Το διήμερο 26-27 Μαϊου, ο πρόεδρος του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς Στέφανος Κασσελάκης επισκέφθηκε την Παλαιστινιακή Δυτική Όχθη όπου και είχε συναντήσεις με εκπροσώπους της Παλαιστινιακής Αρχής που εν προκειμένω ασκεί την εξουσία στη συγκεκριμένη περιοχή.

Και το ερώτημα προκύπτει αβίαστα. Για ποιους λόγους αποφάσισε να επισκεφθεί την Δυτική Όχθη λίγες ημέρες πριν από την διεξαγωγή των ευρωπαϊκών εκλογών της 9ης Ιουνίου; Ας το δούμε αναλυτικότερα.[1]
O πρώτος και βασικός λόγος είναι πως έχει υιοθετήσει μία ανοιχτά φιλο-Παλαιστινιακή στάση, καθοδηγούμενος από την ίδια συναισθηματική προσέγγιση που έχουν ουκ ολίγοι Αριστεροί (και όχι μόνο μέλη του εθνικολαϊκιστικού ΣΥΡΙΖΑ), οι οποίοι έχουν μάθει να φωνάζουν διαρκώς ‘Ζητώ η Παλαιστίνη’ και ‘Λευτεριά στην Παλαιστίνη’.
Ως εκ τούτου, φαντάζει ως αυτονόητη μία επίσκεψη του σε Παλαιστινιακό έδαφος και όχι στο Ισραήλ που ήσαν αυτό που δέχθηκε την τρομοκρατική επίθεση στο έδαφος του, το Σάββατο 7 Οκτωβρίου.
Kαι σε αυτή την επίσκεψη δεν θα φωνάξει συνθήματα[2] ως άλλος ‘Αριστερός ακτιβιστής’, αλλά, θα ταχθεί υπέρ της δημιουργίας ενός ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους την στιγμή όπου δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις προκειμένου να συμβεί κάτι τέτοιο.
Και σε αυτό το πλαίσιο, δεν διστάζει να επισκεφθεί έναν προσφυγικό καταυλισμό στην πόλη της Βηθλεέμ, εντασσόμενος στη χορεία όλων όσων ‘μιλούν’ και ‘γράφουν’ για την Παλαιστινιακή ‘Νάκμπα’[3] του 1948: ‘Κοιτάξτε, μπορεί να μην φορώ Παλαιστινιακή μαντίλα αλλά σας καταλαβαίνω και σας συμπονώ. Συμπάσχω με το δράμα που έζησαν οι πρόγονοι σας’. Με αυτόν τον τρόπο, ικανοποιεί και πολλά στελέχη του κόμματος του, για τα οποία όλη η ιστορία του Παλαιστινιακού, προδήλως εσφαλμένα, εξαντλείται στη ‘Νάκμπα’.
Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο επισκέφθηκε τα Παλαιστινιακά εδάφη, έχει να κάνει με την ‘ανάγκη’ του να υποσχεθεί στους Παλαιστίνιους το ότι εάν εκλεγεί ο ίδιος πρωθυπουργός ‘κάποτε’, τότε θα αναγνωρίσει ένα ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος.
Ο λαϊκιστής Κασσελάκης επιθυμεί να ‘καταδείξει’ πως διαφοροποιείται από τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και την κυβέρνηση του που αρνούνται να ‘πράξουν το αυτονόητο’ και να αναγνωρίσουν Παλαιστινιακό κράτος. Ο ίδιος ‘όμως θα το κάνει’.
Ο τρίτος λόγος που εντοπίζουμε, αφορά την προσπάθεια του να αποκτήσει πλεονέκτημα στον άτυπο ενδο-Αριστερό ανταγωνισμό[4] που λαμβάνει χώρα για το ποιος είναι περισσότερο ‘φιλο-Παλαιστίνιος’.
Έτσι λοιπόν, επισκέπτεται την Παλαιστινιακή Δυτική Όχθη[5] προκειμένου να ‘προλάβει’ τον Δημήτρη Κουτσούμπα (Κομμουνιστικό Κόμμα) και τον Αλέξη Χαρίτση της Νέας Αριστεράς, οι οποίοι θα ήσαν αρκούντως ικανοποιημένοι εάν εκδηλώνονταν και στην Ελλάδα κινητοποιήσεις όπως αυτές που εκδηλώθηκαν πρόσφατα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Λαμβάνοντας υπόψιν την κατατοπιστική ανάλυση της Ελιάνας Καναβέλη περί της ‘εικόνας του Άλλου,’ θα τονίσουμε πως πολλοί φιλο-Παλαιστίνιοι ακτιβιστές και πολιτικοί (και όχι μόνο Αριστερών κομμάτων) θλίβονται για την «χαμένη θηλυκότητα».[6] Και τι σημαίνει κάτι τέτοιο;
Σημαίνει πως εκφράζουν την θλίψη τους για το γεγονός πως κατά τους ίδιους οι ‘γυναίκες στην Παλαιστίνη δεν ζουν μία φυσιολογική ζωή όπως οι γυναίκες στις Δυτικές χώρες’. Και ποιος ευθύνεται για αυτό; Μα φυσικά το ‘κακό Ισραήλ και ο κακός Νετανιάχου’.














