Η σειρά των τελικών του πρωταθλήματος βόλεϊ γυναικών, δεν ήταν απλά μια σειρά πέντε παιγνιδιών. Είχε απίστευτες ανατροπές, εξαιρετική ποιότητα, θέαμα  και μια ομάδα, τον Παναθηναϊκό, που κατέκτησε το πρωτάθλημα αν και βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο χάνοντας 2-0 στα δυο πρώτα παιγνίδια.

Όποιος παρακολούθησε αυτά τα πέντε παιγνίδια, διαπίστωσε ότι οι «πράσινες» πήραν  το πρωτάθλημα για τρίτη συνεχόμενη χρονιά επειδή δεν λύγισαν όταν τα δεδομένα έγιναν δύσκολα. Με κάποιο μεταφυσικό τρόπο θυμήθηκαν ότι η καρδιά του Παναθηναϊκού είναι καρδιά θηρίου.  Κι αυτή ήταν τελικά η συνταγή για την ανατροπή μέσα στην έδρα του Ολυμπιακού.

Στον 5^ο τελικό, οι «πράσινες» βρέθηκαν πάλι με την πλάτη στον τοίχο. Έχαναν με 2-1 σετ! Τότε ήταν που έγινε ένα «μυθικό» step up από όλες τις παίκτριές. Όλες! Ήταν φανερό ότι οι «πράσινες» καρδιές κτυπούσαν διαφορετικά, πιο γρήγορα, πιο δυνατά! Γύρισαν πάλι το παιγνίδι, ισοφάρισαν σε 2-2 και τελικά πήραν άνετα το tai break.

Ο Ολυμπιακός είχε εμφανή την έλλειψη πίστης. Οι παίκτριές του δεν πίστεψαν ότι θα πάρουν το πρωτάθλημα, ούτε όταν προηγήθηκαν 2-0 στα παιγνίδια, ούτε καν όταν προηγήθηκαν 2-1 στα σετ στον τελευταίο τελικό μέσα στο σπίτι τους. Δεν βρήκαν ρυθμό στο  σερβίς τους και με μόνη που υπερέβαλλε εαυτό την Μλεΐνκοβα, δεν μπορούσαν να φτάσουν στην πηγή. Πολύ περισσότερο αφού από πλευράς Ολυμπιακού άργησε χαρακτηριστικά η αξιοποίηση της Τζίνας Λαμπρούση.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στην αρχηγό του Παναθηναϊκού, την Αθηνά Παπαφωτίου. Έδειξε πάλι την καταλυτική αθλητική της προσωπικότητα , κράτησε όρθια την ομάδα της στις δύσκολες στιγμές που προηγήθηκαν τα κορίτσια του Ολυμπιακού , μοίρασε υποδειγματικά τις μπάλες, αξιοποίησε στο έπακρο τις συμπαίκτριές της και κυρίως απενεργοποίησε το πολύ καλό μπλοκ του Ολυμπιακού.

Είπαμε: Δίκαιο «πράσινο» πρωτάθλημα από πρωταθλήτριες καρδιές. Πρέπει όμως να τονίσουμε κι αυτό: Ο Παναθηναϊκός όλη τη χρονιά ήταν μέτριος ή και κακός. Μα όταν ήρθε η ώρα της τελικής κρίσης κι όταν τα περιθώρια είχαν στενέψει απελπιστικά, άλλαξαν όλα ως δια μαγείας. Κυρίως με το «ηλεκτροσόκ» της αλλαγής προπονητή και την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από τον Σέρβο ομοσπονδιακό Branko Gajic .

Άλλωστε, ποτέ και σε όλα τα αθλήματα οι τίτλοι δεν κρίνονται ούτε τα Χριστούγεννα, ούτε τον Φεβρουάριο. Κρίνονται όταν ακουστεί η περίφημη φράση από τον κόσμο της όπερας, που ισχύει και στον αθλητισμό:  «τίποτα δεν έχει τελειώσει μέχρι να τραγουδήσει η χοντρή κυρία»…

ΣΣ. «Πράσινη» κούπα που φτάνει στα ουράνια για να την σηκώσει ψηλά κι η Ρούξι!

Η Αφροδίτη Σακελλαροπούλου είναι φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας

Πάνω από δυο εβδομάδες τώρα στην οικογένειά μου, αντιμετωπίζουμε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας της μητέρας μας, το οποίο ευχόμαστε να ξεπεράσει.

Προσωπικά η  συνεχιζόμενη αυτή περιπέτεια με έχει κάνει, όχι ότι δεν ήμουν ήδη, ακόμη μεγαλύτερο οπαδό των δημόσιων νοσοκομείων του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

Η μητέρα μου μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Σωτηρία από την εντατική του Ιατρικού Παλαιού Φαλήρου. Όταν ζητήσαμε τη μεταφορά μας είπαν με «ιατρικό» τρόπο ότι δε χρειάζεται τελικά εντατική. Και έτσι μεταφέρθηκε σε απλό δωμάτιο στο Σωτηρία.
(να ένα καμπανάκι, καμπάνα δηλαδή, μεγάλη, φωνακλάδικη… αλλά δεν είναι της ώρας η κουβέντα επ’ αυτού).

Ζώντας πολλές ώρες στο πλευρό της, καθημερινές και αργίες, διαπίστωσα αυτό που ακούμε για τους «ήρωες» του ΕΣΥ. Η λέξη ήρωες δε χρειάζεται εισαγωγικά. Τα έβαλα γιατί έτσι έχουμε μάθει να τους παρουσιάζουν τα ΜΜΕ όταν θέλουν να παίξουν με το συναίσθημα και τους ξεχνάνε μετά όταν ζητάνε αυτονόητα πράγματα από τις εκάστοτε κυβερνήσεις…

Τι ζούμε λοιπόν εκεί στο νοσοκομείο Σωτηρία:

Από τις κυρίες του συνεργείου καθαρισμού που κάνει το νοσοκομείο να λάμπει όλες τι ώρες της ημέρας επτά μέρες της εβδομάδας, μέχρι τους γιατρούς, όλη η αλυσίδα που αποτελείται από τους άοκνους νοσηλευτές και νοσηλεύτριες, τραπεζοκόμους κλπ προσφέρουν περίθαλψη υψηλού επιπέδου στους ασθενείς και σιγουριά στους συγγενείς.
Ξέρω δηλαδή ως γιος ότι η μητέρα μου βρίσκεται στο καλύτερο σημείο που μπορεί για να μπορέσει να ξεπεράσει το πρόβλημα της υγείας της. Χωρίς αστερίσκους, χωρίς να πρέπει να βάλω φακελάκι στην τσέπη κανενός, χωρίς να ζητάμε κάτι δεύτερη φορά. Παίρνοντας τις απαντήσεις στα ερωτήματα που έχουμε. Βλέποντας τη φροντίδα που διοχετεύεται στη μητέρα μας, στην προκειμένη περίπτωση, και στους ασθενείς που ήταν (γιατί βγήκαν υγιείς) στα διπλανά της κρεβάτια, διαπιστώνουμε την υψηλή κατάρτιση αλλά και την ανθρωπιά των όλων των εργαζομένων.
Όλοι τους αντιμετωπίζουν, εμάς τους αγχωμένους και μερικές φορές «απαιτητικούς» συνοδούς με ευγένεια και η εμπειρία τους στον χειρισμό κάποιων πιο θερμόαιμων, που τους ακούμε καμιά φορά στο διάδρομο, είναι εντυπωσιακή. Πάντα η προτεραιότητα τους είναι ο ασθενής και μετά βρίσκουν τον τρόπο να ηρεμήσουν τους συγγενείς.

Άλλωστε εμείς αγωνιούμε για έναν, τον δικό μας, άνθρωπο. Οι γιατροί και οι νοσηλευτές όμως αγωνιούν για όλους που βρίσκονται στα κρεβάτια του νοσοκομείου.

Πρέπει να διαφυλάξουμε το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Πρέπει να είμαστε δίπλα στους γιατρούς και τους νοσηλευτές και τα δίκαια αίτημάτά τους. Αυτοί αγωνίζονται για να βγαίνουν από το νοσοκομείο υγιείς οι γονείς μας, και εμείς – αν βρεθούμε σ’ αυτή τη θέση.

Αυτά ζούμε στο Σωτηρία λοιπόν και είπα αντί άλλων ευχών για το Πάσχα που έρχεται να τα μοιραστούμε, στέλνοντας τις ευχές μας σε κάθε ασθενή!

Γιάννης Καφάτος

Μια σειρά φαινόμενα του τελευταίου διαστήματος μας υποχρεώνουν να δούμε καλύτερα τις κοινωνικές διεργασίες που εξελίσσονται και να ανησυχήσουμε.

Ιερείς πετούν έξω από ναούς βουλευτές που ψήφισαν υπέρ του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών, ενώ φανατική οπαδός της Νίκης χαστουκίζει βουλευτή της Ν.Δ αφού την «έδειξε» ο ιερέας.

Για τον ίδιο λόγο και ο Κ. Βελόπουλος καλεί βουλευτές να μην πάνε στους ναούς το Πάσχα «για να μην αντιμετωπίσουν προβλήματα», κάτι που υποχρεώνει τον Αρχιεπίσκοπο να παρέμβει, ενώ την ίδια ώρα μητροπολίτες συνεχίζουν την εχθροπάθεια που στον Πειραιά φτάνει στο σημείο άρνησης τέλεσης μνημόσυνου συγγενούς βουλευτή.

Βουλευτής γρονθοκοπεί άλλο βουλευτή μέσα στην αίθουσα του Κοινοβουλίου και οι φράσεις που εκστομίζονται αποτελούν όνειδος για τη Δημοκρατία και τον χώρο. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει λίγες ώρες μετά στον Δήμο Νίκαια – Ρέντη.

Στο Πανεπιστήμιο Πατρών «εξεγερμένοι φοιτητές» κρατούν όμηρο τον πρύτανη που απελπισμένος καλεί την Αστυνομία και αυτή δεν φαίνεται, ενώ από την επομένη «τα παιδιά» θα πάνε και πάλι στις σχολές τους σαν να μην έχει συμβεί τίποτα.

Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για τα θαύμα στη βάφτιση του και κλασικοί αριστεροί δεν δείχνουν να ενοχλούνται , ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ανεβαίνει στις έρευνες κοινής γνώμης.

Μάλλον, είναι πολλά τα γεγονότα για να τα προσπερνάμε και ασφαλώς συνδέονται. Ένα κλίμα μισαλλοδοξίας, μίσους, λαϊκισμού, ανορθολογισμού και συνωμοσιολογίας έχει έρθει στην επιφάνεια και αυτό φαίνεται και στις δημοσκοπήσεις.

Σε πρόσφατες έρευνες της Opinion Poll υπήρξαν δύο σοκαριστικά ευρήματα: Το 33% συμφωνούσε σε σχετική ερώτηση με την απαγόρευση εισόδου στους ναούς των βουλευτών που έχουν ψηφίσει τον νόμο για την ισότητα στον γάμο.

Τα ποσοστά έφταναν ή και ξεπερνούσαν το 70% ανάμεσα στους ψηφοφόρους της Ελληνικής Λύσης, της Νίκης και των Σπαρτιατών, αλλά είναι ενδιαφέρον ότι μ’ αυτή την άποψη συμφωνούσε και περίπου το ένα τρίτο των ψηφοφόρων της Ν.Δ και του ΠΑΣΟΚ, όπως και ο ένας στους τέσσερις του ΣΥΡΙΖΑ.

Το άλλο εύρημα είναι ότι 36% απαντούσε πως υπάρχει κίνδυνος νοθείας στις εκλογές, συμφωνώντας με τη γνωστή παρέμβαση του Σ. Κασσελάκη και ασφαλώς το ποσοστό αυτό είναι υπερδιπλάσιο εκείνων που συγκεντρώνει στην εκτίμηση ψήφου ο ΣΥΡΙΖΑ. Κοντά στο 60% την υιοθετούσαν οι ψηφοφόροι των κομμάτων που αναφέραμε και πριν, αλλά και της Πλεύσης Ελευθερίας και του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ανάμεσα στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ το ίδιο πιστεύει ο ένας στους τέσσερις.

Αυτός ο κόσμος υπάρχει ανάμεσά μας. Αυτή είναι η μία ψυχή της Ελλάδας. Πρόκειται για υπαρκτό κοινωνικό μέγεθος με ρίζες, που το είδαμε στις αρχές των Μνημονίων όταν πάνω από το 30% θεωρούσε στις έρευνες της εποχής ότι μας ψεκάζουν για να πιστεύουμε ότι χρεοκοπήσαμε.
Ήταν τμήμα αυτών που μαζεύονταν στις «πλατείες του αντιμνημονιακού αγώνα» με τα πιο αντίθετα ιδεολογικά, πολιτικά τμήματα να συνυπάρχουν μεταξύ τους και να αλληλοεπηρεάζονται, να ζυμώνονται και να γίνονται μεταλλάξεις πέρα από παραδοσιακές ιδεολογικές διαφορές.

Το βρήκαμε μπροστά μας και στην περίοδο της Covid, όταν πάνω από το 30% απαντούσε στις έρευνες ότι δεν υπάρχει πανδημία, ότι πρόκειται για μύθο και ότι όλα γίνονται για να μας βάλουν τσιπάκι, ώστε να μας παρακολουθούν.

Είναι ένα διαχρονικό φαινόμενο που διαπερνά λιγότερο ή περισσότερο όλα τα κόμματα και κατά περιόδους τροφοδοτεί ακραίες αντιλήψεις, πέρα από κάθε λογική. Αυτή την περίοδο εκφράζεται από την ενίσχυση των δυνάμεων του πιο ακραίου δεξιά τόξου, οι οποίες αθροιστικά συγκεντρώνουν ένα 17%-18%, ενώ δεν μπορεί να αγνοηθεί ότι τις υιοθετούν και σοβαρά τμήματα δυνάμεων της Κεντροαριστεράς.

Ας μην γελιόμαστε. Αν αυτός ο ανορθολογισμός εμφανίστηκε εκρηκτικά στην περίοδο των Μνημονίων, θα είναι τεράστιο σφάλμα να πιστεύουμε ότι η όποια επιστροφή στην κανονικότητα και η αντιμετώπιση της κρίσης μηδένισε το κοντέρ.

Αυτός ο κόσμος υπάρχει, εκφράζεται με ύβρεις, λαϊκισμό, τοξικότητα, ακόμα και με βιαιοπραγίες δήθεν στο όνομα της υπεράσπισης της οικογένειας, της χώρας ή και της θρησκείας. Αυτή είναι η Ελλάδα και αυτό είναι ένα κομμάτι της που ανάλογα με τη συγκυρία έρχεται στην επιφάνεια με εχθροπάθεια, καθυστέρηση, ακόμα και με βία.

Μήπως έτσι δεν έχει διαμορφωθεί διαχρονικά η Ελλάδα;  Μέσα από μια αέναη πάλη των δυνάμεων της λογικής, του εκσυγχρονισμού και της καινοτομίας από τη μια και του λαϊκισμού, του ανορθολογισμού και της καθυστέρησης από την άλλη;

Το ζητούμενο είναι να προχωράς μπροστά και αυτό απαιτεί αντίληψη της πραγματικότητας, αντανακλαστικά. Διαφορετικά θα ζήσουμε άγριες στιγμές, μ’ αυτό το κλίμα να τροφοδοτεί μια περίεργη αριστερά αλλά και μια ακροδεξιά που είναι μπροστά μας και δυναμώνει αν και πολυδιασπασμένη.

Αυτό τελικά που είναι κρίσιμο για το κάθε πολίτη και το κάθε κόμμα, είναι κάθε στιγμή με ποια πλευρά τελικά τάσσονται, πόσο το κάνουν αυτό με ευκρίνεια και με αποφασιστικότητα.

*Ο Ζαχαρίας Ζούπης είναι διευθυντής ερευνών της Opinion Poll 

Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων «Βέροια» και ΚΕΡΚΙΔΑ

Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Βέροια»:

Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Κερκίδα»: