Πριν από λίγο καιρό, οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας και της Πολωνίας, Κυριάκος Μητσοτάκης και Ντόναλντ Τουσκ, με κοινή επιστολή τους προς την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα Φον Ντερ Λάϊεν, έθεσαν το ζήτημα της δημιουργίας ενός συστήματος αεράμυνας που να καλύπτει όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο, με στόχο την αναχαίτιση βαλλιστικών πυραύλων και drones που να προέρχονται από κάποια τρίτη εχθρική χώρα (βλέπε την Πουτινική Ρωσία).

Και όμως, αυτή η πολύ σημαντική πρόταση δεν συζητήθηκε από τα κόμματα της αντιπολίτευσης κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου για τις ευρωπαϊκές εκλογές της 9ης Ιουνίου.[1]
Εμβαθύνοντας περισσότερο στην ανάλυση μας, θα επισημάνουμε πως με αυτή του την πρωτοβουλία, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έθεσε την Ελλάδα στην πρώτη γραμμή των συζητήσεων για την διαμόρφωση μίας κοινής[2] αμυντικής πολιτικής την επόμενη πολιτική περίοδο, υπενθυμίζοντας (από κοινού με τον Ντόναλντ Τουσκ) πως για να μπορέσει η Ευρωπαϊκή Ένωση να αμυνθεί αποτελεσματικά έναντι αναθεωρητικών και αυταρχικών καθεστώτων όπως το Πουτινικό, οφείλει να είναι καινοτόμα και να βρίσκεται ένα και δύο βήματα μπροστά από τους γεω-πολιτικούς αντιπάλους της.
Σε αυτό το πλαίσιο, δύναται να αναφέρουμε πως όσο περισσότερες χώρες στηρίξουν την συγκεκριμένη πρόταση, τόσο περισσότερο αυξάνονται και οι πιθανότητες υλοποίησης της, στο εγκάρσιο σημείο όπου πέραν της Ρωσικής στρατιωτικής εισβολής στην Ουκρανία, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έλαβε υπόψιν του και την πρόσφατη Ιρανική στρατιωτική επίθεση κατά του Ισραήλ.
Η οποία εκδηλώθηκε μέσω της χρήσης εκατοντάδων μη-επανδρωμένων αεροσκαφών (drones) και βαλλιστικών πυραύλων τα ξημερώματα της Κυριακής 14 Απριλίου.
Μία τρίτη Δυτική χώρα (Ισραήλ) λειτουργεί ως παράδειγμα αλλαγής, προσφέροντας πολύτιμη γνώση αφενός μεν ως προς τον τρόπο με τον οποίο αμύνεται και αφετέρου δε ως προς τον τρόπο με τον οποίο συγκροτεί και ενεργοποιεί τις συμμαχίες της.[3]
Προτού φθάσουμε βέβαια στο σημείο της συγκρότησης συμμαχιών εντός Ένωσης με σκοπό την προώθηση και υλοποίηση της πρότασης Μητσοτάκη και Τουσκ, φαντάζει και είναι απαραίτητη η διαμόρφωση «επιστημονικών κοινοτήτων»[4] σύμφωνα με την διατύπωση του Richardson. ‘Κοινότητες’ οι οποίες θα φροντίσουν να τεκμηριώσουν το ‘γιατί’ είναι απαραίτητη η δημιουργία ενός συστήματος ευρωπαϊκής αεράμυνας που να καλύπτει Βορρά και Νότο, Ανατολή και Δύση.
Και εδώ ακριβώς υπεισέρχονται στο προσκήνιο οι ευρωβουλευτές που καλούνται να συνδράμουν στη διαμόρφωση αυτών των ‘κοινοτήτων’, φροντίζοντας να παρέχουν στα μέλη τους όλες τις διευκολύνσεις ή τις πληροφορίες που χρειάζονται ώστε να φέρουν σε πέρας το έργο τους. Και, πέραν αυτού, καλούνται να καταθέσουν και τις δικές τους προτάσεις. Θα μπορούσε, παράλληλα με ένα τέτοιο εγχείρημα, να προχωρήσει και η διαδικασία ένταξης διαφόρων υποψήφιων χωρών στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Ναι, είναι η απάντηση μας.
Ίσως μάλιστα η ένταξη υποψήφιων χωρών κάτω από μία κοινή ευρωπαϊκή αμυντική ‘ομπρέλα,’ προσδώσει δυναμική στο εγχείρημα της διεύρυνσης και στις διαπραγματεύσεις για την είσοδο τους στην ευρωπαϊκή οικογένεια.[5] Αυτό που δεν ακούσαμε κατά την διάρκεια της πρόσφατης προεκλογικής περιόδου, ήσαν το ‘περισσότερη Ευρώπη, παντού.’ Και έτσι τίθεται στο επίκεντρο ξανά ο ορισμός που δίνει ο Τσέχος συγγραφέας Μίλαν Κούντερα. «Ευρωπαίος: αυτός που νοσταλγεί την Ευρώπη».[6]















