Την Τετάρτη 19 Ιουνίου έλαβε χώρα η κοινή συνεδρίαση της Πολιτικής Επιτροπής και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος-Κίνημα Αλλαγής, κατά την διάρκεια της οποίας, ο πρόεδρος Νίκος Ανδρουλάκης βρέθηκε απολογούμενος για την εκλογική επίδοση του κόμματος στις πρόσφατες ευρωπαϊκές εκλογές.[1]

Θεωρητικώ τω τρόπω, μπορούμε να επισημάνουμε πως ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής υιοθέτησε μία κατά βάση αμυντική στάση, έχοντας να αντιμετωπίσει ουκ ολίγα στελέχη και κυρίως βουλευτές που εν προκειμένω ζητούσαν όχι την άμεση παραίτηση του, αλλά, την άμεση διενέργεια εσωκομματικών εκλογών για την ανάδειξη νέου προέδρου στο κόμμα. Και τι σημαίνει ‘αμυντική στάση’; Ας το δούμε αναλυτικότερα.
Πρώτον, πως το πρόσωπο και δη το πολιτικό πρόσωπο (ο Νίκος Ανδρουλάκης) που υιοθετεί μία τέτοια γλωσσική στρατηγική καλείται εν τοις πράγμασι να αντικρούσει την επιχειρηματολογία όλων όσοι τάσσονται εναντίον του, θέτοντας σε δεύτερη μοίρα την διατύπωση ενός θετικού προγραμματικού λόγου.
Δεύτερον, πως το πρόσωπο το οποίο υιοθετεί μία τέτοια στάση αρκετές φορές, για όσο χρονικό διάστημα διαρκεί η συνεδρίαση, σιωπά, όντας ‘αναγκασμένος’ και να ακούει τους άλλους και να υπομένει λεκτικές επιθέσεις.
Και, τρίτον και σημαντικότερο, πιέζεται λόγω της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί, να συμφωνήσει με τις προτάσεις όλων όσοι του επιτίθενται (διενέργεια εσωκομματικών εκλογών τώρα και όχι εντός του 2025 όπως προβλέπει το καταστατικό του κόμματος). Και η συμφωνία είναι ένας σχετικά ‘ασφαλής’ τρόπος προκειμένου να εξέλθει από την δύσκολη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει.
Ένας βασικός παράγοντας που διευκόλυνε ουκ ολίγους βουλευτές (και όχι μόνο τους Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο και Νάντια Γιαννακοπούλου) να στραφούν κατά του προέδρου του ΠΑΣΟΚ και να ζητήσουν εκλογές, ήσαν και το γεγονός πως η συνεδρίαση στην οποία συμμετείχαν ήσαν κομματική. Και τι σημαίνει κάτι τέτοιο;
Σημαίνει πως αισθάνθηκαν ‘απελευθερωμένοι’ γλωσσικά και πολιτικά, με αποτέλεσμα να επιτεθούν από κοινού στον Νίκο Ανδρουλάκη και με τρόπο που δεν θα μπορούσαν να πράξουν εντός της Βουλής, καθότι ο κοινοβουλευτικός λόγος που αποτελεί την «πιο επίσημη και θεσμοθετημένη ποικιλία»[2] του πολιτικού λόγου, για να παραπέμψουμε στην ανάλυση του Bayley, έχει άλλα χαρακτηριστικά.
Σε αυτό το πλαίσιο, δύναται να αναφέρουμε πως οι βουλευτές που επιθυμούν την άμεση διενέργεια εκλογών (και την ήττα Ανδρουλάκη επειδή το κόμμα δεν κατάφερε να κατακτήσει την δεύτερη θέση), ανέμεναν αυτή την κοινή συνεδρίαση ώστε να κάνουν την πρώτη κοινή εμφάνιση τους ως ‘μπλοκ,’ ή αλλιώς, ως ομάδα που αμφισβητεί ευθέως τον πρόεδρο του κόμματος.
Εμβαθύνοντας περισσότερο, θα πούμε και μόνο το γεγονός πως ο Νίκος Ανδρουλάκης σκέφτεται πλέον σοβαρά το ενδεχόμενο της διεξαγωγής εσωκομματικών εκλογών εντός του 2024, συνιστά μία επιτυχία αυτής της άτυπης αντιπολιτευτικής ομάδας που έχει συγκροτηθεί εντός του κόμματος.[3]
O Κρητικός πολιτικός κραδαίνει το ‘μαστίγιο’ των διαγραφών προκειμένου να κατευνάσει την εσωκομματική ένταση που εξελίσσεται από την επόμενη ημέρα των ευρωεκλογών, εντός του ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής. Οφείλουμε όμως να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί σε θεωρητικό επίπεδο, προβαίνοντας σε δύο κρίσιμες παρατηρήσεις.
Πρώτον, το ΠΑΣΟΚ δεν βιώνει κάποια μεγάλη κρίση στο εσωτερικό του, σαν αυτή που το συντάραξε πριν και μετά την ψήφιση του πρώτου μνημονίου τον Μαϊο του 2010, γεγονός που προσφέρει τον απαραίτητο χρόνο στον πρόεδρο του ώστε να προχωρήσει σε όλες τις απαιτούμενες κινήσεις για την εκτόνωση της κατάστασης.
Και, δεύτερον, η ένταση που έχει εκδηλωθεί δεν εμπεριέχει εντός της συγκεκριμένα πολιτικοϊδεολογικά χαρακτηριστικά (τουλάχιστον ακόμη)[4], στο εγκάρσιο σημείο όπου η ομάδα των ‘αμφισβητιών’ στρέφεται κατά προσώπων και κυρίως κατά του προέδρου του κόμματος.
Το πλεονέκτημα της είναι το ό,τι φαίνεται πως συσπειρώνει πρόσωπα προερχόμενα από όλες τις τάσεις εντός του κόμματος (βλέπε για παράδειγμα την περίπτωση του Θόδωρου Μαργαρίτη), έχοντας στο πλευρό της έναν ακόμη από την «Τρίτη γενιά»[5] των Παπανδρέου (κατά την ανάλυση του Ηλία Ντίνα) ο οποίος αποφάσισε να συμμετάσχει ενεργά στο εσωκομματικό παίγνιο μετά την εκλογή του ως ευρωβουλευτή: Τον Νίκο Παπανδρέου.
Η επιμονή της ομάδας των ‘αμφισβητιών’ στην άμεση διενέργεια εσωκομματικών εκλογών, φανερώνει πως δεν αρκούνται στην σταθεροποίηση του ΠΑΣΟΚ σε διψήφια ποσοστά,[6] αλλά, επιθυμούν να καταστεί εκ νέου κόμμα εξουσίας.[7]















