως προωθούμενες ρυθμίσεις ως προς την αναδιάταξη του δικαστικού χάρτη δεν οδηγούν στην επιτάχυνση της Δικαιοσύνης. Χωρίς την προηγούμενη ψηφιοποίηση της Δικαιοσύνης, χωρίς τη δημιουργία των απαραίτητων υλικοτεχνικών υποδομών και χωρίς την πρόσληψη του αναγκαίου αριθμού δικαστικών υπαλλήλων δεν είναι δυνατόν να επιταχυνθεί ο επιδιωκόμενος σκοπός και ο εκσυγχρονισμός της Δικαιοσύνης. Στον τομέα αυτό η Κυβέρνηση δεν έχει επιδείξει μηδαμινή καμία πρόοδο.

Είναι προφανές ότι, υπό τους όρους που προωθείται η αναδιάταξη του δικαστικού χάρτη της χώρας, τη μόνη ανάγκη που ικανοποιεί είναι η συμμόρφωση της χώρας στις επιταγές του Ταμείου Ανάκαμψης για την εκταμίευση των σχετικών πόρων- οι οποίοι σημειωτέων δεν θα κατευθυνθούν στις ανάγκες κάλυψης των ελλείψεων υλικοτεχνικής υποδομής της ελληνικής Δικαιοσύνης.

Η Ολομέλεια επαναλαμβάνει την πάγια θέση της για την διατήρηση όλων των Πρωτοδικείων της Χώρας ως έχουν σήμερα και εκφράζει την έντονη αντίθεσή της στις προωθούμενες ρυθμίσεις για την λειτουργία των «Παράλληλων Πρωτοδικείων», επισημαίνοντας ότι, πέραν της υποβάθμισης των συγκεκριμένων δικαστικών σχηματισμών, σε συνδυασμό με την λειτουργία των Περιφερειακών Πρωτοδικείων, δημιουργούνται μείζονα προβλήματα στη διαδικασία απονομής της Δικαιοσύνης ιδίως ως προς τη λειτουργία της εισαγγελικής αρχής (πρόβλεψη οργανικών θέσεων εισαγγελέων) και την άσκηση των ενδίκων μέσων.

Τα Πρωτοδικεία Μεσολογγίου, Αιγίου, Αμαλιάδας, Γυθείου, Θηβών, Καλαβρύτων και Κυπαρισσίας πρέπει να παραμείνουν ως έχουν.

Η Ολομέλεια εκφράζει επίσης, την έντονη αντίθεσή της στην επιχειρούμενη διάσπαση των Πρωτοδικείων Αθηνών και Πειραιώς με την δημιουργία έξι (6)  Περιφερειακών Πρωτοδικείων στην Αττική (πέραν των υφιστάμενων Πρωτοδικείων Αθηνών και Πειραιά), με αρμοδιότητα Μονομελούς Πρωτοδικείου, στη θέση των καταργούμενων Ειρηνοδικείων, γεγονός που δημιουργεί ιδιαίτερες δυσκολίες έως και αντικειμενική αδυναμία άσκησης του δικηγορικού επαγγέλματος ιδίως στους νέους δικηγόρους και στους δικηγόρους που δεν έχουν την δυνατότητα απασχόλησης συνεργατών.

Η επιχειρούμενη «μεταρρύθμιση» πραγματοποιείται υπό ακόμη χειρότερους όρους από την απόπειρα τριχοτόμησης του Πρωτοδικείου Αθηνών επί Υπουργίας Κοντονή αφενός μεν λόγω της περαιτέρω πολυδιάσπασης των Πρωτοδικείων Αθηνών και Πειραιώς (8 συνολικά δικαστικοί σχηματισμοί) και αφετέρου καθώς τα δημιουργούμενα Περιφερειακά Πρωτοδικεία στερούνται των βασικών υποδομών και προσωπικού, αλλά κυρίως δεν έχει προωθηθεί η ψηφιακή Δικαιοσύνη σε αυτά.

Η αναδιάταξη του δικαστικού χάρτη στην Αττική δεν αφορά μόνο τους Δικηγόρους Αθηνών και Πειραιώς αλλά όλους τους δικηγόρους όλης της χώρας, οι οποίοι,  στο πλαίσιο της ελεύθερης μετακίνησης, ασκούν το επάγγελμά τους και στο λεκανοπέδιο της Αττικής και θα υποστούν τις δυσμενείς συνέπειες της πολυδιάσπασης των Πρωτοδικείων Αθηνών και Πειραιώς.

Κατόπιν αυτών, η Ολομέλεια αποφάσισε να προτείνει στα Διοικητικά Συμβούλια των Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας την καθολική αποχή των μελών τους από την Τρίτη 23.42024 μέχρι και την Μεγάλη Τρίτη 30.4.2024.

Ως πλαίσιο της αποχής προτείνεται το ακόλουθο:

‘Αδειες θα χορηγούνται αποκλειστικά και μόνο:

– Σε περιπτώσεις παραγραφών και αποσβεστικών προθεσμιών, συμπεριλαμβανομένων των δικονομικών, σε αστικές, ποινικές και διοικητικές υποθέσεις ενώπιον των Δικαστηρίων, σε περιπτώσεις λήξης των προθεσμιών για άσκηση προσφυγών ενώπιον των Διοικητικών Αρχών, καθώς και σε περιπτώσεις προθεσμιών του Κώδικα Μετανάστευσης (λήξεις αδειών παραμονής, θεωρήσεις εισόδου, κλπ).

– Στις ποινικές υποθέσεις, στα πλημμελήματα συμπληρωμένα έξι (6) έτη στον α’ βαθμό και επτά (7) έτη στον  β’ βαθμό και στα κακουργήματα συμπληρωμένα δεκαπέντε (15) έτη  στον α΄ βαθμό και δεκαοκτώ (18) έτη  στο β’ βαθμό.

– Σε ποινικές δίκες β’ βαθμού με κρατούμενο, συνεπεία πρωτοβάθμιας καταδικαστικής απόφασης.

– Σε περιπτώσεις προσωρινά κρατουμένων, εν’ όψει της συμπλήρωσης προσωρινής κράτησης. Συμπληρωμένοι δέκα μήνες σε περίπτωση δωδεκαμήνου και δεκαπέντε μήνες σε περίπτωση δεκαοκτάμηνου.

– Σε Αναστολές και Ανακοπές κατά πλειστηριασμών όταν επίκειται άμεσα ο πλειστηριασμός.

– Σε Αντιρρήσεις, ενώπιον Διοικητικών Δικαστηρίων, μόνο όταν επίκειται άμεση απέλαση αλλοδαπού και αποδεικνύεται από έγγραφα.

– Σε εκδίκαση προσωρινών διαταγών καταφανώς και άκρως κατεπειγουσών περιπτώσεων.

– Σε ένορκες βεβαιώσεις, μόνο εφόσον υπάρχει κίνδυνος παρόδου προθεσμίας.

– Σε υποχρεωτική αρχική συνεδρία (ΥΑΣ) Διαμεσολάβησης:

i) για τις υποθέσεις στις οποίες έχει ήδη υποβληθεί αίτημα στο Διαμεσολαβητή και

ii) για τις υποθέσεις της νέας τακτικής όπου τίθεται ζήτημα προθεσμίας κατάθεσης προτάσεων και

Ρητά διευκρινίζεται ότι κατά την διάρκεια της αποχής:

– Δεν θα γίνονται καταθέσεις δικογράφων ενδίκων μέσων και βοηθημάτων, εκτός ασφαλιστικών μέτρων όταν σωρεύεται αίτημα χορήγησης προσωρινής διαταγής καταφανώς και άκρως κατεπειγουσών περιπτώσεων.

– Δεν θα χορηγούνται άδειες:

α) Για αιτήσεις αναστολής και

β) Για αυτόφωρα και συνοδείες.

– Δεν θα διενεργούνται επιδόσεις δικογράφων και αποφάσεων και κατασχέσεις εις χείρας τρίτου.

Η αποχή καταλαμβάνει:

– Τα συναινετικά διαζύγια

‘Αδεια δεν απαιτείται:

α) Για την κατάθεση προτάσεων και προσθήκης αντίκρουσης στην τακτική διαδικασία,

β) Για την κατάθεση προτάσεων και συζήτηση μικροδιαφορών και

γ) Για την κατάθεση προσθήκης/αντίκρουσης, σημειώματος, υπομνήματος κλπ, σε υποθέσεις που έχουν συζητηθεί και η προθεσμία λήγει κατά τη διάρκεια της αποχής.

Ως προς τις Αναβολές:

Για την διευκόλυνση των συναδέλφων επιτρέπεται η παράσταση ενώπιον των δικαστηρίων για την υποβολή αιτήματος αναβολής, με την υποχρέωση στην περίπτωση μη παράστασης της πλευράς του αντιδίκου να προβαίνουν αμελλητί και με κάθε πρόσφορο μέσο στην ενημέρωση του απόντος συναδέλφου για την ημερομηνία της νέας δικασίμου. Όπου υπάρχει συνεδρίαση ποινικού δικαστηρίου από διακοπή, θα ζητείται νέα διακοπή προς συζήτηση της υπόθεσης.

Ως προς τις δηλώσεις παράστασης στα Πολιτικά και τα Διοικητικά Δικαστήρια:

Δεν κατατίθενται, άλλως ανακαλούνται, δηλώσεις παράστασης που κατατίθενται έως την προτεραία, καθότι ισοδυναμούν με παράσταση δικηγόρου κατά την εκφώνηση της υπόθεσης. Σημειώνεται ότι το πλαίσιο της αποχής πρέπει να εφαρμόζεται είτε υφίσταται υποχρέωση έκδοσης γραμματίου προείσπραξης εισφορών είτε υπάρχει απαλλαγή από αυτή την υποχρέωση κατά τα αναφερόμενα στο άρθρο 61 παρ. 3 του Κώδικα Δικηγόρων, όπως μεταξύ άλλων τις περιπτώσεις που εκπροσωπούν το δημόσιο, ΟΤΑ, Οργανισμούς Κοινωνικής Ασφάλισης και Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου με σύμβαση πάγιας αντιμισθίας ή εκπροσωπούν δικαιούχους Νομικής Βοήθειας και Ευεργετικής Πενίας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ

  Η Ολομέλεια αποφάσισε την οργάνωση του 15ου Πανελλήνιου Συνεδρίου Δικηγορικών Συλλόγων στις 4,5 και 6 Οκτωβρίου 2024 στην Αλεξανδρούπολη για τα μείζονα ζητήματα που αφορούν τη Δικαιοσύνη και τη Δικηγορία και ιδίως τον εκσυγχρονισμό του Κώδικα Δικηγόρων».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Αναμφισβήτητα, ακόμη κι ο πιο σφοδρός επικριτής του Αλέξη Τσίπρα, δεν θα μπορούσε να διανοηθεί ότι θα είχε εγκρίνει  ποτέ την υποψηφιότητα Παπανώτα, ούτε να τον βάζει σε διαδικασία επιλογής/εκλογής από οπαδούς ή στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.  Μόνο και μόνο επειδή θα υποβίβαζε πολύ την πολιτική και δη τον ΣΥΡΙΖΑ.

Θα πει κάποιος, εδώ στον ΣΥΡΙΖΑ υποβιβάζουν την πολιτική λεπτό με λεπτό από τη στιγμή που δημιουργήθηκαν, με τόσα και τόσα στελέχη να λένε το μακρύ και το κοντό τους, ο Παπανώτας θα τους πείραζε;

Η αλήθεια είναι ότι ο Παπανώτας συμβολίζει κάτι πέραν της πολιτικής. Συμβολίζει έναν κόσμο που νοιάζεται περισσότερο με το ποιος έχει φιλενάδα ποια και σε ποιο κανάλι θα έχει εκπομπή η Μενεγάκη ή ο Μουτσινάς, παρά η πολιτική πουν παράγει παρόν και μέλλον.

Ο Παπανώτας, μπορεί να κάνει καλά αυτό που κάνει, ανεξαρτήτως αν κάποιοι πιστεύουν ότι  η κοινωνία δεν χρειάζεται να το κάνει. Δηλαδή την αφ’ υψηλού κοινωνική κριτική σε «πρωινάδικο».  Τι να έλεγε άλλωστε ο Παπανώτας στην ευρωβουλή; Με ποιον κοιμάται ο τάδε ή η δείνα ή ποια διέθετε το μεγαλύτερο ντεκολτέ;

Όμως, σε μια εποχή που ο Κασσελάκης (με την ανοχή όλων των κορυφαίων της Κουμουνδούρου) έχει οδηγήσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια μορφή πολιτικής νεκροφάνειας  και ιδεολογικής αποσάθρωσης, ενώ ταυτοχρόνως  τον έχει μετατρέψει σε «πρωινάδικο» και κόμμα life style, τότε ο Παπανώτας χωράει και παραχωράει. Στον νέο life style ΣΥΡΙΖΑ χωρούν κι εκείνοι που δεν έχουν εκπέμψει πολιτικά στίγματα αρκεί να δηλώνουν  μέλη στο  «φαν κλαμπ του προέδρου.  Χωράει κάθε είδους ελαφρότητα.

Ποια είναι η επίμαχη φράση που εκστόμισε ο Παπανώτας; Ανέφερε ότι  «κόψτε την υστερία, γιατί δεν ζούμε στο Ιράν. Ζούμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση (…) Εγώ δεν βλέπω να έχει πρόβλημα η γυναίκα στην Ελλάδα και γενικά στην ΕΕ κανένα. Εκτός αν θέλει να έχει. Δηλαδή, αν πάρει έναν σατράπη, ο οποίος την κακοποιεί, και δεν μιλάει και κάθεται και το ανέχεται είναι πρόβλημά της. Στις δουλειές μια χαρά τις μεταχειρίζονται, μια χαρά έχουν μισθούς».

Ο Παπανώτας πολλές φορές έχει «τσουβαλιάσει» γυναίκες και άντρες. Πολλές φορές έχει τοποθετηθεί με τη  φράση «εσείς οι γυναίκες… κάνετε αυτό» κι «εμείς οι άντρες … εκείνο». Λες κι όλοι ή όλες δεν διαθέτουν μοναδικότητα και προσωπικότητα. . Κι η επίμαχη φράση που είπε κι οδήγησε στην αποπομπή του από το ευρωψηφοδέλτιο, αποτελεί συνέχεια της αφέλειας που αντιμετωπίζει τα πάντα. Ότι γίνεται δηλαδή σ’ αυτές τις εκπομπές. Παραγνώρισε ή αγνόησε τις  αντιξοότητες  που υπάρχουν για τις γυναίκες και πολλές φορές οδηγούν στην κακοποίηση και την προσβολή τους.

Κάνει λάθος ο Παπανώτας; Σαφώς και κάνει. Όμως δεν είναι κι ο επιστήμων που έχει εισχωρήσει και αναλύσει το ζήτημα.  Πανελίστας είναι για ελαφριά κριτική. Γι αυτό τον επέλεξαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να τους βάλει στο κοινό του. Κουτοπόνηρη προσέγγιση, αλλά πραγματική.

Όταν όμως οι έρευνες κι οι αριθμοί δείχνουν ότι 653 γυναίκες καθημερινά κακοποιούνται σωματικά ή σεξουαλικά από τον σύντροφό τους/σύζυγό τους, τότε αυτό που ο Παπανώτας ισχυρίστηκε αποτελεί προσβολή. Δεν ξέρω αν αποτελεί σεξισμό όπως του αποδόθηκε, σίγουρα όμως η θέση του είναι προσβλητική.

Σε σημείο που οι αρμόδιοι του τηλεοπτικού σταθμού που εργάζεται, να προβληματίζονται αν πρέπει να συμμετέχει πια σε πάνελ του σταθμού. Δεν είναι και λίγο πράγμα να έχουν φόρα παρτίδα κάποιον που η αξιωματική αντιπολίτευση εξωπέταξε με σοβαρές καταγγελίες.

Πάντως, ο πανελίστας, μόλις ο ΣΥΡΙΖΑ τον έδιωξε, κατάλαβε ότι ο Κασσελάκης… δεν κάνει για αρχηγός… Σαν απατημένος σύζυγος…

ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ 21/4/2024

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ: «Ανεβαίνει η Ν.Δ., χαμηλώνει κι άλλο το ΠΑΣΟΚ Ο Stefanos… ξαναβαφτίζει τον ΣΥΡΙΖΑ Από το «θαύμα» στην κολυμπήθρα μέχρι την ιερή συμμαχία του ΝΑΤΟ και τη στήριξη στο Ισραήλ – «Κούρεμα» ορόφων ή πρόστιμο μετά τη σύγκρουση δήμων με ΤΕΕ – Στο Ελληνικό και την Olympic Catering τα πρώτα μη κρατικά ΑΕΙ »

REAL NEWS:  «Οι τουρκικές παραφωνίες πριν από τη συνάντηση κορυφής – Ντόμινο τρόμου στη Μέση Αναμονή – Πότε τελειώνει το «χαρτοβασίλειο» του Κτηματολογίου – ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΤΟ ΠΑΣΑΛΙΜΑΝΙ Ο εργολάβος είχε άδεια μόνο για ελαιοχρωματισμό – ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΑΝΑΡΓΥΡΟΥΣ «Είναι απολύτως ενσυνείδητος και καταχρηστικός»»

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: «ΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ  – ΦΑΚΕΛΟΣ ΜΕΣΑΝΑΤΟΛΙΚΟ Παγκόσμιος τρόμος για σύγκρουση Ισραήλ – Ιράν – Η ΠΟΡΕΙΑ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΦΡΕΝΤΙ ΜΠΕΛΕΡΗ Υδραυλικός, φοιτητής στα 33, μαχητής της Δημοκρατίας»

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: «Αποκαλυπτική συνέντευξη του Φρέντι Μπελέρη στην «Α» «Έτοιμος να πεθάνω για την ελληνική σημαία» – Ώρα τελικών αποφάσεων στη Μέση Ανατολή»

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: «ΤΟ ΝΤΟΜΙΝΟ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ Στο τόξο δύο πολέμων Η εξάπλωση στη Μέση Ανατολή και το επικίνδυνο τέλμα στην Ουκρανία δοκιμάζουν τις άμυνες της Δύσης  – ΠΩΣ ΘΑ ΣΤΗΘΕΙ Η ΝΕΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛ.ΑΣ. Ελληνικό FBI κατά της Greek Mafia »

Documento: «ΦΩΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟΥ ΦΡΕΝΤΙ ΜΠΕΛΕΡΗ Καλάσνικοφ στις κάλπες – Η ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ ΦΛΕΓΕΤΑΙ Τράβηξαν τη σκανδάλη του τρόμου»

EΣΤΙΑ: «Μάχη στο Εκλογοδικείο για να μην προκηρυχθούν αναπληρωματικές εκλογές!  – Μέλος της οικογένειας Μητσοτάκη ο γραμματέας που «διέρρευσε» 20.000 e-mails Αποδήμων! – Δυσφορία στην Εμπορική Ναυτιλία για τις θεωρίες της Προέδρου της Δημοκρατίας»

ΤΟ ΒΗΜΑ: «ΣΕ ΑΝΟΙΚΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΑΘΗΝΑ-ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ-ΒΑΡΣΟΒΙΑ-ΡΩΜΗ Κόκκινο τριψήφιο στο Μαξίμου – ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ Νέα στοιχεία για την έρευνα της Εισαγγελίας»

ΜΠΑΜ στο ρεπορτάζ: «ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΗΓΕΙ Η ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ FINSOL ΚΑΙ SANTINOMO ΚΥΠΡΙΑΚΟ «ΚΛΕΙΔΙ» ΣΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΩΝ ΥΠΟΚΛΟΠΩΝ – Συνεχίζει τις απάτες το «γαλάζιο τρωκτικό»»

KONTRANEWS: «ΕΝΤΟΠΙΣΤΗΚΑΝ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΠΟΣΑ ΑΠΟ ΑΔΗΛΩΤΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ Ελέγχουν για μαύρο χρήμα όλους τους τραπεζικούς λογαριασμούς – ΤΙ ΔΡΟΜΟΛΟΓΕΙ Η ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ ΜΠΕΛΕΡΗ Ψάχνει πολιτική λύση μετά τις αποτυχημένες διαβουλεύσεις ο Μητσοτάκης»

ΤΟ ΠΑΡΟΝ: «Ανησυχία στην κυβέρνηση εν όψει ευρωεκλογών ΟΙ 7 ΠΛΗΓΕΣ του Μητσοτάκη – Η ΥΓΕΙΑ ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΦΟΡΟΥΜ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ Μειώθηκε η εμπιστοσύνη των πολιτών στα παιδικά εμβόλια – Μάχη για την τιμή του οβελία»

Ο ΛΟΓΟΣ: «ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΕΤΙΝΗ ΧΡΟΝΙΑ «Πρεμιέρα» φορολογικών δηλώσεων – ΣΧΟΛΙΟ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ Σημαντικό στάδιο για τις σχέσεις Τουρκίας και Ελλάδας – ΤΙ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΥΝ Σε ισχύ το «Καλάθι των Νονών» και το «Καλάθι του Πάσχα»»

Η ΑΥΓΗ: «Ψηφοδέλτιο ανατροπής από τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Προοδευτική αριστεία Απένταντι σε όσους χαϊδεύουν ακροδεξιά αυτιά»

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: «ΠΩΣ Η ΦΑΜΙΛΙΑ απομυζά το κράτος επί 150 χρόνια! ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ Α.Ε. – Η Ε.Ε. μπαίνει ξανά στον «γύψο» της λιτότητας»

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: «ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΤΗΣ «tothepoint» ΓΙΑ ΤΗ «ΜτΚ» Μήνυμα δυσφορίας από Κεντρική Μακεδονία»