Μετά την Ιρανική στρατιωτική επίθεση εναντίον του Ισραήλ, επίθεση που εν προκειμένω έλαβε χώρα το Σάββατο 13 Απριλίου, έχουν ξεκινήσει πάλι οι προσπάθειες για την επίτευξη μίας συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός στη Λωρίδα της Γάζας, μεταξύ του Ισραήλ και της τρομοκρατικής οργάνωσης της ‘Χαμάς.’

Σε αυτό το πλαίσιο, δύναται να αναφέρουμε πως οι πρώτες πληροφορίες σχετικά με την εξελίξει διαπραγμάτευση μεταξύ της Ισραηλινής κυβέρνησης και της ηγετικής ομάδας της ‘Χαμάς’, κάνουν λόγο για το ό,τι οι δύο πλευρές έχουν φθάσει κοντά σε συμφωνία για την επίτευξη συμφωνίας.[1]
Όμως, οφείλουμε να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικά, και σε θεωρητικό επίπεδο, από την στιγμή όπου αφενός μεν δεν έχουμε ακόμη κάποια συμφωνία μεταξύ των δύο πλευρών, και, αφετέρου δε, απέχουμε από αυτό το σημείο, παρά το γεγονός πως υπάρχει πρόοδος.
Πρόοδος που οφείλεται και στο γεγονός πως η Ισραηλινή κυβέρνηση, προκειμένου να αυξήσει τις πιθανότητες επίτευξης μίας βιώσιμης συμφωνίας εκεχειρίας, δεν διστάζει να ρίξει τον πήχη των προσδοκιών, φθάνοντας έως του σημείου να ζητήσει την απελευθέρωση μόλις 33 Ισραηλινών ομήρων. Θέτοντας παράλληλα επί τάπητος το ενδεχόμενο αποχώρησης στρατιωτών του από περιοχές της Λωρίδας της Γάζας.[2] Μία σημαντική παραχώρηση, η οποία, όχι μόνο φανερώνει πως το Ισραήλ δεν έχει καμία πρόθεση να ασκήσει τον έλεγχο στη Λωρίδα της Γάζας επί μακρόν, αλλά, αποδεικνύει και πόσο στρεβλές και λανθασμένες είναι όλες εκείνες οι (αντι-Εβραϊκές και αντι-Ισραηλινές) απόψεις που κάνουν λόγο για την ‘διάπραξη γενοκτονίας στη Λωρίδα της Γάζας από τους Ισραηλινούς στρατιώτες’.
Εάν όντως οι Ισραηλινές ‘αμυντικές δυνάμεις’ διαπράττουν ‘γενοκτονία’ δεν θα μπορούσαν να παρατείνουν επ’ αόριστον την παραμονή τους στον πυκνοκατοικημένο Παλαιστινιακό θύλακα, στοχεύοντας έτσι να ολοκληρώσουν αυτό που ξεκίνησαν; Εμβαθύνοντας περισσότερο στην ανάλυση μας, θα υποστηρίξουμε πως αυτή την φορά, σημαντικό ρόλο διαδραματίζει και η ενεργότερη εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών στα της διαπραγματευτικής διαδικασίας, γεγονός που πρωτίστως οφείλεται στο ό,τι η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών και προσωπικά ο υπουργός Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν, έχουν πλέον βαθιά επίγνωση του πόσο αδιάλλακτη[3] είναι η ηγεσία της ‘Χαμάς’. Και για να καμφθεί η αδιαλλαξία της, απαιτείται και η ενεργότερη εμπλοκή και η χρήση ‘εργαλείων’ πειθούς, όπως είναι η πρόταση που υπέβαλλαν οι Ηνωμένες Πολιτείες προς το Κατάρ.
Μέσω αυτής, ζητούν από το εμιράτο του Κόλπου να προχωρήσει στην εκδίωξη των ηγετικών στελεχών της ‘Χαμάς’ από την χώρα, σε περίπτωση όπου και αυτή την φορά, αρνηθούν την Ισραηλινή πρόταση. Και η παρέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών είναι σημαντική και λόγω του ό,τι η ‘Χαμάς’ ξαφνικά και απροειδοποίητα, μπορεί να υιοθετήσει την τακτική του «win-lose»,[4] σύμφωνα με την διατύπωση του Spangler.
Δηλαδή, να σταματήσει να διαπραγματεύεται διατρανώνοντας πως όποια πρόοδος έχει επιτευχθεί έως τώρα δεν ισχύει και ζητώντας από την άλλη πλευρά (από το Ισραήλ) περισσότερες υποχωρήσεις. Με στόχο να φανείς η ίδια ο ‘μεγάλος νικητής’ των διαπραγματεύσεων. Και για να αποτραπεί μία τέτοια αρνητική εξέλιξη, χρειαζόμαστε αντίβαρα.
Από έναν τέτοιου τύπου αδιάλλακτο διαπραγματευτή,[5] θα πρέπει να αναμένεται και η διατύπωση πολλών ερωτήσεων ώστε να εκνευριστεί η άλλη πλευρά (οι διαμεσολαβητές) και να αποχωρήσουν από τις συζητήσεις. Βέβαια, στο σημείο όπου βρισκόμαστε τώρα, κάτι τέτοιο είναι δύσκολο να συμβεί. Καθ’ όλη την διάρκεια του προηγούμενου χρονικού διαστήματος, η ‘Χαμάς’ έσπευσε να εφαρμόσει και την τακτική του ‘δοκιμαστικού μπαλονιού’.
Όπως υποστηρίζει ο Νίκος Βλάχος, «δοκιμαστικό μπαλόνι ονομάζουμε μια ελαστική λύση που προσφέρεται για να διαπιστώσει τις αντιδράσεις».[6]
Κατ’ αυτόν τον τρόπο, πρότεινε ενώ εξελίσσονταν οι συζητήσεις επί μίας συγκεκριμένης πρότασης, την απελευθέρωση περισσότερων Παλαιστίνιων κρατουμένων και τον οριστικό τερματισμό του πολέμου (ενώ δεν συζητούνταν κάτι τέτοιο), ωθώντας την άλλη πλευρά στο να ζητήσει μία προσωρινή παύση των συνομιλιών προκειμένου να σκεφθεί τις προτάσεις της ‘Χαμάς’, με αποτέλεσμα όμως, να χάνεται πολύτιμος χρόνος για τους Ισραηλινούς ομήρους και τους συγγενείς τους. Αυτή η τακτική θα μπορούσε να ονομαστεί κάλλιστα ‘πετώ την μπάλα στην κερκίδα’.
Πολύ σωστά, η Ισραηλινή κυβέρνηση,[7] έθεσε συγκεκριμένο χρονικό όριο στη ‘Χαμάς’ προκειμένου αυτή να απαντήσει επί της πρότασης της. Εάν δε το κάνει σε διάστημα μίας εβδομάδας, τότε θα ξεκινήσει άμεσα η Ισραηλινή στρατιωτική επιχείρηση στην πόλη της Ράφα. Κάτι που ήδη συμβαίνει, εδώ και λίγες ημέρες. Η ξαφνική μεταστροφή της ηγεσίας της ‘Χαμάς’ (αποδοχή των προτάσεων των διαμεσολαβητών), αποδείχθηκε προσχηματική.












